Skip to main content

Full text of "Acta et Documenta Concilio Oecumenico Vaticano II Apparando. Series I (Antepraeparatoria). Volumen II: Consilia et Vota Episcoporum ac Praelatorum. Pars IV: Asia"

See other formats


ACTA ET DOCUMENTA 
CONCILIO OECUMENICO 
VATICANO II APPARANDO 


SERIES I 

(ANTEPRAEPARATORIA) 

VOLUMEN II 

CONSILIA ET VOTA 
EPISCOPORUM AC PRAELATORUM 

PARS IV: ASIA 


(SUB SECRETO) 



TYPIS POLYGLOTTIS VATICANIS 
MGMLX 




ARABIA 




1 


Exc.mi P. D. IRTII A. MAGLIACANI 
Episcopi tit. Diensis, Vicarii Ap. Arabiae 

Aden, 21 ottobre 1959 

Eminenza Reverendissima, 

La sua pregiatissima dei 18 giugno 1959, Prot. N. 1 C/59-1710, 
mi fu respinta nella Somalia Britannica. Di ritorno a Aden ho potuto 
mettermi in comunicazione con i miei consiglieri, e solo ora vengo 
a comunicare all’Eminenza Vostra Reverendissima che dalPesame fatto 
non sono emersi punti o questioni speciali da proporsi al Concilio. 

Prostrato al bacio della Sacra Porpora, con sensi di deferente osse- 
quio, mi professo 

delPEminenza Vostra Reverendissima 
dev.mo 

® Irzio Luigi Magliacani 
Vicario Apostolico di Arabia 


2 

Exc.mi P. D. UBALDI T. STELLA 
Episcopi tit. Antaeopolitani, Vicani Ap. Kuvaitensis (Kuwait) 


die 27 augusti 1959 


Eminentissime Domine, 

Gratus pro Eminentiae Vestrae litteris quas sub fine decursi mensis 
iulii accepi, respondeo linquens Exc.mis Praelatis et Theologis viris argu¬ 
menta in proximo Oecumenico Concilio tractanda cernere. 

Tantum mihi votum licebit exprimere, quod — si fieri potest — 



10 


ARABIA 


de Beatae Mariae Virginis parte in redemptione humana tractetur et de 
eiusdem mediatione in gratiarum dispensatione. 

Divino Spiritui, mediante Missarum Novendiale, subito ac nuntium 
datum fuit et singulis mensibus Missarum sacrificium offerens exitum 
commendo Concilii et Patrum decisiones. 

Ad osculum Purpurae prostratus 
add.mus 

© Ubaldus Theophanus Stella 
Episcopus tit. Antaeopolitanus 

Vicarius Apostolicus Kuwaitensis 



AUREA CHERSONESUS 




1 


Exc.mi p. d. dominici vendargon 

Episcopi Kuala Lumpurensis (Kuala Lumpur) 


Die, 25 augusti 1959 


Eminentia Reverendissima, 

Acceptis litteris vestris Prot. N. 1 C/59-701, consultores dioece- 
sanos convocavi, et sequentia ad vos scribo: 

1. Animadversiones. De Limbo. Doctrina de aeterna infantium sine 
baptismo decedentium condicione, definienda est. 

Indulgentiae, in partiales et plenarias dividuntur. Aliquibus non 
placet frequens mentio dierum numeratorum in libris precum cum 
amplius non vigeat disciplina antiqua. 

Scapularia multiplicis generis habentur. Possunt forte plura imponi 
unica benedictione numismatis. 

2. Consilia « De Confirmatione administranda iis qui in periculo mor¬ 
tis constituti sunt » (S. C. de Prop. Fide Decretum 18 dec. 1947 A.A.S. 
40-41). Parochi etiam in civitate episcopali, cum agitur de periculo 
mortis inconveniens esse inveniunt commonefacere Episcopum et an¬ 
gore conscientiae de validitate vel liceitate confirmationem, vel dant 
vel omittunt. Extendatur ergo sacerdotibus facultas confirmandi in mor¬ 
tis periculo urgenti etiam in civitate episcopali. 

3. V.ota. Simplificentur caerimoniae Missae Pontificalis, ritus con¬ 
secrationis Ecclesiae, et consecrationis Altaris et etiam altarium por- 
tatilium. 

Propositio evehendi laicos ad Diaconatum ut ob carentiam sacer¬ 
dotum et catechistarum, ministerio opem ferant nobis placet. 

Abusus matrimonii ob ideas materialisticas grassatur. Per melio¬ 
rem instructionem praenuptialem debemus catholicos praemunire con¬ 
tra propagandistas limitationis filiorum artificialis. His notatis, me fateor 


Eminentiae vestrae addictissimum 

© Dominicus Vendargon 
Episcopus Kuala Lumpurensis 



14 


AUREA CHERSONESUS 


2 

Exc.mi P. D. MICHAELIS OLgOMENDY 

Archiepiscopi Malacensis-Singaporensis (Malacca-Singapore) 

Singapore, 19 martii 1960 

Eminentissime et Reverendissime Domine, 

Sequentia vota ad considerationem Concilii Generalis humiliter pro¬ 
pono: 

1. Maior usus linguae vernaculae nationis in liturgia. 

a) Lectio in lingua vernacula Epistolae et Evangelii missae, etiam 
in missis cantatis; 

b) Cantus in lingua vernacula partium missae: Kyrie, Gloria, 
Credo, Sanctus, Agnus Dei. 

Usus linguae vernaculae adiuvabit pietatem fidelium, praesertim ru¬ 
dium et neophytarum, necnon acatholicorum (infidelium vel haereti¬ 
corum). 

2. Facultas pro sacerdotibus et monialibus, saltem ad libitum, reci¬ 
tandi sanctum Officium in lingua vernacula. Hoc non solum adiuvaret at¬ 
tentionem et pietatem sed sacerdotibus magnam familiaritatem textus 
Sacrae Scripturae daret, in sua lingua propria, quod in ministerio sacrae 
paenitentiae, predicationis et instructionis religiosae puerorum et cate¬ 
chumenorum sine dubio valde utile erit. 

3. Uniformitas regularum de abstinentia et ieiunio in universa Ec¬ 
clesia. Diversitas regularum in diversis locis admirationi locum dare 
potest. 

4. De obligatione habitum ecclesiasticum deferendi sollemniter sa¬ 
cerdotes commoneri necessarium esse videtur. Non pauci sacerdotes 
sine vera necessitate, sine habitu ecclesiastico fideles et acatholicos ob¬ 
veniunt et iter faciunt. In hoc aliquando periculum nimiae familiaritatis 
esse potest sed quoquomodo adest periculum reverentiam populi amittendi. 

Nunc in his regionibus ministri acatholici non pauci vestem talarem 
et etiam cingulum ferunt. 

Eminentiae tuae 
addictissimus in Domino 

© MlCHAEL OLgOMENDY 
Archiepiscopus Malacensis-Singaporensis 



EPISCOPUS PINANGENSIS 


15 


3 

Exc.mi P. D. FRANCISCI CHAN 
Episcopi Pinangensis (Penang) 


Your Eminence, 


31 st august 1959 


I thank you very much for your letter dated 18 june 1959, which 
arrived quite late. 

I send you certain points which may be considered in the coming 
General Council. 

With respectful good wishes, 

I remain, Your Eminence 
Yours devotedly 

© Francis Chan 
Bishop of Penang 


Quaedam puncta Concilio Oecumenico consideranda hic propo¬ 
nuntur: 

1. De Baptismo: Ritus in baptismo adultorum in sua forma praesenti 
longior videtur. Pro praxi, suggeritur ut, aut coeremoniae vel abbre¬ 
vientur vel ritus prorsus eliminetur, aut suum locum ritus baptismi in¬ 
fantium teneat et semper adhibeatur. 

2. Benedictiones publicae v. g. benedictio domus, automobilium etc. 
in lingua vernacula redigantur. 

3. De Ss. Missae Sacrificio: Consulitur ut saltem Epistola et Evan- 
gelium (praesertim diebus dominicis et festis de praecepto) in lingua 
vernacula recitentur, celebrante stante facie versa ad populum. 

4. Doctrina: Enixe rogatur ut doctrina de Maria Omnium Gra¬ 
tiarum Mediatrice definiatur. 

Quaeritur de infantibus sine baptismo defunctis utrum a visione 
beatifica in aeternum excludantur an post ultimum iudicium in caelum 
inducantur? Quaenam est doctrina orthodoxa? 

5. De studiis ecclesiasticis: Hucusque theologia dogmatica de rebus 
speculativis tractat. Sub condicionibus quae nunc ubique terrarum obti¬ 
nent et propter errores et falsas doctrinas ubique grassantes, nonne ma¬ 
gis ac magis instare oportet circa theologiam apologeticam et pasto¬ 
ralem? 



16 


AUREA CHERSONESUS 


6) a) Privilegium Paulinum: Clarificatio et simplificatio rogantur 
praesertim circa modum interpellationes faciendi. 

b) Privilegium Fidei: Optandum concessiones Canonis 1125 cla¬ 
rius dari in ipso canone sine referentia ad ipsos textus antiquos Consti¬ 
tutionum Pauli III, S. Pii V etc. 

c) Definitio impedimenti publici in canone 1037 forsan mutanda? 
aut saltem aliquid addendum de distinctione inter impedimentum oc¬ 
cultum et casum occultum. 

7. De lege ieiunii et abstinentiae et de operibus servilibus: Theologi 
morales non tam concordant in explicationibus circa opera servilia die¬ 
bus de praecepto prohibita (can. 1248) et circa legem abstinentiae et 
ieiunii. Nonne optandae essent, in ipso iure, clariores notiones de his 
et praesertim circa opera servilia? 

© Franciscus Chan 
Episcopus Pinangensis 



BIRMANIA 




1 


Exc.mi P. D. GEORGII MAUNG KYAW 
Episcopi Basseinensis (Bassein) 

Bassein, 18 augusti 1959 

Eminentia Vestra Reverendissima, 

Humillimas rependo gratias pro honore allato per litteras (Prot. 
N. 1 C/59-202) significantes voluntatem Augusti Pontificis circa argu¬ 
menta, quae prodesse possint Pontificiae Commissioni Antepraepara- 
toriae. 

Cum Romae omnibus sub sole negotiis apprime caleant, deesse fa¬ 
teor argumenta suggerenda, nisi forsan quod doctrina de Maria Media- 
trice Omnium Gratiarum magis firmetur, Matutinum et Laudes Divini 
Officii magis abbrevientur, necnon Fratres Religiosi a Votis Perpetuis in 
Missionibus charactere muniantur Diaconi atque huius fungantur of¬ 
ficiis. 

His dictis mihi solum restat ut invocem iuvamen divinum pro 
tanto labore a Vestra Eminentia suscepto, qui procul dubio uberes in 
Ecclesia feret fructus. 

Eminentiae Vestrae addictissimus 

ffi Georgius Maung Kyaw 
Episcopus Basseinensis 


2 

Exc.mi P. D. FERDINANDI GUERCILENA 
Episcopi Kengtunghensis (Kengtung) 

Kengtung, die 18 augusti 1959 

Eminentissime Princeps, 

Pergratis Vestris Litteris diei 18 iunii 1959 Prot. N. 1 C/59, placet 
remittere paucas opiniones. 

Imprimis Deo gratias ago qui inspirationem dedit Sanctitati Suae 
Oecumenicum Concilium convocandi, peropportunum quidem his tem¬ 
poribus. 



20 


BIRMANIA 


Familiare est Summo Pontifici feliciter regnanti cogitationem de 
Libro et Calice proponere. Consequenter: 

1. Apte in Concilio providendum esset ut omnes Clerici verbum 
S. Hieronymi ad Nepotianum magni faciant. « Divinas Scripturas saepius 
lege, imo nunquam de manibus tuis sacra lectio deponatur. Disce quod 
doces: obtine eum qui secundum doctrinam est, fidelem sermonem, ut 
possis exhortari in doctrina sana et contradicentes revincere ». Sacrarum 
Scripturarum scientiae valde progressae sunt; magistri in scholis theolo¬ 
gicis docent multa de recentioribus repertis: sed, pro dolor! tyrones 
quidam tempus insumunt in discendo de S. Biblia sed tempus non ha¬ 
bent legendi ipsas Sacras Litteras. Non omnes novi Sacerdotes, reor, 
legerunt in Seminario omnes Sacros Libros. 

Acatholici quidem docent nos magna in aestimatione habere S. Scrip¬ 
turas, quas assidue et devote perlegunt. 

Gratum est audire S. Apostolicam Sedem opem praebuisse qui¬ 
busdam Missionibus ut translationes utriusque Testamenti in novas lin¬ 
guas efficerentur. 

Concilium directivas praebere potest ut catecbeticam instructionem 
explicationem potiorem habeat e S. Scriptura: Ecclesiae Patres large usi 
sunt verbis S. Scripturae et eorum fideles familiarius quam praesentes 
fideles noverant Sacram Historiam. 

Inter cultores S. Liturgiae nunc agitur de convenientia disponendi 
in Missali largiorem numerum pericopum S. Scripturae; cursus cyclicus 
trium annorum supplere potest cum iucunda varietate ampliorem noti¬ 
tiam utriusque Testamenti et, rebus opportune dispositis, possibili¬ 
tatem profundius exponere catecheticam instructionem praebere potest. 
Quae omnia consideratione digna existimo. 

2. Et de Calice, seu de Eucharistia Summus Pontifex adloqui 
gratum habet. Meliorem et vitam fingentem eucharisticam educationem 
in Seminariis promovendam esse duco; permultae sodalitates in semi¬ 
nariis foventur, (uti cingulum S. Thomae, Scapulare, varii tertii Ordines, 
congregationes marianae, etc.) utique bonae res, sed multa multis urgen¬ 
tur nec retinere ea ulli facile est. Eucharistia est quidem vita sacerdotis, 
sed sine debita formatione animi seminaristae, emolumentum tantum 
fiet. Seminaristae doceri videntur amare Eucharistiam et per Euchari¬ 
stiam vitam expendere pro aliis et in Eucharistia unitatem sacerdotalium 
cordium invenire. Haec doctrina fructus uberiores efferet per totam 
vitam sanctificando ipsum seminaristam et sacerdotem et virtutem prae¬ 
bendo cum aliis et pro aliis adlaborandi. Ut unum sint : D. N. Iesu Christi 
precationem Eucharistia in clericis praeprimis perficere potest et debet. 

In hac materia sacerdotum et seminaristarum studium utiliter dedu- 



EPISCOPUS KENGTUNGHENSIS 


21 


ceret canonizatio Beati Petri Iuliani Eymard tempore Concilii, utpote 
qui valde adlaboravit ut sacerdotes ad Eucharistiam maxime allicerentur. 

3. De disciplina Clericorum. 

Infausta horum temporum conditio multos impellit in exilium. Tem¬ 
pore belli multi sacerdotes e variis Missionibus, Dioecesibus, Congrega¬ 
tionibus ablati e loco apostolici laboris collecti sunt in unum in captivi¬ 
tate: omnes fratres sed sine patre, oves sine pastore. Ecclesiasticus com¬ 
munis superior, vivens inter ipsos captivos, in his adiunctis peropportu¬ 
num quamprimum nominari debere videtur. Bellum in praesentibus 
multos afficere solet et leges ad regulandam ecclesiasticam disciplinam 
inter clericos captivos valde optandae sunt ut clerici nil nisi grave, 
moderatum ac religione plenum prae se ferant. 

4. De re liturgica practicum votum liceat mihi efferre. 

Pascha videtur fixanda esse sicut et Dies Nativitatis D. N. I. C. 
in uno certo die: exempli gratia in prima Dominica aprilis. Hoc 
opportunum esset ad meliorem uniformem dispositionem festorum in 
calendario et ad opus pastorale regularius explendum. Fateor hanc 
quaestionem difficultates efferre particulariter in relationem ad Ec¬ 
clesiae Orientalis reunionem et ideo meum iudicium submitto pru¬ 
dentiae Eminentissimorum Concilii Patrum. 

5. De re dogmatica Votum. 

Beatae Mariae Virginis Mediatricis Omnium Gratiarum definitio¬ 
nem in Concilio Oecumenico ferri posse mihi et meis sacerdotibus co¬ 
gitare iucundum est. 

Epilogus Encyclicae Mystici Corporis Christi perlucide rationes com¬ 
memorat quibus toto corde adhaeremus. 

Per Virginem Matrem unitatem Ecclesiae in Concilio effici posse 
miserentissimus Deus praestare dignetur. 


Eminentiae Vestrae 
humillimus servus 

© Ferdinandus Guercilena 
Episcopus Kengtunghensis 



22 


BIRMANIA 


3 

Exc.mi P. D. ALBERTI P. FALIERE 
Archiepiscopi Mandalayensis (Mandalay) 

Una cum eo responsum dedit 

Exc.mus P. D. IOANNES L U. WIN 
Episcopus tit. Letaeus, Auxiliaris Mandalayensis 

Die 13 septembris 1959 

Reverendissima Eminentia, 

Pauci tantummodo dies iam elapsi fuerunt ex quo, negotiis tractandis 
tractatis, ex Europa ad Birmaniam redivi; unde meas animadversiones et 
vota pro futuro* Concilio Oecumenico Vestrae Eminentiae tempore fixo 
mittere impar fui. Hac de ratione me excusatum habere vestra Emi¬ 
nentia non dedignetur, quaeso. 

En quaedam considerationes quae speciali modo Missiones spectant-. 

I. Ut non-catholici ad unitatem ecclesiae redire inducantur, omnes 
possibiles concessiones sine ulla exceptione ipsis omnibus faciendae sunt. 
Praesens utique divisio paganis est scandalum et catholicam religionem 
non amplectendi eis viam pandit. Ecce quod ipsi dicunt: « Unionem 
primo inter vos facite et postea venietis et predicabitis ». 

II. Usque modo non fraternam caritatem sed potius hostilitatem erga 
separatos fratres ostendisse, nobis videtur. Nihilominus non pauci, pa¬ 
stores atque fideles, in bona fide esse videntur, et si ipsi non sint 
meliores nobis, saltem sunt tam boni quam nosmetipsi. Nostri ergo 
catholici erga eos se benevolos ostendere, suadendi sunt. 

III. Ut diversarum Missionum opus coordinetur, delegatum Aposto- 
licum aut aliquem Superiorem pro 10 vel 12 missionibus deputare bo¬ 
num esse nobis videtur. De facto, unaquaeque missio, in quantum fieri 
potest, operam navat; attamen cum non magna adsit inter eas unitas, 
multis in casibus parvus tantummodo successus obtinetur. 

IV. Ut ex operibus maior successus obtineatur, optandum est ut in 
Missionibus religiosi, sive viri sive mulieres, in operibus et aerariis dispo¬ 
nendis a suo episcopo independentes non sint. 

V. De Sacramentis. 

1) Baptismus. Caeremoniae clariores reddendae sunt. Sicuti nunc 



ARCHIEPISCOPUS MANDALAYENSIS 


23 


inveniuntur in Rituali sunt supra captum nostrorum catechumenorum. 
Illas caeremonias esse tamquam « nemoris virginem » quidam observabat. 

2) Missa: Idem dicere possumus de quibusdam caeremoniis Missae. 
Exempli gratia, quare plures benedictiones erga species sacras faciendae 
sunt? Equidem ipsae sensum mysticum in se habent; nihilominus novi 
christiani eas intelligere nequeunt. 

3) Sacer ordo: Sermo iam habitus est de creatione diaconorum lai- 
corum, qui matrimonium inire queunt. Ipsi in Missionibus valde utiles 
essent in adiuvandis sacerdotibus et dirigendis catechistis, cum hodie 
parvus tantum Missionariorum numerus habeatur. 

4) Matrimonium: Impedimenta et regulae matrimoniorum pro epi¬ 
scopis nec non pro sacerdotibus qui in missionibus laborant, plerumque 
sunt magnae anxietatis causae, et pariter sunt causae cur quidam per 
plures annos in peccato remanent, vel baptizari nequeunt non obstante 
eorum sincera voluntate. Unde optandum est ut regulae simplificentur. 
Exempli gratia, valde dubitandum est utrum matrimonia in paganismo 
contracta, sint valida, eo quod ipsi generatim matrimonii indissolubili- 
tatem reiciunt; et matrimonium inter se contrahunt cum intentione, 
manifestata aut non manifestata, si cohabitatio reddatur impossibilis 
aut valde difficilis, denuo aliud matrimonium contrahendi. Tanquam ge¬ 
neralis habetur regula inter plures paganorum tribus, ut vir ducat aliam 
uxorem si ex prima nullam prolem habere valeat. 

VI. Breviarium: Pro bono sacerdotum, optandum est ut breviarium 
reformetur et abbrevietur. Pii sacerdotes alias preces recitabunt ad id 
compensandum; tepidi autem, eo quod brevius reddatur, id melius reci¬ 
tare inducerentur. 

VII. Clerici: Sacerdotes generatim sunt pauperes; (Deo gratias)! 
nihilominus eorum quidam valde divites esse videntur et quaedam ec¬ 
clesiae pariter amplae opulentiae specimen prae se ferunt... De pecunia 
multus sermo habetur ... Unde bonum esset aliquam invenire viam ad id 
extirpandum et ex eleemosynis tantummodo vivendum. 

VIII. Simili modo inveniuntur quidam sacerdotes qui sunt honoris 
et dignitatis cupidi. Optandum est ut numerus canonicorum et Praela¬ 
torum reducatur et sacerdotes ut simplicem ac humilem vitam ducant, 
hortandi sunt. 

IX. Adhuc quidam inveniuntur qui laborant delirio reinstaurandi ae¬ 
dificia et caeremonias quae existebant in primis Ecclesiae saeculis. Hoc 
esset valde bonum et optabile si populus eas magni faceret et eorum de¬ 
votio magis augeretur, sin autem, sicuti sunt, relinquendae sunt. Non de¬ 
bemus facere quae nobis placent, sed quae ad maiorem Dei gloriam con¬ 
ferunt. 



24 


BIRMANIA 


X. Melius esse nobis videtur adhibere nomina uniuscuiusque regionis 
in lingua vernacula ad designandas principales urbes Dioecesis et alia 
loca, cum nomina nunc adhibita intelligi nequeant. 


ffi Albertus P. Faliere 
Archiepiscopus Mandalayensis 

ffi Io annes J. U. Win 
Episcopus tit. Letaeus 
Auxiliaris Mandalayensis 


4 

Exc.mi P. D. VICTORIS BAZIN 
Archiepiscopi Rangunensis (Rangoon) 


Eminence, 


Le 25 aout 1959 


Conformement a votre Circulaire du 18 juin 1959, Prot. N. 1 /59- 
1095, j’ai Phonneur de vous faire parvenir sous ce pii nos humbles 
suggestions en vue du prochain Concile Oecumenique. 

Avec Passurance de mes prieres pour Vous et pour le complet succes 
du Concile, je vous prie, Eminence, de croire a mes sentiments tres res- 
pectueux et devoues en N.-S. 

© V. Bazin 

Archeveque de Rangoon Birmanie 


Vota 

1. In litteris encyclicis aliisque declarationibus, Pius Papa XI atque 
Pius XII legitima esse amorem patriae ac nationalismum bene ordinatum 
necnon culturas indigenas saepius docuerunt. Conditiones tamen ho¬ 
diernae nationalismi nascentis, praesertim in Asia meridionali et in 
Africa centrali atque meridionali, tales sunt ut ipsum Concilium Oecu- 
menicum hanc Ecclesiae doctrinam explicite iterare cum fructu possit. 

2. In nationibus noviter independentibus Asiae meridionalis, pars 
maior fidelium ex gentibus numero minoribus ac culturae magis primi¬ 
tivae est conversa. Clerus atque duces laici pro tempore futuro proximo, 



ARCHIEPIS COPU S RANGUNENSIS 


25 


immo et sat remoto, ex his gentibus orientur. Paene integrum manet 
problema conversionis partis maioris totius nationis, quod problema 
propter opiniones praesumptas atque suspiciones mutuas inter partes mi¬ 
nores et partem maiorem populi exacerbatur. Deficiente clero extero, 
quomodo possunt clerus indigena ac illi duces laici influxum exercere in 
partem dominantem in talibus nationibus? 

3. Quoad educationem catholicam in iisdem nationibus, 80%-85% 
alumnorum in scholis catholicis mediis superioribusque sunt acatholici. 
In his adiunctis duo eveniunt, Ecclesiae beneficia, scii.: benevolentia a 
parte acatholicorum erga Ecclesiam Catholicam et possibilitas sustentan¬ 
di ex reditibus paucos alumnos catholicos ex pauperibus electos. Quaeri 
autem potest si in talibus scholis vere habeatur educatio catholica. Nam, 
numero alumnorum valde in dies augmentato, manent moderatores reli¬ 
giosi religiosaeque perpauci. Porro magistri laici auxiliares, ob defectus 
ipsius systematis, bene in veritatibus fidei instructi desiderantur. Alumni 
catholici vix dici possunt accipere educationem catholicam, in qua omnis 
disciplina sub lumine revelationis supernaturalis praesentari debet. Ne¬ 
que alumni acatholici tali influxui cotidiano et pervadenti quo splendor 
fidei, appareat subiciuntur. 

Nonne Superiorum Generalium est opportune monere moderatores 
religiosos religiosasque in talibus scholis missionariis de obligatione, non 
obstantibus difficultatibus, bene instruendi alumnos catholicos in veri¬ 
tatibus fidei? 

4. Propter media communicationis recentiora, homines in nationibus 
Occidentis christiani hodie multa audiunt de religionibus non-christia- 
nis. Apologetica catholica vero videtur adhuc protestantismo et saecu- 
larismo quasi exclusive adversari. Nonne conditiones hodiernae postu¬ 
lant ut propugnatores futuri fidei catholicae tum in seminariis tum in scho¬ 
lis pro laicis bene addiscant quae sit bona, quae defectuosa vel saltem 
incompleta in religionibus non-christianis? Ita potest demonstrari quod 
religio a Christo revelata sit inter omnes religiones mundi vere unica. 

5. Inter religiones mundi saepius enumeratur Buddhismus. Iste Bud- 
dhismus autem qui floret in Asia meridionali (sic dictus « Hinayana » seu 
« Theravada » Buddhismus) uti religio turbae toto caelo differt a doc¬ 
trinis peritorum. Ille species est superstitionis (animismi), hic systema 
atheisticum. Secundum tales peritos Buddha Gaudama negavit tum exi- 
stentiam Dei tum animam humanam. Dantur utique auctores catholici 
(e. g. Otto Karrer, Romano Guardini, Iean Danielou S. I., Henri de 
Lubac S. I.) qui huic interpretationi contradicunt. Omnino adhuc deside¬ 
rantur, ni fallor, studia comparativa in quibus parallelismus inter doctri¬ 
nam Buddhismi philosophicam et libros quosdam Veteris Testamenti enu- 



26 


BIRMANIA 


cleetur. Indagatio fructuosior forte prosequi possit in parallelismum 
inter doctrinam a Buddha Gaudama prolatam et quasi-agnosticismum 
Libri Ecclesiastis (Koheleth) de immortalitate animae humanae. In 
mundo hodierno tam contracto, Buddhismus redivivus influxum exer¬ 
cet tum in Oriente tum in Occidente. Apostolatus intellectualis catholi¬ 
corum apologetarum talibus studiis non mediocriter adiuvabitur, si mon¬ 
strari potest primitiva doctrina Buddhistica uti theistica sed incompleta. 

6. Intelligat sacerdos omnis in missionibus, sive exterus sive indigena, 
quod auxilium non leve apostolatui proprio necnon toti Ecclesiae afferat, 
si pro modulo suo sese daret studiis religionum non-christianarum. 

© Victor Bazin 
Archiepiscopus Rangunensis 


5 

Exc.mi p. d. alaphridi lanfranconi 

Episcopi Tunguensis (Toungoo) 

Toungoo, die 12 novembris 1949 

1. Impense postulare volo definitionem dogmaticam Maternitatis 
Mariae spiritualis, iuxta votum a Hierarchia Mexicana propositum. 

2. Ut Breviarium Romanum recognoscatur, saltem quoad partem 
historicam Lectionum II Nocturni, et ut nova vetsio Psalterii praeci¬ 
piatur. 

3. Ut itidem recognoscatur Missale Romanum, saltem quoad peri- 
copes Evangeliorum dominicalium. Sive copiosior materia ex Evangeliis 
seligatur, distribuenda in quatuor annos, prout pluribus liturgiae cul¬ 
toribus placet, sive (ut potius mihi arridet) una tantum series locorum 
pro unius anni dominicis, prout nunc extat, intacta maneat, opto ut 
aliqui loci sufficiantur aliis ex Evangelio locis facilioribus, vel pulchrio¬ 
ribus, vel demum aptioribus ad hoc ut parochi ex eis depromere valeant 
homilias magis consentaneas huic nostrae aetatis menti, v. g. de con¬ 
versione mulieris peccatricis, de parabola filii prodigi, de parabola Divi¬ 
tis et Lazari, etc. Pericopes minus aptae mihi videntur illae quae assi¬ 
gnantur dominicae 4 post Pascha, et dominicis 4, 5, 7, 8, 11, post 
Pentecosten. 

4. Ut edatur authentica harmonia quatuor Evangeliorum, necnon 
authentica versio Sacrarum Scripturarum ex originalibus exemplaribus, 
quae sci. aequa auctoritate ac Vulgata in Ecclesia gaudeat. Talis futura 
versio adhibenda esset in futura recognitione Missalis Romani. 



EPISCOPUS TUNGUENSIS 


27 


5. Ut Catechismus authenticus edatur, ad instar Catechismi Card. 
Gasparri concinnandus, sci. pro admittendis ad Primam Communionem, 
pro pueris, pro adultis. Concilium Tridentinum edidit authenticam expla¬ 
nationem Catechismi ad adultos. Nonne expedit authenticum textum 
Catechismi (pro scholis praesertim) edere? Si talis Catechismus edatur, 
puto ei inserendas esse tres breves Appendices, prout in Compendio Ca¬ 
techismi « Perardi » habentur, sci. de re missionaria, de re liturgica, et 
de Actione Catholica seu de apostolatu laicorum. 

6. Valde utilis esset missionibus authentica Expositio Christianae Re¬ 
ligionis ad acatholicos, sed concinnata praecipue in usum non-christiano- 
rum, nempe illorum qui, etsi non sint, vel nondum sint, catechumeni, 
tamen de nostra sancta religione inquirere volunt. Haec expositio, etsi 
sufficienter ampla esse deberet, tamen uno volumine absolvenda esset. 
Argumenta quidem apologetica adhibere deberet ad veritates fundamen¬ 
tales probandas, sed nullius particularis religionis errores refellere debe¬ 
ret. Complenda demum esset breviore libello, in quo eadem materia 
tractetur, sed simpliciori stilo, in usum lectorum incultiorum. 

7. Ut, in futura recognitione C.I.C., locus detur, quantum fieri potest, 
etiam iuri missionariorum. 

8. Argumentis sedulo perpensis circa quaestionem utrum consultum 
sit annon diaconatum permanentem in missionibus constituere, in sen¬ 
tentiam contrariam propendeo. Catechistae et religiosi laici melius mihi 
videntur providere necessitatibus missionariorum, praesertim religiosi 
laici nuper invecti in nostra missione, qui non vivunt in communitatibus, 
sed singuli vel ad summum bini addicuntur stationi missionali et vicos 
lustrant, sub sacerdotis ductu. 

9. In futura editione Ritualis Romani sequentes partes expungendas 
esse arbitror: 

a) Ordinem Baptismi adultorum; 

b) absolutionem excommunicati iam mortui; 

c) rubricam sub n. 4 in Titulo IV, C. III, in ritu absolutionis 
excommunicati extra sacramentalis confessionis tribunal, sci.: « sacerdos 
poenitentem, in humero, si vir sit, usque ad camisiam exclusive denu¬ 
datum, virga aut funiculis sedens leviter percutit ». Utique scio, huius- 
modi caeremonias numquam peragi: sed tunc, cum relinquuntur in libris 
liturgicis? (Idem dicatur de pluribus ritibus obsoletis in Pontificali Ro¬ 
mano et in caeremoniali Episc.). 

10. Ut, in eodem Rituali Romano, sequentes mutationes fiant in 
Ordine Baptismi parvulorum (et in supplendis caeremoniis ), quando 
plures, sive infantes sive adulti, sunt baptizandi: 

a) Ad n. 1: interrogationes fiant in plurali pro omnibus. 



28 


BIRMANIA 


b) Ad n. 2: verba dicantur in plurali pro omnibus. 

c) Ad n. 3: triplex insufflatio fiat semel super omnes, et verba 
semel dicantur in plurali. 

d) Ad n. 5, rubrica ita immutetur: Deinde dexteram manum 
versus baptizandos extendit, eamque extensam tenens dicit etc. 

e) Ad n. 14, rubrica ita immutetur: Postea, singulis baptizandis 
expressis nominibus appellatis, omnes simul interrogat dicens: « Abre¬ 
nuntiatis Satanae? ». Respondent baptizandi, vel eorum patrini, simul: 
« Abrenuntiamus ». 

Et sic deinceps. 

/) Ad nn. 17-18: interrogationes et responsiones eodem modo 
fiant ac in n. 14 dictum est. 

Sac. Ziello Paschalis 
Vicarius Generalis 

pro Exc.mo D.no Alaphrido Lanfranconi 
Episcopo Tunguensi 
(absente a dioecesi, in Italia) 


6 

Rev.mi P. D. THOMAE A. NEWMAN 
Praefecti Ap. Promensis (Prome) 


Eminentissime, 


Die, 11 augusti 1959 


Epistolam a Pontificia Commissione Antepraeparatoria Pro Con¬ 
cilio Oecumenico (Prot. N. 1 C/59-1980) die decima octava iunii 1959 
missam, nonnisi die sexta mensis augusti accepi. 

Omnibus serio perpensis, nihil speciale mihi occurrit ad conside¬ 
rationem huius Commissionis proponendum, nisi sit clarificatio status 
fidelium quoad Sacramentorum receptionem ubi ecclesia sic dicta Catho¬ 
lica Nationalis a Gubernio instituatur. 

Benedictionem Eminentiae Tuae necnon preces in favore nostrae 
Praefecturae humiliter petens, omni qua par est reverentia maneo 


Addictissimus servus in Christo 
Thomas A. Newman 
Praef. Apostol. Promensis 



CAMBOGIA 




1 


Exc.mi P. D. GUSTAVI A. F. RABALLAND 
Episcopi tit. Egugensis, Vicarii Ap. de Phnom-Penh 

Die 7 octobris 1959 

Eminentissime ac Reverendissime Pater, 

Pretiosissimis tuis epistolis quae, sub numero 1 C/59-1842 a die 
18 iunii emissae iam mihi venerunt, pro tardiori, valetudinis praecipue 
causa, hac responsione veniam indulgere humiliter deprecor. 

Imprimis, propter saluberrimum Summi Pontificis Ioannis XXIII glo¬ 
riose regnantis ad concilium oecumenicum mox convocandum decretum, 
libenter Tuae Eminentiae Reverendissimae ingens meum gaudium pa¬ 
tefacio. Communi bono quod constanter mirificis modis alia concilia 
Ecclesiae universali procuraverunt, in hoc actuali fructum valde bonum 
exoriundum ex praesentia vera Ecclesiae Missionariae, prima vice ad- 
stantis, cum speciali laetitia adnumero. 

Quae cum ita sint, quamvis difficillimae apostolatus curae et incle¬ 
mentia coeli huius regionis parum temporis ad studiorum exercitatio¬ 
nes et ampliorem informationem acquirendam mihi relinquant, quia 
iterum atque iterum me pronum ad negotia parva tenent ut non liceat 
dissertissima longioraque vota exprimere, unum tamen adest quod mihi 
praecipue curae manifestandum est. Quod votum, etiamsi non perdiu 
in mente habuissem, mihi Summi Pontificis unionis corroborandae 
Ecclesiae desiderium suasisset. 

Agitur de maiori unione Ecclesiae « Missionariae » (ut ita dicunt) 
et « veteris Ecclesiae », quam subiectissime ita expono. 

Ex una parte, usque adhuc, propter itinerum longinquitatem via¬ 
rumque difficultates, necessitas postulabat ut clerus specifice «mis- 
sionarius » existeret, qui a patria sua, a clero suo, et ab ecclesia ex 
qua ortum habuerat, valde alienus fiebat. Quapropter militiae mis- 
sionariorum numerus nimis hodie extenuatus est. Ab eo enim qui ad 
missionum longinquas plagas proficisci volebat, proclivi erant quasi 
omnes christiani fideles exigere vocationem ita specialissimam ut non 
multi subiecti possent se ad talem statum provectos esse exstimare ... 
Illi autem electi plus admirationem quam approbationem in populo 
christiano movebant... 



32 


CAMBOGIA 


Idcirco tantum damnum nimia paucitas missionariorum operariorum 
attulit ut gigneret incomprehensionem mutuam inter duos campos sci¬ 
licet inter Ecclesiam sic dictam missionariam et Ecclesiam veterem. In¬ 
super « magni scriptores », qui de apostolatu in missionibus confecto 
multa scripserunt, plerique, nonnisi « missionarii in cella » fuerant. Porro 
authentici missionarii, christianorum cura onerati necnon frequenter ar¬ 
doribus solis oppressi non magnam scribendi facultatem habent, nedum 
de ratiocinatione artis pastoralis in missionibus exercitatae. At illi prae¬ 
dicti « missionarii in cella » neque rerum claram intelligentiam neque 
congruentem super facta et circumstantias perspicacitatem ad plenam 
veritatem habere potuerunt. 

Ex altera parte, missionarii cum nunquam aut rarissime in patriam 
germanam revertuntur, iam res bene gestas aut recte dictas « in veteri 
ecclesia » non amplius attingunt: scientia enim ex libro nec cognitionis 
de visu nec praesentiae locum tenet. Quapropter, velit nolit, efficitur ut 
« continuatio » inter metropolitanam et missionariam ecclesiam scin¬ 
datur et sicut quaedam fossa amplior de die in dies cavatur quae dam¬ 
num praesertim Missionibus affert. 

Itaque, nonne optandum est ut missionariae Societates iam non ex- 
clusive aut saltem minus exclusive missionariae sint, ut in patria onus 
alicuius dioecesani apostolatus suscipiant (haud tantum docendi). Hinc 
fieret ut qui in patria laborarent rationabile commercium haberent cum 
iis qui Missionibus operam darent: illi autem qui iam in patria labora¬ 
vissent novam mentem, novos conceptus novasque forsan apostolatus 
methodos in missiones afferrent; qui autem iam in Missionibus labora¬ 
vissent et in patriam reverterent suam mentem corrigerent aliorumque 
mentem de missionariis quaestionibus emendarent. 

Nonne etiam optabile esset, sicut pro Africa iam Sua Sanctitas 
Pius XII postulavit, ut ita veterum christianarum regionum dioecesani 
sacerdotes se per plures annos ad laborandum in Missionibus obligare 
possent. Itinerum enim difficultas non amplius est magnum impedimen¬ 
tum; linguas vero discere, si satis iuvenes sunt subiecti, nec inexpugna¬ 
bilis difficultas habetur, cum plerisque vix uno anno opus sit ut fructuo¬ 
sum apostolatum incipiant. 

Quibus datis, missionariae Societates rerum idearumque evolutionem 
ita sine intermissione melius cognoscerent, et veterum christianitatum 
clerus ita melius Missiones intelligeret ut missionaria problemata cum 
latiori comprehensione pertinentius excuterentur et uberiores fructus ob¬ 
tinerentur. 

Et maxime copia operariorum ad dissitas plagas proficiscentium miri¬ 
fice multiplicaretur. Denique unio tam coniunctissima in Ecclesia fieret 



VICARIUS AP. DE PHNOM-PENH 


35 


ut fossa inter veterem Ecclesiam et novam, id est missionariam, celerius 
compleretur; Delegatorum Apostolicorum etiam praesentia valde qui¬ 
dem efficax est ad unionem cum Sancta Sede servandam, sed non sufficit 
ut unitas apostolatus efficiatur. 

Certe ea suggestio maturiori explanatione indiget; tamen, ut mihi 
videtur, adiutorium praestare posset in illa strictiori Ecclesiae unione 
quam Summus Pontifex feliciter regnans vehementer exoptat et ad- 
stringit. 

Quidquid hic scripsi et acceptum habere, Eminentissime ac Reveren¬ 
dissime Pater, digneris, et Supremi Pastoris altissimo iudicio humillime 
et integre submittere. 


ffi Gustavus A. F. Raballand 
Episcopus tit. Egugensis, Vicarius Ap. de Phnom-Penh 


3 (II d) 




CEYLON 




1 


Exc.mi P. D. THOMAE B. COORAY 
Archiepiscopi Columbensis in Ceylon 
(Colombo in Ceylon) 

22 augusti 1959 

Eminentissime Princeps, 

Ad osculum Sacrae Purpurae reverentissime accedens, epistolam diei 
18 iunii 1959 (Prot. N. 1 C/59-386) cum gratiarum actione receptam 
profiteor. 

Quantum mihi quotidiana Ecclesiae commissae instantia permisit, 
qua par est diligentia et celeritate responsiones ad quaesita sermone la¬ 
tino, exarare conatus sum. 

Occasione vero nactus regressus Romam Re.vmae Matris Rose-Vir- 
ginie e Congregatione Boni Pastoris (Andegaven.) has responsiones quam¬ 
vis incompletas sine mora tuto per eius manus Eminentiae Vestrae sub¬ 
mitto, paratus si liceat alias serius subiungere. 

Ad tranquillitatem mentis velim petere ut dignetur Eminentia Ve¬ 
stra Reverendissima certiorem me reddere ipsas receptas esse iuxta elen¬ 
chum adnexum. 

Denuo Sacram Purpuram exosculatus, qua par est reverentia ma¬ 
neam. 

Eminentiae Vestrae Rev.mae obsequentissimus in Domino 

SB Thomas B. Cooray O. M. C. 

Archiepiscopus Columbensis 
in Ceylon 


I. De Culto Divino 
Usus sermonis vulgaris 
Sententia 

Etsi usus complementarius linguae vulgaris (ut praxis nuper ab Apo- 
stolica Sede concessa pro aliquibus locis viget) medium praebere potest 
illa lingua utentibus sese melius sociandi cum ministro celebrante ac 
sic cum ipso Summo Sacerdote ac Victima Christo Iesu, timendum 



38 


CEYLON 


tamen ne talis praxis invectio causam ministret invidiarum, dissensio¬ 
num ac discordiarum, militetque contra tam optandam unitatem in 
cultu divino, sicut certo evenit ubi (sicut apud nos) plures in eadem 
regione, immo in eadem paroecia, linguae inter se de primatu certant. 

Hoc vero adhuc magis timendum est ubi (iterum sicut hic) usus 
linguarum respondet variis conditionibus ordinis socialis, vitae occupa¬ 
tionibus, divitiis vel paupertati. 

Talibus in circumstantiis usus sermonis vulgaris introducet statum 
intolerabilem: in locis vero missionum oriretur confusio maxima ac di- 
sintegratio operis. 

Quapropter, stantibus privilegiis iam ab Apostolica Sede concessis 
praesertim relate ad usum Ritualis Romani, in sacrosanctae Missae ce¬ 
lebratione sufficere videtur ut missalia manualia pro fidelium usu ver- 
siones vulgares cum commentariis et explicationibus offerant simul 
cum textu latino, servata autem lingua latina pro actione liturgica. 

Quod vero ad cantum Divini Officii (vesperarum vel completorii) 
attinet sufficere videtur ut facultas fiat laicis, participantibus, vulgari 
sermone utendi; forsitan melius esset episcopis potestatem facere talem 
facultatem concedendi iuxta exigentias. 


II. De Clericis 

1. De Alumnis Seminariorum 

Votum 

Quo sacerdotes e Seminariis egressi plenius respondeant votis Ec¬ 
clesiae ut « totius in eis eluceat forma iustitiae », « censuramque mo¬ 
rum exemplo suae conversationis insinuent » ( Pontif. Roman. de Ord. 
Pres.), optandum videtur ut specialis annus asceticus provideatur sive in 
ipso in Seminarium ingressu sive (quod videtur esse melius) post com¬ 
pletum cursum philosophicum, servandus. 

In cuius decursu, alumni, studiis sepositis, intensiori vitae spiri¬ 
tualis efformationi subiciantur ad mentem et ad tramitem concionis 
S. P. Pii XII pro die 19 octobris 1958 exaratae quae iure merito tam¬ 
quam testamentum suum ad seminaristas habetur. 

Rationes 

1. Decursu studiorum, alumni tot tantisque disciplinis addiscen¬ 
dis nimis intenti, minus aequo operi propriae sanctificationis incumbunt. 

2. Quod annus novitiatus religiosis, hic annus asceticus levitis con- 



ARCHIEPISCOPUS COLUMBENSIS IN CEYLON 


39 


ferat, puta cum character ac officium sacerdotis gradum aliquem iam 
acquisitae perfectionis exigant, religiosis vero sufficiat voluntas firma 
ad perfectionem tendendi. 

3. Nostris hisce temporibus speciatim formatio diuturnior ac soli¬ 
dior requiritur tum quia sacerdotes maioribus periculis sunt obnoxii, 
tum quia iuvenes ingressum in seminarium petentes malo mundi spiritu 
(ipsis etiam insciis) magis inficiuntur. 

2. Neo-sacerdotes 
Votum 

Ut ad mentem Constitutionis Apostolicae «Ad uberrima vitae 
pascua » diei 3 iunii 1958 qua S. P. Pius XII istitutum pastoralem una 
cum centro orientationis et coordinationis pastoralis in urbe consti¬ 
tuit, annus pastoralis exercitationis ac institutionis ad omnes neo-sacer¬ 
dotes universaliter ac ubique (etiam cleri saecularis) statuto ac de¬ 
creto extendatur, sicut iam factum est pro Religiosis. 

Rationes 

Rationes vero luculenter expositae sunt ab eodem Summo Pontifice 
tum in memorata Constitutione « Ad uberrima vitae pascua », tum in 
sequentibus documentis Pontificiis in ipsa Constitutione citatis, seu: 

Motu Proprio Quandoquidem, 2 apr. 1949; 

Adhortatio Menti Nostrae, 23 sept. 1950; 

Constitutio Apost. Sedes Sapientiae, 31 maii 1956; 

Allocutio diei 14 iunii 1957. 

Cf. Acta A. Sedis 1958 pp. 460-464. 

Accedunt rationes sequentes: 

a) uniformitas praxis ac legis pro omnibus neo-sacerdotibus de¬ 
sideratur; 

b) neo-sacerdotes cleri saecularis aeque ac religiosi, immo plus 
his, pastorali institutione indigent utpote citius ac largius curam ani¬ 
marum in paroeciis assumpturi. 

3. Provisio pro Sacerdotibus emendationis egentibus 

Votum 

Etsi sufficienter in Lege provisum est pro sacerdotibus emendatione 
indigentibus, de facto tamen domus poenitentiae seu emendationis de 
quibus in can. 2301 plerumque desunt eo quod talis domus erectio ac 



40 


CEYLON 


sustentantio, paucis tantum occurentibus casibus delinquentiae, sin¬ 
gularum dioecesium vel Religiosarum Provinciarum ambitum ac media 
actionis excedit. 

Optandum propterea videtur ut, sicut factum est pro seminariis 
« Regionalibus » studiorum causa per interventum Sanctae Sedis sive 
per dicasteria sive per Legatos in Nationibus, erectio domorum poe¬ 
nitentiae « Regionalium » curetur pro certa dioecesium consociatione, 
emendationis causa. 


Notanda 

1. Ad bonam famam servandam tum Sacerdotii in genere tum 
sacerdotis cuius emendationi consulitur, necesse est ut domus poeniten- 
tiae-emendationis remotius erigatur, ac certo extra dioecesim originis, 
praesertim in angustis, sicut nostris, locis. 

2. Porro Familia quaedam Religiosa tum Constitutionibus tum 
experientia ad hoc opus idonea curam suscipere debet domus poeni¬ 
tentiae; tales vero Ordines vel Congregationes mandato Sanctae Sedis 
quidem parere parati, haud facile invitamentum Episcoporum ac¬ 
ceptant. 


4. De Bonis Temporalibus Ecclesiae, 
de emolumentis parochorum et de sustentatione Cleri 

Votum 

Ad speciem ac rem evangelicae paupertatis in Ecclesia Universali 
tuendam, ut ita ansa auferatur ab inimicis famam Ecclesiae calumnian- 
tibus vel in bona eius (ut credunt fabulosa) inhiantibus; 

ad spiritum evangelicae paupertatis apud ministros ipsos fovendum 
ut ita pari passu, mundanitate omni expulsa, in zelo animarum sedulitate 
ministerii ac sincera caritate ipsi proficiant; 

ad inaequalitatem conditionis quae inter parochos viget ratione 
variae conditionis paroeciae cui praefecti sunt auferendam ut ita tol¬ 
latur indecora emulatio pro paroeciis « pinguibus » obtinendis vel dam¬ 
nosa obstinatio pro iisdem retinendis; at simul ad omnibus Ecclesiae 
ministris (debita ratione habita de personarum aetate, infirmitate, digni¬ 
tate vel de muneris onerositate) sufficiens pro digna sustentatione sub¬ 
sidium providendum, optandum est ut, 

revocatis ad hoc vigentibus consuetudinibus, immo, quatenus res 
exigere possit, emendatis codicis canonibus, 



ARCHIEPISCOPUS COLUMBENSIS IN CEYLON 


41 


Aerarium commune constituatur in unaquaque dioecesi: 

1. Ex reditibus ecclesiarum (fundis, domibus, etc.); 

2. Ex omnibus emolumentis ab unoquoque sacerdote in ministerii 
operibus perceptis, nempe: ex taxis (stellatura, seu « iura stolae ») quae 
occasione administrationis sacramentorum vel sacramentalium percipiunt 
(ad normam can. 1507); 

3. Immo, emendato ad hunc finem canone 1506, ex eleemosynis 
Missarum manualium quae hucusque tamquam stipendia personalia 
habebantur. 

Ex hoc vero aerario unicuique sacerdoti secundum Statuta Dioece- 
sana (vel synodalia) per Procuratorem Generalem tribuetur dignum ho¬ 
norarium sive paroecia cui praeest sit pinguis sive pauper. 

Notanda 

1. Ita finem accipiet indecora concurrentia inter cleros pro paroeciis 
pinguibus vacantibus. 

2. Simul tolleretur (saltem ex parte) occasio pro pertinacia parocho¬ 
rum inamovibilium praeter (immo contra) bonum animarum. 

* 3. Porro, ipsa institutio parochorum inamovibilium aboleri posset, 
(res vero maxime optanda pro bono animarum ), emendato in hunc finem 
canone 454. 

4. Ex aerario communi et generali orietur facultas incoepta quae¬ 
dam pro communi Dioecesis bono, sub Episcopi directione, aggre¬ 
diendi. 

III. De Religiosis 
Bona temporalia Religiosorum 

Votum 

Ad tollendam indecoram, invidiosam ac haud periculi spiritualis ex¬ 
pertam inaequalitatem inter varias eiusdem instituti Religiosi Provincias 
vel etiam inter domus singulas eiusdem Provinciae, optandum est ut pro 
unaquaque familia religiosa commune aerarium constituatur ex omnibus 
redditibus, proventibus, stipendiis, honorariis etc. a singulis Provinciis 
domibus et alumnis perceptis. 

Ex hoc vero aerario generali per Oeconomum Generalem sub di¬ 
rectione Moderatoris Generalis ac secundum Statuta Capitularia uni¬ 
cuique Provinciae subsidium providebitur: de aerario vero Provinciali 
unicuique domui. 



42 


CEYLON 


Notanda 

1. Ex tali coordinatione melius providere licebit pro operibus ac 
praesertim pro tironum formatione in unaquaque provincia. 

2. Sic evitabitur casus haud rarus ubi domus vel provincia aliqua 
abundat dum alia egena est usque ad destitutionem cui ipse Superior 
Ecclesiasticus (Episcopus) subvenire debet. 

3. Si ex aerario generali provideatur pro omnibus tironibus (novi- 
tiis, scholasticis vel iunioribus) in unaquaque provincia, Missiones ex¬ 
terae minus gravabuntur. Nam subsidium quod Episcopi missionarii 
nunc debent solvere Institutis Religiosis in suo territorio laborantibus 
petitur precise ac praesertim pro domibus formationis tironum. 


IV. De Regimine Missionum ad Paganos 
De Missionariis et de Clero saeculari 
Votum 

Optandum est ut in formam canonum concise redacta in Codice luris 
Communis inserantur ea quae in Encyclicis Litteris Maximum Illud, 
Rerum Ecclesiae, Evangelii Praecones, Fidei Donum, necnon in In¬ 
structione Sacrae Congregationis de Propaganda Fide diei 8 dec. 1929 
et aliis documentis Sanctae Sedis et « Statutis » particularibus tam 
sapientissime ac clare definita sunt circa finem et media operis missio- 
nalis Ecclesiae cumulanda, circa sensum, ambitum, praxim ac spiritum 
« concreditionis » territorii alicui Familiae Religiosae; circa iura vicis- 
satim superiorum missionis ac superiorum religiosorum; circa vocationes 
indigenas pro utroque clero fovendas; circa « plantationem » Ecclesiae 
ac mandato expleto cessionem territorii ad nutum Sanctae Sedis sive 
clero saeculari sive alii Familiae Religiosae, etc. 

Notanda 

1'. Quamdiu haec optima principia ac statuta dispertita in docu¬ 
mentis variis manent facile ignorantur vel ipsis non advertitur, immo pro 
quibusdam valorem videntur habere mere « academicum ». Exinde dis¬ 
sidia ac luctae vel etiam lites inter Superiores Ecclesiasticos et Reli¬ 
giosos; suspiciones et emulationes inter Clerum Saecularem et Religio¬ 
sum; maximo cum dispendio temporis ac virium, ad detrimentum Ec¬ 
clesiae ac animarum. 

2. Quod ad opus missionale attinet, toti ecclesiae interest. Immo, 



ARCHIEPIS COPUS COLUMBENSIS IN CEYLON 


43 


valorem habet perpetuum; quia etsi status missionalis pro certo loco 
temporarius iudicetur, nunquam tamen deerunt regiones ubi adhuc 
vel denuo talis status vigeat. 

Iure meritoque proinde « Ius missionale » in Codice (vel saltem 
in Appendice) locum obtinebit. 

SB Thomas B. Cooray O. M. C. 

Archiepiscopus Columbensis 
in Ceylon 


Eminenza Reverendissima, 


20 luglio 1960 


Rispettosamente ossequiando la Sacra Porpora, mi affretto a rin- 
graziare Vostra Eminenza per il. biglietto di nomina alia Pontificia Com¬ 
missione Centrale Preparatoria dei Concilio Ecumenico Vaticano II che 
mi e giunto in questi giorni per gentile cura delPlll.mo e Rev.mo Mon- 
signor Felici. 

Dinanzi a quest’alta intimazione della volonta dei Santo Padre, 
non posso far altra cosa che esprimere la mia prontezza a servire' i suoi 
santi disegni nella misura delle mie povere forze. 

Se lo posso senza abuso, vorrei profittare di questa occasione per 
sottomettere a Vostra Eminenza un’idea che sarebbe stata mandata al- 
1’Antipreparatoria 1’anno seorso, ma non era ancora abbastanza detta- 
gliata nella mia mente. 

Riguarda i sacerdoti e i diaconi: e vorrei, se la cosa e ancora possi¬ 
bile, che sia inclusa nelle discussioni della Commissione Preparatoria. 

Pregando Vostra Eminenza di scusarmi e baciando la Sacra Porpora, 

Mi firmo 

Di Vostra Eminenza Reverendissima 
rispettosamente devoto 

ffi Tommaso Cooray, O. M. I. 
Arcivescovo di Colombo 


1. Problema 

Defectionem Sacerdotum problema in dies acutius constituere ipse 
Summus Pontifex luget his verbis: 

« Nostis, quid dies Nostros crebro et acerrime constristat. Gemitus 
est qui e propinquo et a longinquo, a Romana scilicet Urbe et a variis 
terrarum locis ad Nos pervenit, gemitus scilicet sacerdotum quibus cor 
et caro simul terrestre iter percurrentia, etiam in parum evigilata per- 



44 


CEYLON 


functione sacri muneris magnum detrimentum attulerunt atque coram 
Deo et Ecclesia et ante oculos fidelium dedecus itemque acutas et acer¬ 
bissimas aegritudines pepererunt ». (S. P. Ioannes XXIII, Allocutio in 
II sess. Synodi Romanae, A.A.S, 1960, p. 226). 

Pauci sunt Episcopi quibus causa deest consimilem conquestionem 
exhalandi. Nam quamvis in comparatione illorum qui vocatione qua 
vocati sunt digne ambulant sacerdotes apostatae vel titubantes revera sint 
numero paucissimi, attamen aegerrime a viginti sacerdotibus fidelibus 
damnum resarciri potest quod Ecclesiae et animabus intulerit unius 
sacerdotis infidelitas. 

Notissimum axioma: ruina animarum, sacerdotes perversi. 

Summopere ergo refert, urget, alto huic et inhonesto vulneri me¬ 
deri, si opus sit, etiam cautere et scalpro. 

2. Causae 

Ibi autem remedia efficacius adhibentur ubi mali origo certius digno¬ 
scitur. Investigandae sunt proinde causae defectionis. Inter has, vero, 
duas sequentes modo speciali recensere licet: 

a) incongruitas indolis et temperamenti ex parte candidatorum; 

b) scopuli et pericula ministerii. 

a) Incongruitas indolis ( characteris) et temperamenti 

Haud raro accidit iuvenes qui decurrente Seminarii cursu notas fa¬ 
vorabiles obtinuerint, subinde in ministerio spem Superiorum graviter 
eludere. Huic causa videtur esse ipsis sub tutela Seminarii seclusis et 
secure communiter degentibus probationem defuisse vitae ut reapse vi¬ 
vitur. 

Semel vero ut in ministerio proiecti obviam veniant « occasionibus », 
mox in eis apparent debilitas voluntatis ad ardua haud exercitatae, levitas 
vel erraticitas mentis ad sui directionem haud initiatae, vel propensi- 
tates temperamenti ambientibus circumstantiis facile cedere assueti. 

Ex alia parte nemo prudenter suadebit iuvenes alumnos in ipsis 
formationis annis in medium saeculum proliciendos esse ut, vitae peri¬ 
cula experti, ad sese et « ambitum » superandos exerceantur. Ipsis tunc 
deerit etiam scientia theologica sufficiens. 

b) Scopuli et scylla ministerii 

Maximum ministerii hodierni periculum omnes fatentur turbinem 
operum, gestionum, tentamentorum, quae partim quidem a circumstan- 



ARCHIEPISCOPUS COLUMBENSIS IN CEYLON 


45 


tiis exiguntur, partim vero aequo avidius ab ipsis sacerdotibus quaerun¬ 
tur. Pestis est, et plerumque haeresis, « activismi » qui agitationem pro 
actione concipit. 

Quomodocumque sacerdos ab hoc turbine abripitur, consequens est 
ut, otio ac viribus pro sat protracta ac intima cum Deo oratione deficien¬ 
tibus, detrimentum spirituale patiatur. Fervor animi minuitur; visio 
spiritualis obscuratur. Paulatim pastor imprudens fit « cisterna dissi¬ 
pata quae continere non valet aquas » (cf. lerem. I, 13); multo minus 
posset illam aliis propinare. Divinum auxilium effugiens, tentationibus 
praesertim carnalibus exortis ac obsidentibus facile succumbet. 

3. Remedium 

Malis remedia applicando, sequentia suggeruntur: 

a) diuturnior et ad probandum efficacior fiat levitarum probatio; 

b ) sacerdotes, a curis materialibus magis emancipati, ampliori gau¬ 
deant tempore ac tranquillitate pro oratione ac ministerio revera pa¬ 
storali (i. e. non operum, sed animarum). 

Modus procedendi ab ipsis Actibus Apostolorum innuitur ubi legi¬ 
mus (VI. 1-5) exorta de quotidianis viduarum subsidiis contentione, 
Duodecim Apostolos convenientes duo statuisse: 

ad) « non est aequum nos derelinquere verbum Dei et ministrare 
mensis »; 

bb) Proinde, « constituamus super hoc opus viros ... boni testi¬ 
monii (Diaconos), nos vero orationi et ministerio verbi instantes erimus ». 

Regula vere aurea pro pastoribus. 

Haec statuta Apostolica hodierno haud dissimili problemati ap¬ 
plicando, sequentia in concreto proponimus: 

1. Loco sollemnis castitatis voti, Subdiaconatui adnectatur votum 
simplex. 

2. Subdiaconi in fine tantum cursus theologici ad Diaconatum pro¬ 
moveantur. 

3. Diaconi antequam ad Presbyteratum promoveantur obnoxii sint 
probationi extra Seminarium, in operibus (tum spiritualibus tum tem¬ 
poralibus) proprio Ordini consentaneis per plures annos peragendis. 

Ad sex circiter annos haec Diaconalis Probatio protrahatur; expe¬ 
rientia enim comprobatur intervallum brevius vix sufficere ut de per¬ 
severantia operarii evangelici, hodiernis in adiunctis voto castitatis obli¬ 
gati prudenter coniectetur. 

Interea, Diaconi sub Parochorum directione omnibus Diaconatus 



46 


CEYLON 


officiis (etiam extraordinariis) incumbant, nempe Praedicationi Verbi, ca- 
techizando, Baptismi collationi, Sacrae Communionis distributioni (etiam 
infirmis domi decumbentibus). Ipsis praeterea parochi committant dire¬ 
ctionem « Actionis Catholicae », piarumque fidelium associationum, ge¬ 
stionem operum misericordiae, immo oeconomatum vicarium totius pa¬ 
roeciae. 

4. Sexto emenso probationis anno, qui idonei sunt inventi ad Presby¬ 
teratum promoveantur. Indigni, prout infra notetur, dimittantur. Iis vero 
de quorum idoneitate haud certo constat sed de quorum profectu su- 
perest spes fundata, Diaconalis Probatio ulterius protrahatur; nono 
autem exacto probationis anno, Diaconi adhuc voluntate vacillantes vel 
conversatione titubantes a simplici castitatis voto soluti ad statum lai- 
calem remittantur, congruis Dioecesanis operibus pro honesta sustenta¬ 
tione deputandi si ita caritas cum prudentia suadeat. 

5. Sollemne, « indispensabile » votum castitatis Presbyteratui tan¬ 
tum adnectatur. 

4. Effectus et fructus 

1. Delectio candidatorum fiet tutior ac felicior. 

2. Parcitas ministrorum haud acutius sentietur: per Diaconorum 
ministerium sacerdotes nunc gravati, multo onere levabuntur. Ex alia 
parte, Diaconi congruenter officiis fungentes, non se sentient frustra a 
Sacerdotio arcitos. 

3. Per definitionem officiorum ac divisionem laboris inter sacerdotes 
et diaconos, opus ministerii uberiores reddet fructus. 

4. Sacerdos intra propriae vocationis ambitum securius septus ac 
debito otio fruens, officio, cuius ipsi soli patet aditus, Mediatoris nempe 
inter Deum et homines assiduo fungetur. Ad quod consequendum, 
« sanctificetur adhuc »; et ita decus, dignitas et sanctitudo Sacerdotii, 
ad gloriam Dei et animarum profectum, in tuto ponentur. 


Corollaria 

1. Probatio Diaconalis exiget vitam communem in domibus paroe- 
cialibus. Re in se optima ac schola collaborationis pastoralis pro iis qui 
ordinandi sunt sacerdotes. 

2. Provisio pro honesta Diaconorum sustentatione problema qui¬ 
dem ponit, at haud insuperabile. 

Una solutio esset si« iura stolae », ac Missarum eleemosynae (quin per- 



EPISCOPUS GALLENSIS 


47 


sonae approprientur) in aerarium commune confluere patiantur unde 
sacerdotibus et diaconis subsidia pro rata adiudicentur. 

Ubi casus exigit, Sancta Sedes forsitan « cumulationem » stipen¬ 
diorum permittet. 


Recapitulatio 

Ut sacerdotes Domini munere pastorali dignius securius ac efficacius 
obeant, Diaconi omnes-. 

In fine tantum cursus theologici tales ordinandi; 
probationi antequam ad Presbyteratum promoveantur sint obnoxii; 
extra seminarium in operibus (tum spiritualibus tum temporalibus) 
proprio ordini consentaneis per plures annos peragendis; 

interea, reducto per prius in hunc finem sollemni voto subdiaconatui 
adnexo, obstricti maneant simplici tantum subdiaconorum castitatis voto; 

sexto saltem emenso probationis anno qui idonei sunt inventi ad 
presbyteratum promoveantur; indigni, prout infra notetur, dimittantur. 

Iis vero, de quorum idoneitate haud certo constat sed de quorum 
profectu superest spes fundata, « diaconalis probatio » ulterius pro¬ 
trahatur. 

Nono autem exacto probationis anno diaconi adhuc voluntate vacil¬ 
lantes vel conversatione titubantes a simplici castitatis voto soluti ad 
statum laicalem remittantur congruis dioecesanis operibus, pro honesta 
sustentatione deputandi, si caritas cum prudentia ita suadet. 

! £B Thomas B. Cooray O. M. I. 

Archiepiscopus Columbensis 
in Ceylon 


2 

Exc.mi P. D. NICOLAI LAUDADIO 
Episcopi Gallensis (Galle) 

Die 14 augusti 1959 

Eminentissime Domine, 

Ut respondeam Eminentiae Vestrae Reverendissimae litteris 1 C/59- 
523 die 18 iunii 1959 mihi missis, pergratum mihi est Pontificiae Com¬ 
missioni Antepraeparatoriae pro Concilio Oecumenico sequentia com¬ 
municare. 



48 


CEYLON 


De hodierno catholicarum scholarum problemate 

IN TERRIS MISSIONUM 

Independentia, quam Ceylon a gubernio anglico obtinuit, inter con¬ 
sequentias quas secum tulit, magnam vitalem vim in diversas religio¬ 
nes infudit. Buddhistica praesertim religio ingentes gradus fecit et 
adhuc facit. Haec nova acatholicarum religionum vita praecipue mani¬ 
festatur in acatholicorum desiderio et anxietate fundandi scholasticam 
puerorum educationem super principia religiosa, nempe super doctrinam 
buddhisticam pro pueris buddhistis, super hinduismum pro hindui- 
stis, etc. 

Primi nostrarum missionum praecursores, hic et illic stationem ali¬ 
quam habendi necessitatem sentientes, magnorum suorum sacrificio¬ 
rum impendio ubique scholas aedificarunt, in locis etiam ubi nullus ca¬ 
tholicus vivebat, ita ut nunc in istis terrae partibus catholicae scholae 
ob earum numerum, efficientiam et progressum conspicuae sint. 

Nunc in Ceylon a lege gubernii compellimur admittere in nostras 
scholas sine ullo discrimine non tantum catholicos pueros sed etiam 
acatholicos cuiusvis religionis. Cum autem in nostris scholis catholi¬ 
cam tantum religionem nostros pueros docemus, acatholici, buddhistae 
praesertim, qui hodie sicut alii religionem considerant educationis fun¬ 
damentum, vident et vehementer sentiunt proprios liberos neglectos 
esse, cum isti suam religionem discere nequeant, dum catholici pueri 
propriam instructionem religiosam quotidie recipiunt: hoc iniustum es¬ 
se dicunt. Et cum isti acatholici, nostra organizatione ac nostro sacri¬ 
ficii spiritu carentes, plures novas scholas pro propriis liberis aedificare 
nequeant, huius problematis remedium invenire cupientes, sequentes 
solutiones proponunt: 

a) Omnes scholae tamquam propriae a gubernio assumendae sunt 
et « statales », ut ita dicam, declarandae sunt. Etsi difficile percipiatur 
quomodo haec solutio religiosum fundamentum suorum puerorum edu¬ 
cationi dare possit, attamen ipsi sentiunt quod hac solutione sui pueri 
saltem a periculosa puerorum catholicorum influentia liberarentur. Haec 
solutio a communistis praesertim advocatur et desideratur. 

b) Instructio religiosa in omnibus scholis impertienda est omnibus 
omnino alumnis, et sic in nostris scholis non solum catholicis sed etiam 
acatholicis pueris religio docenda est. 

c) Plures adhuc scholas pro alumnis uniuscuiusque religionis a gu¬ 
bernio aedificandae sunt: quo in casu directe vel indirecte pueri unius 
religionis aliarum religionum scholas frequentare prohiberentur. 



EPISCOPUS IAFFNENSIS 


49 


Hic exposita cum ita sint, quaeritur: 

Cum solutio a) omni opere reprobanda ac fortiter ei resistendum 
sit, si nullum aliud omnino remedium ad salvandas scholas nostras prae¬ 
sto sit, passive se habere et tantum permittere ut in nostris scholis 
magistri acatholici suae religionis pueros eorum religionem doceant, 
essetne contra aliquod nostrae doctrinae caput? Nonne hoc praeferri 
posset etiam solutioni c)? Ratione enim huius solutionis nostri catho¬ 
lici pueri ab omnibus aliis pueris omnino seiuncti remanere cogerentur. 
Et cum catholici comparati ad alios pueros omnino pauci sint, huiusmodi 
seiunctio, in humanis ipsorum ulterioris vitae negotiis magnum obsta¬ 
culum constitueret in opere aliquo adipiscendo vel professione aliqua 
obtinenda, et temptationum fons esset. Addi potest quod ratione solu¬ 
tionis c), cum numerus puerorum catholicorum comparative exiguus 
sit, paucae tantum efficientes scholae retineri possent: quod induceret 
etiam multos catholicos parentes suos liberos mittere ad scholas aca- 
tholicas meliores quam nostrae, praesertim si nostrae scholae ab alum¬ 
norum catholicorum domibus aliquantulum distent. 

Eminentiae Vestrae Reverendissimae pastoralem anulum deosculor. 

Eminentiae Vestrae Reverendissimae 
infimus in Christo servus 

£8 Nicolaus Laudadio 
Episcopus Gallensis 


3 

Exc.mi P. D. HIERONYMI A. PILLAI 
Episcopi lajfnensis (Iaffna) 

Iaffna, 26-4-1960 


Your Eminence, 

May I be permitted to enclose herewith a few points for considera- 
tion in connection with the Oecumenical Council. 

I am so sorry that this document has been delayed. 

Kissing Your Purple, and assuring you of my deep loyalty to the 
Holy Father, 

Yours most Respectfully in J. M. I. 

© Hieronymus A. Pillai 
Episcopus lajfnensis 



50 


CEYLON 


I. De Missarum, Eleemosynis et turibus stolae 

Anteactis temporibus quasi-naturale quid visum fuit pro fidelibus 
certam summam pecuniae sacerdotibus solvere occasione S. Missae 
celebrationis vel Benedictionis SS. Sacramenti vel Vesperum vel etiam 
administrationis Sacramentorum, puta Baptismi etc. Hoc systema neces¬ 
sarium fuit tunc pro sustentatione sacerdotum et pro incremento operum 
Ecclesiae. Sed spiritus hodiernus non parum turbari videtur quod acta 
spiritualia cum materialibus emolumentis coniungantur. Proinde, oppor¬ 
tunum videtur reformare hoc systema quod apparentiam habet simonia- 
cam. Propositum enim meum est, quod eleemosynae Missarum et iura 
stolae aboleantur et aliae formae directae stipes colligendi e fidelibus 
instituantur iuxta necessitatem operum paroecialium. Ratio praecipua 
pro huiusmodi propositi est abusus qui vigere videtur in aliquibus locis 
quoad collectionem eleemosynarum Missarum et iurium stolae. 

Non est enim difficile excogitare novum aliquod systema pro colli¬ 
gendis stipibus secundum necessitates operum spiritualium. Si hoc 
novum systema bene ordinatur, non est dubium quin per hoc systema 
ampliores stipes adventurae sint quam per eleemosynas Missarum et iura 
stolae. Utilitates spirituales inde provenientes erunt quam plurimae. 

II. De Episcopis 

Quoniam in aliquibus locis, speciatim in terris Missionum, Episcopi 
longum tempus — aliquando 25 vel etiam 30 annos — partes sibi cre¬ 
ditas regunt, profectus Missionum et adaptatio ad novas necessitates ple¬ 
rumque deest. Ideo, puto, melius fore si Episcopi seniores amoveantur 
a sedibus suis post rationabile spatium temporis v. g. 20 annos. Hoc 
spatium temporis certe variare debet secundum uniuscuiusque Episcopi 
aetatem, valetudinem, et aptitudinem prospiciendi necessitatibus aposto- 
latus hodierni. Loco seniorum Episcoporum Episcopi iuniores magis ido¬ 
nei constituantur. 

III. De Parochis 

Pro bono spirituali paroeciae necessarium videtur modificare systema 
per quod parochi nimis longum tempus manent in paroecia tamquam 
inamovibiles. In mundo hodierno mutationes sunt crebrae. Consuetu¬ 
dines et conditiones populorum sunt mutatae ab illis temporum anti¬ 
quorum ut desiderabilius sit hodie quod parochi, etiam inamovibiles, 
crebrius mutentur v. g. post 5 vel 10 annos, absque processu iuridico. 

Aliud quoque proponere volo, nempe, abolitionem systematis benefi- 



EPISCOPUS IAFFNENSIS 


51 


ciorum, secundum quod aliquae paroeciae aliis pinguiores sunt. Emolu¬ 
mentum enim parochi respondere debet eius necessitatibus ideoque illud 
determinandum est iuxta eas. 

IV. De Religiosis in terris Missionum 

Experientia nos docet melius fore si Religiosi, saltem in terris Mis¬ 
sionum, magis subdantur quoad opera apostolica imperio Ordinarii cuius 
est totum opus apostolicum ordinare in territorio. Ad hunc finem obtinen¬ 
dum propono sequentia media: 

a) Ne Ordines et Congregationes Religiosae permittantur acquirere 
Instituta, quae necessitatibus fidelium territorii prospiciunt, tamquam 
res proprias. Pro colligendis vero stipibus necessariis pro operibus. Reli¬ 
giosae Congregationis propriis v. g. postulatus, Novitiatus etc., Religio¬ 
sae Congregationes possidere permittantur res immobiles quae reditus 
afferant. 

b) Praxis concredendi paroecias Familiae Religiosae non est valde 
commendabilis. Hoc systema est saepe causa discordiarum et non parvi 
detrimenti pro Ecclesia saltem in terris Missionum. 

V. De Reformatione Congregationum Religiosarum 

Ex plurimis exemplis satis evidens est Congregationes Religiosas, 
quando crescunt et «potentes » efficiuntur tum numero, opibus et 
operibus, originalem spiritum fundationis faciliter perdere, et spiritum 
societatum, syndicalium sensim sine sensu acquirere. Quaerunt enim ma¬ 
gis incrementum Congregationis Religiosae quam Ecclesiae. Haec vera 
contradictio videtur; tamen, proh dolor, est factum quod negari non 
potest. Paucis ante diebus Episcopus quidam colloquendo mecum de 
certa quadam Familia Religiosa mentem suam his verbis patefecit: « So¬ 
dales Religiosae Familiae X quaerunt primo ea quae Familiae suae pro¬ 
sunt et deinde solum ea quae Ecclesiae — animarum saluti — prodesse 
possunt ». 

In terris etiam Missionum Congregationes Religiosae dominium abso¬ 
lutum super res immobiles et instituta requirunt tamquam conditionem, 
sine qua non, operis apostolici. Res e contrario se habere deberet. Priores 
Missionarii res immobiles acquirebant et instituta fundabant pro Mis¬ 
sionibus, ita r ut quando illae missiones creverunt haec omnia, opera dioe- 
cesana devenere. Hodiernus autem modus agendi Congregationum Reli¬ 
giosarum toto coelo differt ab illo systemate. Volunt enim Congregationes 
Religiosae acquirere instituta et res immobiles sibi ipsis, ita ut quando 



52 


CEYLON 


Dioecesis crescit, possint ea retinere tamquam propria. Exempla non de¬ 
sunt quando Episcopi coacti sunt instituta nova fundare quia instituta 
priora a Religiosis aedificata et retenta, noluerant cum consiliis episco¬ 
porum cooperare. 

VI. De Seminanis Maioribus 

Ratio Studiorum in Seminariis Maioribus non satis respondere vi¬ 
detur necessitatibus apostolatus hodierni. Huic defectui remedium satis 
idoneum fore, puto, si clericalium studiorum tempus protendatur per 
amplius unum annum, ita ut quaestiones pastorales, administrativae, 
sociales etc. diffuse tractentur. Quae quaestiones nunc obiter tantum 
tractantur. Valde utile etiam videtur mittere alumnos Seminarii tempore 
formationis v. g. post cursum philosophicum, saltem pro anno integro 
ad proprias Dioeceses, ut formationem quemdam pastoralem recipiant 
antequam sacerdotio augeantur. Quae formatio pastoralis fieri debet 
certe sub vigilantia et cura sacerdotum vere competentium. 

Formatio clericalis quae datur hodie in aliquibus Seminariis Religio¬ 
sis Familiis concreditis, nimis sequi videtur Constitutiones et Regulas 
earum Congregationum Religiosarum, ideoque non satis idonea videtur 
vitae quam hi clerici in futurum ducere debent dum se exercent in mi¬ 
nisterio pastorali. Inde, necessarium videtur mutare praesens systema 
formationis aliquo modo. 

Valde utile etiam videtur habere in Seminariis, Religiosis Familiis 
concreditis, sacerdotes aliquos saeculares vere pios et doctos tamquam 
moderatores spiritus supernumerarios vel professores. Eorum enim exem¬ 
plum bonum, multum prodesse poterit optimae formationi clericali 
alumnorum Sanctuarii. 


& Hieronymus Aemilianus Pillai 
Episcopus Iaffnensis 



EPISCOPUS TRINCOMALIENSIS 


53 


4 


Exc.mi P. D. IGNATII GLENNIE 
Episcopi Trincomaliensis (Trincomalee) 


19 augusti 1959 

Eminentissime Domine, 

Quod attinet ad Eminentiae Vestrae de Concilio Oecumenico gra¬ 
tissimas litteras (1 C/59-1381), haec puncta, re enixe perpensa et ora¬ 
tione commendata, propono: 


I. De Formatione Cleri Dioecesani 

Tum Rector seminarii Pontificii Kandiensis, tum Ordinarius huius 
dioecesis animadvertunt cleri formationem intellectualem et culturalem ma¬ 
xime progressam esse, non vero formationem spiritualem. Inde, sacer¬ 
dotes e seminario egrediuntur intellectualiter optime formati, et etiam 
gradibus ecclesiasticis et civilibus ornati. Formatio spiritualis, tamen, 
multum abest ut sit circumstantiis et periculis huius aetatis accommodata 
et sufficiens. Certe, seminaristarum dioecesanorum formatio spiritualis 
religiosorum formationi comparari nequit, sed tamen sacerdotes dioece¬ 
sani, qui in primis aciebus propugnare debent, in maioribus periculis 
versantur, et, insuper, auxiliis et tutelis religiosorum carent. Unde, mihi 
videtur, aliquo remedio opus est. 

Quod fortasse hac de re fieri possit noto: Domus interdioecesanae 
(vel dioecesanae) instituantur in quibus ante cursum seminaristicum in¬ 
ceptum canditati per unum annum vel sex menses, duce sacerdote pru- 
dente et rebus spiritualibus perito, vitae spiritualis fundamentum solide 
iaceant. Cursu seminaristico peracto, omnes neo-sacerdotes, ante quam 
ministerium incipiant, in domibus supra dictis recedant ibique vitam 
spiritualem per sex menses roborent. 

Si magis placet, hae institutiones spirituales ter in cursu formationis 
haberi possunt, v. g. per sex vel tres menses ante philosophiam, per 
tres menses inter philosophiam et theologiam et per tres menses ante 
quam ministerium incipiant. 


II. De usu linguae Latinae 

Nunc temporis magis magisque audiuntur clamores pro linguis ver¬ 
naculis in rebus liturgicis loco linguae latinae. Dolendum est, ut 



54 


CEYLON 


mihi videtur. Lingua latina est vinculum unitatis. Deum precando di¬ 
stinctiones nationum evanescunt et omnes, in quacumque plaga mundi 
versentur, iisdem verbis idem Sacrificium offerunt. Potius, studium lin¬ 
guae latinae in scholis debet magis et magis intensificare et proficere. 

III. De Religionibus paganis 

Optanda est clarificatio auctoritativa relate ad religiones paganas. 
An omnino sint reiciendae et in contemptu haberi? An, potius, sint 
considerandae ut praeparationes evangelicae? 

Commendo me Eminentiae Vestrae Sacrificiis, et qua par est re¬ 
verentia, me profiteor 

Eminentiae Vestrae servum in Christo 

ffi Ignatius Glennie 
Episcopus Trincomaliensis 


5 

Exc.mi P. D. BERNARDI REGNO 
Episcopi tit. Bagaiensis, Administratoris Ap. Kandiensis 

15th augusti 1959 

Your Eminence, 

I have the honour to enclose herewith our humble suggestions for the 
consideration of the future Ecumenical Council, at the same time craving 
your indulgence for sending them in the English language. We did so for 
lack of time and opportunity. 

Humly kissing the Sacred Purple, with ali respects and humble ho- 
mages, I have the honour to be, your Eminence, your most devoted ser¬ 
vant in Christ, 

© Bernard Regno 
E it. Bishop of Bagai 

Administrator Apostolic of the diocese of Kandy 

1. Codification and Modernization of Liturgical Laws: 
a) state briefly what is of striet obligation; 

■ b) indicate what is desiderable, though not bindiftg.' 

2, Provision should be made for a vernacular Ritual, especially for 



EPISCOPUS TIT. BAGAIENSIS 


55 


the sacraments of Baptism and Marriage, and for funerals. The rite for 
Adult Baptism should be greatly shortened and simplified, so that it 
may more conveniently be used for adults (instead of the form for Infant 
Baptism); or let the rite for adults be kept as it is and provision be 
made for imposing the various ceremonies and exorcisms at different times 
during the catechumenate. 

3. A shorter and simpler rite for Consecration of Churches. 

4. Bishop’s robes for pontifical ceremonies: some provision should be 
made to simplify them so that they might be more conveniently used 
in the tropics. 

5. Marriage: The canonical form of marriage should be simplified, 
that is, the presence of a priest to solemnize the marriage should suffice 
for validity; proper delegation of the priest, and the two other wit- 
nesses should be required only for liceity. At present, it would seem 
that not a few marriages are doubtfully valid due to the doubtful dele¬ 
gation of the officiating priest. 

6. Marriage: Some of the present impediments rarely occur. Would 
it not be better to shorten the present lengthy list of impediments, and to 
retain only those which are more practical and of ordinary occurence? 

7. Marriage Procedure: Ways must be found to expedite procedure 
for deciding marriage cases, especially when cases have to be sent to 
Rome, either to the Rota, or to a Congregation for a decision or a 
dispensation. In every case sent to Rome from this diocese, the parties 
concerned were eventually lost to the Church, as they could not tolerate 
the lengthy delays, moved elsewhere, and contracted illicit unions. 

It migh help to have Regional Courts of Third (and further) Instance 
for the different areas in the Church; and by delegating more ample 
powers to Delegates Apostolic, or even to the Metropolitans. 

8. Penalties: The fifth book of the Code of Canon Law should be 
modernized and greatly simplified. 

At present the long list of penalties is unknown to most of the 
faithful—even those otherwise quite well instructed—and it is not 
understood or remembered by the majority of priest. 

Even for canonists at present it is quite difficult to determine in 
many concrete cases whether a person has actually incurred a penalty, 
or not! 

. In those cases where a penitent has clearly incurred a reserved penalty, 
the entire burden of obtaining proper faculties invariably falis on the 
already overburdened confessor (who has committed no crime); he 
must report the case, often receive the brunt of a Superior’s detestation 
of said crime, remember properly to absolve penitent, etc. 



56 


CEYLON 


9. Clergy: The obligation to preach and instruet the faithful should 
be imposed with even greater strietness; stricter penalties imposed for 
flagrant abuses. More adequate provision should be made to ensure that 
priest are employed only for priestly ministry—praeching, visiting the 
faithful, contacting the poor, etc.—using the Service of educated laymen 
adn women for teaching, writing, etc. etc. 

10. Ordinaries: It would seem that some almost entirely neglect to 
confer with their Consultors in running the diocese, much less obtain 
their consent. Would it not be useful to indicate briefly the more impor¬ 
tant instances where the Consultors consent, and advice, must be 
sougth. 

11. Relations between Ordinaries (i. e. local Ordinaries) and religious 
major Superiors, should be further clarified, indicating more precisely 
the powers and limitations of each, particularly for appointment of 
subjects to a religious house, and the control of finances, funds, salaries, 
pensions. This is very important for peace and harmony in the missions. 

® Bernard Regno 
Tit. Bishop of Bagai 

Administrator Apostolic of the diocese of Kandy 



COREA 




i 

Exc.mi p. d. egani righi lambertini 

Delegati Ap. in Corea 


Eminenza Reverendissima, 


Seoul, 31 agosto 1959 


Ebbi Tonore di ricevere il venerato Officio N. 1 C/59-1701, dei 
13 luglio u. s., con cui TEminenza Vostra Reverendissima si degnava 
di chiedermi opinioni, desideri e voti in vista ed in preparazione dei 
futuro Concilio Ecumenico. 

Sotto Targomento generale « De Obligationibus in Societate Civili », 
che i testi di teologia morale trattano nel quarto Comandamento, desi- 
dererei che i Padri dei Concilio, specialmente sulla scorta degli inse- 
gnamenti dei Papa Leone XIII, trattino dei doveri dei cittadini, tanto 
come sudditi (gravita dei dovere di votare per es.) quanto se investiti 
di cariche nello Stato. Penso sommessamente che, oltre alia riafferma- 
zione dei principi, si dovrebbero prendere in considerazione le dedu- 
zioni pratiche, vicine quanto e possibile alie odierne congiunture, in 
modo da dare al cittadino un insegnamento ed una guida ai quali uni- 
formarsi e sui quali essere giudicato. 

Sembrami che un posto particolare debba essere dato alTesame della 
disciplina dei clero « in societate civili » e « ad politicas contentiones 
quod spectat ». Sembrerebbe opportuno esaminare se eonvenga dare 
una maggiore estensione al can. 141, § 1, dei C.I.C., dove e detto: 
« neve intestinis bellis et ordinis publici perturbationibus opem quo¬ 
quo modo ferant » (v. Vermeersch-Creusen: Epitome luris Canonici 
ediz. 1949, pag. 237). Desidererei che i Padri dei Concilio vedano se 
e come coiivenga cambiare il « Clericis tamen suadendum est » degli 
autori Vermeersch-Creusen in stretta obbligazione. 

Altro punto puo essere quello dei doveri dei clero e dei fedeli 
negli odierni stati persecutori (comunisti) in cui nuovi sistemi so¬ 
no adottati per indurre alTapostasia. 

Particolari doveri incombono sui clero e sui fedeli nei paesi minac- 
ciati dall’eversione comunista. 

Cosi pure nei paesi minacciati dalTinvasione comunista sembrano 
necessarie particolari. direttive. Qui in Corea, dopo la dolorosa espe- 
rienza delTinvasione comunista e dopo Tarmistizio, non sono man- 



60 


COREA 


cati dubbi ed ansieta per il timore di una seconda invasione. Alcuni 
dubbi sono stati proposti al competente Dicastero. Alia Conferenza 
di Manila dei dicembre seorso furono dai Vescovi poste diverse que¬ 
stioni in proposito e S. E. Mons. Riberi fece noto il frutto delle sue 
esperienze coi comunisti cinesi. 

Esprimerei altresl sommessamente il voto che nel futuro Concilio 
Ecumenico si esamini la convenienza di tenere nei Seminari, durante 
le teologia, lezioni speciali sugli avvenimenti sociali e politici in corso, 
nazionali ed internazionali, per abituare il clero a giudicare tali avve¬ 
nimenti alia luce della dottrina cattolica, in rapporto alia salvezza 
delle anime, senza cadere nella faziosita di parte e senza ledere la 
carita. Ai miei tempi, in seminario, si preferiva la via negativa, te¬ 
nendo per quanto possibile i seminaristi all’oscuro sugli avvenimenti 
esteriori. Il che non impediva che ognuno si facesse delle idee e sim- 
patie proprie, senza il maturo criterio che puo essere fornito da un 
insegnante competente e prudente. 

Voglia l’Eminenza Vostra accettare la pochezza di questi cenni e 
spunti, che il Suo pressante invito mi ha indotto a fare, almeno come 
segno di buona volonta. 

Chino al bacio della Sacra Porpora, mi valgo volentieri della cir- 
costanza per confermarmi con sensi di profonda venerazione. 

dell’Eminenza Vostra Reverendissima 
umilissimo e devotissimo servitore 

Egano Righi Lambertini 
Delegato Apostolico in Corea 


2 

Excmi P. D. IACOBI V. PARDY 
Episcopi tit. Irenopolitani in Isauria, Vicarii Ap. Cheongiuensis 

(Cheong-ju) 


Die, 28 augusti 1959 


Eminentissime Domine, 


Cum magno gaudio epistolam Eminentiae Tuae accepi in qua nun¬ 
tiavisti Summum Pontificem, Ioannem XXIII, instituisse Commissionem 
Antepraeparatoriam pro futuro Concilio Oecumenico. Cum officium Tuae 
Eminentiae datum sit momenti magni, velim prospere agas et in preci¬ 
bus meis tui reminiscor. Dominus Deus Omnipotens Tuae Eminentiae 
lucem desuper valetudinemque in . arduis conferre dignetur. 



VICARIUS AP. CHEONGIUENSIS 


61 


In diebus nostris, dum homines de pace multum loquuntur, non est 
Pax. Vicarium Christi ut Ducem in persona Summi Pontificis Nostri ha¬ 
bere est nobis consolatio magna. Patres Concilii Oecumenici indubitanter 
declaraturi rursum de natura, dignitate, fineque hominis, dabunt spem 
novam Catholicis miseris qui nunc in difficillimis rerum adiunctis ver¬ 
santur. Concilium Oecumenicum porro opportunitatem denuo dabit 
omnibus hominibus bonae voluntatis, etiam haeresi laborantibus, re¬ 
deundi ad domum Patris. 

Cum Eminentia Tua rogaverit ut aequo animo indicarem animad¬ 
versiones meas, humiliter remitto sequentia: 

Restaurationem consuetudinis antiquae conferendi Ordines Minores 
ad laicos etiam maritos commendo, praesertim in partibus infidelibus. 
Multi ex catechistis nostris fidelibus qui per multos annos ardenter 
prudenterque pro gloria Dei iam laboraverunt digni sunt hoc honore, 
publice in nomine Ecclesiae conferendo. 

De facto, catechistae in missionibus persaepe habent curam Ecclesiae 
atque custodiam bonorum ecclesiasticorum. Iam adiuvant sacerdotes in 
praedicando Verbum Dei absente sacerdote et in perficiendo caeremo¬ 
nias quasdam Ecclesiae. 

Si permittitur catechistis Ordines Minores conferre, illi apud fide¬ 
les honore condigno fruuntur. Deinde tempore belli, sacerdotibus in- 
carceratis vel expulsis, catechistae possent melius ducere fideles atque 
conservare bona ecclesiastica. 

Interim omnia bona et fausta exoptans, remaneo 

Addictissimus in Domino 

® Iacobus V. Pardy 
Episcopus tit. Irenopolitanus in Isauria 
Vicarius Ap. Cheongiuensis 

$ 

Exc.mi P. D. BARTHOLOMAEI KIM 
Episcopi tit. Agbiensis, Vicani Ap. Chongiuensis (Chonju) 

Die, 29 augusti 1959 


Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

Circa finem iunii accepi vestram epistolam diei 18 iunii N. 1 C/59- 
1749 sed ex morbo non potui respondere prompte nunc tantum tarde 
responsum dare possum, placeat me excusatum habere. 



62 


COREA 


Quoad responsum videntur esse multa respondenda sed reapse non 
sunt: 

1. De disciplina Cleri: in seminario in quo fundatur disciplina Cleri 
bene edoceatur per magistros sanctiores. 

2. Breviarium Romanum minuatur praesertim in missionibus in qui¬ 
bus vix potest recitari praesertim sabbato et vigiliis festorum maiorum. 
Nonne melius est recitare breviter cum pietate quam vix recitare ad pec¬ 
cata vitanda. 

3. Ritualis orationes nimis longae sunt ideo fere omnes brevientur. 

4. Non saepius mutentur formulae orationum sed non cito cano¬ 
nizentur quia ita mutantur sive missalia sive breviaria. 

5. Modestia Cleri augeatur praesentim in vita casta servanda per 
totam vitam pro qua obtinenda modestia requiritur. 

Et aliae multae quaestiones sunt sed de quibus non modo possum 
clarificare. 

Ex toto corde exopto Tuae Eminentiae omnia bona. 

© Bartholomaeus Kim 
Episcopus tit. Agbiensis 
Vicarius Ap. Chongiuensis 

4 

Ex.mi P. D. THOMAE QUINLAN 
Episcopi tit. Furnitani Maioris, Vicarii Ap. Chunchonensis 

(Chunchon) 

Die 1 septembris 1959 

Eminentissime Princeps, 

Ad necessitates Vicariatus fiscales sublevandas in Novam Zelandiam 
et Australiam profectus, usque adhuc ansam non habui Eminentiae Ve¬ 
strae gratias agendi propter communicationem gratissimam, 1 C/59-1750, 
diei 18 iunii, neque mandatis in ea contentis obsequendi. 

Ad Ecclesiae Dogma quod attinet, non habeo quid proponam. In 
materia disciplinae cleri, opportunum duxerim si in Concilio Oecumenico 
aliqua legislatio proferretur de membris Sacrae Hierarchiae et cleri in re¬ 
bus mere politicis sese non immiscendis. Si agitur profecto de Commu- 
nismo debellando vel de aliis quaestionibus moralibus, hierarchia et 
clerus diligentes et fortes se praestare utique debent in doctrina Ecclesiae 
tum guberniis quum populis exponenda. Sed, ut arbitror, magno detri- 



VICARIUS AP. KVANGIUENSIS 


63 


mento esset tam Ecclesiae quam animis salvandis, si, ad suffragia pro 
factione aliqua politica obtinenda, Sacra Hierarchia clerusve operam na¬ 
varent. Dum factio fausta favorem celeriter oblivisceretur, factio opposita 
interventionem aegre ferret. Altera ex parte, vix ulla factio investigatio¬ 
nem criticam informatam et pertinentem aegre ferret, immo talis investi¬ 
gatio Ecclesiae valde prodesset in aestimatione populari. 

Ad rem missionalem quod spectat, perutile duxerim reiterare Sanctam 
Sedem in votis habere et valde desiderare diem quo omnes missiones ab 
Episcopis et clero indigenis gubernentur et administrentur, manentibus 
utique, quamdiu necessarii sint, tamquam coadiutoribus missionariis ex¬ 
teris. Censeo enim, gubernia Orientis Ulterioris ante multum elapsum 
tempus flagitatura esse ut, sub primatu Vicarii Christi et auctoritate Curiae 
Romanae, regimen Ecclesiae in suis terris filiis indigenis committatur. 

Quia in multis nationibus abusus abortus et contraconceptionis, spe¬ 
cie legalitatis et honestatis obtenta, longe lateque grassantur, non inutile 
censerem si Patres Concilii, rationibus turpitudinis istorum criminum 
lucidius expositis, fideles ab eisdem committendis magis stricte arceant. 

Pro fausto Concilii exitu preces effundens et fidelitatem cum devo¬ 
tione promittens, permanere deprecor 

Eminentiae Vestrae humillimus servus 

ffi Thomas Quinlan 
Episcopus tit. Eurnitanus Maior 
Vicarius Ap. Chunchonensis 

5 

Exc.mi P. D. HAROLDI HENRY 
Episcopi tit. Corydalensis, Vicani Ap. Kvangiuensis 
(Kwangju) 

Ex Kwangju, die 25 augusti 1959 

Eminentissime Princeps, 

Spiritui Sancto gratias ago Qui Augustum Pontificem inspiravit in¬ 
stituere Concilium Oecumenicum ad renovationem faciei terrae valde 
opportunum ac utillimum. 

Maxima cum reverentia et humilitate duas propositiones submitto, 
nempe: 

1. Utrum utile erit conferre Ordines Minores catechistis vel aliis cu- 



64 


COREA 


ram stationum secundariarum praesertim in missionibus habentibus* 
etiamsi cum uxore in matrimonium coniunctis. 

Hi docent, deficiente sacerdote, infantes privatim baptizant, S. Seri' 
pturam et alia legunt et ducunt preces loco assistentiae missae recitandas 
ubi sacerdos abest. 

In missionum locis (saltem in Corea et aliis in locis puto) ministri 
protestantes in fere singulis pagis habentur qui, plus nostris catechistis 
quos omnes ut laicos simplices spectant, altius aestimantur. Si catechistae 
nostri in Ordines Minores constituti fuerint, plus aestimarentur coram 
oculis fidelium ac paganorum ut veri officiales Ecclesiae et ideo ad plura 
valerent. 

2. Utrum erit utile ad promovendam cleri saecularis sanctitatem insti¬ 
tuere unum annum exercitiorum spiritualium ac studii continuum post 
quinque vel sex annorum in sacerdotio expletionem, in loco secluso. Po¬ 
terunt adiuvare externe diebus sabbati et dominicae si necessarium erit. 

Post transitionem a vita seminarii restricta ad vitam libertatis ob 
nimia negotia necessaria ac associationem cum rebus et personis mundia- 
libus, multi sacerdotes amittunt sensum valorum spiritualium et sensim 
acquirunt mentem mundialem ad detrimentum eorum apostolatus. Si 
habuerint sacerdotes, post aliquos annos in sacerdotio, ad discretionem 
Ordinarii, occasionem seriose meditandi, examinandi conscientiam et 
rectificandi sensum valorum spiritualium, videretur maxime prodesse 
eorum apostolatui, per media supernaturalia attinendo. 

Laici qui plus his diebus quam antea intimius in apostolatu cooperant, 
saepius contristantur de sacerdotum mentem mundiali qui nec eos sedulo 
ducunt nec dirigunt. Revera multi sacerdotes optimi sunt, sed eis 
quoque valde ad efficaciorem apostolatum proderit, si habebunt talem 
opportunitatem eorum sanctificationem promovendi. 

Omni qua par est reverentia manere gaudeo, 

Eminentiae Vestrae 
oboedientissimus 

SB Haroldus W. Henry 
Episcopus tit. Corydalensis 
Vicarius Ap. Kvangiuensis 



CYPRUS 




1 


Exc.mi P. D. ELIAE FARAH 
Archiepiscopi Cyprensis (Cipro) 

Cornet-Chehouane, Liban, le 25 septembre 1959 

Eminence Reverendissime et Illustrissime, 

Repondant filialement au desir du Souverain Pontife glorieusement 
regnant, ce m’est un devoir tres agreable de communiquer a la Com- 
mission Antepreparatoire du Concile (Ecumenique (Prot. N. 1 C/59-367) 
quelques voeux que me suggerent la sollicitude pastorale et le zele des 
ames rachetees par le sang du Divin Agneau. 

I. Renouveau de l’enseignement dans les Seminaires 

II me semble qu’il est temps de reviser toutes nos methodes d’en- 
seignement dans les Seminaires, a la lumiere des experiences de 1’Eglise 
deux fois millenaires, ainsi qu’a la lumiere de toute la technique mo¬ 
derne.. Un Apostolat vital et fecond doit tenir compte de ces deux grands 
courants qui ont revolutionne le monde. A cet effet, je me permets de 
faire deux suggestions: 

1. Soumettre tous les jeunes pretres, immediatement apres leur 
ordination sacerdotale, et au Seminaire meme, si c’est possible, a une 
ou deux annees de cours de Pastorale, en meme temps qu’a un stage dans 
les paroisses. Ainsi, iis apprendraient a mettre a la disposition des ames 
tout Papport de la Revelation et de la Civilisation Chretienne. 

2. Imposer aux grands Seminaristes des cours de Psychologie et 
de Sociologie, pour les aider dans leurs grandes organisations de mou- 
vements catholiques: mouvements catechistiques, mouvements d’Aetion 
Catholique, 

II. Pretres celibataires et pretres maries 

Vu la penurie de pretres, penurie qui se fait sentir dans toute 
PEglise; 

Vu qu’un grand nombre de jeunes gens ont la vocation, et le zele 
des ames, mais redoutent le celibat; 



68 


CYPRUS 


Vu que certains climats et certaines circonstances rendent la vie tres 
difficile aux pretres celibataires; 

Vu le nombre des scandales dans maints pays; 

Ne serait-il pas prudent d’autoriser, dans tous les rites, et pour ceux 
qui le desirent, le mariage des candidats au sacerdoce, avant leur ordina- 
tion? Ainsi les pretres celibataires et les pretres maries rempliraient un 
grand vide dans 1’apostolat moderne. 

Ne serait-il pas prudent, a ce sujet, de proceder a une enquete uni- 
verselle aupres des pretres catholiques eux-meme? 

III. Instituts catechetiques et d’Aetion Catholique 

La collaboration des laics a 1’apostolat moderne, sous 1’initiative 
et le controle de la Hierarchie, devenant de plus en plus indispensable, 
a cause de la penurie des pretres, et de la complexi te de la civilisation 
moderne, ne serait-il pas opportun de creer dans chaque pays des Insti¬ 
tuts speciaux pour la formation des jeunes a la Catechetique, et aux 
autres mouvements specialises? 

IV. Adaptation de la Liturgie aux langues vivantes 

Adapter la Liturgie aux langues vivantes (i. e. la traduire) est le 
vceu de tous les fideles d’Orient, et de 99% des pretres eux-memes. 

La Liturgie mise a la portee des fideles, en leur langue, aurait pu 
transformer les masses chretiennes modernes. 

En fait, les fideles s’eloignent en partie de nos Eglises, et de nos 
offices a cause de la difficulte de la langue. Ne faut-il pas sacrifier la 
langue liturgique ancienne meme si elle est sacree, au profit des ames? 

V. Unification de la legislation pour les rites orientaux 

Dans la nouvelle codification des Eglises Orientales, ne serait-il pas 
opportun d’unifier toute cette legislation et de ne laisser a chaque rite 
que ce qui est strictement propre a ce rite: par ex: pourquoi avoir des 
differences entre certains rites orientaux sur la publication des bans, les 
empechements d’affinite, etc.? 

VI. Reduction des Fetes chomees 

Ne serait-il pas opportun de reduire les fetes feriees a 4 ou. 5 ou 
6, compte tenu des besoins des fideles dans les temps modernes? 



ARCHIEPISCOPUS CYPRENSIS 


69 


VII. Validite des mariages mixtes entre Catholiques et non-Catholiques, 

contrades devant un ministre non-Catholique? 

Le retour a 1’ancienne legislation dans ce cas serait tres sage, pour 
les motifs suivants: 

1. En declarant nuis ces mariages, nous risquons de perdre defi¬ 
ni tivement la partie catholique et ses descendants. 

2. En declarant valides ces mariages, nous avons beaucoup d§ chance 
de gagner les enfants qui en naitraient. 

Nous avons beaucoup de chance de gagner la partie acatholique, ou 
d’attenuer son fanatisme a 1’egard de la partie catholique et de ses 
enfants. 

3. Pratiquement, les enfants nes des mariages mixtes sont eduques 
dans des maisons catholiques. 

VIII. XJnification de la Juridiction dans un meme pays oriental 

Le Catholicisme en Orient est paralyse, en partie, dans sa vitalite, a 
cause de la multiplicite des Juridictions sur le meme territoire. 

L’unite de Juridiction unifierait 1’action, augmenterait la possibilite 
de rendement des eveques, des pretres, des missionnaires, des Ordres 
Religieux, diminuerait les depenses materielles. 

Pourquoi avoir dans le meme milieu, malgre son exiguite, plusieurs 
eglises, plusieurs Congregations, plusieurs mouvements d’Action Catho¬ 
lique, plusieurs pretres? 

Nous proposerions que cette Unification de Juridiction se fit soit a 
base historique, soit a base de majorite de fideles: dans chaque pays, 
dans chaque diocese, dans chaque paroisse meme. 

Voila ce qu’en toute simplicite, j’ai cru devoir soumettre a Votre 
Eminence Reverendissime et Illustrissime que je prie de vouloir bien 
agreer mon respect et mon devouement en Notre-Seigneur. 

& Elias Far ah 

Archeveque Maronite de Chypre 




IAPONIA 




1 


Exc.mi p. d. dominici senyemon fukahori 

Episcopi Fukuokaensis (Fukuoka) 

Fukuoka, die 4 septembris 1959 

Eminentissime Domine, 

Pergrato animo litteras tuas accepimus in quibus vota nostra de 
proximo Concilio Oecumenico ut mittantur petis. 

Curae pastoralis onere pressus, paulum tardius responsionem no¬ 
stram mittimus: habeas me excusatum. 

Heic inclusas nostras invenies propositiones ad Commissionem Ante- 
praeparatoriam pro Concilio. Utinam paulum prosint! 

Exspectando diem magnam huius coetus Ecclesiae Catholicae, quae 
erit nobis gratiarum fons uber, Eminentiae Vestrae me addictissimum 
servum profiteor in Domino. 

Dominicus Fukahori 
Episcopus Fukuokaensis 


Quaestiones generales 

1. Fideles et sacerdotes meliori modo praecavere contra positivi- 
smum eiusque formas diversas et gradus. 

2. Existentialismus atheisticus condemnandus est. 

3. Ecclesiae administrationem simpliciorem facere; parvorum quasi 
innumerabilium decretorum et regularum rigiditatem et « formalismum » 
minuere, ita ut christianae religionis cor bene appareat esse caritas, et 
non ista minuta mandata. 

De Liturgia 

1. Breviarii revisionem quamprimum facere: praesertim Lectiones 
corrigere secundum historiae leges. 

2. Catechumenorum Missam dicere in lingua vernacula, excepto 
Kyrie eleison. 

3. Dominicis et festis cum concursu magno populi, Divini Officii 
recitationem multum alleviare pro sacerdotibus sacro ministerio adla- 
bor antibus. 



74 


IAPONIA 


4. Missionariae adaptationis causa, maiores Facultates Apostolicas 
Ordinariis Missionum concedere quoad novorum rituum ceremoniarumque 
temporariam introductionem. 

5. Codex de tota re liturgica desideratur. 

6. In Missionum territoriis, ritus speciales aliquarum Societatum 
religiosarum prohibere, saltem coram populo, quia fideles nimis miran¬ 
tur de talium diversitate rituum et de Ecclesiae unitate dubitant. 

De vita sacerdotali 

1. Strictiorem exsecutionem canonum 130, 131, 136 et 811 obtinere. 

2. Ut sacerdotes coelibatus legem melius aestiment sentiantque, in¬ 
ter ritus ordinationis ad subdiaconatum introducere verba expressa qui¬ 
bus castitatis votum emittatur. Idem de Divino Officio suscipiendo. 

3. Propter disciplinarum ecclesiasticarum augmentum et pastoralia 
opera nova, enixe petitur ut cursus theologiae fiat per quinque annos; 
ultimo anno, potius theologia pastoralis doceretur, et ordinatio ad pre¬ 
sbyteratum huius anni initio fieri posset. 

4. Leges condere quibus praedicatio dominicalis renovetur et certe 
fiat toto anno, et non tantum temporibus frigidis. 

Pro novo luris Canonici Codice 

1. Vocabulum « acatholicus » habeat eumdem sensum ubique in 
codice. 

2. Addere capita de Actione Catholica, Institutis Saecularibus, Ope¬ 
ribus socialibus. 

3. Sive appendicem ad Codicem sive specialem codicem de Iure mis- 
sionario producere: praesertim quoad matrimonium, scholas, ritus paga¬ 
nos semi-religiosos semi-profanos, usum librorum paganorum ... 

4. Determinare casus ubi « error communis » adest circa matrimo¬ 
nium celebratum coram sacerdote facultatem assistendi non habente 
(can. 209). 

5. Extendere ad Missionum territoria decretum 12 iunii 1957 

S. C. Semin. et Univers. 

6. Maior coordinatio et unitas petitur inter decreta diversarum 
SS. Congregationum aut etiam eiusdem S. Congregationis. Ultimis tem¬ 
poribus, decreta contradictoria edita sunt circa quemdam librum « In- 
troduction a l’A. T. » et circa quaedam problemata liturgica. 

7. Pro matrimoniis cum disparitate cultus, cautiones praestandae 
tantum ad liceitatem: cann. 1070-1071. 



EPISCOPUS KAGOSHIMAENSIS 


75 


8. Sensus verborum « opera servilia » clare determinandus est in 
can. 1248. 

9. Cann. 1395 sq.: Legem Indicis modificare pro scholis catholicis 
ubi maior pars alumnorum est pagana; addere condemnationis rationes 
in libro Indicis. 

10. Tribunalium regionalium erectionem fovere quae officiales com¬ 
petentes habeant. Tribunalia dioecesana saepe saepius doctrina et expe¬ 
rientia deficiunt. 

11. Quorumdam processuum formam simpliciorem reddere. Tribu¬ 
nal collegiale erigere est impossibile ubi vix unus canonista laborat. 

Pro religiosis sororibus 

1. Melior intellectualis praeparatio requiritur. 

2. Exercitia spiritualia per 3-4 menses ante vota perpetua deside¬ 
rantur. 

3. Leges condere quibus strictius obligantur pastores ad concionem 
sacram faciendam religiosis sororibus saltem semel in mense. 

4. Habitus religiosus adhuc amplius adaptandus est humilitati, voto 
paupertatis, rationi oeconomicae, corporali hygieni. Propter calorem et 
aegritudines ex hoc ortas, non paucae sorores convenienter laborare et 
orare non valent. 

© Dominicus Fukahori 
Episcopus Fukuokaensis 


2 

Exc.mi P. D. IOSEPHI A. SATOWAKI 
Episcopi Kagoshimaensis (Kagoshima) 

Kagoshima, die 27 augusti 1959 

Infrascriptus Episcopus Kagoshimaensis est pergratus, si in futuro 
Concilio prae caeteris sequentia tractari curetur: 

I. De Seminanis 

Reformentur cursus studiorum in Seminario Maiore. Videtur enim 
minime sufficere praesentes cursus studiorum formationi clericorum, qui 
debent laborare in mundo sub revolutione. Qua de re, necesse est ut 
tradantur scientiae modernae vel nova subiecta, e. g. Sociologia, Anthro- 
pologia, Psychologia socialis, Psychologia educativa etc. 



76 


IAPONIA 


II. De Catechismo 

Necesse est ut componatur Novus Catechismus Romanus: populus 
enim saeculi xx habitat in civilisatione industriali, scientifica, materiali- 
stica, uno verbo, in conditione vitae inaudita, unde habet novum cogi¬ 
tandi vel sese exprimendi modum, praesertim habitantes in magna civi¬ 
tate et operarii in magna fabrica sentiunt magnam difficultatem intelli- 
gendi nostram doctrinam. Concilium deberet igitur componere Novum 
Catechismum vocabulis vivis, sicque adaptatum psychologiae massae 
populi. 

III. De Morali 

Principia Moralitatis aeterna oportet applicare diversis situationibus 
Theologiae Moralis: Nunc vero tempus modernum videtur tendere in 
tempus amoralismi, ratione scientismi. Praeterea, nunc problema iustitiae 
disputatur non ratione individui, sicut antea, sed ratione collectivitatis. 
Unde textus Theologiae moralis in usum Seminarii Magni revisi ne¬ 
cesse est. 

IV. De Liturgia 

Nemo est qui dubitat de alto valore Liturgiae Latinae actualis, quae 
multis saeculis adiumento fuit sanctificationi animarum. Aliunde tamen 
certum est quod nonnullae formulae vel caeremoniae perdiderunt valo- 
rem pristinum, immo nonnullae partes non sunt consonae conditioni vitae 
vel mentalitati populorum. Omnino igitur necessarium est tota Liturgia re¬ 
visi et reformari, ita ut sit vehiculum et alimentum fidei. 

© Ioseph Satowaki 
Episcopus Kagoshimaensis 



EPISCOPUS KYOTENSIS 


77 


3 

Exc.MI P. D. PAULI FURUYA YOSHIYUKI 
Episcopi Kyotensis (Kyoto) 

Kyoto, die 13 augusti 1959 

Eminentissime Domine, 

Die 13 augusti currentis anni Domini, congregatis Excellentissimo 
Domino Paulo Furuya, Episcopo Kyotensi, et Patribus Commissionis 
Dioecesanae Praeparatoriae Concilii Oecumenici, approbatae fuerunt quae¬ 
stiones sequentes: 

A) Circa Doctrinam 

1. Desideratur ut Apostolica Sedes frequenter loquatur instructio¬ 
nesque edat circa momentum valorum spiritualium et supernaturalium 
in Christiana educatione puerorum atque iuvenum. 

2. Item circa praestantiam atque necessitatem orationis. 

3. Item circa ius parentum educandi liberos suos. Status atque ma¬ 
gistri non gaudent hoc iure naturali nisi parentes incapaces sint eum 
adimplendi. 

4. Enixe exoptatur ut novus Catechismus edatur quo exponantur 
quaestiones doctrinae modo magis positivo quam usque adhuc, videlicet 
docendo pulchritudinem virtutis, vitae orationis, sacrificii, itemque pos¬ 
sibilitatem attingendi statum mysticum. Non proponantur dubia neque 
problemata. Doceatur necessitas gratiae divinae ad credendum. Atque 
colatur simplicitas spiritualis contra tendentiam rationalisticam quae lu¬ 
genda experientia constat invalescere in homine moderno. 

5. Tradatur doctrina sacramentalis modo magis sociali. Sacramenta 
instituta fuerunt non tantum propter individua, sed etiam propter socie¬ 
tatem christianam, ut omnes unum sint in Corpore Mystico Christi, 
atque unanimes laborent in propagatione Regni Domini. Hoc erit telum 
fortissimum ad debellandum Communismum aliasque erroneas doctrinas 
sociales quae hodie florescere videntur. 

B) Circa disciplinam 

1. Desideratur simplificatio Breviarii Romani. 

2. Item facultas recitandi Breviarium in lingua vernacula. 

3. Desideratur, ut minimum, recitatio lectionum Breviarii in lingua 
vernacula. Hoc erit adiutorium ad praeparandas conciones sacras. 



78 


IAPONIA 


4. Exoptatur ut permittatur litare Sacrum in lingua vernacula, excepto 
Canone. 

5. Ut Sacerdos celebret versus ad populum. 

6. Ut instauretur Ordo Diaconalis uti in primis Ecclesiae tempori¬ 
bus, atque viri vincti matrimonio possint ordinari ad Diaconatum. Hoc 
erit magni momenti in regionibus missionum ubi paucitas sacerdotum 
non valet adimplere omnes functiones sacras. 

7. Ut requies dominicalis simplificetur ad tranquillitatem conscien¬ 
tiae fidelium et omne opus permittatur — sine distinctione servilis atque 
liberalis — quod non sit obex ad adimplendas obligationes dominicales 
audiendi Sacrum etc. Exoptandum est tamen ut omnes Parochi enixe 
commendent venerabilem consuetudinem a saeculis probatam absti¬ 
nendi ab omni opere non necessario, minus convenienti aut forensi. 

8. Ut in unaquaque natione Episcoporum Coetus valeat determinare 
materiam abstinentiae. Quoniam in aliquibus locis, uti in Iaponia, fere 
nemo manducat carnem, lex abstinentiae quasi sine fine videtur. For¬ 
sitan melius esset prohibere manducationem piscium aut aliorum cibo¬ 
rum, et sic verum sacrificium perficere. 

9. Item, ut in omni natione Caetus Episcoporum valeat determinare 
et etiam mutare diversas regulas monialium atque sororum quae contra 
consuetudines populi, vel leges hygienicas militare videantur. Videlicet 
usus lanae in habitibus quando conditiones climatologicae et oeconomi¬ 
cae potius suadeant usum lini, etc. 

10. Ut praeter libros prohibitos a Iure Naturali et Canonico/Coetus 
Episcoporum in omni natione valeat determinare libros introducendos 
in Indice. Desideratur abrogatio aut simplificatio Indicis Librorum Prohi¬ 
bitorum, quoniam aliqua opera nunc non videntur tam periculosa quam 
in diebus antiquis, vel ob peculiares circumstantias varium nationum 
valde difficile est eum in practicam reducere. 

11. Desideratur abrogatio impedimenti disparitatis cultus (atque 
mixtae religionis?) in iis regionibus ubi numerus catholicorum valde 
exiguus est. Sufficiat iudicium prudentis Parochi et permittatur matrimo¬ 
nium cum infidelibus quando isti parati sint ad adimplendas praescrip¬ 
tiones iuris naturalis atque ecclesiastici. 

12. Enixe rogatur ut Coetus Episcoporum potestate polleat in una¬ 
quaque natione determinandi atque alterandi diversas regulas disciplinares 
atque liturgicas, mediantibus congregationibus nationalibus quae sequi 
debebunt generales normas a Curia Romana praescribendas. 

13. Quaeritur utrum si quis sacerdos laxus, quod Deus avertat, forni¬ 
cationem commiserit et prolis secuta fuerit, non melius sit eum reducere 



ARCHIEPISCOPUS NAGASAKIENSIS 


79 


ad statum laicalem ut contrahere possit matrimonium et prolis curam 
habere, quando non aderit spes eius emendationis. 

14. Exoptatur maius adiutorium oeconomicum a Sancta Sede ut 
doctrina propagetur in regionibus missionum mediantibus «radio » 
teelvisione, periodicis, publicationibus, etc. 

15. Item executio decretorum Apostolicae Sedis circa Musicam 
Sacram. 

16. Magis magisque usus elementorum nativorum in regionibus mis¬ 
sionum ad extendendam Religionem Catholicam exoptatur. 

Deum precantes benedictiones caelestes supra Eminentiam Vestram, 
nostramque sinceram adhaesionem profitentes, has litteras signamus. 

© Paulus Furuya 
Episcopus Kyotensis 


4 

Exc.mi P. D. PAULI A. YAMAGUCHI 
Archiepiscopi Nagasakiensis (Nagasaki) 

Nagasaki, die 18 augusti 1959 

Eminentissime Domine, 

Ex eo tempore quo Summum Pontificem loannem XXIII feliciter 
regnantem, Concilium Oecumenicum in proximo futuro habiturum pro¬ 
nuntiasse audivi, aliqua pro solemni celebratione gaudiosa expectatione 
motus, felicem rei effectum precabar. Nunc vero officialiter rogatus ut 
res et argumenta in isto Concilio tractanda proponam, potius anxietate 
implicatus sum, et humiliter fateor nihil habere specialiter a me propo¬ 
nendum in sollemni et universali Concilio. Confidens tantum erga Sum¬ 
mum Pontificem et Commissionem Antepraeparatoriam, Universali Ec¬ 
clesiae necessaria et utillima negotia proponi spero et enixe precor Om¬ 
nipotentem ut istum Concilium optime praeparetur et efficaciter per¬ 
ficiatur ad maiorem extentionem exaltationemque Sanctae Matris Ec¬ 
clesiae. 

Interim qua par est reverentia fateor Eminentiae Vestrae devotissi¬ 
mus servus in Christo. 

© Paulus A. Yamaguchi 
Archiepiscopus Nagasakiensis 



80 


I APONI A ■ 


5 :■ 

Exc.mi p. d. pauli yoshigoro taguchi 

Episcopi Osakensis (Osaka) 

Osaka, die 28 augusti 1959 

Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

In responsione ad epistolam Prot. N. I C/59-962, cum praesentibus 
inclusa nostra vota Eminentiae Vestrae Reverendissimae misimus, depre- 
cantes ut benigne examinentur, et Sanctae Sedis veniam petentes si quid 
inveniatur non satis mature excogitatum. 

Eminentiae Vestrae Reverendissimae, 

humillimus servus in Christo 

© Paulus Taguchi 
Episcopus Osakensis 

Vota in re canonica 

1. Ut v. g. quinto quoque anno edatur supplementum ad Codi¬ 
cem I. C. in quo inveniri possint principia iuris quibus innituntur re¬ 
sponsiones SS. Congregationum in quinquennio habitae. 

2. Ut concessio dispensationum in forma commissoria cum execu- 
tore necessario, quae adhibetur in casu subdelegationis prohibitae, pos¬ 
sit fieri valide absque rescripto, seu oraliter, remanente illicitate huius 
modi agendi, proportionatis rationibus deficientibus. 

3. Ut ad usum Ordinariorum, Superiorum religiosorum, parocho¬ 
rum etc., liber formularum, id est petitionum ac concessionum dispen¬ 
sationum aut permissionum a Codice requisitarum officialiter edatur, at¬ 
tentis facultatibus in Codice concessis et a Romanis Congregationibus 
habitualiter aut particulariter delegatis; necnon ut pariter edatur exem¬ 
plar diversorum actuum administrationis ecclesiasticae. 

5. Ut edatur quasi codex Actionis Catholicae. 

6. Ut legitimatio prolis ad mentem can. 1116 extendatur de iure 
etiam matrimonii quibus obstabat tantum sive disparitas cultus, sive 
ligamen quando scilicet convalidatur matrimonium neo-conversorum 
qui bona fide novas nuptias attentaverant. 

7. Ut, si fuit divortium civile, matrimonium in infidelitate con- 



EPISCOPUS OSAKENSIS 


81 


tractum iam non sit impedimentum validitati novitiatus (can. 542) et 
ut post debitas interpellationes (aut legitimam dispensationem), tem¬ 
pore primi professionis etiam temporalis dissolvetur, eodem modo ac 
in privilegio Paulino. 

8. Ut constitutiones can. 1125 explicentur et codificentur. 

9. Ut in processibus praesertim matrimonialibus, salvo examine 
completo meriti casus, leges processuales faciliores reddantur et ideo 
onera pecuniaria processuum minuantur. 

10. Ut, data evolutione morum in favorem maioris libertatis, ma¬ 
trimonia mixta celebrari possint sine ulla cautione explicita a parte 
acatholica exigenda, habita tantum certitudine morali de absentia pe¬ 
riculi perversionis et de absentia voluntatis impediendi libertatem reli¬ 
giosam prolis; salva tamen obligatione gravi partis catholicae totis 
viribus adlaborandi pro conversione coniugis, et ad educationem catho¬ 
licam prolis, ita ut si proles ante usum rationis in periculo vitae ince¬ 
dant, gratia baptismi statim procuretur. 

Vota in re liturgica 

1. Ut edatur codex liturgicus praecipue pro missionum territoriis. 

2. Ut, in quantum res ad ius divinum non attinet, cautiones exi¬ 
gendae in matrimoniis mixtis faciliores sint. Cf. vota in re canonica 
N. 10. 

3. Ut mitigetur lex qua vetatur crematio defunctorum, nam in his 
regionibus nullum habet sensum anti-christianum, et aliunde practice 
vitari nequit. 

4. Ut sacerdos possit pro rationabili causa formulam baptismi par¬ 
vulorum adhibere etiam in baptismo adultorum; item ut insufflatio omitti 
possit. 

Vota in re dogmatica 

Ut doctrina quae tenet Beatam Virginem Mariam, Matrem Dei et 
Matrem nostram, vere esse Mediatricem Universalem omnium gratiarum 
quae generi humano dispensantur, tamquam dogma fidei a proximo 
Concilio Oecumenico solemniter definiatur. 

ffi Paulus Yoshigoro Taguchi 
Episcopus Osakensis 


6 (II d) 



82 


IAPONIA 


6 

Exc.mi P. D. BENEDICTI TOMIZAWA 
Episcopi Sapporensis (Sapporo) 

Sapporo, die 19 aprilis 1960 


Eminentissime et Reverendissime Domine, 

Receptis litteris Eminentiae Vestrae die 18 iunii 1959 Romae datis 
de mittendis votis pro futuro Concilio Oecumenico, peto, ut benigne 
habeas me excusatum de non mittendo celerius. Non scripsi, quia puta¬ 
bam, votis tot praeclarorum Praesulum totius orbis terrarum habitis^ 
non esse necesse, his adiungere vota mea. Sed cum Eminentia Vestra 
Reverendissima, secundo datis litteris a me postulaverit, non possum, 
quin quaedam desideria et vota heic inclusa illustri Commissioni Ponti¬ 
ficiae Antepraeparatoriae proferre coner. Et sic me profiteor omni, qua 
par est, oboedientia et reverentia, 

Eminentiae Vestrae Reverendissimae 
humillimus et oboedientissimus 

© Benedictus Tomizawa 
Episcopus Sapporensis 


1. Ut festum Resurrectionis Domini nostri Iesu Christi in die qua¬ 
dam fixa iuxta Calendarium civile constituatur, e. g. in dominica prima 
mensis aprilis. 

Ratio: Mos est apud nos, diversos coetus paroeciales vel actionis 
catholicae aliaque programmata, e. g. diem sacerdotum diebus vernis, et 
quidem paulo post Pascha vel tempore Pentecostes vel Corporis Christi 
agere. Est vero valde incommodum, si tales coetus de anno in annum iri 
tempus diversum incidunt, imprimis cum christiani fixis teihporibus 
etiam aliis coetibus saecularium interesse debeant, et sic coetibus nostris 
interesse non possint. 

2. Ut aliquae caeremoniae breviores fiant, e. g. Consecratio Ecclesiae. 

Ratio: Nonnullae caeremoniae, e. g. Consecratio Ecclesiae vel altaris 

hisce temporibus taedium christianis afferre videntur. 

3. Ut ieiunium Eucharisticum pro infirmis ad unam tantum horam 
diminuatur. 



EPISCOPUS SENDAIENSIS 83 

Ratio: In his regionibus et temporibus infirmi fere omnes, qui in 
morbum incidunt, ad nosocomium adeunt, ut ibi sanitati provideatur, 
pro quo diversa habentur statuta circa horam edendi, visitatores reci¬ 
piendi etc. Cum talia ad omnes attinent, catholici ea melius observarent, 
si ieiunium Eucharisticum ad unam horam diminueretur. Etiam sacer¬ 
dotibus esset non parvum levamentum, scilicet pro celebratione Missae 
et distributione S. Communionis in nosocomiis, praesertim pro casibus, 
in quibus id tempore vespertino locum habet. 

4. Ut lingua latina solum ut officialis ad usum sacerdotum relinqua¬ 
tur, et lingua vernacula permittatur pro usu populi inter Missam. 

Ratio: Hodiernis temporibus solo usu linguae vulgaris participatio 
fidelium in Missae Sacrificio cum sacerdote offerente efficax fieri videtur. 

5. Ut color liturgicus in festo Septem Dolorum B. Mariae V., infra 
hebdomadam primam Passionis occurrente, non sit albus, sed in acco- 
modatione ad tempus Passionis violaceus, et liturgia sit sine Gloria et 
Credo, cum « Benedicamus Domino.» in fine. 

Ratio: Ne sensus liturgicus huic tempori debitus pereat. 

6. Ut praecepto Ecclesiae recipiendi SS. Sacramentum Eucharistiae 
satisfieri possit non solum tempore Paschali, sed etiam tempore festi 
Nativitatis Domini nostri Iesu Christi. 

Ratio: Christiani huius Regionis permaximam habent devotionem 
erga, mysterium Nativitatis Domini, atque habent maius otium circa 
finem anni elabentis et initium novi. 

© Benedictus Tomizawa 
Episcopus Sapporensis 


. ' 7 ' 

Exc.mi P. D. PETRI A. KOBAYASHI 
Episcopi Sendaiensis (Sendai) 


19 septembris 1959 


Excellentissime Domine, 

Faveas acceptare argumenta quae in futuro Concilio tractari poterunt. 


A) Missa: Ad meliorem participationem fidelium in Sacrificio Missae, 
aestimo utile proponere quod sequitur: 

1) Ut Missa catechumenorum lingua vernacula celebrari possit. 




84 


IAPONIA 


2) Ad textum evangelii Missae, eligenda sunt non tam miracula 
quam loci doctrinales. 

3) Ut Episcopis concedatur potestas adaptandi orationes, caere¬ 
monias liturgicas secundum mores consuetudinesque proprias loci (verbi 
gratia: in Iaponia in loco genuflexionis, inclinatio profunda proponi 
possit). 

B) Ut Officium Divinum non sit onus sed vera oratio propono quod 
sequitur: 

1) Simplificatio et reductio officii divini quotidiani. 

2) Possibilitas utendi lingua vernacula. 

3) Ut tempus diei in quo singulae horae officii divini recitandae 
sunt, determinetur, et obligatio recitandi officii tempore determinato sit 
« sub levi ». Extra tempus determinatum nulla sit obligatio. 

2. Propositio particularis 

Reinstitutio officiorum diaconi, id est, vir coniunctus in matrimonio 
vel non, qui praedicare, sollemnem baptismum ministrare et Sacram Com¬ 
munionem distribuere possit. 

Omni qua par est reverentia, me profiteor, Excellentissime ac Reve¬ 
rendissime Domine, addictissimum tuum in Domino, 

© Petrus A. Kobayashi 
Episcopus Sendaiensis 


8 

Exc.mi P. D. PETRI T. DOI 
Archiepiscopi Tokiensis (Tokio) 

I. Circa doctrinam 

1. In genere. Non videntur haberi graves rationes pro proclamatione 
novorum dogmatum, sed potius desiderandum videtur ut a Concilio 
Oecumenico doctrina catholica declaretur circa varia problemata huius 
nostrae aetatis. 

Verbi gratia: de obiectivitate et cognoscibilitate veritatis, sive natu¬ 
ralis sive supernaturalis, contra relativismum, existentialismum, etc.; de 
evolutionismo in suis variis formis; de unitate generis humani et aequa¬ 
litate fundamentali omnium hominum contra hypernationalismum, discri¬ 
minationem stirpium et colorum, etc.; de officiis iustitiae et caritatis tam 




ARCHIEPISCOPUS TOKIENSIS 


85 


pro individuis quam pro guberniis relate ad educationem, laborem, mi¬ 
grationem; de relatione inter populos et Status, de iure libertatis, pro¬ 
priae culturae, iustae defensionis; de principiis moralibus relate ad sic 
dictam « ethicam situationis »; doctrina moralis catholica relate ad vi¬ 
tam humanam, functiones sexuales, unitatem matrimonii, iura et officia 
parentum in primis quoad educationem et instructionem religiosam filio¬ 
rum; doctrina socialis Ecclesiae in punctis fundamentalibus i. e. quoad 
aequam distributionem bonorum et fundorum, quoad ius ad laborem 
et fructus laboris, quoad pretium aequum laboris, habitationem, educa¬ 
tionem (in instructione christiana generaliter magis fuse agi deberet de 
virtutibus socialibus et vitiis oppositis), denique quoad problema super- 
populationis modosque illud solvendi necnon quoad legitimum modum 
limitandi prolem propter graves causas, quas multi homines in hac terra 
de facto habent. 

2. De Ecclesia in specie. Postquam in Concilio Oecumenico Vaticano 
definita est doctrina de primatu iurisdictionis Romani Pontificis et de 
eius infallibili magisterio, desideratur ut in proximo Concilio Oecume¬ 
nico exponatur doctrina de potestate ordinaria Episcoporum uti succes¬ 
sorum Apostolorum in regendis propriis dioecesibus et de eorum respon- 
sabilitate pro bono communi totius Corporis Ecclesiae. 


II. Circa legislationem et disciplinam Ecclesiae 

1. Extendatur potestas ordinaria Episcoporum, ita ut vitam ordina¬ 
riam propriae Dioecesis propriis facultatibus regere valeant et recursus 
ad Sanctam Sedem ad casus rariores restringantur. Quod commendatur 
etiam per rationes practicas, specialiter ut negotia celerius expediantur 
(v. g. in dispensatione ab irregularitatibus aliisque impedimentis de qui¬ 
bus in can. 984 et seq., in casibus alienationum bonorum, de quibus in 
can. 534, etc.). 

2. Specialiter desideratur extensio potestatis Episcoporum in causis 
matrimonialibus. 

a) Episcopi habeant ordinariam potestatem dispensandi ab omni¬ 
bus impedimentis a quibus Ecclesia dispensare solet. 

b) In casibus, quae respiciunt solutionem in favorem fidei, statua¬ 
tur modus procedendi magis velox et expeditus (v. g. delegando speciales 
facultates Tribunalibus Episcopalibus vel Archiepiscopalibus), ad prae¬ 
cavenda damna quae saepe nunc sequuntur pro bono animarum ex dila¬ 
tione solutionis. 

c) Similiter ut Episcopi possint permittere usum Privilegii Paulini 



IAPONIA 


86 

in casu dubii indissolubilis de baptismo (de quo responsum Sancti Officii, 
1937), pariter ad praecavenda damna ex dilatione oritura. . 

3. Circa Religiosos. 

a) Ut Episcopi efficacius dirigere possint opera apostolica et cari- 
tativa Religiosorum ad bonum commune Dioecesis. 

b) Ut disciplinam Religiosarum omnium, etiam Monialium, magis 
adaptare valeant exigentiis huius aetatis et propriae regionis (inclusa 
facultate imponendi normas circa vestem religiosam saltem cum exeant). 

c) Aetas necessaria pro emissione votorum perpetuorum, de qua 
in can. 573, prorogetur ad 23 annos, ut candidati diutius probentur et 
maturius deliberare possint. 

4. Circa festa et ieiunia. 

a) Dies festi de praecepto extra dominicas reducantur ad numerum 
qui de facto in maiori parte mundi christiani observari potest. 

b) Festum Paschale, si fieri possit, determinetur ad dominicam pri¬ 
mam aprilis, tum ad simplificandum calendarium tum ad facilitandam 
participationem fidelium specialiter neophytorum in sacris caeremoniis 
Hebdomadae Sanctae. 

c) Lex ieiunii reformanda videtur ita ut de facto maior pars fide¬ 
lium eam observare valeat. Utilis erit forsan introductio sic dicti « ieiunii 
relativi », quod in quibusdam terris iam bene servatur. 

5. Circa poenas et prohibitionem librorum. 

a) Simplificentur et minuantur leges de poenis; nam leges actuales 
saepe constituunt potius onus confessariorum quam poenam utilem de¬ 
linquentium. 

b) Prohibitio librorum conditionibus praesentibus melius adaptan¬ 
da est. Specialiter in terris nostris plures ex libris in Indice librorum 
prohibitorum positis in scholis publicis leguntur (v. g. Kant, Critica Ra¬ 
tionis purae; et similia). Neque possunt fideles facile in talibus casibus 
petere licentiam ab Ordinario. Quare statuatur etiam modus amplior et 
facilior pro obtinenda licentia in casu necessitatis legendi libros prohi¬ 
bitos. Tollatur poena excommunicationis pro illis qui scienter legunt 
libros prohibitos (can. 2318, 1). 

• 6. Circa matrimonium. 

a) Aboleantur quaedam impedimenta gradus minoris quae hodie 
sunt parvi momenti ut v. g. affinitas in secundo gradu lineae collateralis, 
cognatio spiritualis ... 

b) Cf. II 2 a: Episcopi habeant potestatem ordinariam dispen¬ 
sandi ab- omnibus impedimentis a quibus Ecclesia dispensare solet. 

c) Cf. II 2 b: in casibus quae respiciunt solutionem in favorem 
/zden statnatur modus procedendi magis velox et expeditus. Ratio est 



ARCHIEPISCOPUS TOKIENSIS 


87 


quod secundum mores huius populi divortia facile et frequenter fiunt et 
quod etiam in casibus matrimonii contracti cum dispensatione super im¬ 
pedimentum disparitatis cultus non tam raro pars fidelis derelinquitur ab 
infideli: ita ut sat frequentes sint casus in quibus solutio vinculi in favo¬ 
rem fidei peti debeat. Saepe tamen homines, qui egent tali gratia, non 
possunt diu expectare sed ob difficultates vitae oeconomicas et similia 
coguntur quasi, ut quam primum novam unionem ineant. Quare si Ec¬ 
clesia magis in hac terra diffundetur, iam vix possibile erit cum modo 
praesenti talibus casibus sufficienter providere; et iam nunc ex dilatione 
solutionis gravia habentur incommoda pro bono animarum. 

d) In concessione solutionis vinculi in favorem fidei omittatur 
clausula « ut cum catholico novum matrimonium inire possit » quia ob 
paucitatem catholicorum saepe impleri nequit, ita ut novus recursus no¬ 
vaque dilatio necessaria fiant. 

III. Circa sacram liturgiam 

1. In genere. Desideratur ut caeremoniae ac ritus, in quantum in¬ 
structionem aut exhortationem populi continent ac de facto coram populo 
perficiuntur, necnon preces quae pro populo recitantur, fieri possint in 
lingua vernacula. 

2. De S. Missae Sacrificio. Optatur: 

a) ut Missa Catechumenorum et orationes post Communionem 
fieri possint in lingua vernacula. 

b) ut Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus, Agnus Dei possint recitari 
vel cantari in lingua vernacula. 

c) . ut usus linguae vernaculae permittatur etiam in recitatione Ora¬ 
tionis Dominicae Pater Noster, saltem pro fidelibus. 

d) ut usus linguae vernaculae permittatur pro Domine non sum 
dignus fidelibus ad Communionem accedentibus simulque sacerdoti di¬ 
stribuenti Sacram Communionem. 

— Ratio praecipua pro istis petitionibus est difficultas magna pro 
maxima parte fidelium Iaponiae addiscendi et recte pronuntiandi istos 
textus in lingua latina ita ut de facto participatio activa fidelium in Mis¬ 
sae Sacrificio, prout in recentibus documentis Sanctae Sedis postulatur, 
sine usu linguae vernaculae sit practice impossibilis. Accedit alia ratio 
quod nempe infideles, qui saepe Missis assistunt, ita magis ad fidem 
allicientur. 

e) ut abbrevietur formula distributionis Sanctae Communionis 
quae in casu Communionis magnae multitudinis vix distincte pronuntiari 
potest. 



88 


IAPONIA 


/) ut ante Communionem fidelium intra Missam tollatur Confiteor 
quod iam in initio Missae recitatum est. 

g) ut in Evangeliis et Epistolis tollantur pericopae difficiles intel¬ 
lectu vel mirationem creantes aliaeque substituantur. 

3. De Baptismo. Optatur ut ritus Baptismi Adultorum (qui in his 
terris frequentissime administratur) conferri possit per tres gradus, si¬ 
cut etiam factum est in Ecclesia antiqua, ita ut prima pars ritus sit 
examen de fide, exorcismus, benedictiones, secunda pars introductio 
in Ecclesiam, traditio et recitatio Symboli et Pater Noster, Ephpheta 
cum unctione, tertia pars denique Baptismus proprie dictus. Colla¬ 
tio primae et secundae partis apte convenire possunt cum completione 
primae et secundae partis Catechismi vel saltem certum significare gradum 
in catechumenatu. 

Ratio pastoralis suadens hanc divisionem ritus baptismalis est prae¬ 
cipue in eo ut catechumeni hoc modo tempore praeparationis in bono 
proposito confirmentur et exorcismis ac benedictionibus Ecclesiae robo¬ 
rentur. Speratur fore ut ope talis auxilii maior percentualitas catechu¬ 
menorum perseveret usque ad baptismum. 

4. De Ritu Consecrationis ecclesiae. Ritus consecrationis ecclesiae 
abbrevietur et ad condiciones nostrae aetatis, — etiam illas in terris mis¬ 
sionum — adaptetur. 

5. De Officio Divino. Optatur: 

a) ut ad formam simpliciorem et breviorem reducatur (v. g. ut pro 
regula habeatur unum Nocturnum cum tribus Psalmis; 

b) ut omittantur Psalmi historici ac deprecatorii; 

c) ut breviores Psalmi eligantur pro horis minoribus in Dominica; 

d) ut nova selectio fiat lectionum specialiter Sacrae Scripturae et 
maior pars Novi Testamenti continuatim legatur; 

e) ut revisio fiat lectionum Patrum, celebriores pericopae doctri¬ 
nales inserantur. Textus vero allegorici parum utiles eliminentur. 

/) pro sacerdotibus qui nimis fatigantur recitatione Breviarii in 
lingua latina, petitur facultas ut possint recitare Divinum Officium (vel 
saltem Psalterium) in lingua vernacula. 

& Petrus Tatsuo Doi 
Archiepiscopus Tokiensis 



EPISCOPUS URAWAENSIS 


89 


9 

Exc.mi P. D. LAURENTII SATOSHI NAGAE 
Episcopi Urawaensis (Urawa) 

Urawa, die 19 augusti 1959 


Eminentissime Domine, 

Ad invitationem quam Eminentia Vestra litteris die 18 iunii 1959 
datis (Prot. N. I C/59-1413) ad me misit, cum humilitate et libertate 
proponuntur sequentia quae in futuro Concilio Oecumenico inter alia 
argumenta tractari poterunt: 

1. Doctrina de Corpore Mystico Christi exponatur et definiatur. 
Declaratio de hac doctrina praesertim in relatione ad Baptismum et 
Sanctum Sacrificium Missae facta, maxime iuvabit ad fovendam fidelium 
vitam spiritualem. 

2. Doctrina necnon disciplina iuridica de laicis et de associationibus 
apostolatus laicalis clare enuntientur ita ut iura et obligationes laicorum 
in Ecclesia clarificentur et organica harum associationum unitas nec¬ 
non coordinatio obtineri possit. 

3. Organum hierarchiae nationalis quadam potestate iuridica prae¬ 
ditum instituatur ut negotia maoiris momenti et res ambitum dioecesa- 
num excedentes cum competentia tractare, definire et promovere possit. 

Rerum opportunitate utens omnique reverentia ac observantia Sa¬ 
cram Purpuram deosculans me profiteor 

Eminentiae Vestrae Rev.mae 
addictissimum in Domino 

ffi Laurentius Satoshi Nagae 
Episcopus Urawaensis 



90 


1APON1A 


10 

Exc.mi P. D. LUCAE KATSUSABURO ARAI 
Episcopi Yokohamaensis (Yokohama) 


le 2 septembre 1959 

Eminence, 

J’ai 1’honneur de transmettre a Votre Eminence les questions que je 
desirerais voir traitees lors du prochain concile cecumenique. 

Des maintenant je prie 1’Esprit Saint pour qu’Il daigne eclairer tous 
ceux qui ont la charge si importante de preparer ce concile. 

Daigne Votre Eminence agreer 1’hommage de mon plus profond 
respect. 

© Lucas K. Arai 
Eveque de Yokohama 

1. De Re Liturgica 

1. De usu linguae vernaculae in tota Missa, canone excepto.. 

2. De extensione iurium Ordinarii Loci vel saltem Ordinariorum 
unius Provinciae ecclesiasticae relate ad Liturgiam. 

Ordinarii Locorum nunc habent ius vigilandi in re liturgica, sed bo¬ 
num pastorale postulat ut Ordinarii Locorum etiam ius legislandi ha¬ 
beant, saltem in rebus minoribus, v. g. administratio Baptismatis adul¬ 
torum in tribus partibus, mutatio omnium genuflexionum in inclinationes, 
adaptatio aliquorum rituum (exsequialis etc.) moribus loci, etc. 

3. De adaptatione Breviarii conditionibus praesentibus: 

a) De simplificatione Breviarii, 

b) De usu linguae vernaculae. 


2. De Congregationibus Religiosis 

1. De extensione iurium Ordinarii relate ad omnes congregationes, 
praesertim mulierum, etiam iuris pontificalis; speciatim relate ad forma¬ 
tionem et apostolatum. Sed etiam in variis, scilicet in concedendo vel ne¬ 
gando permissionem mutuam pecuniam sumendi, in solvendo votum etc. 
In praesenti codice Ordinarius saepius est tantum executor decisionum 
Sanctae Sedis. 

2. De permissione generali pro omnibus religiosis, etiam ad clausu- 



INTERNUNTIUS AP. IN IAPONIA 


91 


ram sublectis, exeundi e Monasteriis vel domibus religiosis ut possint 
participare congressibus organisatis pro religiosis, vel pro laicis quando 
disputantur problemata educationis, apostolatus etc. 


3. De re iudiciali 


De simplificatione processuum, praesertim in interrogationibus infi¬ 
delium. 


4. De Seminariis 


De usu linguae vernaculae in explanatione philosophiae et theologiae 

a) ad meliorem intellectionem, 

b) ut novi sacerdotes possint doctrinam christianam facilius expo¬ 
nere fidelibus, catechumenis et paganis 


5. De bonis Ecclesiae temporalibus 

De taxa annua imponenda omnibus ecclesiis, institutionibus et 
domibus religiosis ad expensas curiae episcopalis solvendas. 


Votum 


-« 


Durante Concilio Oecumenico usus machinae quod vulgo dicitur 
earphone » desideratur. 

£8 Lucas Katsusaburo Arai 


Episcopus Yokohamaensis 


11 

Exc.mi P. D. MAXIMILIANI DE FURSTENBERG 
Archiepiscopi tit. Ealteni, Internuntii Ap. in laponia 

Tokyo, 26 augusti 1959 

Eminentissime Princeps , 

Per modum responsionis ad Pontificiae Commissionis Prot. N. 1 
c/59-1667, humiliter aliquas suggestiones hic infra submitto. 

1. Accuratius definiatur Traditio eiusque relatio ad Sacram Scrip¬ 
turam. 

2. Parochus nimis oneratur obligationibus administrativis per se- 
metipsum perficiendis, ita ut tempus ad verum ministerium pastorale 
ipsi desit. 

3. In rebus non necessariis — verbi gratia pro multis matrimoniis 



92 


IAPONIA 


inter consanguineos — diminutio recursuum ad diversas romanas Con¬ 
gregationes. Sat mirum videtur maiorem libertatem vigere in longinquio¬ 
ribus regionibus, praesertim missionum, ubi per se administratio vel 
competentia non est melior. 

4. In missionibus saltem opportunum videtur Ordinariis tribuere 
ampliores facultates ad visitationem canonicam congregationum mulierum 
etiam exemptarum; etenim etsi pietas sit bona, saepe formatio intel¬ 
lectus, cordis et voluntatis negligitur. 

5. Superiores Generales Congregationum utriusque sexus attendant 
ne quadam coarctatione superiores provinciales vel locales obligent ad 
superextensionem operum quin provideant media necessaria, quia hi 
ultimi spiritu reverentiae et submissionis moti, saepe ad actiones irre¬ 
gulares deducuntur, quae vitam religionis perturbant et minuunt reve¬ 
rentiam erga Ecclesiam, praesertim apud laicos sive fideles sive infideles. 

6. In re liturgica unica praeparata magnaque reformatio praeferenda 
videtur multis concessionibus successivis quae praesertim apud clerum 
generant sensum relativismi. Usus linguae vernaculae desideratur pro 
Epistola et Evangelio, sed antea oportet eligere pericopas diversas pro 
singulis diebus omnium hebdomadarum. 

Festa de ritu duplici minore vel maiore ad ritum simplicem redi¬ 
gantur. Cum eo ipso multiplicaretur Officium Beatae Mariae Virginis in 
sabbato, suppressio quorundam festorum Beatae Mariae Virginis oppor¬ 
tuna videtur; item pro quibusdam festis Domini Nostri — Sanctissimi 
Nominis Iesu, Pretiosissimi Sanguinis, Transfigurationis —. 

Revisio fiet de litaniis lauretanis ut sint omnibus intelligibiles. 

Suppressio precum Leonis XIII post missam. Si oporteat aliquid ser¬ 
vare pro Russia, ad instar mutationis orationis « Sacrosanctae » in an- 
tiphonam Beatae Mariae Virginis, tribuatur intentio ultimo Evangelio. 

Fimbriam sacrae purpurae deosculans me profiteor Eminentiae Tuae 
Reverendissimae humillimum famulum. 

ffi Maximilianus de Furstenberg 
Archiepiscopus tit. ¥ alternis 
Internuntius Ap. in Iaponia 



EPISCOPUS TIT. GIRENSIS - EPISCOPUS TIT. TABALENUS 


93 


12 

Exc.mi P. D. LUDOVICI P. DURAND 
Episcopi tit. Girensis 

Tokyo, die 10 augusti 1959 

Eminentissime Domine, 

A primo nuntio futuri Concilii Oecumenici valde gavisus sum et 
statim, magno corde, orationes et labores infirmitatis meae Deo offerre 
ad hoc incoepi. 

Pergrata mihi fuit invitatio ad consilia et vota exponenda, tamen, 
consilio virorum ecclesiasticorum accepto, quia aetate provectus et infir¬ 
mus, precibus mihi magis quam consiliis Ven. Confratribus adiuvandum 
esse videtur. 

© Ludovicus P. Durand, O. F. M. 

Episcopus tit. Gir ensis 


13 

Exc.mi P. D. IOANNIS ROSS 
Episcopi tit. Tabaleni 

Ex urbe Tokyo, die 15 augusti 1959 


Em.me ac Rev.me Domine, 

Maximas hisce gratias agere velim de eo quod Em.a V.a dignata est 
mihi dare occasionem libere proponendi pro deliberatione Patrum Con¬ 
cilii pauca quae mihi iam diu curae sunt. 

Ut verum dicam, expectaveram tale quid eventurum esse. Qua de 
causa decursu sex vel septem mensium ex quo Sanctitas Sua Concilium 
Oecumenicum annuntiavit, varia capita notavi, quae tempore opportuno 
auctoritatibus competentibus submitterem. Haec omnia nunc hisce, desi¬ 
derio Em.ae V.ae obsecundans, transmitto sperans fore ut quae scripsi 
digna putentur consideratione Commissionis Antepraeparatoriae. 

Quidquid fit de his suggestionibus, censerem me defecisse a fide in 
me posita, nisi usus essem libertate mihi tam generose data dicendi id 
quod sentio. Ceterum multum orare studebo pro optato successu Con- 



94 V l APONI A . 

cilii, ut Ecclesia quae semper et ubique ad mentem — si ita loqui fas 
est — Divini sui Fundatoris debet "esse « Sal terrae et Lux mundi » se 
probet dignam hac missione tam sublimi simul ac tremenda, quae est nec 
plus nec minus quam continuare per saecula et perducere ad faustum 
finem Divinum Opus Redemptoris. 

Em.ae V.ae purpuram exosculans 
" 0 Io ANNES ROSS, S. I. 

Episcopus tit. Tabalenus 

I 

Pro omnibus muneribus ecclesiasticis quae secum ferunt decisiones 
alicuius momenti statuatur limes aetatis, quem adeptus incumbens tenea¬ 
tur munere abdicare, eo sensu ut scripto se paratum declaret ad ceden¬ 
dum locum suum alteri, nisi auctoritates competentes iudicent in Do¬ 
mino Ecclesiae bonum postulare ut pergat fungi munere suo donec abdi¬ 
catio oblata acceptetur. 

Ratio est quia constat experientia innumeris vicibus repetita, etiam 
viros optime meritos in senectute corpore et animo debiliores fieri quam 
ut apte ultimam auctoritatem exercere possint in suo ambitu. In saeculo 
secundum hanc experientiam limes aetatis praescriptus est pro omnibus 
muneribus publicis, et quando abhinc paucos annos Summus Pontifex 
Pius Papa XII permisit ut experti in hac re examinarent « efficientiam » 
administrationis Ecclesiae, illi viri praecise « superannuitatem » Praefec¬ 
torum variarum divisionum administrationis ecclesiasticae declaraverunt 
fontem alicuius «inefficientiae». quam invenerant, non obstante sum¬ 
ma laude quam tribuerunt administrationi generali. 

Neque quidquam obstat ex institutione divina. Plurima enim mu¬ 
nera ecclesiastica sunt mere institutionis ecclesiasticae, et etiam pauca 
illa quae sunt institutionis divinae, ut primatus et episcopatus, non sunt 
iuris divini nisi quoad substantiam, non quoad personam. Unde, teste 
historia, persona quae teneret eiusmodi munus, aliis temporibus, aliis 
modis determinabatur. Neque est cur persona' semel constituta maneat 
in officio usque ad mortem. Ecclesia quae habet ius determinandi perso¬ 
nam, etiam habet ius determinandi tempus quousque persona sic. deter¬ 
minata in officio maneat. , 

II 

Reinstituantur in Ecclesia diaconi mariti quibus committatur Admi¬ 
nistratio ut est distincta a Ministerio Sacro proprie dicto, i. e. a collatione 
Sacramentorum. 



episcopus tit: tabalenus 95 

Ratio est: 1) quia administratio (includendo omnes activitates paroe- 
ciales extrasacramentales, organisationes, registrationes, scholas domi- 
nicales, etc.) insumit tantum tempus ut parocho et vicariis non rema¬ 
neat tempus ad exercendum primarium officium suum, i. e. pastoris; 

2) quia sic aperiretur via ad conversionem maritorum ministro¬ 
rum Protestantium, qui impediuntur ne sequantur vocem conscientiae 
cura inevitabili pro familia sua; 

3) quia ad tale munus non requireretur studium tam longum et tam 
difficile quam ad sacerdotium. 

III 

Revideantur, nisi possint abrogari, Index librorum prohibitorum et 
uterque Syllabus Summ. Pontif. Pii IX et Pii X. 

Ratio quoad Indicem est quia: 

1) de facto a plurimis ignoratur; 

2) amisit vim deterrentem etiam pro iis qui norunt, exceptis scru¬ 
pulose inclinatis qui minime indigent hac legislatione; 

3) haec legislatio imprimis respicit conditiones certorum tempo¬ 
rum et locorum, cum aliis temporibus et locis non ita adaptetur. 

Ratio quoad utrumque Syllabum est: fere eadem atque ea quae modo 
indicata est pro Indice, numero tertio. 

Revisio desideratur talis ut Index et uterque Syllabus statis tempo¬ 
ribus, e. gr. quinto quoque anno re-examinetur et ea omnia deleantur 
quae iam non habent « actualitatem ». 

Porro detur facultas permittendi lectionem librorum prohibitorum 
omnibus sacerdotibus curam animarum exercentibus utpote qui soli 
possint iudicare in singulis casibus. 

Praeterea frequentius et instantius inculcetur ab omnibus curam 
animarum exercentibus lex naturalis prohibens ne quis sine ratione pro- 
portionate gravi se exponat periculis fidei et morum, quae non raro 
latent in libris omnis generis. 

Nonne fieri posset simile quid atque in re cinematographica, ita ut in 
singulis terris statuantur censores officiales quorum sit iudicare de valore 
vel non-valore librorum noviter apparentium, quae decisiones dein in 
foliis officialibus uniuscuiusque dioeceseos publicentur? 

Neque est cur iudicium semel datum postea, circumstantiis etc. mu¬ 
tatis, non modificetur, corrigatur, revocetur; nam « errare humanum 
est », et in his rebus nullo modo quaestio est de infallibili magisterio 
Ecclesiae vel Summi Pontificis. Non agitur nisi de rebus et iudiciis mere 
et pure humanis. 



96 


XAPONIA 


IV 

Resecentur ad minimum poenae ecclesiasticae, censurae, casus re¬ 
servati. 

Ratio est quia: 

1) non iam deterrent homines ab illis peccatis; 

2) onus absolutionem obtinendi non cadit in poenitentem sed in 
confessarium, nisi omnes casus reservati etc. abrogentur, id quod censeo 
esse maxime optandum respectu habito ad curam animarum, quae 
tandem est ultima ratio poenarum, censurarum, reservationum. 

V 

Suspendantur pro terris missionum illae dispositiones positivae Co¬ 
dicis luris Canonici quae sunt mere iuris ecclesiastici, non iuris divini vel 
naturalis, ita tamen ut missionarii semper prae oculis habeant finem 
appetendum , qui est ut terrae missionum decursu temporis et suppositis 
supponendis, aequiparentur terris iam a saeculis christianis. 

Ratio est quia: quae sunt adiumenta saepe indispensabilia pro Ec¬ 
clesia in facto esse, non raro sunt impedimenta pro Ecclesia in fieri. 
Talia sunt e. gr. non pauca ex legibus matrimonialibus, obligatio sub 
gravi audiendi missam diebus dominicis et festis, leges circa ieiunium et 
abstinentiam. Non habent, neque habere possunt neoconversi sufficien¬ 
tem notitiam auctoritatis Ecclesiae talia statuendi, praecise quia sunt 
christiani in fieri et non in facto esse. C.I.C. autem respicit christianos 
in facto esse. 

Ne forte quis putet has esse ideas viri rerum novarum cupidi, hic 
haec addere velim. 

Iterum atque iterum decursu horum triginta annorum et supra mi¬ 
ratus sum et etiam nunc miror cur missionariis modernis non detur 
eadem libertas atque missionariis antiquitatis, quamquam utrobique 
idem finis attingendus erat vel est. Hic finis erat et est: Mundum paga¬ 
num Christo lucrifacere. Antiqui hunc finem in suo mundo pagano asse¬ 
cuti sunt, non quidem unice, sed magna ex parte propterea quod tunc 
temporis nondum extabant leges illae positivae de quibus hic agitur. 
E contra, missionarii moderni suum mundum paganum Christo non lu¬ 
crifaciunt, non quidem unice, sed magna ex parte propterea quod his 
legibus impediuntur. 

Detur igitur missionariis modernis eadem libertas qua gaudebant 
antiqui, et sperare licet fore ut Deo adiuvante cum eodem vel simili 
successu munere suo fungantur atque antiqui. 



EPISCOPUS TIT. TABALENUS 


97 


VI 

Detur maior libertas adaptandi Calendarium necessitatibus vel uti¬ 
litatibus localibus dioeceseos, terrae, ordinis religiosi, etc. 

Ratio est quia: Festa multorum sanctorum, praesertim antiquitatis, 
parum habent inspirationis pro hominibus modernis, qui e contra 
multorum iuvarentur cultu sanctorum modernorum, praesertim terrae 
vel regionis propriae. 

VII 

Salvo Primatu iurisdictionis Summi Pontificis decentralizetur pote¬ 
stas executiva quae ultimis his saeculis sensim sine sensu supercentrali- 
zata est. 

Ita ut Episcopis largior responsabilitas relinquatur in suis dioecesibus 
regendis. 

Eiusmodi decentralizatio desideratur, ni fallor, ab episcopis regio¬ 
num maxime dissitarum, id quod probare videtur non agi de « fame 
potestatis » paucorum, sed de indebita limitatione responsabilitatis eorum 
qui tamquam successores Apostolorum gaudent plenitudine sacerdotii. 

In saeculo atque etiam in ordinibus religiosis certum signum boni 
superioris est: inferioribus officialibus dare partem in ultima responsabi- 
litate, quin sibi reservet decisiones quarum officiales sunt competentes. 

Eligantur igitur ad munus episcopi viri probatae fidei et sincerae de¬ 
votionis erga Sanctam Sedem, sed tunc detur eis ea auctoritas et potestas 
quae postulat et de facto evocat optimum quodque quod in eis latet. 
Hic quoque valet notum illud dictum Germanicum: « Es wachst der 
Mensch mit seinen hoheren Zielen ». 

In specie loquor de recursu in non paucis casibus praescripto ad 
auctoritates Romanas, quae, si prudenter agere velint, non possunt quin 
referant rem ad ipsum postulatorem, utpote qui solus noverit omnes 
circumstantias scitu necessarias ad ferendum iustum iudicium. 

Etiam in hac re ob mentem versatur quod ab initio suscepti muneris 
episcopalis sensi et etiam nunc sentio. 

Restringantur Delegati Apostolici in terris missionum ad munus 
Delegati, quod secundum C.I.C. can. 267 est « advigilare in Ecclesiarum 
statum et de eodem Romanum Pontificem certiorem reddere », non vero 
regere dioeceses supra capita Antistitum. Quodsi Delegatus habeat praete¬ 
rea alias facultates delegatas, hae clare indicentur Ordinariis respectivis, 
ne ansa praebeatur Delegato se immiscendi in regimen dioecesium. 

Ratio principalis huius petitionis est, quia Delegatus suo munere 
non fungitur nisi ad tempus, unde nescit, neque scire potest, situationem 


7 (II d) 



98 


IAPONIA 


existentem ut sciri deberet, nisi forte post plures annos, fere versus 
finem suae in regione commorationis. Porro, paucissimis exceptis, ne¬ 
sciunt Delegati linguam sui territorii, unde non possunt legere epheme¬ 
rides et periodica, quae tamen reflectunt mentem, sensus, etc. populi. 
Propterea dependent in suis aestimationibus et iudiciis a paucis quo¬ 
rum auctoritas et integritas non semper est omni exceptione maior. Et 
ita porro. 

Hoc etiam notare velim: si Legatus Summi Pontificis sit Nuntius vel 
Internuntius, clare distinguatur inter haec duo munera: unum mere 
ecclesiasticum sensu stricto, i. e. in ultima analysi religiosum, alterum 
vero diplomaticum i. e. politicum, cuius est cura relationum inter « Citta 
dei Vaticano » tamquam ens politicum, et Gubernium terrae respectivae. 

Ut dicam quod ex multis annis sentio: saepe mihi praestare visum 
est committere munus Delegati Metropolitano archidioeceseos prima¬ 
riae, qui habet intimam notitiam status Ecclesiae in sua terra, qui potest 
consulere viros competentes quos novit fide dignos et integros, qui habet 
accessum directum ad opinionem publicam, tendentias actuales vel la¬ 
tentes, etc., praecise quia est indigena vel saltem per longum tempus ut 
missionarius ibi commoratus est. Detur ei pro functionibus ordinariis 
quae dicuntur « routine work » unus alterve Episcopus Auxiliaris, su¬ 
mendus potius « honoris causa » ex clero dioecesano, bene meritus sed 
aetatis provectioris, ut ipse Antistes possit vere regere suam Ecclesiam 
et authentice certiorem reddere Summum Pontificem vel S. C. de Pro¬ 
paganda Fide de statu Ecclesiae in sua terra vel regione. 

Michael Rodrigues 
Episcopus Belgaumensis 



INDIA 




1 


Exc.mi P. D. EDUARDI PINTO 
Episcopi Ahmedabadensis (Ahmedabad) 


Eminentissime Domine, 


Die, 21 augusti 1959 


Nuntium de proxima a Beatissimo Papa nostro Concilii Oecumenici 
convocatione magna nos laetitia implevit. Commissio Antepraeparatoria 
Concilii cui Eminentia Vestra dignissime praeest iam actioni vacare coepit, 
quo firma spes nobis datur fore ut Concilium non longe celebrari inci¬ 
piat. Faxit Deus ut Concilium tam Ecclesiae quam omnibus bis qui in 
ea et extra eam lumen et directionem ab ea petunt, uberrimum unionis et 
caritatis fructum afferat. 

Quotidiana et specialia in territoriis Missionum problemata totum 
fere Ordinarii tempus sumunt, nec facile nobis est longe distantibus a 
centris illis Catholicis ubi universaliora et maioris significationis negotia 
pertractantur, haec minutatim persequi. Quo fit ut progressum in disqui¬ 
sitionibus rerum circa doctrinam, liturgiam et disciplinam ad Ecclesiam 
universalem pertinentium non nisi generali quodam modo persequi 
possimus. Pauca vero sunt nostri territorii peculiaria problemata quae per 
ordinarium ad Sacras Congregationes recursum solvi nequeant. Re qui¬ 
dem vera, quoties particulare quoddam problema exurgit, ad Sacram 
Congregationem de Propaganda Fide recursum facimus, nec innixa in hanc 
Sacram Congregationem pro inspiratione et directione spes umquam nos 
fefellit. 

Heic tamen aliqua proponere libeat* si forte talia sint quae adve¬ 
nientis Concilii Oecumenici consideratione digna iudicentur: 

1. Attentis urgentissimis in locis missionum laboribus temporisque 
inopia in ministerio apostolico, doctrinali, sociali etc., id nobis utilis¬ 
simum et valde opportunum, etsi non absolute necessarium videtur, si 
Divini Officii seu Breviarii pensum diurnum simplicius et brevius et uni¬ 
forme durationis efficiatur. De hac re suggestiones invitatae sunt a 
Sacra Congregatione Rituum mense maio anni 1956, placuitque minutas 
suggestiones circa « Breviarii Reformationem » per Eminentissimi Car¬ 
dinalem Archepiscopum Bombayensem mittere. 

2. Gratissimum foret si, in missionum locis, pro administratione ali- 



'102 


INDIA 


quorum Sacramentorum et in ritibus Benedictionum et Consecrationum 
breviores formulae adhiberi possent; ut, e. g. a) brevior ritus pro Baptismo 
adultorum, praesertim cum nonnulli simul baptizari debent, ut saepe 
accidit in territoriis Missionum, et similiter b ) brevior Formula pro 
altarium et ecclesiarum benedictione et praesertim Consecratione. 

3. Frequentior in Liturgia linguae vernaculae usus desideratur in 
territoriis missionum, praesertim ubi lingua latina nihil habet in com¬ 
muni cum linguis vernaculis, contra ac videre licet in pluribus linguis 
Europaeis. Ita, e. g. pergratum foret si cantus hymnorum in lingua ver¬ 
nacula permitteretur praesertim in Offertorio et Communione durantibus 
Missis Cantatis, et hoc non ut privilegium sed ex lege communi. 

4. Utilissimum nobisque gratissimum erit si Scholasticis et Fratribus 
Laicis vel Sororibus privilegium concedatur ut Sacram Synaxim in mis¬ 
sionum stationibus recipere possint, ubi unus tantum sacerdos residet, 
isque pro fidelium in dissitis pagis degentium visitatione et ministratione 
aliquibus diebus absens remanere debet. Audivimus, etsi de hac re 
officiale quodlibet documentum invenire nequivimus, hoc privilegium 
quibusdam Sororibus in missionibus Americae Septentrionalis conces¬ 
sum esse, ubi Superiorissae Religiosae propriis subditis Communionem 
Sacram distribuere permittitur. 

5. Sensus et doctrina circa malum tam late propagatum Onanismi 

— « Birth Control » -— sufficienter nota sunt; opportunum tamen vi¬ 
detur, ut occasione Concilii Oecumenici officialis declaratio de malitia 
huius mali hodierni irrefutabilibus theologicis rationibus fundata pro¬ 
mulgaretur. 

6. Gubernia civilia magis ac magis hodie propensa sunt considerare 
omnia bona ecclesiastica — tam mobilia quam immobilia — ut bona quae¬ 
dam fiducialia publica, vulgo « Public Trust Property ». Hanc agendi ra¬ 
tionem fulciri contendunt probatis luris Canonici commentariis. Perutile 
foret si canones luris Canonici de hac re agentes ita perspicue enuncien- 
tur, ut clarius appareat num bona ecclesiastica, tam dioecesana quam ec¬ 
clesiis, paroeciis et similibus institutionibus pertinentia, bonis fiducialibus 

— « Public Trusts » — sensu civili aequiparari possint necne. 

Haec sunt de quibus scribere occurrit ut possibilia considerationis 
puncta pro adveniente Oecumenico Concilio. Alii in India Ordinarii non 
pauci, ni fallor, similiter de his materiis sentire videntur. 

Quae par est observantia et aestimatione Eminentiae Vestrae Re¬ 
verendissimae me profiteor 

Servum in Christo addictissimum 
ffi Eduardus Pinto, S. I. 
Episcopus Ahmedabadensis 



EPISCOPUS AIMERENSIS ET IAIPURENSIS - ARCHIEPISCOPUS BANGALORENSIS 103 


2 

Exc.mi P. D. LEONIS D’MELLO 
Episcopi Aimerensis et Iaipurensis (Ajmer-Iaipur) 


Eminentissime Princeps, 


Die, 21 aprilis 1960 


Velis excusare negligentiam meam in mittendis animadversionibus, 
votis et consiliis pro futuro Concilio Oecumenico, requisitis a Litteris 
Vestris ad nos missis die 18 iunii, 1959. 

Sed quaedam consilia et vota, una cum Ordinariis Provinciae Madhya- 
Pradesh (India), misimus. 

Porro sequentia adiungo: 

1. Ut preces dicendae ad sumenda vestimenta ante Missam Ponti¬ 
ficalem recitentur domi priusquam ad Ecclesiam progreditur. ' 

2. Ut osculus anuli episcopalis in distributione S. Communionis sem- 
per omittatur. 

3. Ut Bulla Nominationis Episcopi a S. Sede missa sit etiam in 
Lingua Anglica (ubi haec praevalet), et in ritu Consecrationis haec sola 
translatio legatur. In vita et ordine civili haec Bulla (in lingua Anglica) 
identidem usu venit. 

Spero haec pauca sufficere. 

Omni quo par est obsequio Eminentiam Tuam prosequor meque 
profiteor 

Eminentiae Tuae 
add.mum 

© Leo D’Mello 
Episcopus Aimerensis et Iaipurensis 


3 

Exc.mi P. D. THOMAE POTHACAMURY 
Archiepiscopi Bangalorensis (Bangalore) 

Die 27 ugusti 1959 

Eminentissime Domine, 

Placet mihi Commissioni Praeparatoriae Pro Concilio Oecumenico in 
responsione litteris Prot. N. 1 C/59-189 ab Eminentia Vestra datis die 
18 iunii 1959 communicare haec sequentia: 



104 


INDIA 


I. Circa quaedam doctrinae capita 

a) Formales definitiones optantur: 

1. Maria Socia Redemptionis. 

2. Universalis Mediatio Caelestis Mariae. 

3. Corpus Mysticum Christi. 

b) Clarificatio desideratur circa haec puncta theologica: 

1. Quomodo Christus determinaverit materiam et formam Sacra¬ 
mentorum et utrum competat Ecclesiae ea mutare et quanam mensura. 

2. Quaenam sit natura potestatis sacerdotis quoad Sacramentum 
Confirmationis. 

3. Utrum necesse sit ut quis recipiat ordinem inferiorem ad valide 
recipiendum ordinem superiorem, v. g. diaconatus antequam quis ad 
presbyteratum promoveatur. 

4. Utrum valida sit confessio per telephonium facta. 

5. Utrum auditio missae per televisionem sufficiat ad adimpletionem 
praecepti dominicalis. 

6. Utrum schismatici considerari possint ut formaliter haeretici post 
definitionem dogmaticam Primatus Romani Pontificis. 

7. Utrum liceat aliquod membrum transplantare a persona vivente, 
v. g. utrum liceat implantare alicui visu carenti oculum a persona vivente 
desumptum. 

8. Utrum semen a testiculis productum (zoospermata) necessarium sit 
iure divino ad essentiam matrimonii? (Opinio affirmativa communissima 
fuit per tria saecula et S. Romana Rota eam secuta est. Sed recentius 
graves auctores hanc opinionem impugnant et solidis rationibus opi¬ 
nionem contrariam probant. 

II. Circa disciplinam cleri et populi christiani 

1. Utrum consultatio de qua in can. 105 necessaria sit ad validi¬ 
tatem actus. In iure Ecclesiae Orientalis requiritur ad validitatem actus 
(can. 35, § 1, n. 2). Apud Latinos controvertitur. 

2. In quo praecise consistat «error communis » cum doctores 
inter se de hac re non conveniant (can. 209). 

3. Abrogatio regulae in can. 524 statutae confessarium monialium 
debere esse 40 annos natum. Ad episcopatum Codex requirit tringinta 
tantum et cur quadraginta pro confessariis religiosarum? 

4. Simplificatio investigationum praenuptialium et aliarum forma- 
litatum ad matrimonium contrahendum. 



ARCHIEPISCOPUS BANGALORENSIS 


105 


5. Quisnam metus requiratur et sufficiat ad invalidandum con¬ 
sensum matrimoniale? 

6. Quid requiratur ut aliquod crimen vocari possit « publicum » 
cum hac de re adsit magna controversia. Utrum verbum « publicum » 
intelligendum sit iuxta can. 1037 vel can. 2197, n. 1. 

7. Extensio facultatis parocho concessae circa dispensationem im¬ 
pedimentorum matrimonialium etiam ad vicarios cooperatores ut in 
can. 34, § 1 Codicis pro Ecclesia Orientali. 

8. Explanatio verbi « opus servile » quod prohibetur die Domi¬ 
nica. 

9. Permissio concedenda utendi lingua vernacula pro Missa cate¬ 
chumenorum. 

10. Verbum « Missa privata » omnino abolendum cum omnis Missa 
sit ex se sacrificium publicum. 

11. Acceleratio revisionis breviarii et expurgatio lectionum histo¬ 
ricarum secundi nocturni. 

12. Extensio privilegii « Missae vespertinae » in commodum sa¬ 
cerdotis. 

13. Reinstitutio diaconorum laicorum. 

14. Melior explanatio principiorum socialium et eorum applicatio 
relationibus internationalibus. 

III. Circa Liturgiam Sacram 

1. Novae Missae desiderantur: 

a) Pro vocationibus ad sacerdotium promovendis; 

b) Pro sanctitate familiarum; 

c) Pro felici exitu conatuum oecumenicorum. 

2. Ut Missa « Pro aeterno sacerdotio » celebrari possit die ordi¬ 
nationis. 

3. Melior selectio fiat ex libris sacris pro Epistolis et Evangeliis 
anni liturgici. 

IV. Circa « caeteras omnes res, quas Excellentiae Tuae exponere et 

enucleare visum fuerit ». 

Liceat mihi addere supra expositis haec tria puncta: 

1. Intimior cooperatio cleri regularis cum Ordinario loci in bonum 
Ecclesiae. Idem dicendum de monialibus quae in nostris regionibus la¬ 
borant. 

2. Normae practicae stabiliendae sunt in India ne ex diversitate ri- 



106 


INDIA 


tuum rixae oriantur inter catholicos et eorum ministros. Sedi Apostolicae 
compertum est catholicos ritus siro-malabarensis et siro-malankarensis 
vivere non tantum in regione sibi propria (Kerala) sed etiam aliis in 
regionibus Indiae. Cuius problematis solutio nobis non videtur optima 
institutio « duplicis iurisdictionis » in quibusdam dioecesibus Indiae quae 
iam decreta fuit anno 1955. 

3. Problema educationis pro pueris catholicis est valde acutum. 
Cum magna pars catholicorum nostrorum sunt pauperes, accessus eis 
fit difficilis in scholas propter difficultates oeconomicas. 

Optandum est ut Sancta Sedes quasdam instructiones det omnibus 
Religiosis Familiis quae scholas in his regionibus conducunt. Nulli puero 
catholico admissio deneganda est in schola catholica sub praetextu pau¬ 
pertatis. Obligationi quae parentibus imponitur mittendi pueros ad scho¬ 
las catholicas respondet, iudicio nostro, officium quod incumbit aucto¬ 
ritati ecclesiasticae praebendi opportunitates parentibus ut officium suum 
adimplere queant. Proh dolor, hoc non semper in praxim ducitur in 
nostris regionibus. Multis iuvenibus accessus in scholas et collegia uni- 
versitaria impossibilis evadit propter difficultates oeconomicas. Unde 
fit ut maioritas alumnorum scholarum catholicarum quae high schools 
vocantur et collegiorum catholicorum sint acatholici. 

Cui incommodo remedium aliquod ex toto corde desideramus. Aliqua 
norma uniformis est adhibenda in omnibus dioecesibus quae est obser¬ 
vanda non tantum a scholis quae vocantur paroeciales vel dioecesanae 
sed etiam a religiosis qui scholas conducunt et gaudent statuto iuris 
pontificii. 

Haec sunt, Eminentissime Domine, quae nobis visa sunt exponere 
Pontificiae Commissioni Antepraeparatoriae Pro Concilio Oecumenico. 

Omnia fausta a Domino Eminentiae Vestrae adprecans, 

Eminentiae Vestrae 
add.mus 

© Thomas Pothacamury 
Archiepiscopus Bangalorensis 



EPISCOPUS BALGAUMENSIS 


107 


4 

Ex. mi P. D. MICHAELIS RODRIGUES 
Episcopi Belgaumensis (Belgaum) 


Eminentissime Domine, 


Belgaum, 11 aprilis 1960 


Recepi invitationem Eminentiae Vestrae communicandi Pontificiae 
commissioni Antepraeparatoriae animadversiones circa res quae in fu¬ 
turo Concilio tractari possunt. Pauca tantum liceat notare. 

In re dogmatica, proderit continuare explicationem doctrinae de Ec¬ 
clesia, non solum secundum aspectus iuridicos, quod partim saltem 
factum est Concilio Vaticano Primo, sed etiam quoad naturam Ecclesiae 
ut populi Dei et Corporis Christi Mystici. Item statuere iuvabit accu¬ 
ratius relationem inter Primatum et Episcopatum, seu inter Ecclesiam 
universalem et localem. 

In iure canonico simplificatio appetatur maxime in iure poenali. 

Quoad liturgiam, optandum esset ut leges actu vigentes, quae plu¬ 
rimis decretis dispersae sunt, ad modum codicis in unitatem cohaerentem 
redigantur. 

In solemni liturgia sensus actionis liturgicae clarius appareat nec 
caeremoniis quae difficile intelliguntur obscuretur. Reverentia potius erga 
rem sacram quam erga ministros liturgicos exhibeatur, unde minuatur 
numerus osculorum manuum, genuflexionum ad personas, etc. 

Eminentiae Vestrae humillimus et addictissimus 


ffi Michael Rodriguez 
Episcopus Belgaumensis 



108 


INDIA 


5 

Exc.mi P. D. IOANNIS F. HOGAN 
Episcopi Bellaryensis (Bellary) 


29 augusti 1959 

Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

Pergratum mihi est Pontificiae Commissioni pro Concilio Oecume- 
nico quasdam animadversiones communicare circa res et argumenta quae 
in futuro Concilio tractari poterunt. 

Fausta quaeque a Deo O. M. rogans adprecans pro Concilii felicis¬ 
simo exitu, me profiteor 

Eminentiae Vestrae 
humillimus in Christo servus 

ffi Io ANNES F. HOGAN 
Episcopus Bellaryensis 

De Ecclesia Christi 

1. Ut doctrina de Ecclesia Christi proponatur non solum secundum 
structuram iuridicam, sed secundum Eius naturam: quatenus est populus 
Dei et Corpus Christi Mysticum. 

2. Ut munus Episcopi relate ad munus Pontificis clarius definiatur, 
et ita relatio Ecclesiae localis ad universam Ecclesiam elucidetur. 

De formatione clericorum 

In formatione Sacerdotum magis attendatur ad differentiam forma¬ 
tionis academicae et institutionis professionalis. Determinatus gradus 
academicus, et hinc scientia sufficiens theoretica, pro omnibus requiratur. 
Simul vero insistendum est magis in institutione practica, sci: pastorali, 
catechetica, liturgica, homiletica, sociali, etc.: Nemo ordinetur sacerdos 
quin per aliquod tempus in operibus pastoralibus exercitus sit. 

De unitate fovenda in iurisdictione 

Ad unitatem tam fidelium quam cleri magis fovendam, expedire vi¬ 
detur ut unitas Ecclesiae localis etiam per unitatem capitis iuridici, sci: 



CARD. ARCHIEPISCOPUS BOMBAYENSIS 


109 


unici Episcopi in una regione manifestatur. Hinc duplex vel triplex 
iurisdictio qua fideles eiusdem regionis pro diversitate rituum diversis 
Episcopis subsunt iam non permittatur. 

De liturgia et textibus sacris 

1. Ad intimiorem participationem fidelium tam in Sacrificio Missae 
quam in susceptione Sacramentorum et Sacramentalium fovendam, opor¬ 
tet ut ipsi fideles ritum et verba melius intelligant; quapropter edantur 
normae quaedam ac decreta pro usu linguarum modernarum in hisce 
sacris actionibus. 

2. Ut Clerici omnes assidue unitatem servent in Rubricis Liturgiae, 
expedit ut multiplicia decreta S. Congregationis Rituum ad modum 
codicis in unum redigantur. 

© Io ANNES FOREST HoGAN 
Episcopus Bellaryensis 


6 

Em.mi P. D. VALERIANI Card. GRACIAS 
Archiepiscopi Bombayensis (Bombay) 


Eminentissime Domine, 


17 augusti 1959 


1. In votis est ut Concilium Oecumenicum perficiat doctrinam de 
Ecclesia inceptam a Concilio Vaticano; in specie ut auctoritative expo¬ 
nat doctrinam de natura episcopatus quoad potestatem ordinis et quoad 
potestatem iurisdictionis; atque positive statuat quaenam sit in con¬ 
creto Episcoporum relatio ad Summum Pontificem, et quaenam sit 
quoad potestatem ordinis differentia inter episcopatum et presbyte¬ 
ratum. 

2. Ut, exposita doctrina de Ecclesia ut est Corpus Mysticum Christi, 
statuat quinam sint membra Corporis Mystici Christi et Ecclesiae; in 
specie quonam modo possint pertinere ad Ecclesiam Christiani non- 
Catholici et non-Christiani; itaque quonam sensu audiendum sit as¬ 
sertum « Extra Ecclesiam nulla salus ». 

3. Ut doceat quaenam sit relatio inter S. Scripturam et Traditionem 
ut fontes revelationis. 

4. Suggeritur ut in facie errorum modernorum circa notionem et 
naturam peccati mortalis et ad restaurandum inter fideles « sensum pec- 



110 


INDIA 


cati », Concilium iterum proponat, modo temporibus nostris accomodato, 
doctrinam traditionalem de peccato mortali. 

5. Ut Concilium iterum doceat sanctitatem matrimonii cum respectu 
ad falsas hodiernas theorias et ad abusus vitae matrimonialis. 

6. Ut Concilium statuat obligationes morales quae incumbunt Sta¬ 
tibus et Nationibus coram problemate populationis terrestris. 

7. Ut Diaconatus, subdiaconatus et ordines minores, qui in prae¬ 
senti Ecclesiae usu ad meras fere formalitates reducuntur, neque veras 
in Ecclesiae functiones constituunt, restaurentur ut functiones perma¬ 
nentes, ad pleniorem restaurationem liturgicam. 

8. Ut status laicorum et eorum munus in Ecclesia magis positive ex¬ 
ponatur. 

9. Suggeritur ut ex experientia Patrum Concilium proponat modum 
efficaciorem procedendi pro SS. Congregationibus Romanis. In specie ne 
multiplicentur decreta et instructiones, et in iis ne descendatur ad 
minima ordinanda quae melius statuenda relinquerentur auctoritati Ordi¬ 
nariorum secundum conditiones variarum regionum. Ordinarii illi forte 
collegialiter procedere possent. Neve tot relationes, folia statistica, et 
responsa ad innumeras quaestiones exquirantur. Nimium tempus his tri¬ 
buitur quod melius et fructuosius in apostolatum impendi potest. 

10. Proponitur ut Concilium consideret et statuat requisita ad me¬ 
liorem selectionem condidatorum ad statum clericalem et ad solidiorem 
formationem eorum ante ordinationem sacerdotalem. In specie ut consi¬ 
deret reorganizationem studiorum clericorum ita ut magis adaptentur con¬ 
dicionibus et necessitatibus temporum et locorum ac muneris pastoralis, 
et ut clerici etiam humaniori cultu ornati sint in sua quisque patria. 

11. Concilium fortiter inculcet omnes, fideles simul atque clericos, 
pro statu suo, obligari ut conscii sint et tamquam rem maioris momenti 
agnoscant statum religiosum acatholicorum in regione sua, christianorum 
simul ac achristianorum, et adlaborandi ut omnes ad veritatem Christi 
adducantur. 

12. Encyclicae missionariae SS. Pontificium et directiones datae a 
S. Congregatione de Propaganda Fide perpulchre inculcant principia de 
adaptatione seu « acculturatione » missionaria. Multa autem quae perti¬ 
nent ad vitam Ecclesiae et ad apostolatum in regionibus missionum pen¬ 
dent ab aliis SS. Congregationibus ut sunt S. S. C. S. Officii, S. C. 
SS. RR., etc. Hae Congregationes generatim leges ferunt et instructiones 
dant pro tota Ecclesia (saltem Ritus Latini) et principia adaptationis 
magna ex parte ignorare videntur. Inde in praxi illa « adaptatio » fit 
valde difficilis, in multis impossibilis, aut fit per modum « tolerantiae » 
vel secreto. Inde exoptatur ut Concilium consideret: 



CARD. ARCHIEPISCOPUS BOMBAYENSIS 


111 


a) Quo modo haberi possit melior coordinatio et collaboratio inter 
varias Congregationes circa ea quae pertinent ad regiones missionum. 

b) Possibilitatem habendi in SS. Congregationibus viros ex variis 
nationibus qui bene cognoscant modum cogitandi, sentiendi et agendi va¬ 
riorum populorum in missionibus, ita ut directiones et decreta SS. Con¬ 
gregationum nihil imponant quod sit contra laudabiles consuetudines 
horum populorum. 

c) Et examinet utilitatem immo et necessitatem adaptandi in variis 
regionibus, praesertim Asiae et Africae, ritus, caeremonias et praxes 
religiosas ad cultum et consuetudines variorum populorum, ne prop¬ 
ter rationem merae uniformitatis in illis accessoriis imponantur illis 
populis quae iis repugnant vel ab iis ut minus apta aut decentia ad 
usum religiosum habentur. 

13. Suggeritur ut Concilium examinet possibilitatem habendi uni¬ 
cum codicem iuris canonici communem Ecclesiis Latinae et Orientalibus, 
et quidem ad simpliciorem formam redactum, in specie quoad iurisdi- 
ctionem pro confessionibus, circa iudicia ecclesiastica et circa delicta 
et poenas. 

14. Lex de prohibitione librorum valde inefficax est et non servatur. 
Ratio est praesertim difficultas obtinendi licentiam legendi libros pro¬ 
hibitos. Haec licentia ab Ordinario petenda est: qui eam admodum 
parce dare potest, qui generarim petentem non cognoscit et de necessi¬ 
tate allegata iudicare nequit. Et quis simplex fidelis ad Ordinarium 
scribet! Suggeritur ut Patres Concilii ex communi experientia propo¬ 
nant meliorem formulationem legis et ut facultas concedendi licentiam 
legendi libros iure prohibitos tribuatur confessariis. 

Interim Eminentiae Tuae manus humillime deosculor meque pro¬ 
funda veneratione profiteor 


Eminentiae Tuae Rev.mae 
add.mum et dev.mum servum verum 

© Valerianus Card. Gracias 
Archiepiscopus Bombayensis 


28 augusti 1959 

Eminentissime Domine, 

Epistolam die 17 augusti a me datam, qua Pontificiae Commissioni 
animadversiones quasdam proponebam complere cupiens alias has novas 
per benignitatem tuam illis adiungere velim. 



112 


INDIA 


I. Fides 

A) Formaliter definienda-. 

1. Maria Socia Redemptionis. 

2. Universalis Mediatio Caelestis Mariae. 

3. Corpus Mysticum Christi. 

B) Explicanda: 

1. Quo modo Christus Dominus materiam et formam sacramentorum 
determinavit? Quousque se extendit potestas Ecclesiae eas mutandi? 

2. Quaenam est natura potestatis vi cuius sacerdos administrat sa¬ 
cramentum Confirmationis? 

3. Requiriturne susceptio ordinis inferioris ut valide recipiatur ordo 
superior: v. gr. sacerdotium ut quis episcopus fiat? 

4. Estne confessio per telephonium valida? 

II. Mores 


A) Transplantatio organorum-. 

Licetne inserere alicui organa sumpta e corpore viventis, v. gr., 
oculum? Quaestio de transplantatione e corpore mortui a Pio XII decisa 
est (cf. A. A. S., 1956, 459). 

B) Impotentia: 

Suntne zoospermata, seu semen a testiculis productum, Lege divina 
necessaria ad potentiam generandi? (Opinio affirmans fuit communior 
hisce postremis tribus saeculis et a Rota Romana tenetur; tamen a qui¬ 
busdam modernis auctoribus negatur, non sine validis rationibus). 

III. Disciplina 

A) Codex luris Latinus: 

Cum Concilium Oecumenicum annuntiavit Summus Pontifex haec 
duo facienda edixit: et promulgationem integri Codicis Orientalium et 
renovationem Codicis Latinorum. Huic Codici Latino incorporari po¬ 
terunt non solum ea capita disciplinae quae ob nova Sanctae Sedis de¬ 
creta mutata sunt — v. gr. administratio confirmationis a sacerdote; 
ieiunium eucharisticum et similia — sed etiam interpretationes cano¬ 
num authenticae hucusque latae, et puncta principaliora ex instructioni¬ 
bus a Romanis Pontificibus post Codicem datis. En quaedam materiae 
de re canonica quae explicationem desiderant: 



CARD. ARCHIEPISCOPUS BOMBAYENSIS 


113 


1. Error communis. De sensu «erroris communis» in can. 209. 
Sufficitne « error iuris » an requiritur etiam « error facti »? 

2. Omissio Consultationis. De sensu can. 109, § 1, estne ille actus 
validus quem Superior ponit omissa consultatione a Iure praescripta, 
etiamsi potest ille contra sententiam consultorum agere? In Codice Orien¬ 
talium talis actus est invalidus (cf. De Personis, can. 35 § 1, n. 2). In 
Iure Latino disputatur. 

3. Delictum Publicum. In Codice Latino ea delicta quae sub Iu- 
dicio Criminali veniunt sunt Delicta Publica. Sed quid « publicum » hic 
significet disputatur: i. e., utrum intelligendum sit sensu can. 1037 an 
sensu can. 2197, n. 1. 

4. Consensus matrimonialis. Estne invalidum iuxta can. 1087 il¬ 
lud matri m onium quod contrahitur metu vel vi incussis quidem iniuste 
sed non praecise ut obtineatur consensus? Acriter disputatur in Iure 
Latino. Codex Orientalium (De Matrim. can. 78 § 1) illud validum 
habet. 

5. Potestas 'Vicarii cooperatoris quoad impedimenta matrimonialia. 
Potestas quam Parochus habet ex can. 1043 etiam vicario extendi de¬ 
beret, prout fit in novo Codice Orientalium (De Matrim. can. 34, § 1). 

B) Reformanda in ministerio pastorali: 

Haec quidem certe inter urgentiores nostri temporis necessitates nu¬ 
meranda sunt. Hanc pastoralem sollicitudinem hodiernus Pontifex velut 
tesseram sui Pontificatus inculcat. Et recte quidem, nam « suprema lex 
in Ecclesia Christi est salus a nim arum ». Ideoque efficiendum est ut 
labor pastoralis facilior reddatur, tum leges quae illi nocent supprimendo, 
tum eas quae sint necessariae condendo. Inter alia poterunt a Concilio 
considerari quae sequuntur: 

1. Decentralizatio potestatis Curiae Romanae. Verum est Romam, 
crescente Ecclesia Latina, debuisse in dies minuere potestatem singulo¬ 
rum episcoporum ut administratio efficacior evaderet et unitas disci¬ 
plinae securior redderetur. Sed talis centralizatio magnum obstaculum 
activitati pastorali creavit, cum fecit necessarium ut ad Romam etiam 
pro minoribus rebus recurratur, v. gr., ut amoveatur Parochus, ad dispen¬ 
sationem de impedimentis matrimonialibus, etc. Aliunde cum nolit Ro¬ 
ma, prudenter quidem, has res arbitrio singulorum episcoporum relin¬ 
quere, sequens solutio proponitur: 

Conferantur coetui episcoporum totius nationis vel regionis facul¬ 
tates quaedam quas nunc Curia Romana sibi reservat. Hoc quidem etiam 
favebit coordinationi illi inter clerum saecularem et regularem quae a 
Romano Pontifice exspectatur velut summum bonum quod Ecclesiae 


8 (II d) 



114 


INDIA 


Latinae Concilium tribuere potest (cf. A.A.S., 1959, 380). Inter cau¬ 
sas quae hodiernum defectum coordinationis produxerunt recensetur di¬ 
versus animus quo Ordinarii Locorum afficiuntur erga religiosos in 
eorum dioecesibus laborantes. Ut huic noxae medeatur proponere velim 
ut ministeria pastoralia religiosorum etiam exemptorum, quamquam de¬ 
pendentia ab Ordinario Loci — ut nunc dependent —, subiciantur tamen 
auctoritati coetus nationalis episcoporum, ita ut relationes inter utrum¬ 
que clerum sint in tota natione uniformes. 

Haec decentralizatio efficiet ut Ecclesia Latina habeat disciplinam 
similiorem disciplinae Ecclesiae Orientalis quoad episcopos. Nam horum 
coetus — qui operaretur per comitatum cum Curia propria — correspon- 
deret Patriarchae cum Synodo permanente, qui ampliam iurisdictionem 
habent super Metropolitas, Episcopos et fideles illius patriarchatus (cf. 
Codicem Orientalem, De Personis, can. 240-282). 

2. Clerus: 

a) Divinum Officium. Ab omnibus admittitur hodie sacerdotes 
non invenire tempus ut recitare possint Officium, ut debet, attente et 
devote (cf. A.A.S., 1955, 218). Quid est cur Divinum Officium tot 
implicationibus scateat? Quid cur non sit semper eiusdem longitudinis, 
sed haec sit diversa diversis diebus hebdomadae? Longitudo posset uni¬ 
formis esse, plus minus qualis habetur in magnis festis Ecclesiae ut sunt 
Resurrectio et Pentecostes. 

b) Missa vespertina. Indultum Indiae datum posset extendi ita 
ut singulis sacerdotibus liceret sacrum privatim facere vespere, quo¬ 
tiescumque iusta et rationabili causa impeditis non potuerunt illud mane 
celebrare. Cur privetur — et Ecclesia — celebratione eucharistici sacri¬ 
ficii nulla ipsius sacerdotis culpa, sed solum quia vesper est? Missa 
vespertina et binatio multo facilius permitti deberent, dummodo per illas 
fideles, etiam pauci, iuvarentur: tempora mutantur et nunc multi sunt 
operarii qui regulariter noctibus in opificiis laborant. 

c) Praedicatio. In catechesibus et sermonibus maior emphasis 
tribui deberet imitationi Christi et praxi caritatis et aliarum Christiana¬ 
rum virtutum. Christianismus est potius ideale quod sequi et vivere de¬ 
bemus cum laetitia et alacritate, et non codex prohibitionum et per¬ 
petua mentis ad vitandum peccatum mortale contentio. Fundamenta 
Fidei rationabiliori modo fidelibus exponi deberet per Circulos Studii, 
Bibliothecas, scripta periodica, etc. 

3. Laici. Maior participatio desideratur in vita Ecclesiae. 

4. Instituta Saecularia. Eorum institutio promoveatur et clarius de¬ 
finiatur eorum status iuridicus eorumque relatio ad Ordinarium Loci. 



CARD. ARCHIEPISCOPUS BOMBAYENSIS 


115 


5. Participatio in Sacra Liturgia. Quo optimo modo possunt laici 
intimius Missam et Sacramenta participare? Quo gradu linguae vernaculae 
permitti possunt in Liturgia Latina? Participatio in Missa facilior reddi 
deberet ope Radii et Televisionis iis qui infirmi sunt vel qui intra domus 
ambitum se continere debent. 

6. Lectio Sacrae Scripturae domi. Promoveatur quotitiana lectio sacra¬ 
rum Scripturarum, praesertim Novi Testamenti in domibus catholico¬ 
rum. Hoc maxime cordi est Romano Pontifici. 

7. Sanctificatio diei Dominici. Spiritus legis quae vetat laborem ser¬ 
vilem diebus dominicis est ut fideles amplius tempus habeant ad oratio¬ 
nem et ad cultum divinum. At lex prout nunc habetur talem finem 
minime obtinet. Quoad prohibitionem laboris servilis magis considerari 
deberet finis operantis quam finis operis: nam hodie moralistae permittunt 
machina scribere diebus dominicis etiamsi hoc fiat ob pecuniam, et ta¬ 
men vestes suere vetant. 

8. leiunium et abstinentia. Leges de ieiunio et abstinentia penitus 
reficiendae sunt. Hodie finem intentum non obtinent, sed tantum bonae 
sunt quatenus « virtus peccati ». leiunium quoddam relativum ubique 
imponi posset, simul serio fideles admonendo ut nihil amplius mandu¬ 
cent quam quod absolute requiratur ut unusquisque die ieiunii labores 
ad quos tenetur exsequi possit. Non solum in India sed in aliis nationi¬ 
bus in Oriente positis, abstinere a carnibus non consideratur genera- 
tim magna paenitentia. 

C) Problemata ex diversitate rituum : 

Mens Sanctae Sedis quoad diversos ritus in Ecclesia est ut hi omnes 
omnino integri serventur et reiciatur idea illa iuxta quam « Ecclesia La¬ 
tina » idem esset ac « Ecclesia Catholica », ita ut detur unicuique suum. 
Quoniam Sancta Sedes rigidam illam applicationem can. 9 Concilii La¬ 
teranensis IV, prohibentis duplicem iurisdictionem in eodem territorio 
iam intermisit, opportunum erit ut Concilium regulas condat quibus 
occasiones offensionis inter diversos Ritus minuantur. Novus Codex 
Orientalium inculcat caritatem et coordinationem inter episcopos diver¬ 
sorum Rituum. At praecipuum est ut clerici educentur in vero spiritu 
quo Ecclesia vult ut diversitas Rituum spectetur, et doceantur quomodo 
eiusmodi Ritus augeant puchritudinem Sanctae Matris Ecclesiae. De¬ 
legatus Apostolicus in singulis nationibus deberet facultatem specialem 
habere ad solvendas difficultates quae in suo territorio inter episcopos 
Rituum diversorum exoriri possent. Et in nationibus, ut est India, ubi 



116 


INDIA 


diversi Ritus habentur, instructiones dandae essent ut labor missionalis 
omnium Rituum coordinaretur. 

Interim Eminentiae Tuae manus humillime deosculor meque profun¬ 
da veneratione profiteor 


Eminentiae Tuae Rev.mae 
add.mum et dev.mum servum verum 

® Valerianus Card. Gracias 
Archiepiscopus Bombayensis 


7 

Exc.mi P. D. FERDINANDI PERIER 
Archiepiscopi Calcuttensis (Calcutta) 


17 augusti 1959 

Eminentissime ac Reverendissime Domine Praeses, 

Ut rite respondeam litteris formalibus a Pontificia Commissione 
Antepraeparatoria pro Concilio Oecumenico, die 18 iunii c. a. datis, 
sequentia vota suggerere cupio: 

1. Ut pro diebus Dominicis ac festis, Concilium lege clara, brevi 
ac universali declaret et imponat quaenam sint stricte observanda et 
quaenam omnino abstinenda. 

2. Ut propter errores ubique sparsos circa notionem et naturam 
peccati mortalis, utque idem « sensus peccati » inter Fideles restaure¬ 
tur, Concilium iterum proponat doctrinam traditionalem de peccato 
mortali. 

3. Ut ConciHum considerare dignetur: 

a) Quomodo haberi queat coordinatio ac cooperatio inter varias 
SS. Congregationes in iis quae ad varias missionum regiones perti¬ 
nent. 

b) Necessitatem seligendi in variis S. Congregationibus, Consulto¬ 
res aliosque qui optime versantur in ratione cogitandi, sentiendi et 
agendi, populorum in dissitis regionibus degentium, ne Decreta vel 
quidquam aliud imponant SS. Congregationes contra laudabiles con¬ 
suetudines istarum nationum sed potius foveant ac iuvent adaptatio- 



EPISCOPUS CALICUTENSIS 


117 


nem quamdam rituum, caerimoniarum et religiosae praxis, in quantum 
fieri potest, secundum traditiones et usus istorum populorum. 

Eminentiae Tuae Reverendissimae, ex corde quaecumque bona ac 
fausta a Domino adprecor 

Eminentiae Tuae Reverendissimae 
servus hu m illimus ac addictus 

ffi Ferdinandus Perier 
Archiepiscopus Calcuttensis 


8 

Exc.mi P. D. ALDI PATRONI 
Episcopi Calicutensis (Calicut) 


Eminentissime Princeps, 


Mediolani, 26 iulii 1959 


Libenter accepi tuas litteras die 18 iunii 1959 datas (Prot. n. 1 C/59- 
289) quibus meam sententiam exquirebas de rebus in Concilio Oecume- 
nico tractandis. 

Re diligenter et pro meo captu considerata, responsiones quae 
sequuntur dare putavi. 

1. Adaptatio Sacrae Liturgiae et Disciplinae Ecclesiasticae ad mores 
variarum nationum. Nationes, praesertim novae extra Europam et Ame¬ 
ricana, magis quam antea suam individualitatem amant et non bono 
animo acceptant quae suis moribus et indoli non sunt conformia. Ideo 
optimum esset si in sede conciliari declaretur quaenam in re liturgica 
et disciplinari ut omnino necessaria et immutabilia saltem in nunc exi- 
stenti ordine censenda, quaenam vero ut minus necessaria et mutabilia 
retinenda sint. 

Hoc modo viam parabit Concilium ad « adaptationem » (semper ab 
auctoritate competenti, certis et probatis rationibus permittendam) cum 
magno animarum fructu et verae fidei incremento. Idem potest fieri 
etiam in via administrativa et consultiva, sed facile erit ut consultores 
qui ut viri absolutae fiduciae apparere volunt vel ad dignitates aspirant, 
suam sententiam non plene manifestent. 

Patfes Concilii ex dissitis regionibus venientes magis apti videntur 
ad hanc quaestionem tractandam. 

2. Relationes inter Ecclesiam Latinam et Ecclesias Orientales. Sedes 



118 


INDIA 


Apostolica iam multa in hac re decrevit, sed non semper in praxi dedu¬ 
cuntur. Concilium deberet saltem suas facere illas Ordinationes, ita ut 
maximam auctoritatem apud Orientales (qui Synodos magni faciunt) 
acquirant. Praeterea si Episcopi aliique maiorem de his rebus notitiam 
acquirent, decreta Pontificia facilius et melius ad praxim deducentur. 

3. Reformatio Curiae Romanae. Etsi in hac re parum cognoscam, mihi 
videtur necessarium ut Sacrae Congregationes, Commissiones, Officia et 
Tribunalia Sanctae Sedis ita organice reformari debeant ut minuantur con¬ 
flictus et tollatur confusio circa competentiam. Oportet ut Praesides et 
Officiales sint viri in illa re bene versati, nec ad officia promoveantur ea 
sola ratione quia sunt seniores. 

4. Congregatio Sancti Officii. Ut audivi a viris probis et scientiarum 
cultoribus, modus procedendi Sancti Officii est antiquatus, « hybridicus » 
et saepe ansam dat impugnandi Sanctam Ecclesiam Romanam. Incon- 
gruum videtur quod singuli Consultores huius S. Congregationis suam 
sententiam de omnibus quaestionibus dent. Hodierni homines aegre 
ferunt ut quis damnetur vel puniatur nisi postquam se defendendi vel 
saltem suam sententiam exponendi occasionem habeat. 

5. Novum dicasterium ad studia Sacra promovenda. Necessarium 
hodie videtur ut novum Dicasterium constituatur quod efficaciter curet 
rem doctrinalem in tota Ecclesia. Eius partes erunt non solum damnare 
errores, sed etiam viam monstrare ad ea corrigenda, promovere studia 
sacra, promovere inquisitiones « ricerche scientifiche » etc. 

6. Novus Codex Juris Canonici pro Missionibus. Cum multa quae 
in Codice continentur non applicentur Missionibus, et in pluribus sem¬ 
per petenda est dispensatio, Concilium exquirere poterit num melius sit 
ut pro Missionibus proprius Codex paretur, sicut factum est pro Ecclesia 
Orientali. 

7. Vocationes ad statum clericalem. Multae quaestiones tractare utili¬ 
ter poterit Concilium: 

a) quomodo promovendae sint vocationes, 

b ) quomodo formari debeant sacerdotes, 

c ) num conveniens sit ut ante susceptionem presbyteratus per ali¬ 
quot annos clerici ministerium sacrum exerceant (praedicando, et reliqua 
faciendo quae non requirunt ordinem presbyteratus) in gradu diaconorum, 
ita ut qui impares sunt ad celibatum possint redire ad saeculum et 
etiam uxorem ducere, 

d) utrum admittendi sint « diaconi uxorati » in iis regionibus 
praesertim ubi sacerdotes omnino pauci sunt. 



ARCHIEPISCOPUS CHANGANACHERRENSIS 


119 


8. Revisio disciplinae religiosarum, cum sat frequenter minores Su¬ 
periores nimis arbitrarie agantur. 

Nec aliud addere putavi. 

Sacram purpuram devote osculans, me profiteor 

Eminentiae Vestrae servum addictissimum 

£8 Aldus M. Patroni 
Episcopus Calicutensis 


9 

Exc.mi P. D. MATTHAEI KAVUKATT 
Archiepiscopi Changanacherrensis (Changanacherry) 


Eminentissime Domine, 


27 augusti 1959 


Respondens ad epistolam Eminentiae Vestrae diei 18 iunii 1959 
adiungere volo his litteris animadversiones meas humillimas nec non 
consilia et vota de rebus et argumentis in futuro Concilio Oecumenico 
pertractandis. 

Cum clero et populo huius Archidioecesis preces Deo Omnipotenti 
effundo ut Concilium hoc Oecumenicum, quod Summus Pontifex feli¬ 
citer regnans convocare dignatus est, fructum multum afferat ad glo¬ 
riam Dei Altissimi et ad magnam utilitatem totius Ecclesiae. 

Occasionem hanc sumo ad meum profundum sensum devotionis erga 
Sedem Apostolicam exprimendum et E m inentiae Vestrae reverentiam 
meam manifestandam. 

Eminentiae Vestrae Rev.mae 
addictissimus et devotissimus 

ffi Matthaeus Kavukatt 
Archiepiscopus Changanacherrensis 


Multum profuturum puto convocare Orientales dissidentes ad Con¬ 
cilium Oecumenicum. Hac e regione invitari possunt « Catholici » et 
Legatus Patriarchae Iacobitarum. Est etiam unus Episcopus Nestoria- 
nus sedem habens in Trichur. Secta Marthomitarum, influxu Protestan- 
tium haeretica facta, simul cum « Church of South India » invitari po¬ 
test si haeretici aliarum nationum invitantur. 



120 


INDIA 


Res tractandae 

A) Ad Universalem Ecclesiam spectantes 

1. Concilium regionale Ordinariorum ut « All Kerala Bishop’s Con- 
ference » quod tractat de coordinatione variarum actionum Catholico¬ 
rum etiam diversorum rituum. 

2. Adunatio sacerdotum et etiam institutum permanens erigantur 
ut delineent labores disciplinares et missionales. Periodicae publicationes 
clericorum de re morali, doctrinali, liturgica et missionali in regione vel 
provincia fovendae sunt. 

3. Ampliores facultates dispensandi si concedantur Ordinariis ma¬ 
gnopere iuvabit. 

4. Aliqua confederatio congregationum quae habent easdem vel 
similes labores desideranda est. 

5. Iurisdictio Ordinariorum et potestas quoad religiosarum congre¬ 
gationum opera magis directiva sit. 

6. Cooperatio laicorum in re religiosa amplius eliciatur. 

7. Si officiales in Curia Romana sunt e diversis nationibus consul¬ 
tationes de rebus eorum regiones pertinentibus faciles erunt. 

8. Index omnium librorum prohibitorum confici potest et publicari. 

9. Processus matrimonialis summarie permittatur. 

10. Studia ecclesiastica in seminariis, modernis exigentiis magis 
aptentur. 

B) Ad Ritus Orientales spectantia 

1. Sacerdotibus et religiosis Orientalium Rituum permittatur ut la¬ 
borent apud regiones paganorum. Extensio iurisdictionis magnopere 
desideranda est. 

2. Congregationes Ritus Latini qui aspirantes Ritus Orientalis in 
sua religione recipiunt instituant domus Ritus Orientalis. 

3. Supremus Moderator uniuscuiusque ritus Patribus Cardinalibus 
aequiparetur tam in dignitate quam in privilegiis. 

4. Privilegia aequalia sint tam pro Latinis quam pro Orientalibus. 

5. Cooperatio cum dissidentibus in omni actione sociali et edu- 
cativa, exceptis stricte divinis, permittatur. 

© Matthaeus Kavukatt 
Archiepiscopus Changanacherrensis 



EPISCOPUS COIMBATURENSIS 


121 


10 

Exc.mi P. D. FRANCISCI X. MUTHAPPA 
Episcopi Coimbaturensis (Coimbatore) 

Coimbatore, 1 septembris 1959 

Eminentissime Domine, 

In primis, pergratos animi sensus profiteor Eminentiae Tuae Reve¬ 
rendissimae pro epistola mihi inscripta, in qua opiniones seu sententiae, 
consilia et vota postulabantur pro Concilio Oecumenico mox habituro; 
quam epistolam accipere mihi maxime honorificum est. 

Re quidem vera, Concilium quoddam Oecumenicum hisce temporibus 
non solum opportunum sed immo perutile fore iamdudum putavi et nun¬ 
tium de futuro Concilio Oecumenico gaudium haud parum mihi at¬ 
tulit. Spero ut futurum Concilium Oecumenicum, Deo adiuvante, Eccle¬ 
siae animarumque bono maxime profuturum sit. 

Quoad opiniones pro Concilii argumentis apparandis a me postulatas: 
praeter quaestionem de unione dissidentium, quae quaestio, arbitror, erit 
procul dubio quaestio principalis futuri Concilii Oecumenici, perutile 
fore censeo si tractentur sequentia etiam argumenta: 

I. Communismus materialisticus 

Hic error praesertim nostris hisce temporibus toto orbe terrarum lon¬ 
ge lateque grassatur, et populi non pauci ab hoc errore decepti atque 
venenati Ecclesiam Christi deserere et quandoque eam aggredi non du¬ 
bitant. Immo sunt hodie quaedam nationes quae, cum sint vastis regio¬ 
nibus, magnis divitiis et armis vilidissimis praeditae, omni vi et opera 
hunc nefandum errorem propagare conantur. 

Unde perutile fore censeo si Concilium Oecumenicum etiam de hoc 
errore tractet, illum magis praecise exponendo et enucleando, ita ut 
condemnatio eiusdem nullum reliquat dubium in mentibus hominum. 

Legislatio praesertim practica hac de re desideratur. Doctrina Ca¬ 
tholica magis praecise definienda est, maxime, in luce modernorum in re 
scientifica progressuum ita ut in praxi ad nefandum errorem materiali- 
sticum bellandum magis apta evadat. 

Praetera, leges quoque practicas ad populi eruditionem intentas 
formulari oportet. Populi enim in omni natione et lingua magis magisque 
rei religiosae ignari fiunt et facile in promissionibus falsis communismi 



122 


INDIA 


dilabuntur. Ut bene notavit Pius Papa XII felicis memoriae, ignorantia 
est inimicus primus et maximus religionis. Ergo conandum est ut po¬ 
pulus erudiatur non solum de falsa doctrina materialistica et mundana, 
sed praecipue de religione Christi et de Ecclesia. Hac in re, proh dolor, 
normae practicae desunt. 

Quamobrem necessarium mihi videtur ut normae edantur pro prae¬ 
paratione syllaborum pro scholis Catholicis et pro populi catechizatione; 
normae quae necessitatibus hodiernis aptae esse debent. 


II. Doctrina socialis ecclesiae 

Hodiernis diebus scientia socialis maximum habet momentum et 
populi diebus nostris sunt nimis propensi ad aequalitatem socialem. 
Hostes Ecclesiae sub pretextu iustitiae et aequalitatis socialis non 
paucos corrumpunt. 

Ergo maxime opportunum erit, censeo doctrinam socialem Catho¬ 
licam magis praecise exponere et enucleare, normas praesertim edere ad 
illam in praxim deducendam. 

Hac in re, maximae utilitatis foret si normae et regulae practicae 
condantur ad hanc scientiam in seminariis docendam et ad illam apud 
fideles diffundendam. 

III. Apostolatus laicorum 

Haec est quaestio magis agitata hisce temporibus. Datis dierum no¬ 
strorum conditionibus, collabarationem laicorum in Hierarchiae apo- 
stolatu non solum utilem sed immo quodam modo necessariam esse 
nemo non videt. 

Ut autem haec forma apostolatus ubique terrarum magis promo¬ 
veatur et Ecclesiae animarumque bono utiliter applicetur, necesse est, 
arbitror, ut haec sequentia puncta magis praecise enucleentur: 

1. Basis doctrinalis apostolatus laicorum; 

2. Essentia apostolatus laicorum; 

3. Apostolatus individualis laicorum; 

4. Distinctio magis praecisa inter apostolatum laicorum et cleri¬ 
corum. 

IV. Liturgia 

Legislatio magis practica requiritur circa participationem fidelium 
in cultu divino, praesertim in SS. Missae Sacrificio et in administratione 
Sacramentorum, secundum mentem Encyclicae Mediator Dei. Nemo non 



EPISCOPUS COIMBATURENSIS 


123 


videt maius beneficium fidelibus affuturum esse si fideles magis active 
in his mysteriis participent. 

Quaestio quoque de usu linguae vernaculae tractari potest ita ut 
solutio definitiva et practica inveniri possit. 

V. De clericis 

Bonum Ecclesiae quantopere a clericis pendeat nemo ignorat. Qualis 
clerus talis populus. Ergo maximi momenti est sine dubio educatio et 
formatio cleri tum religiosi tum praesertim saecularis. Hisce tempori¬ 
bus quam maxime materialismo deditis, haec quaestio de clericis maiorem 
gravitatem assumit. 

Ergo seminaria nostra meliora sunt efficienda tum quoad scien¬ 
tiam (curriculum studiorum) tum quoad methodum, ut aiunt, docendi. 

Cleri duces populi sunt et esse debent, et quapropter populi aestima¬ 
tionem et reverentiam acquirere debent; quod, procul dubio, non po¬ 
test fieri sine sanctitate et scientia. 

Sanctitas elucere debet in omnibus actibus sacerdotis ita ut sa¬ 
cerdos sit non solum praedicator Christi, sed etiam personificator Chri¬ 
sti; quae sanctitas procul dubio non habebitur sine longa arduaque 
formatione sub magistris huius rei vere peritis. 

Scientia in sacerdote est hisce diebus quam maxime necessaria 
—- scientia quae est apta et sufficiens — non solum ad Religionem Chri¬ 
sti et Ecclesiam diffundendam atque defendendam sed etiam ad graves 
nostri temporis errores effugandos atque dissipandos. 

Ergo seminaria vere aedes sanctitatis et scientiae esse debere nemo 
non videt, et ut ista ita fiant, necesse esset ut normae et regulae formu- 
lentur circa illa omnia quae ad curriculum, methodum, directionem etc. 
respiciunt, et veteres regulae, si dantur, modificentur ut magis idoneae 
nostri temporis conditionibus fiant. 

Haec sunt argumenta quae mihi videntur in futuro Concilio Oecu- 
menico tractari posse. 

Deum interim rogo ut Eminentiam Tuam diutissime sospitem in- 
columemque reddat et summa qua par est reverentia subsignor 


addictissimus in Domino 

68 Franci scus X. Muthappa 
Episcopus Coimbaturensis 



124 


INDIA 


11 

Exc.mi p. d. pauli tobar gonzales 

Episcopi Cuttackensis (Cuttack) 

Cuttack, die 18 augusti 19.59 

Eminentia Reverendissima, 

Magno cum gaudio respondeo tuis litteris, suggestiones aliquas fu¬ 
turo Concilio Oecumenico proponendas, quaerentibus. Certe scio quod 
plurima negotia maioris momenti, quae in Concilio tractari poterunt, a 
multis Patribus et Theologis Pontificiae Commissioni communicanda 
erunt: 

1. Virginis Mariae ultimum et perfectum studium, sub titulo om¬ 
nium gratiarum Mediatricis agere, et eius dogmaticae declarationem, si 
tempus conveniens et opportunum videretur, pronuntiare. Haec Ma¬ 
riae sollemnis definitio, eius Immaculatae Conceptionis, Divinae Materni- 
tatis et gloriosae Assumptionis magnificentissimum complementum erit. 

2. Predicare et evangelizare universum mundum, maxime infidelium 
regiones, primaria et fundamentalis Ecclesiae missio est secundum verba 
Christi: «Praedicate Evangelium omni creaturae ». «Haec est vita 
aeterna ut cognoscant te et quem misisti Iesum Christum ». Videlicet: 
Iesum Christum cognoscere et Illum amare est conditio, sine qua non, 
ad vitam aeternam consequendam. Quapropter, ut voluntas Christi et 
missio Ecclesiae adimpleatur, Missionibus mittere, quantum fieri potest, 
Missionarios intelligentia, prudentia, oboedientia, activitate, animi mo¬ 
deratione et sacrificio plenos, et in servitio Missionum efficacissima me¬ 
dia materialia, specialiter pecuniaria obtinere et expendere, Ecclesiae 
munus erit. 

3. Ut omnes agnoscunt, nova aetas, omnino distincta a praevio saecu¬ 
lo, nos circumdat. Una simul cum hac nova generatione, nova cultura 
oritur. Haec cultura qualis erit? Christiana? atheista? 

Nos sumus convicti quod atheista. Communismus cum magno suo co¬ 
natu et diabolica intentione eius errores propagat; scilicet: omnem 
religionem supprimere, maxime Ecclesiam Catholicam, depositum fidei 
et fundamentum verae Religionis. 

Alia nota characteristica huius temporis est bonos mores privatim 
et publice per immoralia et antichristiana media evertere. 

Principia quae sunt adversus Ecclesiae salutem et adversus humani 
generis salvationem, determinare, Patrum Concilii magnus labor erit. 



ARCHIEPISCOPUS DELHIENSIS 


125 


4. Defendere cum magno fervore dignitatem et sanctitatem sacer¬ 
dotis, « Alter Christus », adversus huius temporis spiritualem innova¬ 
tionem. Diabolus dixit Sancto Cure d’Ars: « Tres Sacerdotes, similes 
tui, destructionem imperii mei in terra causabunt ». 

Hoc est meum parvum auxilium, quod praestare valeo. 

Tuus devotissimus in Christo 
© Paulus Tobar Gonzales 
Episcopus Cuttackensis 


12 

Exc.mi P. D. IOSEPHI A. FERNANDES 
Archiepiscopi Delhiensis (Delhi) 

New Delhi, die 22 martii 1960 

Eminentissime princeps, 

Semper latius et ferventius in Ecclesia fit desiderium ut omni modo 
convenienti debitus honor praestetur Sancto Ioseph, Sponso Beatae 
Mariae Virginis. 

Ideo litteris praesentibus reverenter et humiliter postulamus ut in 
schedulis rerum agendarum in Concilio Oecumenico haec petitio inclu¬ 
datur: ut in Ordinario Missae inseratur nomen Sancti Ioseph post no¬ 
men Beatae Mariae Virginis quattuor in locis, nempe: 

a) in Confessione 

b) in Oratione « Suscipe Sancta Trinitas » 

c) in « Communicantes » 

d) in « Libera nos » post Pater Noster. 

Ad petitionem sustentandam rationes sequentes afferuntur: 

1. Sanctus Ioseph ratione officii sui dignitate et sanctitate inter om¬ 
nes viros sanctos maxime eminet. 

2. Iustitia et sanctitas superior Sancti Ioseph inter alia apparent 
ex hoc quod Verbo Incarnato Puero et Iuveni virtutis exemplar fuit. 

3. Theologi communiter consentiunt Sancto Ioseph cultus protoduliae 
dari posse et debere; id est, cultum duliae qui cultum debitum Sanctis 
Apostolis et Sancto Ioanni Baptistae aliisque Sanctis superet. 

Eminentiae Vestrae 
humillimus in Christo servus 
© Iosephus A. Fernandes 
Archiepiscopus Delhiensis 



126 


INDIA 


13 

Exc.mi P. D. ORESTIS MARENGO 
Episcopi Dibrugarhensis (Dibrugarh) 

Dibrughar, die 4 aprilis 1960 

Eminentissime Domine, 

Sit mihi venia, quaeso, pro nimia mora in responsione mittenda ad 
litteras ab Eminentia Vestra Rev.ma die 18 iunii anteacti anni mihi datas. 

In obsequio voluntati Eminentiae Vestrae Rev.mae hisce litteris ex¬ 
pressae haec infra exposita proponere audeo. 

1. Ut in Breviario Romano fiat accuratior revisio lectionum histori¬ 
carum et aptior ad instruendum dispositio lectionum ex Sacra Scriptura 
desumptarum. 

2. Ut concessiones de sermone et cantu in Sacro Missae Sacrificio 
utendis, occasione data, factas pro aliquo missionis loco, ad omnes eius¬ 
dem regionis missionibus extendantur ad cavendum uniformitati, cum, 
in praesenti, de hac re notabiles discrepantiae sint videndae inter Pro¬ 
vincias Ecclesiasticas. 

3. Quamquam scio iam pluries ad hoc, responsionem negativam 
factam esse, rogare tamen audeo, omni cum humilitate ut quibusdam 
peculiaribus spectatis circumstantiis e. g. ingens baptizandorum numerus 
et angustia temporis, liceat collective facere interrogationes de profes¬ 
sione fidei, immediate ante aquae infusionem. 

4. Ut retributio pro clericis ecclesiasticis officiis vel muneribus fun¬ 
gentibus, fiat non tantum per modum Beneficiorum, sed etiam per mo¬ 
dum mercedis. 

5. Ut in singulis regionibus unus idemque sit Catechismus quo ad 
instructionem religiosam impertiendam omnes scholae catholicae ita 
utantur ut omnes in his scholis studiis operam dantes, studiorum cur¬ 
riculo perdurante, integrum religionis cursum absolvant. 

Eminentiae Vestrae Rev.mae indulgentiam adprecatus si quid minus 
recte exposui, rogo ut meos devotionis sensus Eminentia Vestra acceptos 
habeat, et me profiteri gaudeo 

Eminentiae Vestrae Rev.mae 
in Christo Add.mus 

ffi Orestes Marengo, S. D. B. 

Episcopus Dibrugarhensis 



ARCHIEPISCOPUS ERNAKULAMENSIS 


127 


14 

Exc.mi P. D. IOSEPHI PARECATTIL 
Archiepiscopi Ernakulamensis (Ernakulam) 

Ernakulam, 27 augusti 1959 

Eminentissime Princeps, 

Humanissimas litteras Eminentiae Vestrae diei 18 iunii 1959 accepi 
easque perlegi. Muneri mihi commisso per illas litteras de transmittendis 
animadversionibus nec non consiliis ac votis circa res et argumenta in 
futuro Concilio Oecumenico pertractandas pergrato animo satisfacere 
velim. Itaque, quae mihi compertum est fore utilia atque opportuna per 
has litteras meas humillimas transmittere festino. 

Preces, interim, meas humillimas effundo Deo omnipotenti ut pro¬ 
positum illud Concilium Oecumenicum fructus salutares afferat in maxi¬ 
mam Dei gloriam aedificationemque Ecclesiae Christi. 

Ad osculum Sacrae Purpurae reverenter me inclinans sensus obsequii 
et reverentiae amplissimos significo meque profiteor. 

Eminentiae Vestrae Rev.mae 
addictissimum in Christo famulum 

& IOSEPH PARECATTIL 
Archiepiscopus Ernakulamensis 


A) De convocatione dissidentium 

ET DE PRAESENTIA EVENTUALI ALIORUM CHRISTIANORUM 
1. Dissidentium 

1. Multum proderit illos dissidentes convocare, modo personali, et 
non tantum generali. Litterae convocationis mitti possint sive ad caput 
supremum cuiusque nationis vel ritus, sive etiam ad principales archie- 
piscopos et metropolitas. 

Inter quos dissidentes in India meridionali eminent Jacobitae ritus 
Syro-Antiocheni Malankarensis. In secundo loco veniunt Marthomitae 
qui saeculo praeterito sub influxu protestantium a Jacobitis secesserunt 
validitatemque Sacrorum Ordinum, putamus, amiserunt. 

2. Alii dissidentes, ut maior pars Protestantium, sed tantum illorum 
qui aliquam « orthodoxiam » servant, possunt invitari modo amicabili ut 



128 


INDIA 


delegatio aliqua mittatur, ad « observandum » labores Concilii. Commen¬ 
detur ut delegatio aliqua ex « World Council of Churches », ex « World 
Lutheran Association », etc. invitetur. In regione nostra mentione digna 
est Church of South India. 

Episcopi diversae linguae, non exclusis dissidentibus, auxilientur ut 
deliberationes Concilii faciliter sequi possint. Instrumenta moderna elec¬ 
trica pro communicatione simultanea versionum in diversis linguis adhi¬ 
bere juvat. 


B) Inter res tractandas in concilio suggerere velim 

I. Pro Ecclesia Universali 

1. Ut votis praesertim pastoralibus et disciplinaribus Summi Ponti¬ 
ficis felicis memoriae Pii XII, legislatione canonica maior stabilitas et 
effectus detur. 

2. Ut vita communis pro clero dioecesano magis promoveatur. 

3. Multum proderit si unaquaeque vel provincia vel etiam dioecesis 
instituat media magis opportuna ut sunt Centrum pastorale, Associatio¬ 
nes pro clero dioecesano etc. ad promovendum vitam spiritualem, studia 
et activitates apostolicas accommodatas hodiernis diebus. 

4. Ut Synodi sive provinciales, sive regionales, sive dioecesanae ma¬ 
gis foveantur, regulariter adunentur et decreta earum assidue observentur. 

5. Ut ampliores concedantur Ordinariis locorum facultates in mate¬ 
riis dispensationis. 

6. Ut Congregationes Religiosae quae fere similes sunt vel iisdem 
activitatibus incumbunt aliquam inter se confederationem et coordinatio¬ 
nem efficiant quoad eorum activitates apostolicas; ut instituta saecularia 
magna cura foveantur; ut Ordinariis locorum concedatur maior auctori¬ 
tas in dirigendis activitatibus religiosorum etiam exemptorum in proprio 
territorio. 

7. Ut in multis regionibus, etiam missionum, melius distribuantur 
dioeceses. 

8. Ut officiales laborantes in Curia Romana universalius e tota Ec¬ 
clesia etiam Orientali seligantur, eo ut character « Universalis » Ecclesiae 
melius appareat atque consultatio de rebus ad regiones tam diversas 
spectantibus accuratius efficiatur. 

9. Ut libertas amplior concedatur ad adaptandam Liturgiam Catho¬ 
licam ad indolem culturalem et religiosam populorum qui vivunt extra 
Europam. 



ARCHIEPIS COPUS ERNAKULAMENSIS 


129 


10. Ut in regionibus Missionum et aequiparatis magis simplificentur 
processus matrimoniales. 

11. Ut restituatur praxis ieiunii et abstinentiae ad fovendam mor¬ 
tificationem populi christiani his temporibus nimis proni ad satisfactio¬ 
nes materiales. 

12. Ut canonice statuatur, et amplius faveatur ordo monachorum 
professorum qui sacerdotio non gaudent. 

13. Ut melius maiusque vigiletur ut devotiones non consonantes spi¬ 
ritui Ecclesiae, imprimis liturgico, arceantur. 

14. Ut melius distribuantur sacerdotes tam religiosi quam dioecesani 
ut fideles melius curentur. 

15. Ut domus religiosae in futurum condendae regulariter non eri¬ 
gantur prope ecclesias paroeciales sed in locis ubi, propter nimiam distan¬ 
tiam ab ecclesia paroeciali, cura animarum postulet aliquam ecclesiam 
cum sacerdotibus residentialibus, ut inde evitetur inutilis multiplicatio 
ecclesiarum et melius provideatur curae animarum et bonae administra- 
tioni paroeciae praesertim in locis missionum. Religiosis in huiusmodi do¬ 
mibus versantibus permittatur ut suscipiant curam animarum illius loci. 

16. Ut magis faveatur motus oecumenicus m Ecclesia tam inter 
ipos Catholicos quam in relatione cum Christianis separatis. 

17. Ut studia in Seminariis magis adaptentur necessitatibus hodier¬ 
nis evitando discussiones scholasticas in praxi fere inutiles. 

18. Ut institutio clericorum in seminariis committatur sacerdotibus 
indigenis et proprii ritus, quam primum personae idoneae inveniri possint. 

19. Ut reunio multorum « pastorum » pertinentium coetibus prote- 
stantibus, sive Anglicanis sive Lutheranis, facilius evadat per medium 
hoc: illi pastores, qui iam Catholicam fidem corde amplectuntur, pos¬ 
sint accipere ordinationem sacerdotalem vel saltem diaconalem, etiamsi 
in matrimonio vivere debeant, sed tantum per primam generationem il¬ 
lorum. 

20. Ut sacerdotes et seminaristae ritus latini melius educentur ad 
intelligentiam Ecclesiae Orientalis. 


II. Pro Ecclesia Orientali 

1. Territoria assignentur Orientalibus ut instituant missiones ad 
paganos in illis regionibus Indiae ubi paucissimi sunt Catholici ritus la¬ 
tini. Sic magis provideatur penuriae missionariorum, et maior impetus de¬ 
tur zelo Ecclesiae Orientalis praesertim Malabaricae. 

2. Ut Congregationes Religiosae ritus latini quae fideles ritus orien¬ 
talis recipiunt, rogentur ut instituant domus etiam ritus orientalis. 


9 (II d) 



130 


INDIA 


3. Ut constituantur commissiones liturgicae et etiam disciplinares pro 
unoquoque ritu in regionibus ubi illi ritus inveniuntur et, si necesse est, 
etiam in Urbe. 

4. Ut Patriarchae Orientales saltem Patribus Cardinalibus aequipa- 
rentur tam in eorum dignitate quam in eorum privilegiis et statu in Ec¬ 
clesia. 

5. Ut largius atque cum spiritu vere catholico faveatur unio Eccle¬ 
siarum dissidentium ad Ecclesiam Unam et Veram cuius Caput in terris 
Summus Pontifex, caput enim omnium patriarcharum, semper fuit, est 
et erit, aliqua media essentialia videntur proponi ut sequentia: 

a) Per labores Concilii vitentur quaeque expressiones, disputatio¬ 
nes, sententiae, quae superioritatem Ecclesiae Occidentalis nimis sa¬ 
piant, vel quae aliquem contemptum illorum « fratrum separatorum » 
ostendant; 

b) Fortiter removeatur pro futuro quaeque suspicio sic-dictae « la- 
tinizationis », tam in ritibus quam in iurisdictione; 

c ) Si unquam, quod Deus faveat, aliqua Ecclesia separata ad unio¬ 
nem Verae Ecclesiae redeat, ne illa introducere debeat immediate et quasi 
ex tempore totam legislationem canonicam ut viget hodie, atque ei facile 
reddatur accessus ad Summum Pontificem. 

© IOSEPH PARECATTIL 
Archiepiscopus Ernakulamensis 


15 

Exc.mi p. d. iosephi vieira alvernaz 

Archiepiscopi Goani et Damanensis (Goa e Damao) 
Patriarchae Indiarum Orientalium 

Goa, die 4 aprilis 1960 


Eminentissime Princeps, 

Primo quidem peto excusatum haberi ob dilationem mittendi respon¬ 
sum supra quaestiones tractandas in futuro Concilio Oecumenico. Instan¬ 
tiae diurnae sollicitudinis tempus terunt, dies multiplicantur et sensim fi¬ 
labuntur. 

Capitulum Cathedralis petit: 

1. Ut omnes leges et decreta quaestiones liturgicas tractantes codifi- 
centur et publici iuris fiant uno aut pluribus voluminibus, iuxta Enchi¬ 
ridion Indulgentiarum. 



ARCHIEPIS COPUS GOANUS ET DAMANENSIS 


131 


Oportet habere collectionem authenticam omnium propositionum 
damnatarum ab Ecclesia. Enchiridion Denzinger non est completum et 
non est officiale. Concilium poterat commissionem peritorum nominare 
qui Codicem Legum Liturgicarum, et Collectionem Propositionum dam¬ 
natarum conficerent. 

Vota mea sunt: 

1. Instituatur concelebratio Ritu Latino, toties quoties plures sa¬ 
cerdotes simul in eadem ecclesia Missam lectam celebrant. 

Quomodo participatio fidelium in Sancto Sacrificio potest promoveri 
cum simul plures sacerdotes celebrant unusquisque suam partem Missae 
recitans? 

Recens legislatio noluit habere Missas privatas, omnes Missae sunt pu¬ 
blicae actiones. Quomodo in eodem loco possunt haberi simul plures 
actiones publicae diversae? 

2. Inveniatur modus fovendi et imponendi, quando necessarium sit, 
meliorem cooperationem religiosorum, religiosarum et sacerdotum dioece- 
sanorum laborantium in eadem dioecesi, ita ut eorum communis actio 
possit ab eadem auctoritate dirigi. 

3. Inveniatur modus melioris distributionis sacerdotum in Universa 
Ecclesia ita ut dioeceses quae plures sacerdotes habent, et ipsi sacerdotes 
compellantur operam praestare in dioecesibus ubi pauci sacerdotes sunt. 

4. Quando plures iurisdictiones exercentur in eodem territorio me¬ 
dium inveniatur imponendi cooperationem inter omnes. Plures iurisdi¬ 
ctiones, scii. Episcopi diversorum Rituum, Superiores Religiosi exem¬ 
pti, etc. 

5. Mutua caritas inter Catholicos, Clericos et laicos foveatur ut te¬ 
stimonium praebeant Unitatis Christi et Ecclesiae. 

Haec sunt praecipua puncta quae meae menti praesentantur in prae¬ 
senti statu mundi. 

Omni quo par est obsequio Eminentiam Tuam prosequor meque 
profiteor 

Eminentiae Tuae Rev.mae 
Servum in Christo 

© lOSEPH VlEIRA AlVERNAZ 
Patriarcha Indiarum Orientalium 
Primas Orientis , Archiepiscopus Goanus et Damensis 



132 


INDIA 


16 

Exc.mi P. D. IGNATII MUMMADI 
Episcopi Gunturensis (Guntur) 

Guntur, die 25 augusti 1959 

Eminentissime Domine, 

Feliciter accepi Eminentiae Tuae litteras et multum gaudeo de Con¬ 
cilio Oecumenico a Summo Pontifice indicto; spero illud sine nimia 
intermissione peractum iri. 

Res sequentes propono, ut a Concilio considerentur, si Commissioni 
praeparatoriae expediri videbitur: 

1. Rogo ut ponderetur possibilitas definiendi ut dogma fidei doctri¬ 
nam communiter acceptam de B.V.M. Mediatrice omnium gratiarum. 

2. Nonne expedit uti lingua vulgari cuiuslibet regionis in Missa, 
exceptione facta evidenter de Canone? 

3. Similiter nonne adaptari expedit externa liturgiae nostrae mori¬ 
bus populis diversis, v. g. vestimenta, instrumenta musica, gesta in li- 
turgia usurpata? 

Alia non habeo Eminentiae Tuae communicanda. 

Impensos animi sensus profiteor Eminentiae tuae ac commendo me 
Sacrificiis et precibus tuis, 

Eminentiae Tuae addictissimus 

© Ignatius Mummadi 
Episcopus Gunturensis 


17 

Exc.mi IOSEPHI M. GOPU 
Archiepiscopi Hyderabadensis (Hyderabad) 

Secundebarad A. P., 10 aprilis 1960 

Eminentissime ac Reverendissime Pater, 

Litteras quas misisti accepi quibus benigne quaeris consilia et vota 
mea de rebus et argumentis quae in futuro Concilio Oecumenico tractari 
possunt. Me paenitet non iam respondisse post primam epistolam. Time¬ 
bam enim me non habere argumenta vere digna. Credebam insuper multos 
esse alios praelatos et theologos peritiores et expertiores qui commu- 



ARCHIEPISCOPUS HYDERABADENSIS 


133 


nicarent consilia et vota digna tam magno Concilio. Etiam nunc sentio 
aliquam difficultatem. Occupatus sum insuper ad iter parandum Ro¬ 
mam faciendum, immediate post Pascham, ad visitanda limina Aposto¬ 
lorum. Tempus et adiumenta mihi desunt huic studio et operi tota mente 
incumbendi. Tamen mihi liceat sequentia puncta Eminentiae Tuae bre¬ 
viter indicare utpote satis opportuna ad considerandum: 

1. Doctrina de Ecclesia Catholica sicut Corpus Christi Mysticum bene 
demonstranda. 

2. Communitas dioecesana: 

a) Locus episcopi in communitate dioecesana non solum sicut 
administratoris sed plus etiam sicut patris, pastoris et doctoris. 

b) Aspectus communitarius cleri dioecesis cum episcopo arcte iun- 
cti necnon natura vitae spiritualis sacerdotis inde promanantis. 

c) Relatio religiosorum et religiosarum, tum theologica quum ca¬ 
nonica, erga episcopum et clerum dioecesanum. 

3. Theologia et spiritualitas sacrorum ordinum, specialiter, presby¬ 
teratus, melius elaboranda in seminariis. Item vita liturgica intensius fo¬ 
venda in seminariis. 

4. Ecclesia missionaria melius associari debet in vitam et admini- 
strationem generalem Ecclesiae Universalis his diebus quibus nationa- 
lismus aeque ac internationalismus magnum progressum facit. 

5. Clerici semper in honorem habere debent virtutes humilitatis, 
oboedientiae, paupertatis et zeli cum spiritu sui ipsius abnegationis. 

6. Modus nominationis, translationis et remotionis parochorum et 
aliorum sacerdotum debet esse facilior episcopo, i. e. fere ad nutum 
sicut in casu parochorum religiosorum. In missionibus apostolatus ad 
gentes necnon ministerium sacrum apud ruricolas assumere debet maio¬ 
rem dignitatem, etiam sacerdotibus valde eruditis quam ministerium in 
urbibus et paroeciis bene fundatis; quia extensio Regni Dei primum locum 
habere debet. 

7. Etiam religiosi — non autem monachi — considerare debent 
fundationem missionis aut dioecesis, maioris esse momenti quam fun¬ 
dationem instituti religiosi. Proinde promptos se praebere debent ad 
cooperationem cum episcopo in opere pastorali et missionario. Sapien¬ 
tibus et insipientibus debitores se praebere debent. Ne dedignantur 
operari in parvis urbibus et pagis, viventes in parvis domibus. 

8. Moniales et religiosae se adaptare debent variis regionibus in 
cultura, vestitu, aedificiis et apostolatu. Operibus caritatis melius in¬ 
sistendum est. Ne refugium quaerant sub regula ad nimiam concen¬ 
trationem in magnis urbibus, commode viventes in magnis domibus et 
collegiis, praesertim in missionibus. 



134 


INDIA 


9. Vita monastica, bene adaptata moribus regionis etiam in aspectu 
exteriori, promovenda est in Missionibus. 

10. Apostolatus Laicalis sane promovendus est, sed insistendum est 
profundiori studio religionis, intensiori vitae christianae et oboedientiae 
episcopo et clero cum sensu Ecclesiae authentico. 

11. Sustentatio cleri, seminarii et operum religionis cordi esse de¬ 
bet fidelibus laicis, etiam in missionibus. 

12. Dignitati catechizandi insistendum est apud clericos et religiosos. 

13. Parvae domus et scholae primariae sub directione religiosorum 
utriusque sexus in pagis multiplicandae sunt. Insuper fratres religiosi 
incumbere debent scholis technicis, et instructioni catechumenorum et 
neophytorum. 

14. Medium inveniri debet intensius instruendi, formandi et su¬ 
stentandi catechistas in missionibus. 

15. Processus simplicior et facilior pro causis matrimonialibus insti¬ 
tuendus est pro missionibus. Melius esset habere unicum tribunal pro 
unaquaque provincia aut regione linguistica. 

16. In genere, administratio et documentatio officialis non sunt au¬ 
gendae in nimiam burocratiam, saltem in missionibus. 

17. Renovatio liturgica promovenda est: 

a) Participatio intimior in sacrificio Missae promovenda est. Etiam 
benedictio SS. Sacramenti immediate post S. Missam non expedire vide¬ 
tur. Devotiones mere secundariae non sunt exaggerandae. 

b) Usus linguae regionalis in prima parte S. Missae augeri potest, 
praesertim quoad epistolam et evangelium sed non in Canone Missae. 
Rituale Romanum bilingue bene recognitum permanens declarari potest. 

c) Ornamenta et vestes pro Missa pontificali simplificari possunt. 
Loco vestium lana confectarum, usus vestium sericarum melior erit in 
regionibus calidis. Vestes aliquae possunt esse « ad libitum ». 

d) Operae pretium erit examinare proposita conferendae liturgi- 
cae Nijmegen anno 1959 habitae. 

e) Sacerdotibus cura animarum habentibus permitti potest ordina¬ 
rie sacramentum confirmationis administrare fidelibus in periculo mortis 
sine necessitate adeundi episcopum. 

d) Quamvis oratio liturgica, utpote oratio Corporis Mystici Christi, 
maioris dignitatis sit, non est tamen minuenda necessitas et utilitas oratio¬ 
nis privatae et exercitiorum spiritualium. 

18. De Beata Maria Virgine, Mediatrice Omnium Gratiarum: eluci- 
datio doctrinae et festum universale. 

19. Considerari potest opportunitas inserendi nomen Sancti Ioseph, 



EPISCOPUS INDORENSIS 


135 


Patroni Ecclesiae Universalis, in formula confessionis « Confiteor » et 
in « Canone » S. Missae. 

20. Media apta quaerenda sunt ad alliciendas ecclesias orientales schi- 
smaticas in unitatem Ecclesiae Catholicae. 

In fine, intelligentes magnum huius Concilii Oecumenici momen¬ 
tum, ego et clerus et fideles huius archidioecesis Hyderabadensis promitti¬ 
mus indesinenter orare pro bono exitu huius Concilii tam opportuni. 

Omni quo par est obsequio Eminentiam Tuam prosequor meque 
profiteor, 

Eminentiae Tuae Rev.mae add.mum, 

ffi Ioseph Marcus Gopu 
Archiepiscopus Hyderabadensis 

18 

Exc.mi P. D. FRANCISCI SIMONS 
Episcopi Indorensis (Indore) 

Indore, die 25 augusti 1959 

Ecclesia Catholica iura quaedam (praerogativae) generalia sibi vindi¬ 
cat, vel saltem vindicare videtur, quae, ut mihi videtur, acatholici plane 
ridicula et minime fundata habent. Qua de causa verisimile est acatho- 
licos, qui ratione ducuntur eorumque asseclas adduci, ut de his prae¬ 
rogativis indagationem non faciant, immo ut Ecclesiam ipsam parvi 
aestiment. 

Hae vero praerogativae haud ita absolutae vel generales sunt sicut 
ipsi opinantur. Si istarum magnae limitationes praerogativarum aperte 
delineentur auctoritate Concilii Oecumenici, Ecclesia Catholica speciem 
maioris probabilitatis et rationabilitatis praebere incipiet eaque maioris 
momenti esse ducetur. 

Quae praerogativae ita mihi clarius circumscribendae esse videntur 
et extensione et limitationibus: 

I. Ecclesiae de fidei deposito scientia. Ecclesia non affirmat se de veri¬ 
tate revelata omnia quaeque explicite scire. Eam plenius intelligendo 
incrementum capit. Tempus, studia, disputationes Ecclesiae necessaria 
sunt ad melius certiusque cognoscenda ea quae in deposito fidei conti¬ 
nentur, simili modo ad quaestiones perspiciendas solvendasque, quae 
fidei insunt aut adiectae sunt. Antequam ad claram in certa quadam ma¬ 
teria notitiam perveniatur, praevalet incertitudo, opiniones erroneae et 



136 


INDIA 


in unam partem trahentes a multis tenentur, quae scientiae clarae compa¬ 
ratae abiiciendae excutiendaeque erunt. Quo fit, ut Ecclesia videatur mu¬ 
tasse mentem suam. Sed re vera factum est ut Ecclesia duce Spiritu Sancto 
certam quamdam doctrinam plenius cognitam perspectam habuerit. 

II. Item infallibilitas Ecclesiae eiusque magisterii ordinarii et Sum¬ 
mi Pontificis adhuc clarius definienda et explicanda est. Neque Sum¬ 
mus Pontifex neque Episcopi speciali (eis reservato) scientiae sacrae 
fonte ex quo ad beneplacitum haurire valeant gloriari possunt. Neque 
gaudent iidem Ecclesiae praesules inspirationibus a Spiritu Sancto datis 
specialiter ad docendam infallibiliterque definiendam quamdam doctri¬ 
nam quae usque ad id tempus Ecclesiae ignota remansisset. Iidem ne ne¬ 
cessario quidem debent esse principalia instrumenta, quae Ecclesia ad 
comparandam clariorem notitiam earum veritatum quae in deposito fidei 
continentur adhibet. Qui enim progressus melius cognoscendi plurime 
adducitur studiis disputationibusque Sacrae Theologiae professorum. 
Itemque proficitur scientia generali extra Ecclesiam culta auctaque. Sed 
magisterii officialis utpote instituti a Christo et a Spiritu Sancto illumi¬ 
nati est accipere huiusmodi clariorem notionem eamque tamquam reve¬ 
latam vel in deposito fidei contentam agnoscere et declarare et imponere 
credendam omnibus. 

Neque Summo Pontifici scientia specialis aut inspiratio dantur quibus 
ipse aptus ad infallibiliter docendum fiat. Eius magisterium innititur de¬ 
posito fidei prout apud Ecclesiam invenitur. Eius scientia et magisterium 
separari nequeunt a magisterio episcoporum et totius Ecclesiae. Sed ut 
caput Ecclesiae et legitimus S. Petri successor praeservatur ab errore in 
interpretando aut docendo ex cathedra ea quae continentur in deposito 
fidei speciali Spiritus Sancti assistentia. Modi, quibus ab errore in do¬ 
cendo ex cathedra a Deo praeservari potest, varii sunt; solet autem hoc 
efficere per Summi Pontificis fidelitatem qua adhaeret doctrinis ut reve¬ 
latis ab Ecclesia recensitis. 

III. Ecclesiae aliud impedimentum inhaeret, i. e. inter acatholicos et 
multos catholicos opinio praevalet Ecclesiam docere omnia quae in Sacra 
Scriptura scripta inveniuntur ut vera admitti debere eo sensu quo verba 
sonant et quem directo in contextu exprimunt. Principia primaria inter¬ 
pretationis S. Scripturae et summa factorum per studia biblica excultorum 
exponenda sunt, in quantum fieri potest eo modo, quo a litteratis commu¬ 
nibus intelligi possint. Quae principia et exculta in omni editione S. Scrip¬ 
turae inveniantur; etiam in locis dubiis notae addantur. 

IV. Expedire videtur concedere et in veritate et cum humilitate confi¬ 
teri, quot christiani et quanta pars Ecclesiae in vita moribusque offendere 
possint contra religionem christianam et quomodo fovere possint errores 



EPISCOPUS INDORENSIS 


137 


et dubias doctrinas; maxime haec mala confitenda esse de temporibus 
Reformationis. 

Multi Ecclesiae ministri sacri, episcopi, immo Summi Pontifices seli¬ 
gebantur non propter eruditionem et vitam exemplarem, sed respectu 
habito conditionum familiarum nobilium, rerum publicarum et moneta¬ 
lium. Quae cum ita essent, auctore Deo, Ecclesia totaliter non periit et 
omnes eius doctrina una cum ritibus sacris integra conservata est. 

Iure optimo postulationes reformationis efficiendae fiebant. Non¬ 
nulli reformatores prae zelo, impatientia iraque in talem errorem lapsi 
sunt, ut se extra Ecclesiam ponerent et magisterio a Christo instituto, 
quo tantum ab erroribus tuti esse potuissent, non oboedirent. 

Qui si vituperandi sunt, non minus illi culpandi sunt, qui bona 
huius vitae sectantes, vita scandalosa, bono Ecclesiae minime providen¬ 
tes magna parte effecerunt, ut reformatores ad desperationem redacti 
essent. Destructa unio omnium christianorum iudicium et radix multo¬ 
rum malorum exsistit. Rationalismus late diffusus, apostasia tot educa¬ 
torum, inefficientia praedicationis christianae in mundo non christiano, 
absentia caritatis factorum in commercio christianorum inter se, qui verbis 
caritatem tamquam primum et maximum mandatum praedicant, bella 
domestica, nationalismus excessivus et communismus, praesens totius 
mundi insecuritas: haec omnia magna ex parte nata sunt ex religione 
christiana scissa. Permagnis in partibus christianorum persuasio de¬ 
structa vel obscurata est, quae exsumpta e Scriptura Sacra valebat per 
1500 annos, quae tenet Spiritum Sanctum moderari Ecclesiam eamque 
ab erroribus defendere et Iesum Christum ipsum cum magisterio Eccle¬ 
siae mansurum esse usque ad consummationem saeculi, et eam aptam, 
quae omnem veritatem revelatam omnibus gentibus sine ullo errore do¬ 
ceat, reddat. 

V. Est et alia opinio valde diffusa, quae homines ab Ecclesia prohibet 
et invidiam (aversionem) et iram contra Ecclesiam fovet, docens Eccle¬ 
siam conscientiae acatholicorum libertatem verituram non esse simul atque 
rerum potita esset, Ecclesiam eos iterum persecuturam esse eamque eos 
iuribus, quae inalienabilia et homini necessaria putant, privaturam esse. 
Promissa a personis singulis ad istos timores removendos data non cre¬ 
duntur. Si Ecclesia decreto Concilii Oecumenici, principiis demonstratis, 
talibus non-catholicis affirmet se in futurum ea iura sacrosancta habitu¬ 
ram esse, magnum impedimentum removeatur. 

Oportebit concedere temporibus praeteritis hanc quaestionem plene 
intellectam non esse neque solutam, ita ut contrariae opiniones et usus 
inter catholicos pariter et non-catholicos late diffusi sint. Huc pertinet 
condemnatio Inquisitionis eiusque principiorum et rationis agendi. Valde 



138 


INDIA 


desideratur iura hominis et minoritatum clarius definiri. Card. Lercaro 
verbis nuper de tolerantia dictis indicare videtur quomodo ad hanc rem 
accedendum sit. 

Quidquid sit de principiis et iuribus in se visis, expeditne Ecclesiae, 
vel in societate ab ea recta, opprimere haereses vi? Ad hoc efficiendum 
adhibendi essent delatores et violentia sicut communistae faciunt. Ita 
agendo Ecclesia invidiam multorum excitaret oleum et operam perdendo. 
An commoda incommodis umquam aequiparari possunt? Num voluntas 
Dei est veritatem vi et iniuria imponi et conservari? Mediis istis non 
adhibitis Ecclesiae bene evenit in mundo convertendo, sed eis adhibitis 
in fide servanda operam perdidit. 

Huc referri posse videtur index librorum prohibitorum. Ecclesia ut 
provida mater iure docet at monere debet liberos suos, ne fidem vel virtu¬ 
tem in periculum perducant sine causa sufficiente atque hoc modo agendo 
eos graviter peccare monere debet. Idem dicendum est de « films, radio, 
televisione », etc. Illi qui sibi at fidei obedientiaeque timent, huic moni¬ 
tioni oboedient quae interdum explicite datur de certis libris, etc. Alios in¬ 
dex librorum prohibitorum neque excommunicatio deterrebunt. Severa 
condemnatio saepe notorium reddit librum, scriptorem, etc. quod saepe 
plus detrimenti quam incrementi producit. 

VI. Expedire videtur clarius definire doctrinam, quae dicit: Extra 
Ecclesiam nulla salus. Quae res saepe non recte intellecta contra Eccle¬ 
siam invidiam et odium excitat. 

Alia quae desiderari videntur ut impedimenta amoveantur. 

VII. . Duae sunt agitationes validae in rebus publicis: nationalismus 
et internationalismus. Ambabus displicet quod Ecclesia sit parum inter- 
nationalis in administratione sua centrali. Saeculis praeteritis difficile 
erat quod Romae adesset administratio internationalis. Hodiernis die¬ 
bus mediis communicationis facilibus, Nationum Unione (O.N.U.) exem¬ 
plum praebente, possibile et optabilissimum esset Sacras Congregatio¬ 
nes et servitium diplomaticum reddere internationales. Quod naturae 
Ecclesiae supranationali convenit atque erga Ecclesiam benevolentiam 
et nationalistarum et internationalistarum comparabit. In Ecclesia om¬ 
nes nationes pares esse se sentient. Sed repraesentatio omnino propor¬ 
tionalis et aequalis non esse debet vel potest. Qui sunt ministri boni et 
idonei ii soli seligantur. 

Contenta esse debet Roma, immo Italia, quod sit sedes gubernii in¬ 
ternationalis Ecclesiae. Apud multos populos Ecclesia in favorem non 
venit, quia aspectum italicum prae se fert. 

Qui Romae versantur, linguam italicam addiscere et adhibere pro suo 
ibi commercio internationali quasi sua sponte cupient. Lingua itaque 



EPISCOPUS INDORENSIS 


139 


italica Romae, Ecclesiae « lingua franca » erit. Sed pro commercio Eccle¬ 
siae cum terris quae sunt extra Italiam lingua patria vel ab eis desiderata 
utenda erit. 

VIII. Tempus advenisse videtur auferendi linguae latinae regnum, 
quo adhuc pollebat, eamque faciendi unam inter pares linguas quae 
usui sint. 

1. In occidente etiam et in mundo lingua latina cessavit adhiberi 
apud doctos in docendo et discendo. Longe maxima librorum etiam theo¬ 
logicorum pars linguis vernaculis conscribitur. Plurimi sacerdotes et epi¬ 
scopi lingua latina facundi non sunt, quia raro ea utendi eis occasio est. 

Concilio quoque Oecumenico expedire videtur, sicut fit in delibe¬ 
rationibus Unionis Nationum, pro lingua latina uti linguis maioribus 
una cum translatoribus. Alioquin maior pars episcoporum partem delibe¬ 
rationum capere non poterunt. Usus solius linguae latinae Orientalibus 
parum probabitur. 

2. Lingua latina magis discordiae quam concordiae causa est. Divi¬ 
dit Ecclesiam Latinam ab Ecclesiis Orientalibus et frictiones suspicio¬ 
nesque inter has existentes difficillimas solutu reddit... Lingua latina 
dividit Ecclesiam Latinam a protestantibus et reliquis non-christianis. 
Dat Ecclesiae speciem « externam (alienam) », « occidentalem », « la- 
tinam ». 

3. Lingua latina magnam studiorum partem consumit commodis 
proportionatis non resultantibus pro sacerdotibus, iam nimis onerata 
ratione studiorum. Pro fere tota India septentrionali diu plures vocatio¬ 
nes sacerdotales a regionibus Indiae meridionalis accipiendae erunt. Hi in 
India meridionali nati tres novas (alienas) linguas addiscere debent, qua¬ 
rum duabus ad satis bene scribendum et loquendum, i. e. lingua anglica 
et hindica (aut alia vernacula) pollere eos oportet. Permulto tempore in 
discendis linguis latina et anglica consumpto parum temporis restat arri¬ 
piendae linguae vernaculae. Quo fit ut vix ullus ea satis facundus inve¬ 
niatur et aptus, qui cum eruditis Indiae septentrionalis pari facultate 
colloqui possit. Quae res causa esse videtur, cur sacerdotes non satis 
idonei sint, qui collaborent inter acatholicos litteratos. Una cum castis 
haec ratio singularis est, quae opus missionarium impedire videtur. Si 
lingua latina tollitur, multo plus temporis vernaculae optime ediscen¬ 
dae erit. 

4. Lingua latina impedimentum devotionis plurimorum sacerdo¬ 
tum facta est. Eam unquam non satis bene ediscunt, aut obliviscuntur, 
ut breviarium suum recitare magna cum intellegentia et devotione va¬ 
leant. Haec sunt facta, quae dissimulare inutile est et quae mutari ne¬ 
queunt adhortationibus vel Summi Pontificis. Tempus fuit, et iam non est, 



140 


INDIA 


linguae latinae, sicut fuit graecae et sanscritae. Nihil vitam eius restituere 
potest. 

De lingua vernacula et latina consilio S. Pauli uti licebit: « In ecclesia 
volo quinque verba sensu meo loqui, ut et alios instruam, quam decem 
millia verborum in lingua » {1 Cor. 14, 19). 

5. Docendis disciplinis seminariorum per linguam vernaculam eo¬ 
dem tempore instructio multo perfectior impertiri potest, eoque paucis 
annis laici litterati parari possunt ad diaconatum vere pastoralem (de 
hac re infra). 

IX. Introducendis vernaculis aliisque quibusdam rebus adaptatis fieri 
posse videtur ut magna illa paries divisionis nunc inter Ecclesiam Lati¬ 
nam et alias existentis dirui possit. 

1. Duo castra « hostilia » aboleri possunt. Erit magnus numerus 
ecclesiarum co-ordinatarum, ubi « timor minoritatis » (minority complex) 
non amplius inveniri potest. 

Nunc temporis plena aequalitas non existit inter Ecclesiam Latinam 
et Orientales, quod hae non ignorant et aegre ferunt. Opus missionarium 
extra territoria Orientalia traditionalia fieri nequit nisi ritu latino, ita ut 
facultas sui expandendi non-christianis conversis ritibus orientalibus non 
detur. In India inter christianos rituum orientalium multae habentur 
vocationes sacerdotales, attamen eis non licet opus missionarium perfi¬ 
cere nisi ritu latino. Sunt tamen territoria magna in India adhuc pagana 
et nondum re sed nomine tantum a rito latino occupata. 

2. Episcopis terrarum variarum, praesertim in terris Asiae et 
Africae, maior libertas potestasque dentur ad excolendos ritus proprios 
adaptatos moribus et exigentiis localibus et regionalibus. His ritibus 
adaptandis magnae illae orationes, in quantum fieri potest, lectionesque 
utendae sunt, quae ritibus latino, byzantino, aliisque iam exaratae 
exstant. 

3. Insuper ubi hoc modo omnes difficultates rituum solvi non 
possunt, facultas detur sacerdotibus duobus vel tribus ritibus utendi. 
Ita et sacerdotibus et populo maior varietas cultus praebetur. Praeter 
Missam in ritu suo proprio permittatur, ut sua discretione et alios 
ritus approbatos adhibeat. 

4. Exinde neque necessitas neque opportunitas iurisdictionis et 
personalis et multiplicis oriri poterunt. Quibus ex rebus tot odia, aemu¬ 
latio tam scandalosa, tot peccata contra caritatem, frustratio efficientiae 
missionariae ortum habuerunt et habent. 

X. Expertis adiutoribus multo magis utendum est in conditionibus 
necessitatibusque actu existentibus perscrutandis et in consilio de operi- 



EPISCOPUS INDORENSIS 


141 


bus conducendis rapiendo. Conatus noster magis coniunctus perpensusque 
esse debet. 

Impulsus (vis) in societatem humanam catholicus nusquam est pro 
numero nostro. Paucis tantum in terris acta diurna primi ordinis et aucto¬ 
ritatis magnae habentur; nusquam inveniuntur film, radio, televisionis 
stationes primi ordinis. Pro ideis disseminandis et communicandis pon¬ 
dus nostrum parvum est, idem respectu scientiarum naturalium et in 
aliis scientiarum campis. 

Multo plus pecuniae impendere videmur pro aedificandis aedificiis 
sumptuosis sed parum omnino pro expertis educandis et in operas mit¬ 
tendis et pro mediis adhibendis ad mentes hominum permovendas et ad 
vincendum in pugna idearum ... Quanti sunt sumptus actu erogati et pro 
his et pro aedificiis? 

De pulpitis sacris solum ferventes catholicos appellare possumus, qui 
in plurimis terris sunt numero minores vel minimi. Oves errantes et 
perditas visitandi tempus saepe non adest pastoribus et saepe nulla alia 
via eos adeundi patet. Sic in omni terra christiana multo plures perdimus 
quam lucramur. Quomodo effective acatholicos adire possumus, nesci¬ 
mus. Acta nostra periodica multis in terris nihil aliud esse videntur nisi 
folia pia parum solummodo catholicos permoventia. Acta diurna genera¬ 
li auctoritate pollentia desunt. 

XI. Subsidiorum dispositio non aequa pecuniariorum etiam animad¬ 
vertenda est in opere Ecclesiae ad paganos evangelizandos. Duae e tribus 
partibus humani generis adhuc paganae sunt, sed quid re et actu Ecclesia 
hac in re agit. 

Director nationalis Soc. de Prop. Fide in Statibus Foederatis Ame- 
ricae, ubi reditus pro missionibus maiores contribuuntur, concedit Ec¬ 
clesiam in missiones parvam tantum portionem unius solius partis cente¬ 
simae redituum suorum impendere. Communitates vero protestanticae ma¬ 
gnam redituum partem in missiones erogant. E. gr. ecclesiae lutheranae 
New York 30% redituum suorum solvere debent pro missionibus. Mu¬ 
lier quaedam, conversa e confessione Baptistarum, mihi dixit collectio¬ 
nem pro missionibus in ecclesia sua protestantica unaquaque die domi¬ 
nica factam esse... Reditus multarum mediae magnitudinis paroeciarum 
catholicarum in Statibus Foederatis decies eos multorum in missionibus 
territoriorum magnorum superant. 

Verum est, egemus missionariis, sed multis in casibus haec principalis 
difficultas non est. Missionarii sine mediis pecuniariis debitis relinquun¬ 
tur, ut ait Verrier Elwin (pristinus missionarius anglicus in India, anthro- 
pologus illustris): « Missionarii catholici peditibus male armatis aequi- 
parandi sunt ». Pro deficiente numero missionariorum, bene instructi 



142 


INDIA 


cooperatores clerici et laici indigenae, satis sufficienter supplere posse 
videntur. Sed ad hos instruendos iisque munus mandandum remedia 
pecuniaria non adsunt. 

Parva portione centesimae partis redituum Ecclesiae pro missionibus 
ad paganos soluta conatus effectivus et maioris amplitudinis missiona- 
rius impossibilis est. Si gubernium civitatis eiusque colonialis, pro scholis 
missionariis solvit, multum effici potest. Sed quid de aliis missionibus 
latis et gravibus ubi auxilium tale deest? 

XII. Huc pertinet quaestio, num aliquid fieri potest, ne reditus Ec¬ 
clesiae dissipentur in plura seminaria. Anno 1956 mihi dictum est in 
ora orientali Statuum Foederatorum prope 250 (150?) exstitisse semina¬ 
ria cum plus minus 40 seminaristis in unoquoque eorum. Horum maior 
pars erunt instituta religiosorum. Quod si ita res se habet, ibi et similiter 
in aliis terris, rogandum est, num vitanda sit talis competitio profusioque? 
Sacerdotes docentes his in seminariis non plene occupati bene contenti 
non esse possunt. Haec seminaria apta maiori iuvenum numero sumpti¬ 
bus profusis et aedificantur et administrantur. Omnes religiosae fami¬ 
liae tendunt fieri internationales et fundare domus in terris, ubi candi¬ 
dato et media pecuniaria comparare possint. Fortasse eas restringere 
ullo modo, quo eis non noceatur, possibile non est, sed quaestio investigari 
possit. Multae congregationes hodiernae, quarum fines secundarii similes 
sunt, fortasse consociari possint aut vetari se extendere in terras aut 
territorio ubi aliae satis laborant pro iisdem finibus. 

XIII. Diaconi, vel matrimonio iuncti, pollentes gravibus iuribus et 
muneribus pastoralibus. 

1. Ecclesiae est providere necessitatibus liberorum suorum spiri¬ 
tualibus et evangelium quam celerrime praedicare eis, qui id adhuc 
ignorant. Pro numero sacerdotum nunc neque hoc neque illud opus 
proprie conficere potest. Multis in Ecclesiae territoriis (America Latina, 
Insulae Philippinenses, aliaeque et christianae et paganae terrae) sacerdo¬ 
tes non sufficiunt ad curam animarum in presenti viventium. Mihi im¬ 
possibile esse videtur has condiciones brevi tempore mutatum iri. Ubi 
frigescente fide aut aliis de causis sacerdos catholicus haud gratus populo 
evasit, ibi non sat magno numero adolescentes ad vitam caelibem et ad 
multos studiorum theologiae annos parati invenientur. Donec in futuro 
indefinito sufficientes sacerdotes ad superius descripta territoria spiritua¬ 
li ter administranda reperiantur, suntne ista territoria interim negligenda? 
Quid detrimenti multae animae, immo integrae terrae capere possunt? 

Diaconi matrimonio iuncti gaudentes maioribus iuribus pastoralibus, 
necessitatibus huius gregis destituti providere poterunt idemque fidem 
revivificare et vocationes sacerdotales suscitare queunt. 



EPISCOPUS INDORENSIS 


143 


Hi diaconi exercitiis pietatis fidelium, sermone habito, praeesse, in¬ 
fantes et adultos edocere S. Scripturam et doctrinam christianam, bapti¬ 
zare, sepelire, matrimonio assistere, parare aegrotos et morientes ad 
mortem bonam, actum contritionis elicere cum christifidelibus, sacram 
communionem distribuere et fortasse extremam unctionem administrare 
poterunt: breviter suscipere functiones quae a sacerdote populo praestari 
possunt omnes praeter oblationem Missae, absolutionem sacramentalem, 
et fortasse administrationem extremae unctionis. Diaconis institutis, com¬ 
munitates catholicae ordinariis necessariis salutis mediis, ad quae admi¬ 
nistranda Ecclesia fundata est, privandae non erunt. 

2. Hisce diaconis in locum nonnullorum sacerdotum in terris Chri¬ 
stianis suffectis forsan sacerdotes qui adlaborare in America Latina pos¬ 
sint, inveniri poterunt. 

3. Apostolicis et post-apostolicis temporibus Ecclesia viros qui 
uxores duxerant idoneos et fervidos, morum bonorum bonaeque famae, 
seligere solita brevi tempore late diffundi et ubique ministros, qui neces¬ 
sitatibus fidelium caverent, habere potuit. Simili modo in missionibus 
Ecclesia adaptata parataque sese extendere poterit facilius huiusmodi 
diaconatu revocato. Ubi pecunia non adest, ibi diaconi victum laborando 
sibi comparare persequi poterunt. 

4. Immo in terris occidentalibus fide infirmatis sacerdotes non 
sufficiunt ad oves periclitantes perditasque visitandas et ad acatholicos 
revocandos. 

.5. Diaconatus, forsan iuris divini, nunc in Ecclesia inutilis esse vi¬ 
detur: est gradus, quamvis ultimus, tamen gradus ut tonsura et ordines 
minores. Si omnia officia quae in Pontificali Romano assignantur ordi¬ 
nibus minoribus, subdiaconatui et diaconatui, diaconibus restituantur, 
ii Ecclesiae, si non omnia tamen multa auxilia praebeant quibus ei in 
terris sine sufficiente numero sacerdotum opus sit. 

6. Est et alia ratio pro hoc novo diaconatu atque haec est: Mini¬ 
stris acatholicis conversis facultatem operarum suarum in Ecclesia Ca¬ 
tholica continuandarum post conversionem dabit. Multis viam redeundi 
patefaciet. 

7. Diaconi matrimonio iuncti in industrialibus regionibus, ubi 
operarii ab Ecclesia alienati sunt, per totum tempus una cum operariis 
laborare haud expositi tot periculis quot sacerdotes caelibes possint. 

8. Hisce diaconis et laici et sacerdotes inter se propinquiores esse 
possint, cum nonnullis in terris laici a sacerdotibus nimis alienati magno 
cum Ecclesiae detrimento sunt. 

(Corollarium): Antiquis temporibus, sacerdotibus vestes diversas a 
laicis induere non licebat. Expedire videtur minuere istam vestium di- 



144 


INDIA 


stinctionem magnis in urbibus et in nonnullis regionibus. Multis in locis 
vestis clericalis, quae feminea putari videtur, impedit quominus sacer¬ 
dos contactum cum multis laicis propinquiorem consequi possit. Nonne 
sufficiet ad discernendos clericos a laicis uti signo aliquo minore et visibili 
sicut parva cruce in scapulis (sicut sacerdotes militares ferunt) aut aliis 
in aliis terris notis. 

9. Huiusce diaconatus candidati non pueri aut adolescentes con¬ 
scribendi esse videtur ut pro sacerdotio. Qui ab initio generositate per¬ 
fecta carent, huic operi vix idonei sunt. Hi diaconi seligendi erunt e 
laicis fervidis et probis (matrimonio iunctis vel non) sicut tempore 
Ecclesiae antiquo fiebat in genere de ministris sacris. 

Aliquae quaestiones sociales. 

XIV. Quaestio de « mercede iusta ». Ea multis e condicionibus pen¬ 
det, imprimis e necessitatibus operarii eiusque familiae, ex eius in opere 
perficiendo efficientia, ex aviditate publica, quacum merx ab eo producta 
postuletur. 

Res et alio respectu consideranda est. Magna quidem compendia sunt 
necessaria ad « industriam » reficiendam, hodiernis condicionibus (pro¬ 
gressui) aptandam et latius expandendam quo nomine etiam venit neces¬ 
sitas munerum operumque pro crescente numero operariorum numero 
creandorum, et hoc in terris in « industria » progressis vel non progressis. 

In hodierno systemate industriali permagna compendia acquirun¬ 
tur a pecuniarum capitalium possessoribus: sive sint privati sive res pu¬ 
blica. Operariis dantur stipendia nummorum, et interdum adduntur 
nummi gratuito dati vel pars fructuum, sed co-possessores magnarum 
divitiarum capitalium non fiunt. 

Hoc iniustum esse videtur, haec permagna compendia ex parvis sti¬ 
pendiis operariorum atque e magno mercis pretio nascuntur. Nonne hac 
re probatur operariorum ius esse ad aequam maioremque partem illor um 
compendiorum ut debitam sub « mercede iusta »? Qua parte compendio¬ 
rum, aequa parte accepta, operarii gradatim erunt co-possessores in illa 
« industria », in qua laborant cuiusque progressus studiosi erunt. Quo 
facto contentio inter operarios et pristinos proprietarios minuetur, cum 
studium amborum paulatim in idem tendant. Operarii cessabunt prohi¬ 
bere suis modis fructus uberiores et « modernizationem », ita ut dam¬ 
num pristinorum proprietariorum, i. e. minor eorum lucri pars propor¬ 
tionalis, resarciatur maiore productivitate, securitate et pace sociali. Hoc 
modo operariis via magis idonea et grata solutionis praebebitur quam 
nationalizatio industriarum, quae quidem eos co-possessores facere simu¬ 
lat, re vera eos in maiorem servitutem redigit. 

XV. Systema « bancarum » pecuniarum novarum (pecuniae creditae) 



EPISCOPUS INDORENSIS 145 

magnam summam creat. Huiusmodi pecunia valorem obtinet eo, quod 
gubernium et populus ea uti parati sunt atque eam protectione, confiden¬ 
tia, industria sua corroborant. Eius tamen usura — populo et industria 
solventibus — penes harum mensarum possessores vel « operatores » 
est. Hoc iniustum et supervacaneum esse videtur. Quamvis mensarum 
possessores et operatores pro opera praestita compensationem aequam 
accipere debeant, tamen usura vel fructus huius de novo creatae pecu¬ 
niae, pecuniae a mensis mutuo datae, civitati danda est. Neque argentario¬ 
rum sit constituere quanta pecunia edenda sit (in circulatione ponatur), 
sed hoc gubernii esse debet. 

XVI. Nonne expedire videtur declarare, naturae humanae atque homi¬ 
num sub Deo fraternitati magis consentaneum esse et generatim magis 
contribui ad habendum gubernium bonum et iustum, eius modi guber¬ 
nationem esse, qua sponsio iurium civium eorumque facultas defensionis 
dentur — non necessario suffragio generali — quam vivere sub potestate 
dictatoria unius hominis vel sub oligarchia quadam. 

XVII. Praeventio conceptionis mediis neo-malthusianis his tempori¬ 
bus omnium ut una maxime mortifera pestis et inimica vitae christianae 
grassatur. Christianos ab intus corrumpit. Ob hanc rem Ecclesia milia 
milium animarum perdit eaque magis magisque propagationem fidei 
impedit. 

Progressus scientiae medicinalis hodiernus ad multiplicandos homi¬ 
nes super terram valde adiuvat, ita ut in hac re ad saecula priora ap¬ 
pellare non possimus. Genus humanum quinquaginta annis, et fortasse 
minus, duplicatur cum primum usus scientiae medicinalis ubique fere 
diffusus est. Ne hoc contingat, duae res solae prohibere poterunt: aut 
valde diffusa praeventio conceptionum aut casus terribiles ut bella ato- 
mica. Illud probandum, saltem modo nunc usitato non est, hoc cupien¬ 
dum minime est. 

Post quinquaginta annos numero hominum duplicato tempus non 
longe aberit, cum terra, etsi media gignendi quam maxime crescent, 
omnibus hominibus non diutius satis providere poterit. Annis quingentis 
numerus hominum millies crescet, annis mille milia millies. Quamquam 
certo probare valemus aliquos centum annos, dum omnia natura augen¬ 
tur, satis spatii futurum esse, argumenta valida afferre non poterimus 
satis spatii futurum esse pro numero hominum nunc viventium millies 
aucto, vel milia millies. 

Advenitne tempus cum Ecclesia affirmare potest omnibus parentibus 
in regionibus densioris populationis viventibus licere, modis tamen, hone¬ 
stis, tribus vel quattuor infantibus natis finem ulterioris prolis ponere? 
Cum continentia in statu matrimonii sit difficillima pluribus et pauci tan- 


io (II d) 



146 


INDIA 


tum eam servare valeant, continentia periodica, certis diebus circum¬ 
scripta, num generaliter eis licita erit? Eritne iustum Ecclesiam a docto- 
ribus rogare, ut firmum et simplicem modum circumscribendi tempus 
concipiendi mulieribus demonstrent? 

Eodem tempore expedire videtur, quamquam in hac re Ecclesia pro¬ 
babiliter haud proficiet, iterum principalia iura ad solum atque ad occu¬ 
panda spatia vacua adhuc remanentia in variis terrae regionibus enuntiare. 
Item convenire videtur Ecclesiam adhortari eas nationes, quae terras va¬ 
cuas longe lateque patentes possident, ut eas nationibus valde confertis 
civibus atque ulla alia facultate suorum civium nutriendorum carentibus 
aperiant. Quae res in mundo inter se coniuncto non solum discordiae 
bellorumque causa non erit, sed etiam concordiae parandae atque amici¬ 
tiae confirmandae et unius omnium nationum familiae efformandae. 

XVIII. Interesse videtur in libris et instructionibus de doctrina chri- 
stiana clarius distingui inter castitatem et pudicitiam. Huius distinctionis 
ignorantia multos scrupulos erroneaque iudicia practica generat, praeci¬ 
pue in conscientia personarum Deo dicatarum. 

Auctores consentiunt in castitate non esse materiam levem. Pudicitiae 
vero materia in se neque graviter neque leviter peccaminosa est. Peccata 
contra pudicitiam sunt gravia vel levia pro gravi vel levi periculo ca¬ 
dendi vel ducendi alios in peccatum contra castitatem. Ubi adest causa 
sufficiens, peccata non sunt actus, qui sine hac causa violarent pudicitiam. 

Quod peccatum contra pudicitiam esset in alia regione aut in aliis con¬ 
dicionibus socialibus aut in alio rerum adiuncto, hoc in alia regione aut in 
aliis condicionibus aut in alio statu honestum vel sine peccato esse potest. 

Illae quae morem habitus novum inducunt, vel graviter contra pudi¬ 
citiam peccare possunt, cum aliae habitu vel ornatu in mores recepto 
usae vel non peccent vel solum leviter peccent. 

In iudicando de consensu ad pollutionem audiatur psychologia expe- 
rimentalis et experientia doctorum et sacerdotum iuvenes (sororum puel¬ 
las) dirigentium. Si pollutiones vel frequenter accidunt ex causis non 
voluntariis, voluntate non consentiente vel frustra resistente quoad huius- 
modi motiones sub potestate voluntatis non sunt, quid dicendum est in 
casu seminaristae hoc afflicti? Sitne retinendus vel dimittendus? si dimit¬ 
tendus, quo tempore? qua medicina applicata? qua probatione habita? 

XIX. Nonnulli fideles muneris causa diebus dominicis Missae sacri¬ 
ficio assistere non possunt ita ut raro tantum Missae assistant. 

Expeditne ut ii teneantur Missae assistere saltem altera quaque heb¬ 
domade aut semel in mense die vel feriali? 

ffi Franciscus Simons 
Episcopus Indorensis (Indiae centralis) 



EPISCOPUS JABALPURENSIS 


147 


19 

Exc.mi P. D. CONRADI DUBBELMAN 
Episcopi Jabalpurensis (Jabalpur) 

Jabalpur, May 19, 1960 

Eminentissime Princeps, 

In the course of last year Your Eminence asked me for suggestions 
for the agenda of the coming Concilium Oecomenicum. I then was 
not able to reply as I was absent from my Dipce.se and wished to have 
an opportunity to consuit some of my Priests iri the matter. 

Since then I have returned to Jabalpur and did contact a few Priests 
in the matter of the Oecumenic Council, but owing to a great scarcity 
of Priests in this Diocese the matter of replying to you as been delayed 
considerably. I tender for this my profound and humble apologies. 

I should like to suggest for the agenda of the coming Oecumenic 
Council the following points: 

1. Would it be possible and advisable to have the materia essentialis 
for the Sacraments of Confirmation and Extreme Unction altered as 
has been done in the administration of the Priesthood and the Episco- 
pacy. 

The reason of this suggestion is that outside Italy and other olive 
growing countries it is isometimes extremely difficult to obtain (and be 
sure of) unadulterated oleum olivarum: and there is therefore not a 
little danger of the materia essentialis of the two above riientioned Sacra¬ 
ments being invalid. 

2. The great events in human life as there are the several ordina- 
tions towards the Priesthood, the former rubrics for the pronouncement 
of religious vows as still existing in some of the older religious Orders 
(e. g. Premonstratenses), take place during H. Mass, before the Con- 
secration and H. Communion. 

Could not this old ritus be restored and made compulsory that a 
religious profitendus at the time of the Offertory reads his or her pro- 
fession formula, signs it either at the altar or at the Communion rails 
and have it placed alongside the oblata on the altar. 

Could not possibly the solemnisation of marriage be given the same 
exalted position: i. e. could the Sacrament of H. Matrimony not be 
contracted and signed during H. Mass, in the Missa Catechumenorum, 



148 


INDIA 


and if possible even, the marriage contract be placed on the altar along 
side the oblata as per above. 

The same would enhance the solemnity and of the Sacrament of 
Confirmation. 

3. That the ritus of the Consecration of Churches and altar be shor- 
tened: the present ceremony last such a long time and is so exhaustingly 
long that.it takes away quite something of the solemnity and of the 
devotion of those who attend. 

4. That the liturgical dress in tropic countries be suitably adapted 
to circumstances of climate and environment. 

With the expression of my profound veneration and imploring 
God’s Blessing and Guidance upon the so important work entrusted 
to Your Eminence, believe me 


Eminentiae Vestrae 
addictissimum in Domino 

© CONRADU S DUBBELMAN 
Episcopus Jabalpurensis 


20 

Exc.mi P. D. AMBROSII GALBIATI 
Episcopi Jalpaiguriensis (Jalpaiguri) . 

Quaeritur: 

1. Circa Baptismum: 

a) ut concessio adhibendi rituale infantium in adultorum baptismo 
quae data fuit in Missionum locis, in casibus tantum peculiaribus, ex¬ 
tendatur pro omnibus casibus; 

b) ut interrogationes et responsiones, pro quibus in rituali nota¬ 
tur « singulariter singulis » fieri possint etiam in plurali pro pluribus. 

Harum propositionum ratio est; ut nimia vitetur mora operariis in 
operibus statuto tempore inchoandis, praesertim in industrialibus regio¬ 
nibus. Alio tempore, v. g. praevio vespere, baptismata administrari 
nequeunt, quia missionarius, illo tempore tantum fideles congregare 
potest ad confessiones audiendas, quae eum saepe tenent usque ad 
tardam horam. 



EPISCOPUS JALPAIGURIENSIS 


149 


2. Circa Matrimonium: 

Ut interrogationes circa consensum sponsorum et Benedictionis 
Nuptialis preces, lingua fieri possint vulgari ad intelligentiam fidelium; 
atque insuper ut primus « Oremus » benedictionis nuptialis qui nimis 
prolixus videtur, contrahi possit. 

3. Circa Missam: 

a) ut in Missa Cantata et Solemni, Kyrie, Gloria, Credo, Sanctus, 
Agnus Dei, a fidelibus lingua cani possint vulgari, dum sacerdos cele¬ 
brans omnia recitat latine; 

b) ut in Missa lecta, clericus vel fideles, Missae responsiones dicere 
possint lingua vulgari, dum sacerdos omnia dicit latine, et ut reliquae 
preces, quae a fidelibus recitari possunt, uti in Missa dialogata, vulgari 
lingua dici possint. 

4. Circa Breviarium: 

a) ut plures lectiones Sanctorum iuxta historiam criticam emen¬ 
dentur; 

b) ut quaedam lectiones ex V. T. mutuatae, sexuales describen¬ 
tes relationes substituantur; 

c) ut quaedam homiliae, quae nimis prolixae sunt, contrahantur; 

d) ut plures Psalmi, pleni execrationum, substituantur; 

e) ut Canticus Moysis contrahatur aut substituatur. 

5. Circa Rituale Romanum: 

Ut pro benedictionibus formulae lingua vulgari recitentur ad fide¬ 
lium intelligentiam. 

6. Circa Codicem Liturgicum: 

Ut quam primum conficiatur ad laborem consultationum expedien¬ 
dum, pro opportunitate. 

0 Ambrosius Galbiati 
Episcopus Jalpaiguriensis 



150 


-INDIA 


21 

Exc.mi P. D. FRANCISCI X. FENECH 
Episcopi Jhansiensis (Jhansi) 

Die, 4 septembris 1959 

Exc.me ac Rev.me Domine, 

Ad me pervenit epistola Eminentiae Tuae, Prot. N. 1 C/59-648, 
die 18 iunii 1959, quaerens animadversiones, consilia et vota quae in 
futuro Concilio Oecumenico tractari poterunt. Nihil tanti momenti 
communicandum esse cognosco. Peto, tamen, humillime ut commendas 
apud Augustum Pontificem ut Sanctam Mariam de Perpetuo Succursu 
declarare dignetur Patronam dicti Concilii Oecumenici. 

Interim impensos animi ex corde profiteor Eminentiae Tuae cui 
fausta quaeque a Domino adprecor. 

Dev.mus in Cordibus Iesu et Mariae 
Eminentiae Tuae 
© Franciscus X. Fenech 
Episcopus Ihansiensis 


22 

Exc.mi P. D. MATTHAEI POTANAMUZHI 
Episcopi Kothamangalamensis (Kothamangalam) 


Eminentissime Domine, 


26 augusti 1959 


Tanquam ad litteras Eminentiae Vestrae responsio, velim, animad¬ 
versiones quasdam personales capitaque quaedam in futuro Concilio 
Oecumenico pertractanda humiliter submittere. 

Faxit Deus ut, Oecumenicum illud Concilium ad cuius felicem exi¬ 
tum ae operositatem quae quoque universalem futuram esse speramus 
Deum omnipotentem enixe precamur una cum clero ac fidelibus huius 
diocesis, omnibus catholicis, Christianis nec non hominibus omnibus 
bonae voluntatis salutis aeternae pacisque divinae nuntium sit felix. 

Occasionem capio Tibi, humanissime Pater, sensum meum profun¬ 
dae devotionis ac reverentiae palam profitendi. 


Addictissimus Tuus in Domino 
© Mathaeus Polanamuzhi 
Episcopus Kothamangalamensis 



EPISCOPUS KOTHAMANGALAMENSIS 


151 


1. Magnae utilitatis erit spiritumque fovebit fraternum Hierarcha- 
rum convocatio Ecclesiarum dissidentium nec non Protestantium pro 
sessionibus Concilii ut adsistere possint tamquam spectatores. 

Regimen et Disciplina 

2. Concedatur Hierarchia omnibus illis regionibus ubi catholici com¬ 
pacte vivunt ubique Ecclesia bene radicata est etiamsi dependere de¬ 
beant auxilio externo pro rebus pecuniaribus. 

3. Rogentur Ordines Religiosi ut auxilium praestent parochis ubi 
opus est. Si ita occurrit, modificentur Constitutiones Ordinum (ut utiles 
esse possint parochis). 

4. Amalgamentur Ordines et Congregationes religiosae quae, paucis 
exceptis, eamdem habent vitam eumdemque apostolatum. 

5. Ubi congregationes interdiocesanae habentur, formentur pro¬ 
vinciae ad facilitandum regimen. 

6. Congregationes latinae quae fideles orientales recipere volunt ro¬ 
gentur ut instituant domus ritus orientalis cum numerus sufficiens ha¬ 
betur. 

7. Foveatur studium ecclesiarum orientalium in seminariis ritus 
latini deturque notio generalis ecclesiae orientalis alumnis sacrorum ri¬ 
tus latini. 

8. Magis libertas concedatur individuis fidelibus non solum ad 
quemvis ritum amplectendum sed etiam mutandum. Ratio ritum mutandi 
debet esse gravis. 

9. Reformatio ac repristinatio rituum, cum necesse est, fiat se¬ 
cundum votum et desiderium cuiusvis ritus fidelium quorum repraesen¬ 
tantes sunt episcopi et cleri tum saeculares tum regulares. 

10. Apud Indos, regiones septentrionales ubi dantur territoria va¬ 
sta sine ullis catholicis committantur zelo apostolico catholicorum ritus 
chaldaici malabarensium. 

11. Instituantur consilia laicalia, consultativa tamen, pro unaquaque 
paroecia; deliberationibus autem illius consilii magnum detur momentum. 

12. Synodi provinciales sint frequentiores. 

13. Ad fovendum spiritum unitatis, imponantur provinciis ecclesia¬ 
sticis eiusdem ritus communes libri: pro studiis catecheticis, pro Missa 
assistenda etc. 

14. Promoveantur Instituta Saecularia. 

15. Formentur iuvenes ad exemplar « Catholic Evidence Guild » 
Angliae. 



152 


INDIA 


Liturgia. Omnibus ritibus concedatur usus linguae vernaculae in 
liturgia. 

16. Concedatur omnibus ritibus venia concelebrationis saltem se¬ 
mel vel bis in anno puta, occasione Exercitiorum Spiritualium. 

17. Moralis. 

In studiis Theologiae Moralis magis insistentia fiat de caritate quam 
de castitate. 

18. Media adhibeantur ut iustitia socialis a catholicis magis practi- 
cetur. 

Dogma. 

19. Definiatur tanquam Dogma Fidei: « Maria Mediatrix omnium 
Gratiarum ». 

20. Definiatur status infantium sine baptismo morientium. 

21. Missa, estne numerice una ac Sacrificium Calvariae? 

22. Quomodo Dominus determinavit materiam et formam Sacramen¬ 
torum? 

ffi Matthaeus Polanamuzhi 
Episcopus Kothamangalamensis 


23 

Ecx.mi P. D. THOMAE THARAYIL 
Episcopi Kottayamensis (Kottayam) 


Your Eminence, 


22nd agust 1959 


I am so happy I am sending the enclosed to my own Professor. 
With assurance of prayers and request for prayers for me & Kerala, 
With deep esteem and profound veneration, Yours most devotedly 
in the S. H., 

ffi T. Tharayil 
Bishop of Kottaym 


Eminentissime Princeps, 

Pergratum mihi est responsum mittere hisce litteris corde humili 
epistolae vestrae: 

a) Invitationes personales mittantur principibus variarum sectarum 
dissidentium ad Concilium Oecumenicum. 



EPISCOPUS KRISHNAGARENSIS 


153 


b) Materia tractanda in Concilio haec videtur: 

1. Vita Pastoralis Ecclesiae intensificatur a Clero ut Christifideles 
vitam catholicam interiorem magis perfectam ducant, frequentando Sa¬ 
cramenta ut sint membra viventia Mystici Corporis Christi. 

2. Apostolatus Laicalis promoveatur ut zelo imbuti Christifideles 
operam dent pro extensione Ecclesiae tum inter dissidentes tum inter 
infideles. 

3. Doctrina Ecclesiae circa quaestionem socialem magis divulgetur 
praesertim apud operarios ita ut operarii sentiant Ecclesiam revera velle 
custodire eorum vitam commodam etiam materialem et iura eorum in 
vita sociali. 

4. Pugna contra communismum efficacior fieri debet. 

5. Relationes magis cordiales statuendae sunt inter personas vario¬ 
rum Rituum liturgicorum tum in Ecclesia tum extra Ecclesiam ut reditus 
in Ecclesiam facilius fiat apud dissidentes. 

6. Disciplina in Seminariis ita fiat ut praecludatur spiritus materia- 
lismi a Clero. 

7. Theologia, Philosophia et aliae scientiae in Seminario docean¬ 
tur cum eorum applicatione practica ad solvendas quaestiones modernas 
et locales. 

Maxima qua par est reverentia 
Eminentiae Vestrae devotissimus 

'ffi Thomas Tharayil 
Episcopus Kottayamensis 


24 

Exc.mi p. d. aloysii la ravoire morrow 

Episcopi Krishnagarensis (Krishnagar) 


Beatissimo Padre , 


16 luglio 1959 


Con Tunico intento di fare cosa gradita a Vostra Santita, con vero 
amore filiale e cuore aperto, scrivo questa lettera. 

Mi e pervenuta la venerata circolare Prot. N. 1 C/59-698, in data 
18 giugno 1959, firmata da Sua Eminenza Rev.ma Domenico Card. Tar- 
dini, Presidente della Commissione Antipreparatoria dei Concilio Ecu- 
menico, manifestando Paugusto desiderio di V. S. di conoscere le opi¬ 
nioni e proposte nostre. 



154 


INDIA 


AI termine della circolare si legge: ... « Responsiones omnes lingua 
latina exarentur ». 

Santita, umilmente prego che sia concesso ai vescovi di fare queste 
« responsiones » ed altre che venissero richieste in futuro, ed anche la 
celebrazione dei Concilio stesso, in una delle principali lingue, per es. 
Latino, Francese, Inglese, Italiano, Spagnuolo o Tedesco. Le comuni- 
cazioni, le circolari, le relazioni e i verbali dei Concilio siano pure in 
Latino chiaro e facile come quello della circolare dei Cardinal Tardini 
sopra menzionata, ma le discussioni, le osservazioni e i discorsi dei ve¬ 
scovi possano essere fatti in una delle lingue principali pariate. 

Nel gennaio dei 1950, nella citta di Bangalore, ebbe luogo il Primo 
Concilio Plenario delPIndia, presieduto da Sua Eminenza Reverendissima 
il Cardinal Gilroy. Eravamo oltre cinquanta vescovi e prelati. Se fossimo 
stati richiesti di esporre le nostre opinioni in latino e di partecipare alie 
discussioni in tale lingua, avremmo avuto un concilio morto. Invece era¬ 
vamo liberi di pariare oltre che in latino, anche in inglese, francese o 
italiano. Sua Eccellenza Mons. Iose da Costa Nunez, allora Arcivescovo 
di Goa e Patriarca delle Indie Orientali e presentemente Vice-Camerlengo 
di Santa Romana Chiesa, pario in Portoghese. 

Noi vescovi che partecipammo al Concilio Plenario di Bangalore era¬ 
vamo di diverse nazionalita, dei clero secolare e religioso, cosl come 
sara al Concilio Ecumenico. 

Gia si incomincia a sentire che il Concilio Ecumenico sara tutto 
preparato dai segretari delle varie Congregazioni Romane, e che i Vescovi 
dovranno soltanto apparire come figure decorative con un « utique » che 
avrebbe ben poco significato. 

Come giovani studenti potevamo esprimerci in latino, ma dopo 
tanti anni cio non ci e piu facile o possibile. Saremmo cosi impediti di 
partecipare alie discussioni. Alia maggioranza di noi Vescovi manca 
per molti anni la pratica in tale lingua. 

Durante diciassette anni come segretario della Delegazione Apostolica 
a Manila, Filippine, e poi vent’anni come Vescovo, ebbi occasione di atten¬ 
dere a diversi congressi internazionali, riunioni, assemblee, ecc., e trovai 
che la sessione in latino era sempre la meno attesa; si era ridotti ad ascol- 
tare la lettura da qualche dottore di Roma, su argomenti astratti e di 
tempi passati. Se per caso qualcuno si spingeva a fare qualche osservazione 
in latino, era per proporre qualche idea strana; le discussioni si face- 
vano in lingua pariata. £ vero che dispiace pariare in questo modo della 
lingua nostra ufficiale, ma per il Concilio dovremmo stare ai fatti ed 
alia praticita. 

Moltissimi Vescovi saranno grati a Vostra Santita se concedera loro 



EPISCOPUS KRISHNAGARENSIS 


155 


di pariare una lingua che conoscono bene, e sentiranno che il prossimo 
Concilio sara fatto da loro e non soltanto da segretari esperti nella lingua 
latina, ma con poca o nessuna esperienza nel campo pratico dell’apo- 
stolato. 

Prego Vostra Santita di benedire questo suo figlio consacrato Vescovo 
dal suo santo predecessore Pio XII, e voglia anche benedire i missio- 
nari sacerdoti, le suore, i fedeli, nonche i tre milioni di non-cristiani di 
questa diocesi e difficile missione di Krishnagar nel Bengala della grande 
India. 

Umil.mo figlio che le bacia il S. P. 

ffi Luigi La Ravoire Morrow 
Vescovo di Krishnagar 


ii * ii 


Eminenza Reverendissima, 


25 agosto 1959 


Umilmente prego 1’Eminenza Vostra di accettare le accluse « animad¬ 
versiones » preparate in obbedienza alia Sua veneratissima circolare Prot. 
N. 1 C/59-698 dei 19 giugno 1959. 

Come Vostra Eminenza vedra, se avesse tempo di dare un rapido 
sguardo, furono fatte « omni cum libertate et sinceritate ». 

Con sentimenti di profonda stima e venerazione, mi professo 

DelPEminenza Vostra Rev.ma 
Umil.mo servitore in Corde Iesu 

© Luigi La Ravoire Morrow 
Vescovo di Krishnagar 


1. Curia Romana. Che vi siano Sacre Congregazioni con funziona- 
mento simile a quello della Chiesa Orientale e De Propaganda Fide, asse- 
gnando a ciascuna regioni o gruppi di nazioni con simili condizioni di vita 
cattolica. Il loro numero puo essere ridotto ad otto o dieci. 

Queste Congregazioni Regionali potrebbero meglio conoscere le pe¬ 
culiari condizioni della loro regione, e dare cosi istruzioni e direttive 
piu opportune e precise. Il Cardinale Prefetto ed il personale addetto, 
darebbero tutta la cura ed attenzione alia loro regione. A fine di conser¬ 
vare unita di azione, il personale dirigente delle diverse sezioni delle 
varie congregazioni regionali puo costituire delle Commissioni di consul¬ 
tori in affari che interessano tutto il mondo. 



156 


INDIA 


Le rappresentanze della Sarita Sede, con o senza carattere diploma- 
tico, dipenderebbero dalla Segreteria di Stato e dalla rispettiva S. Con- 
gregazione Regionale. 

Presentemente avviene che molte direttive ed istruzioni diramate dalle 

S. Congregazioni non riguardano tutte le regioni dei mondo, oppure 
sono soltanto negative, od arrivano assai in ritardo. 

Proposta divisione delle Sacre Congregazioni Regionali 

1. S. C. R. Europa Latina-. 

Italia, Francia, Belgio, Lussemburgo, Monaco, Spagna, Porto- 
gallo. 

2. S. C. R. Sassone : 

Germania, Austria, Svizzera, Danimarca, Polonia, Olanda, Litua- 
nia, Finlandia, Norvegia, Svezia. 

3. S. C. R. Slovacca: 

Cecoslovacchia, Romania, Ungheria, Russia, Jugoslavia. 

4. S. C. R. Cbiesa Orientale: 

Come al presente. 

5. S. C. R. Antica: 

Inghilterra, Irlanda, U.S.A., Canada, Australia, Nuova Zelandia, 
Isole Filippine. 

6. S. C. R. America Latina-. 

America Latina. 

7. S. C. R. Asia I: 

India, Ceylon, Pakistan, Birmania, Malacca. 

8. 5. C. R. Asia II: 

Cina, Giappone, Korea, Formosa, Vietnam, Laos, Cambogia, Thai- 
landia, Indonesia. 

2. Lingua LJjficiale. La lingua latina non e piu un mezzo per 
Punita della Chiesa. Sovente e causa di disunione ed e un impedimento 
per 1’espansione. Come nei primi secoli della Chiesa il latino sostitui 
il greco, cosi le lingue nazionali sostituiranno il latino, perche la Chiesa 
si estende a tutto il mondo. Il ritardare questo cambio, significa ritar- 
dare 1’espansione organizzata della Chiesa e la propagazione della Fede. 

Non e possibile combattere una guerra moderna con armamenti an¬ 
tiquati. 



EPISCOPUS KRISHNAGARENSIS 


157 


II motivo principale dei progresso fatto dai missionari protestanti 
sta nelPuso di mezzi moderni e pratici. 

Molti laici cattolici che non hanno studiato il latino, e perlino suore 
di alcune Congregazioni recenti, nonostante lo svantaggio dovuto al 
loro sesso, sono meglio preparati dei seminaristi, sono piu pratici, com- 
prendono meglio le diverse situazioni, perche non hanno perduto tanto 
tempo, come la maggior parte dei seminaristi, studiando una lingua 
che pochissimi riescono a conoscere a fondo, e che presto dimenticano, 
ed il conoscerla e di poco o nessun vantaggio od utilita al loro apo- 
stolato. 

I ministri protestanti sono gia in proporzione dei dieci per uno sui 
cattolici. Di questo passo, se non ci svegliamo, nel duemila, saranno il 
il 50 per uno. 

Cessando il latino di essere la lingua unica, ufficiale della Chiesa e 
rimanendo solo di uso facoltativo, la riunione delle Chiese Ortodosse 
Orientali diventerebbe molto piu semplificata e facile; coi tempo an- 
che queste chiese adotterebbero le lingue pariate. 

Che bella festa non farebbero i seminaristi se lo studio dei latino fos¬ 
se dichiarato facoltativo! Non per effetto di pigrizia, ma solo per la 
convinzione che il latino non e piu necessario; e una perdita di tempo, 
mentre vi sono altri soggetti di studio piu utili alPapostolato. Gli stu¬ 
denti di filosofia e di teologia devono servirsi di testi latini che non 
capiscono bene e percio le spiegazioni dei professore si devono fare 
in lingua volgare. Molti secolari, pieni di vir tu e di scienza, celibi e ve- 
dovi, potrebbero abbacciare lo stato ecclesiastico se non esistesse Pim- 
pedimento dei latino. 

Perche ci fu inculcata 1’idea che il latino e indispensabile alPunita 
della Chiesa, rimane il timore di pronunziarsi in favore di una sostituzione 
con le lingue pariate, quasi si tratti di eresia, o per lo meno sia un indi- 
zio di ignoranza. Non era forse lo stesso fino a pochi anni fa per chi 
domandava la facolta di bere aequa prima della S. Comunione? Se il 
permesso veniva concesso, era sempre «onerata conscientia Episcopi »... 
Non potrebbe la Chiesa Cattolica adottare, rispetto alia lingua, un 
sistema simile a quello delle Nazioni Unite? 

3. Anno Liturgico. Presentemente la Messa e PUfEcio Divino man- 
cano di unita e collegamento per le frequenti interruzioni delle feste 
dei Santi. Vi sarebbe piu unita se si seguissero per tutto Panno le norme 
ora in uso nel tempo quaresimale, cioe tutti i giorni siano di feria coi 
proprio ufficio e Messa, e sia facoltativo recitare Pufficio o celebrare la 
Messa della feria oppure dei santo. 



158 


INDIA 


4. Lingua Liturgica. Sia facoltativo Puso dei latino o delle lingue 
locali, con 1’approvazione delPOrdinario. 

5. II Breviario dei Sacerdoti. II Breviario e il libro di preghiera e 
di vita spirituale dei sacerdote. Si propone che con le preghiere comuni 
a tutti i sacerdoti, vi siano letture scelte di ascetica e di pastorale e 
visite al Ss.mo Sacramento. Che ci siano duo o tre edizioni o tipi di 
breviario a scelta, rimanendo sempre Pobbligo della recita di uno di essi. 
Un po’ di varieta nelle preghiere stimola il raccoglimento. Che sia 
facoltativo recitare il Breviario in latino od in altra lingua approvata. 
Non pare strano obbligare i sacerdoti alia recita dei breviario in una 
lingua che non amano e che non possono gustare, essendo alquanto 
oscura per loro, e senza i frutti desiderati? 

6. Batte simo. Che le cerimonie dei Battesimo vengano abbreviate. 
Si ometta, o sia solo facoltativo Tuso della saliva, dei sale, delle insufHa- 
zioni ed unzioni sui petto e suile scapole. 

7. Santa Messa. Che si favorisca sempre piu la partecipazione dei 
fedeli coi sacerdote offerente, non solo dando la facolta di dire tutte le 
preghiere in lingua volgare, ma partecipando alPoffertorio. 

A conclusione della celebrazione della Messa, che il Sacerdote, 
dopo i.1 « post-communio », ritorni al centro dell’altare, ed inginoc- 
chiandosi sulla predella, reciti coi fedeli varie preghiere di ringrazia- 
mento (come quelle delPEnchiridion nn. 131, 201, 232, una forma 
semplificata della Preghiera Universale di Papa Clemente XI, o simili). 
Dopo queste preghiere il Celebrante dica il « Placeat », dia la Benedi- 
zione more solito, dica PIte Missa est, e poi ritorni direttamente in 
sacrestia. 

8. Matrimonio. Semplificare la preghiera della « Benedictio Nup¬ 
tiarum ». 

9. Consacrazione di Chiese. Abbreviare e semplificare il rito della 
consacrazione delle chiese. Com’e al presente e molto difficile poter 
consacrare una chiesa. 

10. Luce elettrica. Che sia facoltativo usare luce elettrica oppure 
olio o candele come lampada per il SS.mo Sacramento, nelle funzioni 
ordinarie inclusa la Santa Messa, per la Benedizione coi Ss.mo Sacra¬ 
mento, ecc. 

€8 Luigi La Ravoire Morrow 
Vescovo di Krishnagar 



EPISCOPUS KUMBAKONAMENSIS 


159 


25 

Exc.mi P. D. DANIELIS P. ARULSWAMI 
Episcopi Kumbakonamensis (Kumbakonam) 


Eminentissime Domine, 


Die 16 februarii 1960 


Imprimis veniam quaeso Eminentiae Tuae pro tarda responsione 
litteris Tuis iam in mense iunio anni elapsi acceptis. Cum non haberem 
opiniones seu sententias particulares quas Pontificiae Commissioni Ante- 
praeparatoriae pro Concilio Oecumenico suggerere potuissem, non cogi¬ 
tabam me debuisse immediate respondere. 

Deum Omnipotentem continue adprecamur pro felici exitu Con¬ 
cilii Oecumenici. Deo volente me etiam participaturum esse in Con¬ 
cilio Oecumenico Eminentiam Tuam iam certiorem facio. 

Interim omnia bona et prospera auspicans pro Commissione in suo 
praeparatorio labore arduo, impensos animi sensus ex corde profiteor 
Eminentiae Tuae et qua par est reverentia maneo 

Eminentiae Tuae Reverendissimae 
Devotissimus in Christo 
ffi Daniel P. Arulswami 
Episcopus Kumbakonamensis 


26 

Exc.mi P. D. ALBERTI C. DE VITO 
Episcopi Lucknovensis (Lucknow) 


Eminentissime Domine, 


25 augusti 1959 


Pergratum nobis fuit Eminentiae Vestrae Epistulam N. 1 C/59 die 
18-6-59 datam recipere. 

Debita reverentia aliquas animadversiones quae pro Concilio uti¬ 
les esse possunt, una cum ista epistula nostra remittimus. 

Dum S. Purpuram reverenter osculor, Eminentiam Vestram meam 
Dioecesim benedicere et pro me ad Dominum exorare adprecor. 


Eminentiae Vestrae add.mus 

© Albertus C. De Vito 
Episcopus Lucknovensis 



160 


INDIA 


De Fide 

1. Videtur opportunum esse proclamare Matrem Domini Nostri 
lesu Christi, « corredemptricem » generis humani. 

Rationes: 

a) Fideles in tota Ecclesia hoc credunt et Illam Corredemptri¬ 
cem, Auxilium Christianorum invocant. 

b) Theologi omnes, sine ulla dissensione, hoc docent. 

c) Omnes Episcopi in hoc credendum et docendum concurrunt. 

d) S. Sedis Documenta iam hoc approbant, Festum Mariae Auxi- 
liatricis permittunt, et implicite hoc proclamant. 

e) Hoc titulum videtur contineri in S. Scriptura dum Beatissima 
Virgo proclamatur Mater Dei, Mater Christi, Mater Salvatoris. Im- 
mo de facto Redemptorem adiuvat uti Mater in Redemptione. 

2. Videtur opportunum declarare Deiparam Virginem, nomine 
« Maria » tantum vocari rion decere. 

Nullus filius matrem suam nomine vocat; generatim Genitrix aut 
Mater vocatur, aut aliquo titulo reverentiali. 

In casu Deiparae Virginis Mariae, nos quoque tali modo proce¬ 
dere possumus et Illam invocare: Mater Dei, Mater Christi, Deipara, 
Domina mea, Mater mea, Regina coeli, Regina coelorum etc. 

Opportunum ideo videtur declarare novas invocationes eisque sem- 
per uti debere. Veterae autem invocationes, dum prelis dantur, cor¬ 
rigi debeant. 

3. S. Ioseph titulo speciali dignus est, ideoque cultus specialis Ei 
debetur: 

1) Nunc quidem Christi Pater Vutativus vel Nutritius nuncu¬ 
patur. Quod vero nomen cuivis convenit qui filium in adoptionem sumit. 
Maritus, natura sua, uxoris suae prolis est pater legalis, etiam si con¬ 
ceptionis eius auctor non sit. Liceat, salva reverentia, axiomate uti: 
Fartus semper sequitur ventrem. Unde, qui verus est maritus, et verus 
pater legalis uxoris suae prolis esse et vocari debet. 

2) Cultus specialis Sancto Ioseph certe debetur cum Pater legalis 
lesu Christi et Sponsus Deiparae sit. Talis cultus « Hyperdulia Conco¬ 
mitans » dici posset. Si talis titulus adoptari tamen nequeat, alia inve¬ 
niantur et adhibeantur verba maiorem Ipsi prae ceteris Sanctis debitam 
venerationem exprimentia. 

3) Sancta Maria Goretti totius orbis puerorum et puellarum 
Patrona declarari posset. 



EPISCOPUS LUCKNOVENSIS 


161 


De theologia morali de matrimonio 

1. Quoad leges quae de Matrimonio agunt quaedam revisendae et 
emendandae veniunt. 

2. Quaeritur: Si actus matrimonialis artibus mechanicis vel chi- 
micis vel quocumque modo conceptionem impedientibus semper pe¬ 
ractus fuerit, Matrimonium consummatum tenendum est an non? 

3. In locis Missionum, in parvis Dioecesibus, tribunalia matrimo¬ 
nialia sunt impossibilia. 

4. Processus iudicialis seu ratio procedendi in causis (actionibus) 
matrimonialibus nimis difficilis et intricatus exstat. 

5. Quaeritur: num talis processus in compendium redigi posset 
ita ut adhiberi possit in his locis ubi sacerdotes, iam pauci numero, 
carent et tempore et experientia practica. 

6. Matrimonia non pauca tempore belli vel statim subsequenti con¬ 
tracta certe sunt invalida: vel quia omnia documenta, archivis deletis, 
haberi non poterant; vel quia pars saltem una ex contrahentibus (spe- 
ciatim in matrimoniis mixtis) falsum iusiurandum emisit; vel quia leges 
civiles et militares contrahentes protegebant, et sacerdotes aliam non 
habebant status liberi evidentiam; vel quia contrahentes theoriis mo¬ 
dernis de Matrimonio ad tempus etc. imbuti, nuptiarum secundum Ec¬ 
clesiae ritum celebrationem petierunt ad maiorem tantum externam 
procurandam pompam. Nunc autem perdifficile est testimonia et docu¬ 
menta invenire ad illorum matrimoniorum nullitatem comprobandam 
quamvis, ut supra diximus, certe sint invalida. 

Olim in regionibus Catholicis matrimonium unum et indissolubile 
ab omnibus omnino tenebatur; nunc autem, proh dolor! iuventus ad 
nuptias convolat videns et sciens plurimos, qui artis televisivae, radio- 
phonicae, et cinematographicae «divi » (vulgo: stars) putantur, ad 
tempus tantum nubere, et divortium ad libitum contrahentium petere. 

Si in re tam sancta tantique momenti hoc accidit inter Catholicos 
quid dicendum de regionibus acatholicis, immo infidelibus, ubi chri- 
stiana de matrimonio idea optima atque exemplaris neque cognita 
neque exculta est? 

Ex hoc manifestum est multos nuptias contrahere falsa vel dubia 
conscientia, et maxime dubium est multos intentionem habuisse Sa¬ 
cramentum reapse suscipiendi. 

Dum pro posse Matrimonium restituere oportet ad pristinum splen¬ 
dorem, consulendum certe venit etiam, tot Christianis a religionis obser¬ 
vantia matrimonio invalido, cuius tamen invaliditas probari nequit, 
detentis. r.r; :v 


ii (II d) 



162 


INDIA 


De Missa Vespertina 

1. Quum sacerdotum numerus insufficiens sit, diebus dominicis 
et festivis convenit ut Missa Vespertina ordinarie, et non ex induito 
speciali, habenda sit. 

2. Vita, occupationes condicionesque nostri temporis habitualem 
exigunt Missam Vespertinam. 

3. Bonum esset proinde ad primordia rei Christianae redire quum 
Missa quacumque convenienti hora celebrabatur, dummodo leges liturgi- 
cae debita cum reverentia ac decore observentur. 

De Sacra Communione 

1. Cum Dominus Noster Iesus Christus nullam imposuerit restrictio¬ 
nem quoad numerum Communionum quotidianarum, permitti posset fide¬ 
libus Communio, singulis in Missis ab ipsis una cum celebrante oblatis 

2. Patres nostri in principio religionis Christianae ad Sacram Sy- 
naxim toties accedebant quoties necessitas vel opportunitas aderat illis. 

3. Quum diebus nostris Communionum numerum augere oporteat, 
bonum esset fideles quampluries ad Sacrae Eucharistiae susceptionem 
potius attrahere quam ab ea arcere. 

4. In terris Missionum difficile est sorores et fratres cuiusvis Con¬ 
gregationis Religiosae statuere in locis, ubi nullus sacerdos potest resi¬ 
dere, et ubi vero inhabitat, facile tamen peragrare nequit: secus enim 
fratres et sorores sine Sacra Communione erunt. Convenit ergo (ut in 
temporibus primis rei Christianae) aliquem ex fratribus vel soribus Sa¬ 
cram Communionem distribuere, ita ut sacerdos sacro suo ministerio 
diutius incumbere possit, Missa autem semel in hebdomada habeatur, 
sine piarum animarum detrimento. 

De habitu clericali 

1. Diebus praeteritis habitus clericalis honorabatur ab omnibus; 
hodie vero, non ita; immo a non paucis contemptui habetur. 

2. Clericos et Religiosos iter aliquando facere, et in locis ubi ve¬ 
stis clericalis est invisa, versari oportet. 

3. Sunt etiam nonnullae regiones in quibus clericalis vestis est non 
parum molesta, et aestus vel frigoris vel intemperiae causa valetudini 
non idonea. 

4. Hisce diebus textilia tanti veneunt ut quis censeat an deceat 
clericos et religiosos tam luxuriose vestire quando multi pauperes neces¬ 
sariis indigent rebus. 



EPISCOPUS LUCKNOVENSIS 


163 


Itinera, opera manualia, quae hodie communiter adhibentur vehi¬ 
cula, difficile reddunt habitus clericalis usum. 

6. Decet igitur habitum religiosum vel clericalem pro illis locis in 
quibus sacrae habentur functiones quae ad religionem vel communem 
pertinent vitam praescribere. 

7. Obiciat quis: Religiosi et Clerici non amplius habebunt tu¬ 
telam illam quam habitus illis praestat. 

Sed rationes, quas supra adduximus, tantae et tales sunt ut pru¬ 
dens esse videatur disciplinam praesentem mutare et temporibus ho¬ 
diernis eam adaptare. 

In illis regionibus ubi habitus clericalis iamdudum non induebatur 
clerici hoc privilegio non videntur abuti. 

De vita spirituali 

1. Quum externum apostolicum opus in dies crescat rectae alum¬ 
norum seminariorum vel domuum religiosarum institutioni instare ne- 
cesse est. 

2. Seminaristarum animum imbuere oportet principiis firmis atque 
certis ita ut in suis necessitatibus spiritualibus sibi semper consulant. 

3. Cavendum est a rebus externis non necessariis quae sensim sine 
sensu apostolatus locum usurpant. 

4. Cavendum quidem venit a duplicatione non necessaria in exer¬ 
citiis spiritualibus, e. g. 

1) Hora Prima Officii diei et preces matutinae privatae. Prima 
praescripta est ut dies orando incipiatur; sed et orationes matutinae 
eumdem habent finem. 

2) Hora Tertia dici debet ante Missam Conventualem; ideoque 
alia praeparatio ad Missam supervacanea dicenda venit. 

3) Item Completorium pro precibus serotinis praescribitur. 

5. Curandum est Ordinariis locorum ut Clerici et Sacerdotes (iuxta 
codicem luris Canonici can. 125) quotidie orationi mentali per ali¬ 
quot tempus incumbant, Sanctissimum Sacramentum visitent, Deipa¬ 
ram Virginem mariano rosario colant, conscientiam suam discutiant. 
Quae cum ita sint, quid novi habent ceterae horae diurnae, speciatim 
Vesperae? 

6. Lectiones Nocturnorum, et lectio alia spiritualis, est alia instan¬ 
tia supradictae duplicationis non necessariae. 

7. Ideoque nonne statuere oporteret: clericum omnia canonice prae¬ 
scripta pia exercitia adimplentem non amplius ad privatam Divini Officii 



164 


INDIA 


recitationem teneri, quum Officium Divinum clericis praescriptum fuerat 
ad eorumdem exercitiorum locum tenendum? 

8. In recitationem Divini Officii et in peractionem istorum exercitio¬ 
rum fere idem impenditur tempus; sed pia exercitia videntur esse fructuo¬ 
siora quam Divini Officii recitatio: ista enim saepe mechanica evadit 
quia onus die i exstat. 

9. Haec pia exercitia introducta fuerant ut Christifideles suo na¬ 
tivo orent sermone. Ideoque Officium Divinum et haec pia exercitia sunt 
merae duplicationes eiusdem orandi praecepti. 

10. Facilius est iungere vitam apostolicam istis exercitiis spirituali¬ 
bus quam recitationi Officii Divini. Siquidem et in futurum Officii Di¬ 
vini maneat recitatio, oportebit rectius atque exactius determinare quan¬ 
do ista cessat obligatio. 

11. Ut nunc res se habent, multi sacerdotes, qui « portaverunt onus 
diei et aestus », sub undecima noctis hora, furtim raptimque Officium 
diei recitatum propriam petunt cellam. Quod quidem non raro, sed 
frequentius evenit. 

© Albertus C. De Vito 
Episcopus Lucknovensis 


27 

Exc.mi P. D. IOANNIS P. LEONARD 
Episcopi Maduraiensis (Madhurai) 


Die 13 aprilis 1960 


Eminentissime Domine, 

Pauca tantum puncta mihi occurrunt proponenda. 


A) In genere 

Accepto nuntio Concilii oecumenici mox celebrandi, clerus et fide¬ 
les huius dioecesis una cum fidelibus totius orbis terrarum gravisi sunt 
et preces effundere curant ad hoc ut Divina Bonitas propositum ad 
felicem exitum conducere dignetur. 

Bona habetur spes fore ut tantus labor multum conferat et ad doctri¬ 
nam christianam contra errores nostri temporis vindicandam et ad re¬ 
novationem spiritualem inter fideles promovendam, et, Deo favente, ad 
ecclesias dissidentes in domum paternam fauste reducendas. In hunc 
finem operae pretium esse videtur sequentia inter alia quae in futuro 
Concilio tractari poterunt adnumerare. 



ARCHIEPISCOPUS MADURAIENSIS 


165 


I. De re dogmatica 

a) Cum praecipuus scopus Concilii sit « instaurare omnia in Chri¬ 
sto », magnopere interesse videtur ut doctrina Mystici Corporis Chri¬ 
sti, tam praeclare et tanta eruditione a Pio XII f. m. tradita, magis di¬ 
vulgetur, et, practice apprehensa, in vita quotidiana Christianorum et 
mutua consuetudine resplendeat. 

b) Pariter, siquidem nostra aetas apposite «aetas Mariana» desi¬ 
gnatur, haud parum proderit, si doctrina Beatae Mariae Mediatricis 
omnium gratiarum, clare enucleata, firmis fulcita argumentis, et ad 
captum christifidelium illustrata, suum in Catechismo locum obtineat; 
et, si opportunum videatur, tanquam dogma definiatur. 

II. De re morali 

a) Ratione errorum hodiernorum et laxae moralitatis, valde interest 
notionem peccati accurate definire, eius malitiam vehementer incul¬ 
care, conscientias rite informare. 

Sub hoc capite nonnullae quaestiones mentes perturbare solent, v. gr. 
de re sexuali, de cooperatione illicita, de communicatione in sacris... 

b) Imprimis consideranda veniunt problemata quae spectant iusti- 
tiam relate ad dissensiones inter homines et societates de iuribus exor¬ 
tas et ubique terrarum pullulantes. 

III. De re liturgica et catechetica 

a) Reformationes recentiores liturgiae sacrae praesertim quoad Or¬ 
dinem Novum Hebdomadae Sacrae et quoad Breviarium perutiles eva¬ 
sere. 

Succrevit sacerdotum amor erga servitium altaris; apud fideles 
habetur melior intelligentia et studium divini cultus, in quo reperitur 
« primarius et omnino necessarius fons veri spiritus christiani ». 

Hac in re desideratur plenior recognitio librorum liturgicorum — 
Missalis, Breviarii, Ritualis, Pontificalis — ad hoc ut amplior colliga¬ 
tur fructus pastoralis tam pro sacerdotibus quam pro fidelibus. 

Valde interest determinare et augere usum sermonis vulgaris in 
functionibus sacris in quibus fideles actuosam partem sumere debent. 

b) Quod ad Catechesim et Praedicationem attinet, proderit sollerter 
introducere magisque adhibere Verbum ipsum Dei nobis in Libris Sa¬ 
cris communicatum, ita ut Revelationis thesauri latius diffundantur in- 
serviantque ad vires spirituales christifidelium aptissimo cibo firmandas. 



166 


INDIA 


IV. De Apostolatu 

a) Maxime interest recte de clericis instituendis curare. Servatis uti¬ 
que quae fundamentalem et perennem valorem prae se ferunt, necessi¬ 
tudinibus tamen nostrae aetatis oportet educationem clericalem acco- 
modare. 

b) Clare definiatur et circumscribatur laicorum in Christi sacerdo¬ 
tio participatio, vi cuius fiunt participes Ecclesiae apostolatus. Non me¬ 
diocris utilitatis ad Regnum Christi promovendum adstant associationes 
« Catholicae Actionis » quae dicuntur et pro parte virili sacerdotibus in 
ministeriis gerendis auxiliantur. 

c) Explorentur media apta ad redimendos fratres separatos. Qua¬ 
nam ratione et in quibus circumstantiis permittitur cooperatio cum 
non-christianis? Quantopere approbanda veniat cooperatio in rebus ci¬ 
vilibus? 

V. De Iure Ecclesiastico 

Placet recognitio Codicis luris Canonici. 

Gratum et optatum foret si pro causis matrimonialibus caeterisque 
brevior et simplicior prae manibus habeatur procedendi modus. 

B) In specie 
I. Disciplina cleri 

Constat quod nostris temporibus sacerdotes in sacro ministerio in¬ 
cumbentes tot et tam variis occupationibus tenentur ut, nisi caute vigi¬ 
lent, facile spiritus interior periclitetur et verus zelus apostolicus te¬ 
pescat. 

Quare maximi est momenti ut vita spiritualis in seminariis imprimis 
omni cum cura foveatur. Ad hoc requiritur ut pro numero clericorum 
copia praefectuum spiritus suppeditetur ad hoc ut non tantum collective 
sed et singuli individua directione in pietate et virtute rite instituantur. 

Desideratur etiam ut qui ad seminarium maius admittuntur, pri¬ 
mum ineant aliquam probationem seu quasi-novitiatum, scilicet ut per 
duos vel tres menses versentur in studio principiorum vitae asceticae et 
in exercitiis spiritualibus rite peragendis. Sic initiati uberiorem fructum 
colligerent ex cohortationibus et directionibus deinceps tradendis, sta¬ 
tutis temporibus, et ad vitam quotidianam sancte ordinandam consue¬ 
scerent. 

Maxime foveatur vita liturgica ita ut artibus et exercitationibus so- 




ARCHIEPISCOPUS MADURAIENSIS 


167 


lide instructi et fervore inflammati, futuri sacerdotes spiritum et pra- 
xim sacrae liturgiae in sacro ministerio conservare et inter fideles apte 
stimulare desiderent et queant. 

Opportunum quoque videtur ut neo-sacerdotes, expletis studiis theo¬ 
logicis, antequam ad munia paroecialia transferantur, per unum saltem 
annum retineantur in aliquo Instituto ecclesiastico, quo tempore magis 
directe et active initiari possint ad varia munia secundum diversa ge¬ 
nera fidelium et peculiares necessitudines spirituales, vel etiam ad spe¬ 
ciale quoddam officium ipsis concredendum informari et requisitis do¬ 
tibus exornari queant. 


II. Disciplina Fidelium 

a) Libet testificari assiduitatem quam fideles praebuerunt in fre¬ 
quentandis caeremoniis Hebdomadae Sacrae. Attamen optandum est ut 
fideles possint melius capere sensum spiritumque variarum actionum. 
Ad boc prodesset si lectiones in Actione Liturgica Feriae VI et in Vi¬ 
gilia Paschali — immo omnes lectiones in Missa saltem diebus Dominicis 
et diebus de praecepto — quae nunc latino sermone recitantur, lingua 
vernacula ab ipsis ministris legerentur. 

b) Ut paucitati sacerdotum in missionibus aliquantum consulatur 
adiumento laicorum zelo apostolico imbutorum, associationes Actionis 
Catholicae oportet principiis spiritualis vitae intensius informari. 

c) Ad vitam christianam inter christifideles in missionibus rite insti¬ 
tuendam excolendamque desiderantur: 

profundior notitia doctrinae cbristianae; 
strictior legum matrimonialium observantia; 
conformatio familiae christianae ad instar domus Nazaretbanae; 
recta liberorum cura et educatio; 

unio cordium et opera caritatis in paroeciis excitanda et fovenda. 

Omni quo par est obsequio Eminentiam Tuam obsequor meque pro¬ 
fiteor 

Eminentiae Tuae Rev.mae 
addictissimum servum in Christo 

83 Io ANNES P. LeONARD 
Episcopus Maduraiensis 



16.8 


INDIA 


28 

Exc.mi P. D. LUDOVICI MATHIAS 
Archiepiscopi Madraspolitani et Meliaporensis 
(Madras and Mylapore) 

Augustae Taurinorum, die 4 septembris 1959 
Eminentissime Domine, 

Epistula Prot. N. 1 C/59-791, quae non prius quam die 18 mensis 
augusti in urbem Madras pervenit, unde iterum ad me ab Excellentissimo 
Episcopo Auxiliari meo in Europam, ubi tunc eram, remissa fuit, non¬ 
nisi die 28 eiusdem mensis Augusti ad manus meas pervenit: ex quo 
intelligas, quaeso, quo pacto responsum, prouti requirebatur, non ultra 
diem 1 mensis septembris dare possibile mihi, ut optassem, minime 
fuerit. 

Quamobrem, rogo, habeas me excusatum. 

'V I . De Oecumeniei Concilii convocandi opportunitate - 

Ubi primum per ephemerides, sub fine mensis ianuarii, nuntium de 
proxima novi Oecumeniei Concilii proclamatione pervenit, magno cum 
gaudio ab omnibus acceptum fuit et plausu, sive ex parte Cleri, sive ex 
parte Laicorum Archidioecesis Madraspolitana-Meliaporensi: quinim¬ 
mo tota praefata Archidioecesis officium suum duxit preces statim ad 
Deum Altissimum fundere pro felici eiusdem, Deo provide inspirante, 
praenuntiati Concilii exitu, ex quo copiosi magnique sperantur fructus, 
atque caelestium benedictionum abundantia, in primis pro tota Uni¬ 
versali Ecclesia, itemque pro omnibus et singulis Christifidelibus, nec- 
non pro aliis multis animabus, etiam fratrum nostrorum a vera Christi 
Ecclesia separatorum de quibus, ut puto, cura et ratio etiam in futuro 
Concilio habebitur. 

Periucundum itaque mihi est filiali ex animo S. S. Ioannis XXIII 
Summo Pontifici fel. reg. grates rependere ac devota sensa mea, eamdem 
Sanctitatem Suam certiorem faciens de fervidis precibus totius Cleri 
omniumque Christifidelium Archidioecesis Madraspolitanae-Meliaporen- 
sis pro intentione Sua, quam Spiritu Sancto afflante palam fecit, novum 
convocandi Concilium, necnon pro eiusdem Concilii pleno ac felicissimo 
exitu, humiliter aestimans illud peropportunum fore atque ad maiorem 
Dei gloriam convenientissimum, 



ARCHIEPISCOPUS MADRASPOLITANUS ET MELIAPORENSIS 169 

II. De ecclesiarum separatarum ad unitatem eum vera Ecclesia reditu. 

Quod argumentum cum plurimis in ephemeridibus et periodicis ex¬ 
positum atque disputatum inveniatur, mecum ipse cogitabam et con¬ 
siderabam, utrum illud opportune necne inter quaestiones in futuro 
Oecumenico Concilio tractandas sit computandum: utrum scilicet agen¬ 
dum sit de fratrum separatorum ad unam veram Matrem Ecclesiam 
Catholicam reditu, et qua ratione hoc ipsum negotium sit tractandum. 
Mihi quidem nullum dubium est, quominus, maxima quidem cum ca¬ 
ritate simul atque iustitia, rationes ac modi omni studio perpendantur, 
quibus utrimque accessus foveatur atque reditus ad unitatem cum vera 
Ecclesia obtineatur. At vero mihi haud datur perspicere quomodo ip¬ 
sum Concilium futurum concipiatur tamquam congregatio quaedam, ad 
quam etiam ipsi fratres separati invitentur cum quibus in ipso eodemque 
Concilio disputetur praecise de modo aut de rationibus hunc reditum, 
concordiam et unitatem obtinendi. Cum nimias videlicet putem in casu 
fore difficultates, non valeo satis adaequatam de tanta quaestione expri¬ 
mere sententiam. Partes nihilominus inter se appropinquare, procul 
dubio, necesse est, 

III. Animadversiones quas libero ac sincero omnino animo communico 

1. De Auctoritatibus Ecclesiasticis. 

Opportune et importune instandum est ut omnes cum debita af¬ 
fectione, observantia, veneratione et fidelitate subditi sint et respective 
addicti: 

a) Summo Pontifici, in primis, instando ut sacra eiusdem Per¬ 
sona fortiter semper, contra omnes et in omnibus adiunctis, defen¬ 
datur; 

b) Episcopatui universo, et Episcopis singulis; 

c) Clero catholico in genere. 

2. De Habitu Ecclesiastico et Tonsura. 

Cuiuscumque formae sit habitus a Clericis tempore normali defe¬ 
rendus, aliquid semper gerendum praescribatur quo Clerici a caeteris 
distinguantur, eodemque clare (exceptione facta pro casibus et adiunctis 
extraordinariis) ad Clerum pertinere ostendatur. 

Non videtur mihi necessarium, praescriptionem Tonsurae geren¬ 
dae amplius retinere. 

Habitus quoque praelatitii ad simpliciorem formam videntur redu¬ 
cendi, quo et expensae minuantur et pompa nimia vitetur. 



170 


INDIA 


3. De Cleri atque Ecclesiarum indigentia sustendanda. 

Caritas et iustitia expostulant ut dolendae huic conditioni multo¬ 
rum, et debita consideratio applicetur et remedia provideantur. In eadem, 
saepius, dioecesi, ecclesiae opibus refertae ecclesiis mediis ac subsidiis 
nimium destitutis iuxtaponuntur atque indecorose opponuntur. 

Excogitentur alia media ac subsidia quibus Ecclesiae et Clerus legi¬ 
time substentetur, ita ut excludantur, ex parte saltem, collectae quae in 
officiis sacris fiunt: hoc enim, cum ipsas sacras functiones perturbat, tum 
ad aedificationem multorum — praesertim infidelium — minime iuvat. 

4. De Laicis. 

a) Momentum apostolatus laicorum confirmetur («Actio Catho¬ 
lica »), atque fundamentalis conscientiae catholicae in laicis efformandae 
necessitas. 

b) Diaconatus. Cum sacer Diaconatus ordo laicis nequeat conferri, 
videatur utrum aliquibus selectis optimae notae laicis (uti verbi gratia in 
terris Missionum catechistis) quaedam partes in exercitio sacri mini¬ 
sterii tribui possint; ita ut vere Sacerdotis sint auxiliares. Vocari pote¬ 
runt Auxiliares, vel etiam Substituti-Diaconi. 

5. De Baptismate. 

a) Baptismus adultorum magis simplex reddatur quoad ritum, et 
ab ipso puerorum Baptismo caerimoniae quaedam omittantur quae hygie- 
nicis legibus parum suadentur. 

b) Catechista uti auxiliarius Sacerdotis vel Substitutus Diaconus in 
oppidis Missionum quae e sede centrali Missionis longius distent, iure 
sit auctus baptizandi infantes familiarum Christianarum quae e sede 
centrali satis distent. 

6. De .Sacrificio Missae. 

a) Magis directa participatio fidelium foveatur, et, si visum fuerit, 
celebratio Missae cum Benedictione sacerdotis concludatur, sicut Feria 
V, in Parasceve et Sabato Sancto iuxta novissimas rubricas. 

b) In Missa Pontificali ad maiorem simplicitatem reducantur sacra 
indumenta, et una tantum mitra adhibeatur. 

c) In regionibus ubi, nimii caloris causa, alba iam vestis talaris adhi¬ 
betur, dispensetur a praescripta alba consueta superinduenda, idque ad 
nimiam perspirationem praecavendam. 

d) In regionibus ubi parochus aut sacerdos desideratur, sed Orato¬ 
rium aliquod extat, aut parva ecclesia (Capella), ubi fideles congre- 



ARCHIEPISCOPUS MADRASPOLITANUS ET MELIAPORENSIS 


171 


gentur, permittatur ut in praedicto Oratorio vel Capella SS. Euchari¬ 
stia asservetur, et ut Auxiliarius Sacerdotis vel Substitutus Diaconus 
(praesertim in terris Missionum) iure gaudeat sese communicandi et sa¬ 
cram Communionem distribuendi fidelibus. 

7. De Matrimonio. 

a) Maiori efficacia atque sollemnitate ornetur atque exprimatur ipse 
contractus matrimonialis in Sacramento Matrimonii administrando: cae¬ 
rimonia enim traditionalis nimis brevis est, neque talis est quae animos 
satis afficiat de rei gravitate ac momento. 

b ) In oppidis quae a centro paroeciae longe distant, itemque in 
oppidis quae in terris Missionum a centro Missionis procul inveniuntur, 
Auxiliarius Sacerdotis vel Substitutus Diaconus respective iure gaudeat 
benedicendi et adsistendi matrimonio tamquam testis Ecclesiae autho- 
rizabilis. 

c ) Maxima qua fieri possit sollertia reddantur solutiones pro casibus 
matrimonialibus de declaratione nullitatis, ne diu sinantur animae, ali¬ 
quando etiam per annos, versari in angustiis et periculis. 

d) Solutio pro casibus evidentioribus, quantum fieri possit, relinqua¬ 
tur Auctoritati Ecclesiasticae loci. 

8. De Sepultura Ecclesiastica. 

In oppidis quae a centro Paroeciae aut Missionis, ius sit Auxiliario 
Sacerdotis vel Substituto Diacono respective, caeremonias funebres agere. 

9. De Sacerdotum suspensione et expulsione. 

Maior facultas fiat Auctoritati Ecclesiasticae loci expellendi e Dio- 
cesi sacerdotem scandalosum aut rebellem, quin expectari debeat eiusdem 
in alia Dioecesi incardinatio. 

10. Spectacula Cinematographica et Televisionis. 

Instituatur quaedam Societas, vulgo dicta « Agenzia » seu Admini¬ 
stratio Catholica Internationalis, sub Auctoritate Apostolicae Sedis, quae 
et immane malum obscoenae atque perversae productionis valeat continere 
et arcere, atque volentibus tuta et honesta programmata plena cum 
securitate offerre. 

11. Ordinarius loci et Superior religiosus in terris Missionum. 

Pro terris Missionum, quae Ordinibus vel Congregationibus reli¬ 
giosis committuntur, relationes inter Ordinarium loci et Superiorem reli¬ 
giosum, itemque eorumdem ad invicem iura atque officia clarius defi¬ 
niantur. 



172 INDIA - ... 

Haec sunt argumenta quae, quantum cogitando invenire potui, exa¬ 
minanda utiliter proponuntur sive in Oecumenico Concilio futuro, sive 
pro nova reformatione Codicis luris Canonici. 

Summae aestimationis sensa mea profero, 

Eminentiae Vestrae Rev.mae 
addictissimus 

SB Ludovicus Mathias 
Archiepiscopus Madraspolitanus et Meliaporensis 


29 

Exc.mi P. D. RAIMUNDI D’MELLO 
Episcopi Mangalorensis (Mangalore) 

Die 2 aprilis 1960 

Eminentissime Domine, 


Respondens Vestris litteris datis die vigesima prima martii 1960, 
me rogans communicare meas animadversiones, consilia et vota de re¬ 
bus et argumentis, quae in futuro Concilio Oecumenico tractari possent, 
velim proponere sequentia vota: 

1. Ut doctrina Mystici Corporis magis evolvatur ratione habita pro¬ 
blematum hodiernorum. 

2. Ut tractetur de laicis in Ecclesia: de eorum positione tum in 
theologia tum in iure canonico; necnon de institutis saecularibus; demum 
de actione catholica. 

3. De clero: Ut eorum participatio et responsabilitas in actione 
politica et sociali magis clare proponatur. 

4. Praedicatio Evangelii adaptetur exigentiis temporum et decursui 
civilizationis hodiernae. 

5. Simplificatio liturgiae in terris missionum et adaptatio missio- 
nalis magis promoveatur. 

Omni quo par est obsequio Eminentiam Vestram prosequor meque 
profiteor 


Eminentiae Vestrae Reverendissimae 
add.mum 

ffi Raimundus D’Mello 
Episcopus Mangalorensis 



ARCHIEPISCOPUS MEERUTENSIS 


173 


30 

Exc.mi p. d. iosephi b. evangelisti 

Archiepiscopi Ep. Meerutensis (Meerut) 

Eminentissime Domine, 

Cum omni humilitate et gaudio haec quae sequuntur in proximo fu¬ 
turo Oecumenico Concilio tractanda propono: 

1. Quodam Conciliari documento sollemni iterum proclametur exi- 
stentia Dei personalis, Patris et Filii et Spiritus Sancti, Creatoris, Redem¬ 
ptoris et Sanctificatoris, cuius oblatum per Ecclesiam infinitum amorem, 
omnibus nationibus profuturum, nemini repellere aut ignorare liceat. 

2. Item solemniter et clare definiatur Catholicae Ecclesiae singularis 
origo, ministri, membra, media, finis; omnesque homines bonae volun¬ 
tatis ad Religionis Catholicae historicum factum, omnino singulare, sin¬ 
cere considerandum invitentur. 

3. Contra nostrae aetatis materialistas et communistas, fortiter et 
fidenter, spiritualitas atque immortalitas animae iterum affirmetur et 
mundo universo credenda proponatur. Insimul clare edicatur invisibilem 
mundum mundo visibili tanto esse nobiliorem quanto spiritus nobilior 
est materia. 

4. Si Protestantes et Schismatici ad unionem cum Ecclesia Catholica 
redire sint parati, sed praepediantur familiae difficultatibus, quae aliter 
superari nequeant, lex caelibatus in singulis casibus relaxari posset, ut 
legitimo sacerdotio, post sufficientem praeparationem, initiari queant. 

5. Mihi videtur non expedire ut uxorati diaconi iterum in Ecclesia 
latina introducantur. Forsitan ad obviandam paucitatem sacerdotum inop¬ 
portunum non erit aliquos religiosos fratres, per tria consueta vota Deo 
dicatos, probe seligere et Diaconatus ordine condecorare. Hoc saltem in 
territoriis Missionum. 

6. Ad intensiorem et profundiorem participationem Christifidelium 
in Novi Testamenti unico Sacrificio forsitan opportunum erit permit¬ 
tere — quod quidem in aliquibus locis Missionum iam concessum est — 
ut post intonationem vel introductionem sacerdotis, lingua latina peractam, 
Gloria, Credo, Sanctus et Agnus Dei vernacula lingua concinantur, si hoc 
locorum Ordinariis opportunum et possibile videatur in singulis casibus. 

7. Generale videtur esse desiderium — nescio utrum semper su¬ 
perne inspiratum — ut Officium Divinum ad breviorem quamdam for¬ 
mam reducatur saltem pro iis, qui pro salute animarum ex professo ad- 



174 


INDIA 


laborant, ita ut non « onus diei » sed « gaudium et inspiratio diei » 
efficiatur. 

8. Valde opportunam puto completam revisionem Caeremonialis 
Episcoporum. " 

9. Ad Regnum Christi maiori efficacia propagandum haec quae se¬ 
quuntur propono: 

a) Stabiliatur fundus a S. Paulo Apostolo pro Catechistarum su¬ 
stentatione in terris Missionum, sicut habetur fundus a S. Petro pro Clero 
Indigeno. 

b ) Praeter collectionem quae fit pro Missionibus mense octobri, 
altera collectio pro Missionibus imperetur Feria Sexta in Parasceve ha¬ 
benda, tanquam factiva co-operatio membrorum Christi in fratrum Re¬ 
demptione. Collectio pro Terra Sancta, quae tantam pecuniam non requi¬ 
rit, transferri poterit ad alium diem. 

c ) Religiosae repraesentationes, arte cinematographica competen¬ 
ter praeparatae, Missionariis generose suppeditentur. 

10. Nostris temporis necessarium est ut Catholica Ecclesia Cen¬ 
trum Internationale constituat ad producendas, arte cinematographica, 
religiosas et alias cuiuscumque generis decentes repraesentationes ad 
efformandas Christianis principiis mentes hominum et ad validum agge¬ 
rem opponendum contra hodiernam periculosissimam pestem, bonorum 
morum atque innocentiae destructricem, immoralium nempe repraesenta¬ 
tionum cinematographicarum. 

11. Obtabile omnino est ut Radio Vaticana quam maxime activi¬ 
tatem exerceat in universo mundo, et hoc quidem alacritate et vita sicut 
decet centrum Catholici tatis. 

12. Exemplo inimicorum Christi qui ingentes summas expendunt 
ad errorem usquequaque disseminandum, necessarium puto ut Ecclesia 
Catholica non solum Missionarios mittat praedicare verbum Dei, sed 
etiam optimos quosque libros, libellos etc. de Religione Christi tractantes 
percopiose distribuere curet per quoddam Centrale Officium ad hoc con¬ 
stituendum in Urbe. 

13. Commune optatum valdeque utilis res est Summarium de UOs- 
servatore Romano semel in hebdomada, principalibus linguis editum, 
ad omnes Episcopos mittere et saltem ad praecipuas nationes: veritatem 
enim sitiunt gentes. 

14. Ad Catholicos avertendos ab invisendis spectaculis immoralibus, 
forsitan quaedam internationalis inter Catholicos « Consociatio Decen¬ 
tiae » excogitari et efformari posset, sicut habetur in Statibus Foederatis 
Americae Septemtrionalis. 

15. Cum Sacramentum Confirmationis sit Sacramentum initiationis 



EPISCOPUS MYSURIENSIS 


175 


hominis in militia christiana et in Actione Catholica, aliquis sole mn ior 
modus in istius Sacramenti administratione desiderandus videtur. 

His, meliori quo potui modo, propositis, Eminentiae tuae tuisque 
collaboratoribus in praeparando Concilio Oecumenico fausta quaeque 
adprecans, lucem atque vigorem a Patre luminum implorans, ex toto corde 
me profiteor Eminentiae tuae Reverendissimae 

Addictissimus in Domino 

© Iosephus B. Evangelisti, O. F. M. Cap. 

Archiepiscopus-Episcopus Meerutensis 


31 

Exc.mi P. D. RENATI FEUGA 
Episcopi Mysuriensis (Mysore) 

Una cum eo responsum dedit: 

Exc.mus P. D. ALBERTUS V. D’SOUZA 
Episcopus tit. Semneaensis, Auxiliaris Mysuriensis 

E Civitate Mysore, die 19 augusti 1959 

Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

Grato animo accepi litteras sub N. I C/59-890 ab Eminentia Tua 
exaratas, de communicandis consiliis et votis circa res in futuro Conci¬ 
lio Oecumenico tractandas. 

Audito igitur consilio prudentium virorum, sequentes animadversio¬ 
nes proponere humiliter censeo: 

I. De Missae sacrificio et de Ojficio. 

a) Diebus Dominicis et Festis de praecepto partes Missae doctri¬ 
nales, scilicet lectiones S. Scripturae et S. Evangelium a competenti mini¬ 
stro, si adsit, lingua vernacula ad instructionem fidelium recitentur. 

b) Post verba « Ite, Missa est », cum responsione « Deo gratias », 
et post benedictionem a Celebrante datam, sacrificium Missae concluda¬ 
tur nec aliud quidquam addatur. 

Attamen quotquot erunt qui sanctissima Communione se refecerint, 
hi ab ecclesia non recedant antequam pro acceptis beneficiis gratias 
retulerint. 



176 


INDIA 


c) In Missis Pontificalibus Pontifex se induat vestibus sacris in 
sacristia, ita ut Missarum solemnia immediate incipiantur cum Introitu. 

d) Numerus Praefationum olim magnus erat. Opportunum videtur 
multiplicare numerum Praefationum pro anni variis temporis. In primis 
Praefatio de Adventu, quae in Parisiensi dioecesi et quibusdam aliis dioe¬ 
cesibus dicitur, necnon Praefatio pro Septuagesimae Tempore valde 
optabiles sunt. 

e) Officia et Missae de Feria maioris momenti censeantur. Praeter 
maiora Festa, Proprium Officium et Propria Missa de Feria quotidie 
habeantur. 

II. De Apostolicis Scholis. 

In locis Missionum, quae paucitate vocationum sacerdotalium labo¬ 
rant, praeter Seminarium Minus, una saltem « Apostolica Schola » pro 
unaquaque Provincia instituatur. 

In huiusmodi scholis instruantur pueri qui vel tenuem spem de vera 
vocatione exhibent. Expleto cursu studiorum secundariorum in Apo¬ 
stolica Schola, quotquot inter alumnos idonei censi erint, in Seminarium 
Minus admittantur. 

III. Provisio de Ordinationibus. 

In Missionibus Orientalibus forsan optandum est ut alumni Maioris 
Seminarii antequam ad maiores ordines admittantur per duos annos tan- 
quam adiutores in ministerio animarum adlaborent. Expleto periculo, 
quotquot inter eos ad Sacerdotium ascendere inhabiles censi erint, ii 
forsan ad Diaconatum destinari poterint. 

IV. De Catechistis. 

In regionibus Missionum maximi emolumenti erit Catechistas quos¬ 
dam laicos in subsidium sacerdotum advocare. 

In unaquaque Provincia ecclesiastica una saltem instauretur Schola 
in qua Catechistae sub directione alicuius Missionarii ad futurum min i- 
sterium diligenter instituantur. 

Maior spes utilitatis afferetur si Catechistae sint in matrimonio col¬ 
locati, ita ut seu ipsi seu eorum familiares vitae christianae optima exem¬ 
pla inter ethnicos exhibere possint. Haud raro evenit ut in quibusdam 
locis nulli inveniantur christiani nisi Catechista eiusque coniux et filii . 

Quo securius Catechistarum eorumque familiarium sustentationi con¬ 
suletur, huiusmodi Institutio ad dignitatem Operis Pontificii evehatur. 

In regionibus ubi forsan officium Diaconatus denuo instauratum fue¬ 
rit, non deerunt Catechistae qui hoc officio fungi exoptabunt. Quisquis 



ARCHIEPISCOPUS NAGPUREN SIS 177 

ex eis per plures annos laudabiliter suo officio functus erit, is ad sacrum 
Diaconatum accedere permittatur. 

Fausta quaequae adprecor et remaneo 
Eminentiae Tuae 
Humillimus servus in Domino 

© Renatus Feuga 
Episcopus Mysuriensis 

Quibus animadversionibus immo ex corde adhaereo. 

© Albertus V. D’Souza 
Episcopus tit. Semneaensis 
Auxiliaris Mysuriensis 


32 

Exc.mi P. D. EUGENII D’SOUZA 

Archiepiscopi Nagpurensis (Nagpur) 


Eminentia Tua, 


Nagpur, die 5 augusti 1959 


Gratias tibi ago pro litteirs tuis N. Prot. I C/59-892 diei 18 mensis 
iulii circa Concilium Oecumenicum proximum. 

Hisce cum litteris mea humilia iudicia opinionesque nonnullas tibi 
mitto. 

Concilii Oecumenici proximi successum adprecor, 


Addictissimus tuus in Christo 

© Eugenius D’Souza 
Archiepiscopus Nagpurensis 


De Culto Divino 
A) De Sacramentis 

I. De Baptismo. 

a) Catechumenatus : Ritus Baptismi adultorum de integro ordinetur et 
— ad modum antiqui catechumenatus — in diversos gradus distribuatur. 

b) Baptismus parvulorum : Ritus baptismi infantium, praesertim 
quoad prius dimidium, notabiliter abbrevietur. 


12 (II d) 



178 


INDIA 


II. De Sanctissima Eucharistia. 

a) Missa: 

1) Partes Missae doctrinales reapse fiant denuo ministerium verbi, 
immediate nempe promulgando S. Scripturae lectiones in lingua vernacula 
et quidem a competenti ministro versa facie ad populum a loco ad hoc 
destinato (e cancellis seu ambone). 

2) Pericopae augeantur ita, ut fiat cyclus complurium annorum, 
trium vel quattuor; restituantur etiam lectiones e Veteri Testamento 
depromptae. 

3) Adaptatio colorum paramentorum fiat congruens cum consue¬ 
tudinibus christifidelium loci. 

4) Pro Missis Pontificalibus Pontifex se induat vestibus sacris in 
sacristia, ita ut Missarum sollemnia immediate incipiant cum Introitu 
(Ordinationes S. R. C. pro Hebd. Sancta instaurata cum Pontifex cele¬ 
bret; coli. Caer. Ep. Lib. 1, cap. XV. 7). 

5) Reductio ac simplificatio vestimentorum pontificalium con¬ 
gruens cum conditionibus in regionibus tropicalibus. 

6) Instituatur fidelium processio ad offertorium, qua oblationes 
suas, quae eorum arctam cum Christi Sacrificio unionem expriment, ad 
cancellas deferent. 

b) S. Communionis distributio : 

1) Veneratio manus episcopi S. Communionem distribuentis sup¬ 
primatur. 

2) Sacerdos, S. Communionem infirmi domum portans, vel alium 
vel etiam seipsum communicare, casu quo in fir mus ipse S. Speciem am¬ 
plius recipere non valeat et distantia ab ecclesia longa sit. 

III. De Poenitentia. 

Ritus absolutionis fiat forma dialogata, poenitente « Amen » re¬ 
spondente ad sacerdotis absolventis orationes, quae dicantur lingua ver¬ 
nacula, si ipse poenitens linguae latinae sit ignarus (coli. Collectio Rit. 
Indon.). 

IV. De Extrema Unctione. 

Cum Sacramentum hoc semper conferatur in ambiente familiali et 
personali, administretur lingua vernacula, si infirmus linguam latinam 
non intelligat. Huius Sacramenti administratio compleatur Benedictione 
papali, quae sine ulla iteratione quarumcumque orationum Extremae 
Unctionis administrationi finem imponat. 



ARCHIEPIS COPU S NAGPUREN SIS 


179 


V. De Matrimonio. 

Matrimonii celebratio quam arctius cum Eucharistiae Sacrificio con- 
nectatur et Missae ritui integretur, e. g. post lectam epistolam. Benedictio 
Nuptiarum revideatur et transferatur in finem Canonis. 

B) De Sacramentalibus 

Sacramentalia omnia prouti sunt benedictiones ad utilitatem fidelium 
vel catechumenorum destinatae, lingua vernacula fiant. 

Ordinariis locorum detur opportunitas, respectu habito ad neces¬ 
sitates et consuetudines suorum fidelium, redigendi benedictionum for¬ 
mulas, quae S. Sedi comprobandi gratia submittantur. 

C) De locis sacris 

Ritus consecrationis simplificetur (vide propositum Exc. ac Rev.mi 
D. Alb. Stohr in Lit. Jahrbuch, 1955). 

In locis praesertim Missionum, ubi sunt sat christifideles, adsit locus 
sacer, ubi diebus dominicis et festivis conveniant. 

D) De temporibus sacris 

In processionibus litaniarum maiorum et minorum litanias dicere li¬ 
ceat lingua vernacula, quin sacerdotes et alii ad recitandum divinum Offi¬ 
cium obligati easdem iterare debeant lingua latina, dummodo vero hi 
sacrae processioni adsint. 


Lingua vernacula 

Ratio pastoralis suadet, ut eae partes Liturgiae, quae instructioni 
fidelium ratione sua deserviant, lingua immediate intelligibili a christi- 
fidelibus et catechumenis percipiantur: 

Lectiones S. Scripturae. — Quamvis orationum a celebrante clara 
voce prolatarum per se doctrinam fideles non intendant, decet tamen 
populum fidelem intelligere quae a celebrante nomine fidelium ad Deum 
per Christum dirigantur. Quod potiore iure de cantibus ipsorum fide¬ 
lium valere dicendum est. 

Lingua vernacula intelligitur lingua franca et officialis. 



180 


INDIA 


Hierarchia Sacra 

Ut Apostolatui Ecclesiae melius et efficacius provideatur optandum 
ut Sacra Hierarchia, quae nunc de facto constat tantum ex Episcopis et 
presbyteris, instauretur denuo diaconis et ministris aliis inferioribus 
iuxta Ecclesiae necessitatem. Sacrae enim functiones, quae perficiuntur 
pueris vel iuvenibus ministrantibus, maiorem fidelibus fructum afferent 
si e fidelibus ad officia sacra communitatis ministri eligantur et ordi¬ 
nantur. 

Tum in regionibus iamdudum christianis quum praesertim in Mis¬ 
sionibus officium Diaconatus denuo ut quaedam professio sacra instau¬ 
retur, quo melius institutioni catecheticae aliisque ministeriis sacris pro¬ 
videatur, praesertim in illis locis innumerabilibus ubi sacerdos rarissime 
accedere valeat et absque Hierarchia sacra quae communitatem christia- 
nam regere valeat, christifideles manere debeant. 

© Eugenius D’Souza 
Archiepiscopus Nagpurensis 


33 

Exc.mi P. D. GULIELMI BOUTER 
Episcopi Nellorensis (Nellore) 


Excellentissime Domine, 


Nellore, 11 aprilis 1960 


Die 21 martii 1960 (Prot. N. 1 C/59-906 bis) data est mihi a ve¬ 
stris Excellentissimis admonitio de responsione ad litteras Em.mi D. 
Card. Dominici Tardini, datas die 18 iunii 1959. 

Mihi valde molestum est circumstantias mihi impedisse ne hactenus 
mitterem responsionem, 

Heic adnector animadversiones, consilia et vota, quae mihi opportuna 
videntur. 

Cuncta fausta a Deo adprecatus super maximi momenti opus Ponti¬ 
ficiae Commissionis antepraeparatoriae pro Concilio Oecumenico, omni, 
quo par est, obsequio permaneo 


Addictissimus servus vester in Domino 

© Gulielmus Bouter 
Episcopus Nellorensis 



EPISCOPUS NELLORENSIS 


181 


Nunquam antea tam realiter totus orbis terrarum inspexit atque 
auscultavit Concilium Oecumenicum quam hodie, quando est quasi 
actualiter praesens per media communicationis moderna, ut radio, tele- 
graphia, ephemerides, televisio, etc. 

Ideo Patres Synodum incipiant proclamando clare succincteque ve¬ 
ritatem atque praesertim pulchritudinem Revelationis Christi, qui est 
Spes mundi: ut omnes homines bonae voluntatis glorificent Patrem om¬ 
nium nostrum qui est in coelis; ut omnes homines qui quaerunt Deum 
videant lucem; ut qui lugent aut persecutionem patiuntur, consolentur 
atque confirmentur in fide. 

Exprimant Patres gratam voluntatem erga Deum, qui dignos nos 
fecit vivere in hoc saeculo in quo Eius rerum naturae atque revelationis 
supernaturalis seu depositi fidei praestantia quotidie magis manifestatur. 

Animadversiones, consilia et vota 
A) Doctrinalia 

1. Cum Beatissima Virgo Maria indissolubiliter cum Christo Me¬ 
diatore, tum in Incarnatione tum in opere redemptivo, coniuncta maneat, 
opportunum videtur, inter eiusdem Matris munera erga nos, proponere 
et definire tamquam dogma fidei « mediationem universalem Mariae ». 

2. Cum adhuc inter Theologos disputetur an Episcopi suam po¬ 
testatem a Deo immediate accipiant an mediante Summo Pontifice., perop¬ 
portunum videtur ut quaestio haec definitive resolvatur a S. Concilio. 

B) Disciplina Cleri et populi Christiani 

1. Ut in rebus disciplinaribus clarius determinentur relationes inter 
Sacras Congregationes Romanas et Episcopos respectu officii regiminis 
et magisterii a Christo Domino episcopis uti successoribus Apostolorum 
commendati. 

2. Ut consideratis, circa Codicem, Apostolicae Sedis decretis, SS. Con¬ 
gregationum instructionibus atque Pontificiae Commissionis canonum 
interpretationibus, Codex luris Canonici corrigatur. 

3. a) Optandae sunt leges pro Ecclesia universali quae latae sint. Fa¬ 
cultas detur hierarchiae consiliis regionalibus ut applicentur istae leges ad 
adiuncta localia specialia. 

b) Recommendetur constitutio codicis iuris liturgici et caeremo- 
nialis universalis, spectatis adiunctis moribusque diversis in regionibus 
(culturis) non occidentalibus. 



182 


INDIA 


4. Reviviscatur ministerium pastorale diaconorum uti existebat in 
Ecclesia antiqua atque iam existit in ecclesia orientali. Propositum prac- 
ticum: Circa finem anni tertii cursus theologici seminaristae post suam 
ordinationem ad diaconatum mittantur ad assistendum parochos in mini¬ 
sterio pastorali. Resumant in seminario cursum theologicum, praesertim 
pastorale, post unum annum. 

5. Coordinetur seu integretur cursus philosophiae et theologiae in 
seminariis. Propositum practicum: Per annum primum tantum habeatur 
studium propaedeuticum philosophiae, scientiae biblicae atque littera¬ 
rum; postea cursus theologiae integraliter cum disciplinis philosophicis. 

6. Coordinentur seu integrentur disciplinae theologicae non tantum 
cum cultura latina seu occidentali sed etiam cum cultura orientali, tam 
antiqua classica quam hodierna, atque cum scientia missionum, v. gr. theo¬ 
logia dogmatica, historia ecclesiastica. 

C) Negotia maioris momenti hodiernis temporibus 

1. Desideratur ut legati tamquam repraesentantes hierarchiarum con¬ 
silia regionalia frequenter in Urbem conveniant ut consilientur de neces¬ 
sitatibus et quaestionibus ecclesiasticis catholici orbis. 

2. Cohortentur ut perutiles seminaristarum permutationes tam intra 
eamdem nationem quam inter varias nationes ad spiritum catholicum et 
zelus pro missionibus fovendum. Ideo permutationes maxime habean¬ 
tur inter nationes cum cultura diversa. 

3. Ad fovendam participationem actuosam fidelium in cultu divino, 
optandus est maior usus linguarum vernacularum, tam in celebratione 
Sacrificii Eucharistiae quam in administratione sacramentorum. 

4. « Agentia Fides » aut aliae ephemerides notitiarum Romanae in¬ 
crementum capiant. 

5. Radio Vaticana magis efficienter operetur pro universo orbe, v. gr. 
aequiores emissiones ad regiones missionum, melior adaptatio ad audi¬ 
tores tam christianos quam paganos. 

6. Creetur in Urbe officium ad informationem distribuendam (Pu¬ 
blic relation Office), quod etiam contingat ephemerides notitiarum mon- 
diales atque provideat picturas etc. de rebus catholicis. 

Addictissimus servus vester in Domino 

ffi Gulielmus Bouter 
Episcopus Nettorensis 



EPISCOPUS OOTACAMUNDENSIS 


183 


34 

Exc.mi P. D. ANTONII PADIYARA 
Episcopi Ootacamundensis (Ootacamund) 

Ootacamund, 16 octobris 1959 

Eminentissime Domine, 

Eminentiam tuam suppliciter rogo ut mihi ignoscas moram quae 
elapsa est. 

Mihi liceat tibi mittere quasdam animadversiones, consilia et vota. 

Omnes sacerdotes, religiosi, religiosae et fideles missionis Ootacamun¬ 
densis preces effundunt ad intentionem Concilii futuri. 

Benedictionem Eminentiae Tuae suppliciter rogo et tuis precibus mis¬ 
sionem novam Ootacamundensem commendo. 


Qua par est reverentia 
famulus in Christo 

ffi Antonius Padiyara 
Episcopus Ootacamundensis 


I. De Sacramentis-. 

1. De Baptismo. Usus aquae benedictae loco salivae. 

Omitti debet unctio pectoris et dorsi adultorum; hoc speciatim de 
feminis adultis valet. 

2. De Confirmatione. Solemnis confirmatio post introitum missae 
conferatur, et in periculo mortis cuilibet sacerdoti haec facultas conce¬ 
datur. 

2. De Eucharistia. Missa vespertina in paroeciis omnibus diebus 
dominicis commendatur, et si opus sit et considerationes pastorales illud 
suadeant, etiam quotidie. 

4. De Poenitentia. Quando difficile sit poenitenti suadere ut sa¬ 
cerdotem denuntiet, dispensetur poenitens, vel confessori facultas detur 
ut Episcopo vel Ordinario scribat cum permissione poenitentis, quin ta¬ 
men revelet nomen eius. 

5. De Matrimonio. Instructio specialis dari debet post sponsalia. 

Celebratio matrimonii sollemnis peragi potest ante « Gloriam » Mis¬ 
sae, et pro Missa huius occasionis permittantur Gloria et Credo/ 

6. De Ordine. Ordines minores, subdiaconatus et diaconatus con- 



184 


INDIA 


ferri possint etiam laicis etsi sint matrimonio coniuncti. Ordines minores 
conferri possunt hominibus religiosis cum votis perpetuis, sed cum inter¬ 
vallo unius vel plurium annorum sicut Ordinarius opportunum iudicat. 
Multa enim solvantur problemata si viri cum zelo talia officia assu¬ 
mantur. 

Post septem annos omnes sacerdotes unum annum ab ullo ministerio 
pastorali liberum habeant, quo tempore possint vitam sive spiritualem 
sive intellectualem colere. 

II. Dogma : Definitio doctrinae de universali Deiparae mediatione. 

III. Liturgia : Valde suadendum est omnes partes Missae excepto ta¬ 
men Canone, lingua vulgari recitari, eo fine ut fideles active participent. 

Invocatio S. Spiritus in Laudibus divinis addatur. 

Lingua vulgaris, in quantum possit, adhibeatur in administratione 
sacramentorum et sacramentalium, in officio divino sororum etc. 

IV. S. Scriptura : Profundior debet esse nostra cognitio. Valde qui¬ 
dem desideratur declaratio authentica de inerrantia. 

V. Doctrina Christiana-. Catechismus « Liberalis » vel « Progressi¬ 
vus » ut dicitur qui usum visus immoderati adhibet, vitari debet, 

VI. Administratio-. Erectio alicuius commissionis supremae in centro 
cum ramis in unaquaque dioecesi, quae methodos et vias practicas et tem¬ 
poribus aptas formulet et executioni mandet ita ut principia catholica 
catholicorum penetrent corda vitamque eorum tam privatam quam pu¬ 
blicam dirigant. 

Septimo quoque anno celebretur synodus diocesana. Desideratur etiam 
comitatus omnium delegatorum paroeciarum. 

Unoquoque anno delegatus apostolicus vel internuntius potest visita¬ 
tionem peragere dioeceseos sive per delegatos sive per seipsum, et sic 
visitare omnes ordinarios, sacerdotes, diaconos etc. 

VII. Actio Catholica-. Declaratio de obligationibus omnibus christia- 
nis relate ad evangelisationem incumbentibus, exhortatio ad cooperationem 
effectivam cum societatibus pontificiis in auxilium missionum. 

Propositum P. Duffy erigendi aliquam societatem quae catechistis 
provideat utiliter considerari potest, quod propositum idem est ac « mar- 
ried deacons ». 

Actio catholica debet in unaquaque parochia promoveri. 

Actio catholica et actio socialis simul proficere debent, ergo laici ac 
sacerdotes studio actionis socialis sub lumine Encyclicarum operam dare 
debent. 

In regionibus missionum, catechistae sint optimi apostoli laici. Ergo 
« Opus S. Pauli » pro eorum instructione et sustentatione ad instar 
« Opus S. Petri » pro clericis indigenis, institui debet. 



EPISCOPUS PALAIENSIS 


185 


Litteratura catholica est optimum medium ad evangelizandum; proin¬ 
de quaevis paroecia bibliothecam habere debet, liberique disseminantur 
inter catholicos. 

VIII. Vita socialis : Cooperatio cum acatholicis in Deum credentibus 
permittatur, ita ut credentes omnes fiant acies contra atheismum. Bullae 
« Omnium sollicitudinum » applicatio iuxta circumstantias Indiae mu¬ 
tatas desideratur. 

Declaratio summaria omnium a communismo negatarum veritatum. 

Declaratio de corpore Christi mystico, variisque ad illud relationibus 
dissidentium, simul cum appellatione ad unitatem. 

IX. Scholae : In missionibus adesse debent scholae vere catholicae 
eo fine ut adulescentes veram spiritualitatem colentes educantur boni 
catholici. 

Pastores et Ordinarii provideant ut omnes educationem saltem ele¬ 
mentariam capiant. Quaevis paroecia debet habere scholam et pauperes 
gratis educari debent. Saltem ultimum annum educationis peragant in 
hospitio ubi bene instrui possint. 

Pueri ingenio eminentes occasionem pro evolutione propria habere 
debent. 

Valde desideratur ut adsit universitas catholica in quavis natione, cui 
omnes scholae catholicae coniungantur. 

Quae si deest, scholae catholicae alicui alterius nationis universi¬ 
tati catholicae coniungantur. 

Examinationes instituantur in seminariis et universitatibus, quas 
dirigat et praevideat S. Congregatio. 

© Antonius Padiyara 
Episcopus Ootacamundensis 


35 

Exc.mi P. D. SEBASTIANI VAYALIL 
Episcopi Palaiensis (Palai) 


Eminentissime Domine, 


Palai, 25 augusti 1959 


Infrascriptus Sebastianus Vavalil Episcopus Palaiensis vult, ad epi¬ 
stolam Eminentiae Vestrae d. 18 iunii 1959 respondens, adiungere his 
litteris animadversiones humillimas necnon consilia et vota de rebus 
et argumentis in futuro Oecumenico Concilio pertractandis. 

Uniti cum tota Ecclesia clerus et populus huius dioecesis preces Deo 
Omnipotenti effundunt ut Concilium hoc Oecumenicum, quod Sum- 



186 


INDIA 


mus Pontifex feliciter regnans convocare dignatus est, fructum multum 
afferat ad gloriam Dei Altissimi et ad magnam utilitatem totius Ecclesiae. 

Occasionem hanc sumo ad exprimendum profundum meum sensum 
devotionis erga Sedem Apostolicam reverentiamque meam erga sacram 
purpuram manifestandum. 

Eminentiae Vestrae Rev.mae 
addictissimus et devotissimus 

ffi Sebastianus Vayalil 
Episcopus Palaiensis 


A) De convocatione 

1. Multum proderit illos dissidentes convocare qui habent episco¬ 
patum validum, modo personali, et non tantum generali, etiam per Lit¬ 
teras ipsius Summi Pontificis. Hae litterae mitti possint sive ad caput 
supremum cuiusque nationis vel ritus, sive etiam ad principales archiepi- 
scopos et metropolitas. 

Inter quos dissidentes in India meridionali eminent lacobitae ritus 
Syro Antiocheni Malankarentium. In secundo loco veniunt Mathomi- 
tae qui saeculo praeterito sub influxu protestantium a Iacobitis secesse¬ 
runt validitatemque Sacrorum Ordium, putamus, amiserunt. 

2. De praesentia eventuali aliorum christianorum. 

Alii dissidentes, ut maior pars Protestantium, sed tantum illorum 
qui aliquam « orthodoxiam » servant, possint invitari modo amicabili ut 
delegatio aliqua mittatur, ad « observandum » laborem Concilii. Com¬ 
mendetur ut delegatio aliqua ex « world Council of Churches », ex 
« world Lutheran Association », etc. invitetur. In regione nostra men¬ 
tione digni sunt Church of South India. 

Episcopi diversae linguae, non exclusis dissidentibus, auxilientur ut 
deliberationes concilii faciliter sequi possint. Instrumenta moderna elec¬ 
trica pro communicatione simultanea versionum in diversis linguis ad¬ 
hibere iuvat. 

B) Inter res tractandas in Concilio 
Pro Ecclesia Universali 

1. Ut votis praesertim pastoralibus et disciplinaribus Pii Pp. XII, 
felicis memoriae legislatione canonica maior stabilitas et effectus tri¬ 
buentur. 

2. Ut vita communis pro clero dioecesano magis promoveatur. 



EPISCOPUS PALAIENSIS 


187 


3. Multum proderit si unaquaque regio vel provincia vel etiam dioe¬ 
cesis instituat media maiori modo peropportuna ut sunt Centrum pasto¬ 
rale, Associationes pro clero dioecesano etc. ad promovendum vitam spi¬ 
ritualem studia et activitates apostolicas hodiernis diebus accommodatas. 

4. Ut Synodi sive provinciales, sive regionales, sive dioecesani magis 
foveantur, regulariter adunentur et decreta assidue observentur. 

5. Ut amplius concedantur facultates Ordinariis loci in materiis 
dispensationis. 

6. Ut congregationes Religiosae qui fere similes sunt vel easdem 
activitates sequuntur aliquam confederationem et coordinationem quoad 
eorum activitates apostolicas inter se efficiant. 

7. Ut instituta saecularia magna cura foveantur. 

8. Ut tum archiepiscopis tum episcopis in territorio proprio maior 
auctoritas in dirigendas activitates religiosorum, etiam exemptorum, con¬ 
cedatur. 

9. Ut laici bene formati, spirituque apostolico imbuti, participare 
possint intimius vitae Ecclesiae, v. g. instituendo consilia talium laicorum 
pro paroeciis, dioecesibus, regionibus, etc. 

10. Ut in multis regionibus, etiam missionum, melius distribuantur 
dioeceses. 

11. Ut officiales laborantes in Curia Romana seligantur e tota Ec¬ 
clesia eo ut character universalis Ecclesiae melius appareat atque consul¬ 
tatio de rebus ad regiones tam diversas accuratius fiat. 

12. Ut index librorum prohibitorum corrigatur, et permissio legendi 
illos libros facilius ad confessores concedatur. 

13. Ut amplior libertas concedatur ad adaptandam Liturgiam Catho¬ 
licam ad indolem culturalem et religiosam populorum quae extra Euro¬ 
pam vivunt. 

14. Ut in regionibus Missionum et aequiparatis magis simplifice- 
tur processus matrimonialis. 

15. Ut repristinetur praxis ieiunii et abstinentiae ad fovendam mor¬ 
tificationem populi cbristiani his temporibus nimis pronis ad satisfactiones 
materiales. 

16. Ut restauretur, canonice statuatur, et amplius faveatur ordo 
monachorum professorum qui sacerdotio non gaudent. 

17. Melius maiusque vigiletur ut devotiones non consonantes spi¬ 
ritui Ecclesiae, imprimis liturgico, arceantur. 

18. Ut sacerdotes tam religiosi quam dioecesani melius distribuantur 
ut fideles melius curentur. 

19. Ut magis faveatur motus oecumenicus in Ecclesia, tam inter 
ipsos Catholicos quam in relatione cum Christianis separatis. 



188 


INDIA 


20. Ut studia in seminariis magis adaptentur necessitatibus ho¬ 
diernis. 

21. Ut institutio clericorum in seminariis assignetur sacerdotibus 
indigenis et proprii ritus quam primum idoneae personae inveniri possint. 

22. Ut reunio « pastorum » coetibus protestantibus pertinentium, 
sive Anglicanis sive Lutheranis facilius evadat per medium hoc: illi pa¬ 
stores, qui iam Catholicam fidem corde amplectuntur, possint accipere 
ordinationem sacerdotalem, vel saltem diaconalem, etiam si in matrimo¬ 
nio vivere debeant, sed tantum per primam generationem illorum. 

23. Ut sacerdotes et seminaristae ritus latini melius edoceantur ad 
intelligentiam ecclesiae orientalis atque eius consequentem amorem. 

De Ecclesia Orientali 

24. Ut opus propagationis fidei inter non christianos concedatur 
etiam sacerdotibus et religiosis rituum orientalium praesertim in illis 
particularibus regionibus Indiae ubi paucissimi sunt catholici ritus latini. 
Sic magis provideatur penuriae missionariorum et maior impetus de¬ 
tur zelo ecclesiae orientalis speciatim Malabaricae. 

25. Ut Congregationes religiosae ritus latini qui fideles ritus orien¬ 
talis recipere volunt ut membra rogentur ut instituant domus ritus orien¬ 
talis. 

26. Ut constituantur Commissiones liturgicae et etiam disciplinares 
pro unoquoque ritu in regionibus ubi illi ritus inveniuntur, et si necesse 
est, etiam in Urbe. 

27. Ut patriarchae orientales saltem patribus cardinalibus aequipa- 
rentur, tam in eorum dignitate quam in eorum privilegiis et statu in 
Ecclesia. 

28. Ut largius atque cum spiritu vere catholico faveatur unio Ec¬ 
clesiarum dissidentium ad Ecclesiam Unam et Veram, cuius Caput in 
terris Romanus Pontifex, caput enim omnium patriarcharum, semper 
fuit, est et erit, aliqua media essentialia videntur proponi ut sequentia: 

<z)per labores Concilii vitentur quaeque expressiones, disputatio¬ 
nes, sententiae, quae ut superioritatem Ecclesiae Occidentalis nimis 
sapiant, vel quae aliquem contemptum illorum « fratrum separatorum » 
ostendant; 

b) Fortiter removeatur pro futuro quaeque suspicio sic dictae 
« latinisationis », tam in ritibus quam in iurisdictione; 

c ) si unquam, quod Deus faveat, aliqua Ecclesia separata ad unio¬ 
nem Verae Ecclesiae redeat, ne illa introducere debeat immediate et 
quasi ex tempore totam legislationem canonicam ut viget hodie; 



EPISCOPUS PATNENSIS 


189 


d) reviviscatur aliqua limitata « communicatio in sacris » inter 
presbyteros catholicos illorum rituum et fideles, etiam sacerdotes, dis¬ 
sidentes; saltem multum foveatur apostolatus pacificus inter illos fratres 
separatos, modo vere catholico et oecumenico. 

ffi Sebastianus Vayalil 
Episcopus Palaiensis 


. 36 

Exc.mi P. D. AUGUSTINI F. WILDERMUTH 
Episcopi Patnensis (Patna) 

Eminentiae Vestrae Salutem in Domino! 

Indulgentiam implorantes pro responso tarde dato epistolae Emi¬ 
nentiae Vestrae diei iunii, 1959, nos quae sequuntur ad excellentissi¬ 
mae Commissionis Antepraeparatoriae considerationi proponere velimus. 

1. Cum falsa doctrina socialis, praesertim Communistica, plures po¬ 
pulos a Christo Domino hos quadraginta annos abduxit, fortasse consi¬ 
derare iuvabit utrum plura media excogitanda et adhibenda sint ad 
doctrinam Sanctae Ecclesiae hominibus praesertim non-Christianis com¬ 
municandam, atque utrum quosdam sacerdotes, caute selectos ac eruditos, 
ad talem apostolatum socialem destinatos deputare debeamus, praesertim 
apud pauperes, maxime apud pauperes acatholicos et non-Christianos. 

2. Nobis optandum videtur ut can. 1125 luris Canonici revisioni 
subiciatur eo fine ut explicite enuntientur facultates a constitutionibus 
ibi notatis concessae. 

3. Ad vitam spiritualem fidelium magis fovendam, ideoque ad gi¬ 
gnendam intimiorem cognitionem et amorem Domini Nostri eiusque 
Sanctae Ecclesiae, nos censemus fidelibus in usu linguae vernacularis in 
eorum participatione in sancto sacrificio Missae aliisque actionibus litur- 
gicis ampliorem libertatem concedendam esse. 

Talia sunt quae nobis proponenda videntur, et in his et omnibus aliis 
nos et omnes fideles nobis commissi auctoritati et directioni Sanctae 
Sedis nosmetipsos subicimus. 


Eminentiae Vestrae Servus in Christo 

ffi Augustinus F. Wildermuth 
Episcopus Patnensis 



190 


INDIA 


37 

Exc.mi P. D. AMBROSII RAYAPPAN 


Archiepiscopi Pondicheriensis et Cuddalorensis 
(Pondicherry and Cuddalore) 


Eminentissime Princeps, 


25 augusti 1959 


Augusto Summi Pontificis desiderio colligendi sententias et vota Epi¬ 
scoporum circa res et argumenta, quae in futuro Concilio Oecumenico 
tractari poterunt, summa cum reverentia obtemperans, haec quae sequun¬ 
tur optata ad Eminentiam Vestram humiliter refero: 

1. Definire doctrinam de Mediatione Universali B. Mariae Virginis. 
Vel dirimere quaestionem: Quo sensu B. V. Maria dici possit Corre- 
demptrix generis humani? Utrum, scilicet, B. M. V. ita proxime coo¬ 
perata sit ad opus Redemptionis obiectivum ut tuto dici posset Ipsam 
una cum Christo thesaurum Redemptionis vere commeruisse et consati- 
sfecisse? 

2. Definire: Ecclesiam esse infallibilem non solum in definienda 
veritate per se revelata, sed etiam in ferendo iudicium peremptorium 
de omnibus iis veritatibus non-revelatis, quibus negatis vel addubitatis 
depositum Fidei integre custodiri non posset. 

3. Dirimere quaestionem: Utrum in Ecclesia unum tantum sit im¬ 
mediatum subiectum infallibilitatis activae, nempe, Romanus Pontifex; 
an vero Collegium etiam Episcoporum? 

4. Damnare: a) Communismum, vilem pestem hodiernam. 

b) Limitationem partuum (anglice « Birth Control ») per sterilizatio- 
nem et alia media artificialia immoralia. 

5. Indicere normas practicas ad alumnorum in Seminariis spiritum 
vere sacerdotalem fovendum necessarias ac praesenti tempori adaptatas. 

6. Corrigere spiritum hodiernum Saecularismi et Naturalismi qui 
magis ac magis in vitam fidelium irrepit: circa notionem et gravitatem 
peccati mortalis, immodestiam in vestitu, spectacula lascivia cinemato- 
praphica, sanctitatem familiae... 

7. Enucleare notionem atque munus Apostolatus Laicorum. 

Eminentiae Vestrae manus reverenter deosculans, summa qua par 

est devotione permaneo, 

Eminentiae Vestrae humillimus servus 
© Ambrosius Rayappan 
Archiepiscopus Pondicheriensis et Cuddalorensis 



EPISCOPUS POONENSIS 


191 


38 

Exc.mi P. D. ANDREAE A. D’SOUZA 
Episcopi Poonensis (Poona) 


Poona, 19 augusti 1959 


De Ecclesia Christi 

1. Ut doctrina de Ecclesia Christi proponatur non solum secundum 
structuram iuridicam, sed secundum Eius naturam: quatenus est popu¬ 
lus Dei et Corpus Christi Mysticum. 

2. Ut munus Episcopi relate ad munus Summi Pontificis clarius de¬ 
finiatur, et ita relatio Ecclesiae localis ad universam Ecclesiam elu¬ 
cidetur. 

De statibus in Ecclesia 

3. Ut Sacri Ordines restituantur ad sensum originalem, ut scilicet 
Ordines Inferiores sint non solum praeparatio ad Presbyteratum, sed 
suam specificam et permanentem functionem in Ecclesia recipiant. Ad 
Sacros Ordines ii promoveantur qui habitualiter servitio Ecclesiae se 
devoverunt: Aeditui sint Ostiarii; adulti inservientes Missae sint 
Acolythi; Catechistae sint Lectores; qui invigilant puritati vitae pu¬ 
blicae fidelium, maxime inter neophytos primitivos, sint Exorcistae. 

Diaconi ordinentur ii qui post protractam probationem et repeti¬ 
tam institutionem apti inveniuntur ut fidelibus in rebus spiritualibus 
inserviant, sci. in institutione religiosa et etiam, ubi sacerdos impeditur, 
in administratione SS. Eucharistiae; debet ergo diaconus aptus esse ad 
functiones liturgicas peragendas cum communitate. 

Subdiaconi ordinentur ii qui in praeparatione ad Diaconatum iam 
progressi sunt; possint, in absentia sacerdotis vel diaconi, praeesse Li- 
turgiae, non vero Eucharistiam distribuant. Praeterea Subdiaconi po¬ 
tius ordinentur pro functionibus temporalibus Ecclesiae: pro operibus 
caritatis, pro organisationibus, pro actione catholica. Tum Subdiaconis 
tum Diaconis qui ad Sacerdotium non aspirant matrimonium permittatur 
et pro eis breviarium accommodatum praeparetur. 

Pro iis vero qui ad Sacerdotium tendunt sacri Ordines Inferiores 
remanent gressus praeparatorii pro munere sacerdotali, cum obligatione 
caelibatus et breviarii ordinarii inde a Subdiaconatu. 

4. Status late orum in Ecclesia clarius definiatur quoad eorum re- 



192 


INDIA 


sponsabilitatem pro vita Ecclesiae et quoad apostolatum eiusque media 
moderna, ut prelum. Relatio status clericorum ad statum laicorum et 
status laicorum ad vitam religiosam clarificetur. 

De formatione clericorum 

5. Formatio Diaconorum et Sub diaconorum, necnon graduum in¬ 
feriorum cleri qui non tendunt ad Sacerdotium, sit solida sed non ni¬ 
mis theoretica. Debeant iteratos cursus frequentare et examina subire; si¬ 
mul vero debeant in munere suo practice exerceri ut idonei fiant ad 
statum suum in Ecclesia. 

6. Etiam in formatione Sacerdotum magis attendatur ad differentiam 
formationis academicae et institutionis professionalis. Determinatus gra¬ 
dus accademicus, et hinc scientia sufficiens theoretica, pro omnibus re¬ 
quiratur. Simul vero insistendum est magis in institutione practica, sci. 
pastorali, catechetica, liturgica (non solum rubricistica), homiletica, so¬ 
ciali etc. Nemo ordinetur sacerdos qui non per aliquod tempus in ope¬ 
ribus practicis pastoralibus exercitus sit, sub vigilantia et cum auxilio 
sacerdotum expertorum. In scrutinio de aptitudine ad ordinationem 
iudicium de exercitio practico magni habendum est. 

De missionibus 

7. Ut statuantur fundamenta biblica et theologica apostolatus missio- 
narii ut operis totius Ecclesiae; et ut pressius determinetur habitudo 
inter unicam Religionem revelatam eiusque depositum fidei ex una 
parte, et alias Religiones earumque valores morales et religiosos ex 
altera. 

8. Ut ostendatur Ecclesiam non tantum de anima vitaque superna- 
turali curam habere, verum etiam necessitatibus corporis consulere, ita 
ut quam maxime promoveat opera caritatis et iustitiae socialis tam 
nationalis quam internationalis; iis praesertim in regionibus quae nuper 
vitam independentem adeptae sunt. 

De unione dissidentium 

9. Ut, in tuto posita doctrina de unicitate Ecclesiae catholicae, 
magis foveatur collaborabo cum fratribus protestantibus et orientali¬ 
bus, non tantum quoad praxim attinet, sed etiam in colloquiis doctri¬ 
nalibus. 

Item ut problema de tolerantia erga non catholicos clarius determi¬ 
netur. 



EPISCOPUS POONENSIS 


193 


10. Ut selecti iuvenes sacerdotes seligantur, apte efformentur et 
addicantur huic operi reunionis omnium membrorum Ecclesiae Christi. 

11. Cum Christiani extra communionem Ecclesiae catholicae doctri¬ 
nam Ecclesiae de Sacramentalibus necnon de indulgentiis saepe male 
interpretentur, optandum est ut Concilium decreta clara edat de Sacra¬ 
mentalibus (de institutione, efficacia, utilitate eorumdem) et de indul¬ 
gentiis (de earum natura ac beneficio). 

De mariologia 

12. Ut, ad unionem dissidentium fovendam, explicetur indoles ap¬ 
prime christologica omnium dogmatum mariologicorum hucusque de¬ 
finitorum, potius quam novum dogma marianum definiatur. Et in uni¬ 
versum, ut munus B. M. Virginis in toto opere salutis ut essentialiter 
dependens a munere Christi, melius exprimatur. 

De unitate fovenda in iurisdictione 

13. Ad unitatem tam fidelium quam cleri magis fovendam, expe¬ 
dire videtur ut unitas Ecclesiae localis etiam per unitatem capitis iuri- 
dici, sci. unici Episcopi in una regione manifestetur. (Hinc duplex vel 
triplex iurisdictio qua fideles eiusdem regionis pro diversitate rituum 
diversis Episcopi subsunt, iam non permittatur. Potius unicus Episco¬ 
pus in sua dioecesi omnem clerum et fideles diversorum rituum in uni¬ 
tate caritatis dirigat, curando sane ut omnes ritus in sua integritate et 
puritate serventur). 

De unitate in legislatione ecclesiae 

14. Ut leges Ecclesiae ad modum unius ab omnibus prae manibus 
habeantur, expedit ut tam recentia decreta Sanctae Sedis (v. g. de 
ieiunio eucharistico, de Confirmatione, de investigationibus nuptia¬ 
libus etc.) quam authenticae declarationes Ecclesiae circa suas leges 
(v. g. de sensu can. 1099/2; de extensione can. 883 ad iter aereum; 
de interpretatione can. 1077 etc.) incorporentur in ipso textu Codicis, 
minime mutatis numeris canonum. Immo optatur ut authentice diri¬ 
mantur praecipuae disputationes quorumdam peritorum (v. g. de vi ca¬ 
nonis 1045, num nempe possit fieri dispensatio a forma canonica ma¬ 
trimonii, num duplex vasectomia irremediabilis constituat impedimen¬ 
tum dirimens matrimonium etc.) et hae declarationes in eodem Codice 
publici iuris fiant. 


13 (II d) 



194 


INDIA 


15. Ad eamdem unitatem inter fideles diversorum rituum fovendam, 
expedit ut illa discrimina quae nunc extant inter Codicem latinum et Ius 
Orientalium, quantum fieri potest, tollantur (v. g. de impedimentis ma¬ 
trimonialibus, de requisitis pro forma canonica matrimonii, de censuris 
latae sententiae etc.). 

16. Ad unitatem seu melius, ad conformitatem et aptationem legum 
Ecclesiae cum necessitatibus hodiernis fovendam, optatur ut leges quae¬ 
dam, (v. g. de censuris quibusdam obsoletis, ut excommunicatio ob 
venditionem reliquiarum etc.) a Codice amoveantur et aliae leges de 
rebus socialibus (exponentia principia enunciata in Encyclicis Romano¬ 
rum Pontificum), de Actione Catholica etc., promulgentur; in genere, 
Leges Codicis in libro V magis simplificentur. Item, ad eumdem finem, 
adhibitis sufficientibus cautelis, administratio bonorum temporalium 
Ecclesiae magis demandetur gradibus infra sacerdotium, ita ut sacerdos, 
etiam parochi munere fungens, magis officio suo spirituali vacari pos¬ 
sit, nec nimis in negotiis materialibus et pecuniariis nostris temporibus 
obnoxiis, implicetur. 

De Liturgia et textibus Sacris 

17. Ad intimiorem participationem fidelium tam in Sacrificio Missae 
quam in susceptione Sacramentorum et Sacramentalium fovendam, opor¬ 
tet ut ipsi fideles ritum et verba melius intelligant; quapropter edantur 
normae quaedam ac decreta pro usu linguarum modernarum in hisce 
sacris actionibus. 

18. Ut eadem participatio in solemni Sacra Liturgia fiat quoque 
magis reverentialis erga ipsam rem sacram quae agitur quam erga Mi¬ 
nistros sacros, optatur ut Rubricae de Ceremoniis Pontificalibus simpli¬ 
ficentur. (Hinc omitti permittatur pleraque oscula manuum et obiecto- 
rum; minuantur salutationes et genuflexiones ad personas; fiat vestitio 
Episcopi in sacristia; in regionibus calidis usus dalmaticae, tunicellae, 
chirotecarum pro Episcopo ad libitum ponatur etc.). 

19. Ut Clerici omnes assidue unitatem servent in Rubricis Litur- 
giae, expedit ut multiplicia decreta S. Congregationis Rituum ad modum 
codicis in unum redigantur. In hac Rubricarum redactione, passim 
maior simplificatio et adaptabilitas optatur, v. g. pro caeremonia Ba¬ 
ptismi adultorum. 

20. Ut amor veritatis ubique superet alias considerationes, prae¬ 
sertim in libris liturgicis, semper textus Scripturae maxime authentici 
adhibeantur et falsae versiones eliminentur. Item hagiographiae (v. g. 
in lectionibus secundi Nocturni in breviario et in Martyrologio Romano) 



EPISCOPUS QUILONENSIS 


195 


realitati historicae conformes reddantur. Eumdem ob amorem veritatis, 
textus authenticus et criticus Sacrae Scripturae praesertim Veteris Te¬ 
stamenti, lingua latina praeparetur; quod erit summi momenti pro 
studiis theologicis vere scientificis. 

© Andre as A. D’Souza 
Episcopus Poonensis 


39 

Exc.mi P. D. HIERONYMI FERNANDEZ 
Episcopi Quilonensis (Quilon) 


Eminentissime Princeps, 


Die 2 septembris 1959 


Praeter animadversiones et vota quae Ordinarii locorum Provinciae 
Verapolitanae, cuius est suflraganea haec dioecesis Quilonensis, litteris 
die 24 augusti 1959, Tibi Praesidi Pontificiae Commissionis Antepraepa- 
ratoriae pro Concilio Oecumenico una simul proposuerunt, 1 sequentia 
seorsim humiliter submittere mihi liceat: 


1. In locis Missionum ob penuriam sacerdotum re canonica peri¬ 
torum, vix ne vix quidem possibile est constituere vere dicta Tribunalia 
ecclesiastica et via iudiciali causas matrimoniales dirimere. Optandum 
proinde videtur ut locis Missionum uti liceat simplici quodam appa¬ 
ratu processus iudicialis. 

Pariter desideratur ut in Missionibus communia pluribus dioecesi¬ 
bus constituantur Tribunalia, opportune designatis Tribunalibus appel¬ 
lationis. 

2. Relationes inter varios Ritus, reiecto separatismo, ita emolliri 
possunt ut cooperationes inter eosdem faciliores evadant, v. g. 

a) Puellae Ritus Orientalis quae volunt amplecti vitam Religiosam 
in aliqua Congregatione quae se impendit laboribus Missionum in 
Dioecesibus latinis, indigent apud nos, praeter beneplacitum Sacrae 
Congregationis Orientalis, etiam consensu proprii Ordinarii Orientalis. 
Experientia constat Orientales Ordinarios aegre dumtaxat consensum 
praestare; dicunt enim Sanctam Sedem nolle ut episcopi orientales in 
locis ubi habent iurisdictionem cumulativam cum ordinariis latinis, 
consensum ne praebeant ut sui subditi in Congregationes latini Ritus 
admittantur in iisdem locis. Huiusmodi rigiditas quoad Ritum privat 
Missiones operariis generosis et tollit fidelibus libertatem seligendi Re¬ 
ligionem secundum suam animi propensionem. Unde valde desideratur 
ut huiuscemodi normae restrictivae vere damnosae e medio tollantur. 


1 Cf. pp. 216 - 221 . 



196 


INDIA 


b) Regula statuta in can. 851 § 2 C.I.C. quod scilicet Minister 
Sacrae Communionis debeat uti fermento vel azymo iuxta suum Ritum 
« nisi urgeat necessitas » videtur esse sat severa ita ut praestationes 
mutui adiutorii inter Ministros variorum Rituum difficiles evadant. 

c) Quod conceditur in Responso Pontificiae Commissionis Pro Re¬ 
digendo Codice luris Canonici Orientalis, diei 8 iulii 1952 (A.A.S. 1952, 
552) in favorem Parochi et Ordinarii Orientalis relate ad assistentiam 
Matrimonii in loco exempto alius Ritus, sito tamen intra suam iuris- 
dictionem territorialem optandum est ut concedatur in similibus adiunctis 
etiam parochis et Ordinariis ritus latini. 

3. Multiplicitas Rituum et consequenter iurisdictiones cumulativae 
in uno eodemque loco, ut obtinet apud nos, necnon vanae aemulatio¬ 
nes cum iactura pecuniae et virium, ansam praebent admirationi et 
scandalo tam fidelium quam infidelium. Pluritas Rituum in uno eo¬ 
demque loco fovet discordiam et dissociat animos ita ut singulae eccle¬ 
siae, filiae eiusdem Matris, videantur inter se colluctari; huiusmodi re¬ 
rum adiuncta revera obstant reunioni dissidentium fratrum ac conver¬ 
sioni infidelium. Ceterum propter huiusce modi dissensus inter Catho¬ 
licos, Ecclesia Catholica veluti enervata tantummodo sese obicere potest 
Communismo undequaque compacto et disciplina exercitato. Quae cum 
ita sint omnino oportet ut huiusmodi offendicula et incommoda, adhibitis 
aptis remediis, quam citius e medio tollantur, introducto etiam, si expe¬ 
diat, unico atque communi quodam Ritu pro universa Indiae Republica. 

Paternam benedictionem supra me et super meos cleros universosque 
fideles humiliter implorans, Sacram Purpuram reverenter deosculatus, 
summa qua par est reverentia permaneo, 

£8 Hieronymus Fernandez 
Episcopus Quiionensis 


40 

Exc.mi P. D. NICLAS KUJUR 
Archiepiscopi Ranchiensis (Ranchi) 

Die 23 augusti 1959 


Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

Eminentiae Vestrae Litteris 1 C/59-1094 brevem hanc mittere re¬ 
sponsionem mihi pergratum est . 

Futuri Concilii considerationi haec fere vota humiliter submittuntur: 



EPISCOPUS SHILLONGENSIS 


197 


1. Confirmationis Sacramenti doctrina comprehensive tractetur, 
eiusque disciplina de novo instauretur. 

2. De salute non-catholicorum quid sentiendum sit comprehensive 
et definitive proponatur. 

3. Principia adaptationis missionariae, speciatim circa cultum et 
ritum, de novo proponantur et effective urgeantur. 

4. Principia pro cooperatione cum non-catholicis in sic dicta re oecu- 
menica enuntientur. 

5. Cum principium ritus et iurisdictionis personalis multis practicis 
difficultatibus missionariam Ecclesiarum Orientalium activitatem im¬ 
pedire videatur, substitutio principii ritus et iurisdictionis mere terri¬ 
torialis seu domicilialis examinetur. 

6. Ecclesia missionaria nimia laborat pecuniarum insufficientia; 
opera pernecessaria tempestive suscipere non valet. Remedium exop¬ 
tatur. 

Quaeque fausta Eminentiae Vestrae Reverendissimae exoptans pur¬ 
puramque osculans maneo, 

Eminentiae Vestrae Reverendissimae 
addictus in Christo 

© Niclas Kujur 
Archiepiscopus Ranchiensis 


41 

Ezc.mi P. D. STEPHANI FERRANDO 
Episcopi Shillongensis (Shillong) 

Eminentissime Domine, 

Litterae Eminentiae Vestrae sub N. 1 C/59-1263 ad me missae ma¬ 
xima me laetitia affecerunt, quae de Oecumenico Concilio proxime cele¬ 
brando laetum nuntium afferebant, cum hoc Concilium ut eventum ma¬ 
ximae utilitatis pro tota Ecclesia ab omnibus cupide spectetur. Eminentiae 
Vestrae gratias ago quod et grato nuntio me laetificavit, et ad mea 
sensa exponenda de iis rebus quae in Concilio tractari opporteat beni¬ 
gne me invitat. 

Quamvis dubitare nequeam quin omnia argumenta opportuna et 
necessaria ad hodiernam Ecclesiae prosperitatem, viris sapientissimis 
huius Commissionis iam in mente sint et suo tempore tractentur, tamen 



198 


INDIA 


ut Eminentiae Vestrae morem geram, quae sequuntur tantum vota hu¬ 
millime exponam: 

1. Ut Catechismus unicus et universalis, ut iam in multorum votis 
erat, in quantum fieri poterit, ad praxim deducatur. Ex hoc enim pro¬ 
fectum magnum pro religiosa populi christiani institutione sperare licet, 
necnon et uniformitas in rebus tractandis, quae ad expositionem et vin¬ 
dicationem catholicae doctrinae pertinent, adeo necessaria et utilis hisce 
nostris temporibus. 

2. Ut leges liturgicae tam sapienter, praesertim a S. Rituum Con¬ 
gregatione, conditae, codificentur et praesentibus usibus magis adap¬ 
tentur, ut sacrarum functionum decor et splendor magis augeatur, et 
Christifidelium devotio et liturgica pietas, nostris temporibus ita pecu¬ 
liaris, efficacius promoveantur. 

De opportunitate et momento horum votorum Eminentia Vestra be¬ 
nigne iudicabit, meque excusatum habebit de eorum tenuitate. 

Velit Eminentia Vestra benigne accipere vota et preces quas, in unio¬ 
ne Cleri populique huius Dioeceseos, demisse offero ut Eminentiae Ve¬ 
strae Deus omnia fausta concedat et labores, praesertim in huius Con¬ 
cilii praeparatione, sua gratia fecundet et ad optatum finem perducat. 

Reverenter Sacram Purpuram deosculans Eminentiae Vestrae me 
profiteor 

Addictissimum Servum in Domino 
© Stephanus Ferrando 
Episcopus Shillongensis 


42 

Exc.mi P. D. RAJARETHINAM A. SUNDARAM 
Episcopi Tanjorensis (Tanjore) 


Eminenza Reverendissima, 


Die 20 augusti 1959 


Vi ringrazio molto per avermi mandato la lettera della « Pontificia 
Commissio Antepraeparatoria Pro Concilio Oecumenico ». 

Secondo le mia opinione, i punti seguenti possono essere conside¬ 
rati nel Concilio Oecumenico: 


A) De Sacramentis 
a) De Baptismo Parvulorum. 

Ritus Baptismi infantium praesertim quoad prius dimidium, nota¬ 
biliter abbrevietur. 



EPISCOPUS TANJORENSIS 


199 


b) De Sanctissima Eucharistia. 

Sacerdos praesertim in terris Missionis S. Communionem infirmi 
domum portans, vel alium vel etiam seipsum communicet, casu quo 
infirmus ipse S. Speciem amplius recipere non valeat et distantia ab 
Ecclesia longa sit. 


B) De erroribus 

a) Populus Christianus assidue edoceatur circa doctrinam pernicio¬ 
sam Communismi. 

b) Clerici durante formatione ecclesiastica bene instructi sint circa 
nefanda praecepta Communismi ut postea efficaciter docere populum 
Christianum et cum eo pugnare valeant contra doctrinam Communismi. 

c) Nationalismus exaggeratus, damnandus est quando agit contra 
praecepta Dei et Ecclesiae. 

C) De rebus requisitis 

a) In terris Missionis praesertim in India saltem in quibusdam re¬ 
gionibus scholae fundentur ad bene educandos catechistas ut efficaciter 
una cum Missionariis fidem propagare valeant. 

b) Seminaristae in Seminariis maioribus bene instruantur in opere 
sociali speciatim inter egenos et pauperos. 

c) Methodus efficax eligendi et educandi apostolos inter laicos in 
terris Missionis. 

d ) Catholici in terris Missionis speciatim in India nimis in scholis 
fundandis attentionem vertebant. Quae res, minime incrementum dedit 
conversionibus. Opera tamen medicalia certo certius dabunt maiorem 
fructum quoad conversionem. Perinde Nosocomia, Pharmacopolia et Ma- 
ternitates Catholicae augeri debent. 

Voglio assicurare Vostra Eminenza Reverendissima che io, il mio 
clero ed il popolo pregheremo molto per il successo dei Concilio. 

Devotissimo in Cristo 
© R. A. SUNDARAM 



200 


INDIA 


43 

Exc.mi p. d. sebastiani valloppilly 


Episcopi Tellicherriensis (Tellicherry) 


Eminentissime Domine, 


Die 25 augusti 1959 


Infrascriptus Sebastianus Valloppilly Episcopus Tellicherriensis vult, 
ad epistolam Eminentiae Vestrae d. 18 iunii 1959 respondens, adiungere 
his litteris aminadversiones meas humillimas nec non consilia et vota 
de rebus et argumentis in futuro Oecumenico Concilio pertractandis. 

Cum clero et populo huius dioeceseos preces Deo Omnipotenti effundo 
ut Concilium hoc Oecumenicum quod Summus Pontifex feliciter re¬ 
gnans convocare dignatus est fructum multum afferat ad gloriam Dei 
Altissimi et ad magnam utilitatem totius ecclesiae. 

Occasionem hanc sumo ad meum profundum sensum devotionis erga 
Sedem Apostolicam exprimendum et ad Eminentiae Vestrae reverentiam 
meam manifestandam. 

Addictissimus et devotissimus 
Eminentiae Vestrae Rev.mae 

© Sebastianus Valloppilly 
Episcopus Tellicherriensis 


A) De convocatione 

I. Dissidentium : 

Multum proderit illos dissidentes convocare, modo personali, et non 
tantum generali, etiam per Litteras Ipsius Summi Pontificis. Haec lit¬ 
terae mitti possint sive ad caput supremum cuiusque nationis vel ritus, 
sive etiam ad principales archiepiscopos et metropolitas. 

Inter quos dissidentes in India meridionali eminent Iacobitae ritus 
Syro-Antiocheni Malankarentium. In secundo loco veniunt Marthomitae 
qui saeculo praeterito sub influxu protestandum a Iacobitis secesserunt 
validitatemque Sacrorum Ordinum, putamus, amiserunt. 

II. De praesentia eventuali aliorum Christianorum-. 

Alii dissidentes, ut maior pars Protestandum ,sed tantum illorum qui 
aliquam « orthodoxiam » servant, possint invitari modo amicabili ut 
delegatio aliqua mittatur, ad « observandum » laborem Concilii. Com- 



EPISCOPUS TELLICHERRIENSIS 


201 


mendetur ut delegatio aliqua ex « World Council of Churches », ex 
« World Lutheran Association »; etc invitetur. In regione nostra men¬ 
tione digna est « Church o£ South India ». 

Episcopi diversae linguae non exclusis dissidentibus auxilientur ut 
deliberationes concilii faciliter sequi possint. Instrumenta moderna elec¬ 
trica pro communicatione simultanea versionum in diversis linguis ad¬ 
hibere iuvat. 


B) Inter res tractandas in Concilio 

SUGGERERE VELIM 

I. Pro Ecclesia Occidentali-. 

1. Ut votis praesertim pastoralibus et disciplinaris Summi Ponti¬ 
ficis felicis memoriae Pii XII, legislatione canonica maior stabilitas et 
effectus detur. 

2. Ut vita communis pro clero dioecesano magis promoveatur. 

3. Multum prodierit si unaquaeque regio vel provincia vel etiam 
dioecesis instituat media maiori modo peropportuna ut Centrum Pa¬ 
storale, Associationes pro clero dioecesano etc. ad promovendum vitam 
spiritualem, studia et activitates apostolicas accommodatas hodiernis 
diebus. 

4. Ut Synodi sive provinciales, sive regionales, sive dioecesani ma¬ 
gis foveantur, regulariter adunentur et decreta assidue observentur. 

5. Ut amplius concedantur Ordinariis loci facultates in materiis di¬ 
spensationis. 

5. Ut Congregationes Religiosae qui fere similes sunt vel easdem 
activitates sequuntur, aliquam confoederationem et coordinationem effi¬ 
ciant inter se quoad eorum activitates apostolicas. 

Ut instituta saecularia magna cura foveantur. 

Ut tum archiepiscopis tum episcopis concedatur maior auctoritas 
in dirigendis activitatibus religiosorum etiam exemptorum in territorio 
proprio. 

7. Ut laici bene formati spirituque apostolico imbuti participare 
possint intimius vitae Ecclesiae, v. g. instituendo consilia talium laicorum 
pro paroeciis, dioecesibus, regionibus, etc. 

8. Ut in multis regionibus, etiam missionum, melius distribuantur 
dioeceses. 

9. Ut officiales laborantes in Curia Romana universalius e tota Ec¬ 
clesia seligantur, eo ut character Universalis Ecclesiae melius appareat 
atque consultationes de rebus ad regiones tam diversas accuratius fiant. 

10. Ut libertas amplior concedatur ad adaptandam Liturgiam Ca- 



202 


INDIA 


tholicam ad indolem culturalem et religiosam populorum quae vivunt 
extra Europam. 

11. Ut in regionibus Missionum et aequiparatis magis simplificetur 
processus matrimonialis. 

12. Ut repristinetur praxis ieunii et abstinentiae ad fovendam mor¬ 
tificationem populi christiani his temporibus nimis proni ad satisfac¬ 
tiones materiales. 

13. Ut restauretur, canonice statuatur, et amplius foveatur ordo 
monachorum professorum qui sacerdotio non gaudent. 

14. Ut melius maiusque vigiletur ut devotiones non consonantes 
spiritui Ecclesiae, imprimis liturgico, arceantur. 

15. Ut melius distribuantur sacerdotes tam religiosi quam dioece- 
sani, ut fideles melius curentur. 

16. Ut magis faveatur motus oecumenicus in Ecclesia, tam inter 
ipsos Catholicos quam in relatione cum Christianis separatis. 

17. Ut studia in seminariis magis adaptentur necessitatibus ho¬ 
diernis. 

18. Ut institutio clericorum in seminariis committatur sacerdotibus 
indigenis et proprii ritus quam primum idoneae personae inveniri pos¬ 
sint. 

19. Ut reunio multorum pastorum pertinentium coetibus prote- 
stantibus, sive Anglicanis sive Lutheranis facilius evadat per medium 
hoc: Illi pastores, qui iam Catholicam fidem corde amplectentur, pos¬ 
sint accipere ordinationem sacerdotalem, vel saltem diaconalem, etiam 
si in matrimonio vivere debeant, sed tantum per primam generationem 
illorum. 

20. Ut Sacerdotes et seminaristae ritus latini melius educentur ad 
intelligentiam Ecclesiae Orientalis atque eius consequentem amorem. 

II. De Ecclesia Orientali-. 

21. Ut missiones ad non Christianos extendantur ad sacerdotes et 
religiosos rituum orientalium praesertim in illis regionibus Indiae ubi 
paucissimi sunt catholici ritus latini. Sic magis provideatur penuriae mis- 
sionariorum et maior impetus detur zelo Ecclesiae Orientalis speciatim 
Malabaricae. 

22. Ut congregationes religiosae ritus latini qui fideles ritus orien¬ 
talis recipere volunt ut membra, rogentur ut instituant domus ritus 
orientalis. 

23. Ut constituantur Commissiones liturgicae et etiam disciplinares 
pro unoquoque ritu in regionibus ubi illi ritus inveniuntur, etsi necesse 
est etiam in Urbe. 



EPISCOPUS TIRUCHIRAPOLITANUS 


203 


24. Ut Patriarchae Orientales saltem Patribus Cardinalibus aequi- 
parentur, tam in eorum dignitate quam in eorum privilegiis et statu in 
Ecclesia. 

25. Ut largius atque cum spiritu vere catholico faveatur unio Ec¬ 
clesiarum dissidentium ad Ecclesiam Unam et Veram, cuius Caput in 
terris Summus Pontifex, caput enim omnium patriarcharum, semper 
fuit, est et erit, aliqua media essentialia videntur proponi ut se¬ 
quentia: 

a) per labores Concilii vitentur quaeque expressiones, dispu¬ 
tationes, sententiae, quae ut superioritatem Ecclesiae Occidentalis nimis 
sapeant, vel quae aliquem contemptum illorum « fratrum separatorum » 
ostendant; 

b) Fortiter removeatur pro futuro quaeque suspicio sic dictae 
« latinisationis » tam. in ritibus quam in iurisdictione; 

c) si unquam, quod Deus faveat, aliqua Ecclesia separata ad 
unionem verae Ecclesiae redeat, ne illa introducere debeat immediate 
et quasi ex tempore totam legislationem canonicam ut viget hodie, atque 
ei facilis reddatur accessus ad Summum Pontificem; 

d) Reviviscatur aliqua limitata « communicatio in sacris » inter 
presbyteros catholicos illorum rituum et fideles, etiam sacerdotes, dissi¬ 
dentes; saltem multum foveatur apostolatus pacificus inter illos fratres 
separatos, modo vere catholico et oecumenico. 

© Sebastianus Valloppilly 
Episcopus Tellicherriensis 

44 

Exc.mi P. D. IACOBI MENDONCA 
Episcopi Tiruchirapolitani (Tiruchirapalli) 

Die 25 aprilis 1960 

Eminentissime Domine, 

Magno cum gaudio accepi litteras Eminentiae Vestrae datas die 
18 iunii 1959 in quibus desiderium Summi Pontificis cognoscere opi¬ 
niones seu sententias atque colligere consilia et vota episcoporum pate¬ 
fecisti. 

Aliqua vota quae regionibus missionum perutilia esse sentimus sunt 
sequentia: 

1. Ut clero indigeno detur in sua patria facilitas obtinendi gra- 



204 


INDIA 


dus academicos pro licentia et doctoratu in Philosophia, Theologia 
et Sacra Scriptura. 

2. Ut clero indigeno detur in sua patria formatio solida vitae spi¬ 
ritualis ut pro clero regulari. 

3. Ut sacerdotibus in missionibus degentibus detur possibilitas se 
perficiendi post suam promotionem ad ordines sacros in rebus Theo¬ 
logiae et Sacrae Scripturae; et ut hoc fiet stabili modo e. g. per ali¬ 
quam commissionem ad hoc ordinatam secundum provincias eccle¬ 
siasticas. 

4. Ut simplificatio Codicis luris Canonici urgeatur vel saltem pro 
regionibus missionum habetur codex aliquod simplificatum. 

5. Ut ad musicam sacram in regionibus missionum erigatur insti¬ 
tutum aliquod officiale pro clero indigeno in patria sua secundum pro¬ 
vincias ecclesiasticas. 

Omni quo par est obsequio Eminentiam Vestram prosequor me- 
que profiteor, 

Eminentiae Vestrae add.mum 

© Iacob Mendonca 
Episcopus Tiruchirapolitanus 


45 

Exc.mi p. d. athanasii c. polachirakal 


Episcopi Tiruvallensis (Tiruvalla) 


31 augusti 1959 

N. B. - Hae notae desumptae sunt tam ex actis Concilii Vaticani quam 
ex multis aspectibus situationis Ecclesiae hodiernae. 

I. De convocatione 

Hic agitur de illis tantum episcopis veris qui non habent commu¬ 
nionem cum Sede Apostolica. 

A) De Episcopis Orientalibus-. 

Multum proderit illos dissidentes convocare modo personali, et 
non tantum generali, etiam per litteras ipsius Summi Pontificis. Hae 
litterae mandari possint sive ad caput supremum cuiusque nationis vel 
ritus, sive etiam ad principales archiepiscopos et metropolitas. 



EPISCOPUS TIRUVALLENSIS 


205 


Tantum hierarchia sic dicta « veterum catholicorum » valet vali¬ 
ditate sui episcopatus. Forsan etiam isti possint invitari ad concilium 
per litteras pontificales mandatas ad eorum archiepiscopos. 

II. De praesentia eventuali aliorum Christianorum 

Alii dissidentes, ut maior pars Protestantium sed tantum illorum 
quo aliquam « orthodoxiam » servant, possint invitari modo amicabili 
ut delegatio aliqua mittatur ad « observandum » laborem Concilii. Com¬ 
mendatur ut delegatio aliqua ex « World Council of Churches », ex 
« World Lutheran Association » etc. invitetur. 

III. De modo agendi cum Episcopis Orientalibus dissidentibus 

Si quidam ex illis ad Concilium adire velint, difficultas oriri potest 
de eorum statu in Concilio ex eo quod ius strictum habent nullum ex 
eorum situatione separationis a vera Ecclesia. Forsan solutio aliqua dif¬ 
ficultatis inveniri possit hoc modo: illi dissidentes deliberationes Con¬ 
cilii sequi possint, sed modo passivo tantum. 

IV. De lingua adhibenda in Concilio 

Latina lingua servari potest, sed multum faveatur systema moder¬ 
num, quo simultaneae versiones in variis linguis modernis modo electro¬ 
nico eruantur. 

Pro ipsis actibus officialibus Concilii, textus detur non solum in lin¬ 
gua Latina, sed etiam in aliis ecclesiasticis idiomatibus, ut Graeco, Sy¬ 
riaco, Armenico, Arabico etc. et etiam in aliquibus, praeclaris lin¬ 
guis modernis. Sic magis affirmabitur character universalis Ecclesiae 
Catholicae. 

V. De sede Concilii 

Forsan melius est ut Concilium extra Urbem locum habeat. Sic for¬ 
san illi Christiani non-catholici ad illam maximam adunationem magis 
afficiantur. Civitates illustres ut Venetiae, Mediolanum, etiam extra Ita¬ 
liam sed proximae Urbi, ut in Austria, Germania meridionali, Gallia 
orientalis, eligi possint. 

VI. De materiis tractandis in Concilio 
De Ecclesia Universali-. 

1. Ut maior auctoritas tum Archiepiscopis tum episcopis concedatur, 
particulariter in materiis dispensationum, et etiam in regionibus a S. Con¬ 
gregatione de Propaganda Fide dependentibus. 



206 


INDIA 


2. Ut vita communis pro clero dioecesano magis promoveatur. 

3. Ut episcopi non faciliter novas familias religiosas incipiant. 

4. Ut synodi sive provinciales sive regionales sive dioecesani magis 
foveantur, atque regulariter adunentur. 

5. Ut diaconatus, etiam virorum in matrimonio viventium, repristi- 
netur, ut status permanens cum significatione liturgica et pastorali. 

6. Ut alii ordines minores et etiam subdiaconatus, reviviscant modo 
pastorali, ut catechistae lectores facti; sacristani, ostiarii etc. 

7. Ut laici bene formati spirituque apostolico imbuti participare 
possint intimius vitae Ecclesiae v. g. instituendo consilia talium pro 
paroeciis, dioecesibus, regionibus etc. 

8. Ut in multis regionibus, etiam missionum, melius distribuantur 
dioeceses. 

9. Ut tituli honorifici, dati a SS. Pontifice presbyteris dignis, magis 
simplificentur, etiamque rarius concedantur. 

10. Ut officiales laborantes in Curia Romana universalius ex tota 
Ecclesia seligantur, eo ut character universalis Ecclesiae melius appa¬ 
reat, atque consultationes de rebus ad regiones tam diversas pertinentibus 
accuratius fiant. 

11. Ut index librorum prohibitorum corrigatur, et permissio legendi 
illos libros facilius ad confessores concedatur. 

12. Ut libertas amplior concedatur ad adaptandam liturgiam Catho¬ 
licam ad indolem culturalem et religiosam populorum quae vivunt extra 
Europam. 

13. Ut magis simplificetur ius canonicum. 

14. Ut repristinentur leges ieiunii et abstinentiae ad fovendam mor¬ 
tificationem populi christiani his temporibus nimis proni ad satisfactio¬ 
nes materiales. 

15. De paupertate illorum ordinum religiosorum qui « ut mendi¬ 
cantes » apparere debent, particulariter in regionibus missionum. 

16. Ut restauretur, canonice statuatur, et amplius foveatur ordo 
monachorum professorum qui sacerdotio non gaudent. 

17. Ut melius magisque vigiletur ut devotiones non consonantes spi¬ 
ritui Ecclesiae, imprimis liturgico, arceantur. 

18. Ut melius distribuantur sacerdotes tam religiosi quam dioecesani, 
ut fideles melius curentur. 

19. Ut magis foveatur motus oecumenicus in Ecclesia, tam inter 
ipsos Catholicos quam in relatione cum christianis separatis. 

20. Ut studia in seminariis magis adaptentur necessitatibus hodier¬ 
nis peculiariter insistendo in indolem pastoralem, spiritualem, culturalem, 
biblicam liturgicamque illorum studiorum. 



EPISCOPUS TIRUVALLENSIS 


207 


21. Ut adaptetur Calendarium Liturgicum Ecclesiae Universalis, eo 
ut Festa Temporis melius eluceantur, et tantum serventur illae comme¬ 
morationes Sanctorum quae vera significatione gaudent. 

22. Ut relationes inter episcopos et religiosos in regionibus missio¬ 
num melius explicentur. 

23. Ut capitula canonicorum non serventur in regionibus ubi cum 
conditionibus hodiernis minus consonant. 

24. Ut sacerdotes et seminaristae ritus latini melius educentur ad 
intelligentiam Ecclesiae Orientalis atque eius consequentem amorem. 

25. Ut Patriarchae Orientales saltem Patribus Cardinalibus aequipa- 
rentur, tam in eorum dignitate quam in eorum privilegiis et statu in 
Ecclesia. 

26. Ut missiones ad non-christianos extendantur ad sacerdotes et 
religiosos rituum orientalium, peculiariter in regionibus Indiae ubi 
paucissimi vel nulli Latini catholici vivunt. 

27. Ut creetur speciale Collegium pro seminaristis rituum Orien¬ 
talium in Urbe, etiam si praesens Collegium de Propaganda Fide dividi 
debeat. 

28. Ut constituantur speciales commissiones liturgicae pro unoquo¬ 
que ritu, sive in Urbe, sive in regionibus ubi illi ritus inveniuntur. 

29. Ut tituli honorifici qui a Curia Romana habitualiter conceduntur 
pro ritibus orientalibus valde limitentur, nisi abrogentur, eo ut antiqui ti¬ 
tuli ad illos ritus pertinentes melius serventur atque honore praelu¬ 
ceantur. 

30. Ut largius atque cum spiritu vere Catholico foveatur unio Ec¬ 
clesiarum dissidentium ad Ecclesiam Unam et Veram. 

Per labores Concilii vitentur quaeque expressiones, disputationes, 
sententiae, quae ut superioritatem Ecclesiae Occidentalis nimis sapiant, 
vel quae aliquem contemptum illorum « fratrum separatorum » osten¬ 
dant. 

Fortiter removeatur pro futuro quaeque suspicio sic-dictae « lati¬ 
niza tionis » tam in ritibus quam in iurisdictione. 

Prohibeatur, secundum veram traditionem Sedis Apostolicae, pos¬ 
sibilitas amplectendi ritum latinum pro illis Orientalibus qui ad Eccle¬ 
siam uniuntur, exceptis casibus particularibus ab hierarchia competenti 
tractandis. 

31. Corrigatur novum Ius Canonicum Orientale, nuper publica¬ 
tum, eo ut traditiones legitimae Ecclesiae Orientalis melius serventur, 
conditiones locales accuratius observentur, atque maior libertas per¬ 
mittatur, v. g. Subdiaconatus ne sit impedimentum sive prohibens sive 



208 


INDIA 


dirimens ad contrahendum matrimonium, cum semper apud Orientales 
Subdiaconatus, ut ordo minor consideratur. 

32. Si umquam, quod Deus faveat!, aliqua Ecclesia separata ad unio¬ 
nem Verae Ecclesiae redeat, ne illa introducere debeat immediate et 
quasi ex tempore totam legislationem canonicam ut viget hodie, atque ei 
facile reddatur directus accessus ad Summum Pontificem. 

33. Reviviscatur aliqua limitata « communicatio » in sacris » inter 
presbyteros catholicos illorum rituum et fideles, etiam sacerdotes dissi¬ 
dentes ut saeculis xvn et xvui vigebat in regionibus proximi Orientis. 
Saltem multum foveatur apostolatus pacificus inter illos fratres sepa¬ 
ratos, modo vere catholico et oecumenico. 

ffi Athanasius C. Polachirakal 
Episcopus Tiruvallensis 


46 

Exc.mi P. D. GEORGII ALAPATT 
Episcopi Trichuriensis (Trichur) 


Eminentissime Princeps, 


Die 25 augusti 1959 


Litteras Prot. N. 1 C/59-1378 mihi transmissas die 18 iunii accepi 
magno cum gaudio. Animadversiones, vota et consilia mea circa res et 
argumenta quae in futuro Concilio Oecumenico poterunt tractari humil¬ 
lime submitto, ea dividendo in diversa capita, quaedam pertinentia ad 
partem doctrinalem quaedam ad disciplinam cleri populique Christiani 
et quaedam vero ad maioris momenti negotia quae in hodiernis tempo¬ 
ribus Ecclesia omni cum sollicitudine obire debet. 

Fausta omnia adprecor pro optimo exitu Concilii Oecumenici Deo 
Optimo Maximo adiuvante. 

Arripiens hanc occasionem ego cum clero populoque meae dioece¬ 
sis profundam erga Apostolicam Sedem devotionem provoveo et impen¬ 
sos animi sensus ex corde Eminentiae Vestrae tribuo. 


Eminentiae Vestrae 
devotissimus in Christo 

83 Georgius Alapatt 
Episcopus Trichuriensis 



EPISCOPUS TR.ICHURIENSIS 


209 


De convocandis ad Concilium ut observantibus 

Cum Summus Pontifex feliciter regnans Ioannes XXIII principale 
scopum Oecumenici Concilii esse reducere ad unitatem Ecclesiae fra¬ 
tres omnes separatos Graecos nempe et Russos omnesque sectas Pro¬ 
testandum et Iacobitorum ritus Syro-Antiocheni Malankarentium saepe 
declaravit, peropportunum erit extendere illis personis illustribus qui 
eis praesunt invitationem personalem ut in Concilio partem habeant 
ut observantes et mentem eorum libere aperiant, difficultates eorum 
patefaciendo solutionesque ex publica discussione obtinere satagendo. 
Tali Concilio pro eodemque fine invitari debent et delegati ex « World 
Council of Churches », ex « World Lutheran association » et ex « Church 
of South India ». Quum Summus Pontifex suam pastoralem sollicitu¬ 
dinem super eos quoque extendere vult, fraterna cum caritate et maxima 
cum patientia discussio cum illis evolvi debet tum in rebus dogmaticis 
tum in rebus disciplinaribus. In terminologiis utendis, expressionibus 
quoque, maxima cautione adhiberi debet. Verba « secundae classis Ca¬ 
tholici » quando loquitur de catholicis ritus Orientalis; verba « Dissi¬ 
dentes » quando loquitur de fidelibus Ecclesiae Orthodoxae odium con¬ 
tra illos sapiunt et ergo evitari debent. 


Doctrinae Capita 

1. Peropportunum erit Patribus Concilii deliberare quomodo Fides 
in Deum in diem minuatur toto in mundo nonobstante efficaci praedi¬ 
catione Evangelii in toto Orbe terrarum, inter tot et tantas aerumnas, 
quomodo fallaciis Materialismi, Agnosticismi, Atheistici Communismi 
etc. implexi, non tantum Russi et Chinesi, in totali denegatione existen- 
tiae Dei vivant sed etiam populi Christiani in terris dominationis Rus¬ 
sorum persecutionem patiantur et in discrimine perditionis fidei exi- 
stant et quomodo etiam in regionibus ubi Russia non tenet principatum 
populus Christianus et a fortiori et alii in unum Deum credentes in 
indifferentismum facile labant. Ratio principalis huius defectionis non 
solum in rudioribus sed etiam in « Intellectualibus » inveniri debet in 
inadaequata universali religionis instructione, in negligentia applicatio¬ 
nis principiorum scientiae socialis enucleatorum in Summorum Pon¬ 
tificum Litteris Encyclicis quibus inaequalis status conditionum ope¬ 
rariorum et Capitalistarum solvi queat, media et remedia universaliter 
et practice applicando. Oecumenici Concilii erit leges et regulas condere 
ut tandem aliquando quaestio socialis quantum possibile est solvatur. Si 
media efficacia non invenirentur et in praxi non deducerentur in omnibus 


14 (II d) 



210 


INDIA 


dioecesibus Ecclesiae universalis, Communismus ramos spargeret ubique 
et vita catholica periclitaretur in toto mundo. 

2. In symbolo fidei adiungantur Dogmata fidei Immaculate Conceptio¬ 
nis, Infallibilitatis Summorum Pontificum, Assumptionis B. Virginis ita 
ut quotidie fideles eas veritates quoque profiteri possint. 

3. Quum plurimi praesertim in terris missionum et ubi toleran¬ 
tia omnium religionum permittitur, dicant omnes religiones esse varias 
vias adducentes asseclas earum religionum ad verum Deum, Catho¬ 
licorum est falsitatem vindicare eorum asserti et proclamare catholicam 
religionem inter tot et tantas religiones esse unicam veram religionem a 
Deo revelatam. Hoc aliis persuadere cum non sit facile opus, catholici 
curare debent ut prudenter et sine offensione procedant. Asseclae con¬ 
tradicentium religionum suas antiquiores nostra esse, nobis dicunt. Pro- 
testantes vero Reformatores reformationem catholicae religionis legiti¬ 
mam esse dicunt. Sepositis vero argumentis ad alliciendos hos non ca¬ 
tholicos, optima via est fovere amicabilem consuetudinem et introdu¬ 
cere fraternam discussionem et peroptandum hunc in finem ut associa¬ 
tiones cosmopolitae formentur ad intimam consuetudinem inter mem¬ 
bra aliarum religionum fovendam. Tales conferentiae utiles erunt maxime 
ne influxus Communismi pervadat et corrodat communitates Deum 
confitentes. 

4. Est valde dolendum quod insufficiens et superficialis instructio 
catechetica impartiatur pueris et iuvenibus in scholis elementariis, me¬ 
diis et superioribus ut religionem publice confiteri eamque defendere nul¬ 
latenus capaces evadant. Haec est ratio cur illi vitam practicam Christia¬ 
nam paulatim amittant et sensim sine sensu in Communismum prola¬ 
bantur. 

Disciplina cleri populique christiani 

1. Clerici dum in seminario sacrarum scientiarum cursum complent, 
vacent etiam studiis socialibus, beneque se instruant in Encyclicis Sum¬ 
morum Pontificum de iis rerum tractantibus. In vita pastorali non con¬ 
tenti esse debent solum ministrando suis fidelibus in Ecclesia. Pasto¬ 
ralis sollicitudo extendi debet in pauperibus sublevandis et infirmis cu¬ 
randis. Pastores oves cognoscere debent et ad finem talem domos omnium 
parochianorum semel in anno saltem visitare debent et si opus est multo- 
ties. Curandum ut condatur « Parish Fund »: colligatur summa pecuniae 
et detur pauperibus secundum necessitatem. Inter pastores et parochia- 
nos intima consuetudo et contactus semper foveatur. 

2. Clerici debent sanctiorem prae laicis vitam interiorem et exterio¬ 
rem ducere, eisque virtute et recte factis excellere. Vita interior et spi- 



EPISCOPUS TRICHURIENSIS 


211 


ritualis clericorum est fons omnium activitatum pro salute animarum 
et ergo ea exercitiis spiritualibus ut v. gr. meditatione quotidiana, Sacri¬ 
ficio Missae etc. semper fovenda et vivificanda est. Conferendae parocho¬ 
rum aliorumque sacerdotum in certis temporibus adunatis sub praesi¬ 
dentia episcopi, mensiles recollectiones spirituales unoquoque mense, 
vigilantia episocpi et vicariorum foraneorum maximae erunt utilitatis 
ad internum spiritum flagrandum. 

3. Est querimonia fidelium quod propter multiplicia parochorum 
negotia in administratione bonorum temporalium parochi non fovent 
pastoralem sollicitudinem et consuetudinem inter fideles. Fideles ergo 
sensim sine sensu a parochis avelluntur. Ut obveniat huic difficultati 
status Diaconalis instituatur. Laici bonis moribus praediti et matrimo¬ 
nio iuncti si Ecclesiae servire velint in diaconali statu cooptentur. Hi 
maximum utilitatis possunt esse pro parochis ad visitandos domos catho¬ 
licorum, ad administrationem bonorum ecclesiasticorum gerendam etc. 
Itaque deficientia sacerdotum modo considerabili suppleri poterit. Pa¬ 
rochi liberi erunt ut magis magisque consuetudinem inter fideles insti¬ 
tuant, quod hisce temporibus omnino optandum est. 

4. Praeter diaconos in qualibet paroecia instituatur Comitatus ali¬ 
quorum virorum et mulierum forte desumptorum ex variis associationibus 
in paroecia existentibus qui fideliter stent cum parochis ad omnia ge¬ 
renda munera. Hic comitatus stabilis esse debet. 

5. Codex iuris canonici noviter edatur incorporatis emendationibus, 
inferpretationibusque authenticis usque ad hodiernum diem publicatis ut 
in manu habeatur unicum volumen. Addantur in'Codice novi canones 
excerpti ex legislatione iam introducta de vita claustrali et de habitu 
religiosorum et religiosarum, de Actione Catholica, de Saecularibus In¬ 
stitutis, de quaestionibus socialibus etc. 

6. Termini et principia in iure Codicis canonici Orientalis contenta 
melius enucleentur. Partes iuris orientalis adhuc non editae quampri¬ 
mum iuris publici fiant. 

7. Poenae ecclesiasticae, praesertim latae sententiae, minuantur et 
quaedam removeantur vel relaxentur. Absolutiones a poenis tum in foro 
interno tum in foro externo magis magisque Ordinario loci commit¬ 
tantur. 


De Ecclesia Orientali 

8. Sacerdotibus confluentibus in aliquo territorio orientali libere ex¬ 
tendatur labor missionarius tum in patria tum extra patriam. Ita etiam 
in illis regionibus ubi paucissimi sunt catholici latini ritus ut in India 



212 


INDIA 


Septentrionali, si sacerdotes mittuntur ad propagandam fidem, per¬ 
mittatur quoque illis novas dioeceses ritus orientalis formare. 

9. Si religiosi ritus orientalis in Congregatione vel ordine ritus la- 
tini sufficienti numero inveniuntur tunc pro eis domus instituatur exclu- 
siva ut in ea vivant simul et liturgiam ritus orientalis exerceant. 

10. Patriarchae Orientales consideratione habita antiquitatis eorum 
Sedium et dignitatis, Cardinalitia dignitate decorentur et ita praecedentiae 
quaestio solvatur. 

11. In liturgia quamprimum sermo patrius quantum fieri potest 
introducatur ut fideles participationem activam habeant. 

12. Impedimenta matrimonialia pauciora fiant et non plusquam unus 
concedatur in ordinariis circumstantiis ad causam proponendam ad 
nullitatem matrimonii contracti declarandam. 

13. In dispensationibus impedimentorum concedendis restrictio re¬ 
laxetur et maior facultas impertiatur Patriarchis, minus episcopis. 

14. Competentia in causis matrimonialibus modo administrativo trac¬ 
tandis vigente iure secundum rerum naturam nunc dispertitur in qua- 
tuor sacra Dicasteria, S. Congregationem Sacramentorum nempe et 
S. Officii, Tribunalis Apostolicae Signaturae et Sacrae Romanae Rotae. 
Optandum est ut maior concentratio habeatur et causae matrimoniales 
referri debeant duobus istorum Dicasteriis. 

15. Extensiores facultates dispensationis impedimentorum matri¬ 
monii et absolutionis censurarum concedantur Ordinariis locorum ne 
nimis labor opprimat sacrarum Congregationum officiales. 

© Georgius Alapatt 
Episcopus Trichuriensis 


47 

Exc.mi P. D. GREGORII B. V. THANGALATHIL 
Archiepiscopi Trivandrensis Syrorum Malankarensium (Trivandrum) 

Eminentissime Domine, 

Infrascriptus Benedictus Mar Gregorius, Archiepiscopus Trivandren- 
sis vult ad epistolam Eminentiae Vestrae d. 18 iunii 1959 respondens, 
adiungere his litteris animadversiones meas humillimas nec non consilia 
et vota de rebus et argumentis in futuro Oecumenico Concilio pertrac¬ 
tandis. 

Una cum clero et populo huius Archidioecesis preces Deo Omnipo- 



ARCHIEPISCOPUS TRIVANDRENSIS SYRORUM MALANKARENSIUM 


213 


tenti effundo ut Concilium hoc Oecumenicum quod Summus Pontifex 
feliciter regnans convocare dignatus est fructum multum afferat ad glo¬ 
riam Dei Altissimi et ad magnam utilitatem totius Ecclesiae. 

Occasionem hanc sumo meum profundum sensum devotionis erga 
Sedem Apostolicam exprimere et Eminentiae Vestrae reverentiam meam 
manifestare. 

Eminentiae Vestrae Rev.mae 
addictissimus et devotissimus 

68 Gregorius B. V. Thangalathil 
Archiepiscopus Trivandrensis Syrorum Malankarensium 

A) De convocatione 

I. Dissidentium 

Multum, puto, profuturum esse, dissidentibus fratribus aliquam in¬ 
vitationem personalem, non tantum generalem elargiri, forsan per ipsius 
Summi Pontificis litteras. Hae litterae mitti possunt principibus unius 
cuiusque Ecclesiae autocephalae secundum nationalitates vel ritus. 

In India vero meridionali lacobitae ritus Syro-Antiochaeno-Malanka- 
rensis sunt praecipui inter dissidentes. Marthomitae qui saeculo praeterito 
influxu Protestandum secesserunt a Iacobitis, veniunt in alterum locum. 
De validitate autem sacrorum Ordinum Marthomitarum dubium est. 

II . Aliorum Christianorum 

Alii quoque Christiani ut variae sectae Protestantes qui aliquam 
« orthodoxiam » servant, possunt amice invitari ut quibusdam saltem 
coetibus conciliaribus intersint si velint. Legationes nempe ex « World 
Council of Churches », « World Lutheran Association » etc. sollicitari 
possunt. Ex nostra autem regione inter invitandos Protestantes nomi¬ 
nare velim praecipue « The Church of South India ». 

B) De tractandis in Concilio 

I. Ad Ecclesiam Universalem spectantia 
Suggerere velim: 

1. Ut magis promoveatur vita communis inter cleros Dioecesanos. 

2. Ad melius promovendum vitam spiritalem, studium ecclesiasti¬ 
cum et activitates apostolicas modernis temporibus congruentes, insti¬ 
tuta ut Centrum Pastorale, Associationes Pro Clero dioecesano, condi 
possunt in unaquaque provincia vel Dioecesi. 



214 


INDIA 


3. Ut synodi tum dioecesanae, tum provinciales, et etiam regionales 
frequenter convocentur. 

4. Ut loci ordinariis ampliores facultates dispensandi concedantur. 

5. Ut congregationes religiosae quarum constitutiones fere similes 
sunt vel quae easdem activitates exercent, aliquo modo coordinentur in¬ 
ter se quoad earum regimen et activitates apostolicas. 

6. Ut fines dioecesium melius distribuantur consideratis necessita¬ 
tibus uniuscuiusque loci. 

7. Ut officiales operam navantes in Curia Romana et Consultores sa¬ 
crarum Congregationum ex universali Ecclesia seligantur ita ut character 
universalitatis Ecclesiae melius eluceat et consultationes rerum ad di¬ 
versas regiones pertinentium facilius et accuratius fiant. Consultores 
vero in rebus liturgicis et pastoralibus maiori saltem ex parte pollere 
debent scientia practica et experientia matura in rebus a se tractandis. 

8. Ut Index librorum prohibitorum recenseatur et emendetur si 
opus sit. 

9. Ut amplior libertas in adaptanda Liturgia Catholica ad cultura- 
lem et religiosam indolem populorum cuiusque loci concedatur. 

10. Ut processus matrimoniales simplificentur pro regionibus mis- 
sionalibus et locis eis aequiparabilibus. 

11. Ut pristina praxis ieiunii et abstinentiae renovetur quantum 
fieri potest ad fovendum spiritum mortificationis inter fideles nimis 
pronos ad satisfactiones sensibiles sub impetu materialistico moderni 
aevi. 

Ubi autem pristina illa praxis ieunii et abstinentiae conservatur in 
rigore suo antiquo, necessariae mitigationes spectatis mutatis tempori¬ 
bus et hominum indole induci debent. 

12. Ut sacerdotes religiosi inducantur ad facilius auxilium prae¬ 
standum ad voluntatem Ordinariorum in illis locis ubi hoc necessarium 
evadit propter penuriam sacerdotum dioecesanorum. 

Curandum est ut ministerium sacerdotale dirigatur magis ad di¬ 
rectam curam animarum quam ad directionem institutorum, quae autem 
directio comittatur magis ad religiosos laicos et sorores quantum fieri 
possibile est. Etiam laici catholici debent maiori cum cura instrui et 
praeparari ad hoc munus adimplendum. 

13. Ut magis foveatur Motus Oecumenicus in Ecclesia, tam inter 
ipsos Catholicos quam in relatione ad Christianos dissidentes. 

14. Ut studia in Seminariis magis adaptentur necessitatibus ho¬ 
diernis. Ibi quaestiones vitales moderni aevi maiori cum diligentia per¬ 
tractari debent. Sic a) Philosophia moderna substitui debet in loco 
quaestionum iam antiquatarum nunc autem vero, non magni momenti; 



ARCHIEPISCOPUS TRIVANDRENSIS SYRORUM MALANKARENSIUM 


215 


b) S. Scriptura quae est Verbum Divinum et proinde Vita Aeterna in¬ 
tensius et maiori cum diligentia disci debet. 

15. Conditio oeconomica clericorum in Seminariis sit aliquomodo 
proportionata modo vivendi plebis illarum regionum in quibus vi¬ 
vunt. Efficaciora media adhibenda sunt ut clerici melius foveant ac colant 
spiritum paupertatis secundum leges canonicas. 

16. Eo ut illi qui nuncupantur « pastores » apud protestantes faci¬ 
lius possint amplecti fidem Catholicam, modo sint bene dispositi, ha¬ 
biles habeantur promoveri ad sacerdotium vel saltem ad diaconatum 
etiamsi illi in vita coniugali vivere pergant. Haec autem licentia valeat 
tantum pro ipsis « pastoribus » qui actu fidem amplectuntur, non vero 
pro eorum posteris. 

17. Ut clerici latini edoceantur in rebus orientalibus ita ut possint 
recte aestimare excellentiam rituum orientalium et eos amare. 

II, Ad Ecclesiam Orientalem spectantia 

18. Ut Archiepiscopi et alii supremum locum tenentes in aliquo ritu, 
facultatem habeant mittendi sacerdotes suos ad excercendum mini¬ 
sterium inter fideles vel dissidentes sui ritus ubi sat numerosi degunt 
extra proprium territorium. 

19. Ut Congregationes religiosae ritus latini admittentes etiam fi¬ 
deles ritus orientalis instituant domos ubi servatur ritus orientalis si 
hi sufficientes inveniantur in numero. 

20. Ut commissiones liturgicae et disciplinares constituantur pro 
unoquoque ritu in regionibus ubi illi ritus inveniuntur et, si necesse 
est, etiam in Urbe. 

21. Ut Patriarchae orientales saltem Patribus Cardinalibus aequi- 
parentur, tam in eorum dignitate quam in privilegiis et statu in Ecclesia. 

22 .Si qua Ecclesia secessa, Deo favente, redeat ad unionem cum 
Vera Ecclesia ne illa introducere cogatur statim et quasi ab improviso 
totam legislationem canonicam ut viget hodie, atque ei facilis reddatur 
accessus ad Summum Pontificem. 

23. Apostatis, haereticis et schismaticis iam per longum tempus ab 
Ecclesia disiunctis et fere alienatis a religione Catholica, sed nunc redire 
cupientibus in sinum Matris Ecclesiae, liceat sibi eligere quemcumque 
ritum Catholicum ita ut eorum reditus facilior et saepe etiam possibilis 
reddatur. 

24. Sancti Orientales. excolantur ampliori cum agnitione et vene¬ 
ratione in Ecclesia universali: eorum nomina includantur in litaniis 



216 


INDIA 


sanctorum, erigantur eis statuae vel monumenta in Urbe et in ecclesiis 
ubi fideles christiani in maiori numero frequentant. 

25. Desiderabile erit nosse accuratius naturam obligationum pra- 
xium religiosarum vigentium in Ecclesia Orientali ut sunt obligationes 
assistendi Ss. Sacrificio Missae, ieiunii et abstinentiae etc. 

© Gregorius B. V. Thangalathil 
Archiepiscopus Trivandrensis 


48 

Exc.mi P. D. IOSEPHI ATTIPETTY 
Archiepiscopi Verapolitani (Verapoly) 


Una cum eo responsum dederunt: 


Exc.mus P. D. 
Exc.mus P. D. 
Exc.mus P. D. 
Exc.mus P. D. 


VINCENTIUS V. DEREERE, Ep. Trivandrensis 
Latinorum (Trivandro dei Latini). 

PETRUS B. PEREIRA, Ep. tit. Urusitanus, Auxil. 
Trivandrensis Latinorum. 

HIERONYMUS FERNANDEZ, Ep. Quilonensis 
(Quilon). 

THOMAS R. AGNISWAMY, Ep. Kottarensis 
(Kottar). 


Exc.mus P. D. IOANNES A. ABASOLO Y LECTJE, Ep. Vijaya- 
puramensis (Vijayapuram). 

Exc.mus P. D. ALEXANDER EDEZHATH, Ep. Coccinensis 
(Cochin). 

Exc.mus P. D. MICHAEL ARATTUKULAM, Ep. Alleppeyensis 
(Alleppey). 

Rev.mus D. PAULUS LENTHAPARAMPIL, Administrator Cali- 
cutensis (Calicut). 


Die 24 augusti 1959 


Eminentissime ac Reverendissime Pater, 

Liceat Nobis, infrascriptis Ordinariis Provinciae Verapolitanae in 
Kerala, Indiae Meridionalis, iuxta desiderium Eminentiae Vestrae Re¬ 
verendissimae per litteras Vestras diei 18 iunii 1959 expressum, auditis 
etiam opinionibus quorumdam virorum ecclesiasticorum peritorum et 
prudentium, illae Pontificiae Commissioni Antepraeparatoriae pro Con¬ 
cilio Oecumenico circa res et argumenta quae in futuro Concilio tractari 
poterunt, sequentes animadversiones et vota humiliter submittere. 



ARCHIEPISCOPTJS VERAPOLITANUS 


217 


I. Doctrina 

a) Circa effatum: « extra Ecclesiam nulla salus » desideratur clari¬ 
ficatio. Terminologia circa necessitatem pertinendi ad Ecclesiam Roma¬ 
nam Catholicam praecise determinetur, ad lucem Encyclicae Mystici 
Corporis. 

Doctrina de « Corpore Christi Mystico », a Pio XII in sua encyclica 
exposita, sollemniter declaretur. 

b) Censemus opportunum esse ut positio fidelium laicorum in Corpore 
Christi Mystico, praesertim ratione apostolatus eorum, clarius expo¬ 
natur, tum aspectum theologicum tum aspectum disciplinarem determi¬ 
nando. 

c) Communismus atheisticus sollemniter condemnetur. Pariter sectae 
seu associationes, videlicet « National Church », « Progressive Catho- 
lics », « Reformed Catholics », « All-Kerala Catholic Leaque » et alia 
similia etiam condemnentur. 

d) Consideratis rerum adiunctis huius temporis necesse est habere 
directiones opportunas quoad co-operationem cum non-Catholicis, prae¬ 
sertim in oppugnatione atheismi. 

e) Normae sanae et praecisae dentur de molestis quaestionibus ho¬ 
diernis uti de limitatione prolis (family planning), de continentia periodica 
(safe period), de seminatione artificiali, de sterilizatione eiusque sequelis 
quoad validitatem sacramenti atque liceitatem usus maritalis. 

/) Opportuna videtur explanatio doctrinae socialis Ecclesiae, ad 
ostendendam positionem Ecclesiae in rebus socialibus. Ad vitandas non 
iustas interpretationes necessarium videtur promulgare Codicem luris 
Socialis Ecclesiastici ubi principia ab omnibus tenenda et normae ab omni¬ 
bus Christianis observandae systematice exponantur. 

II. Disciplina 

a) De candidatis ad sacerdotium : 

1) Censemus quod obligatio parochorum promovendi vocationes ad 
sacerdotium magis urgenda sit. Ad meliorem distributionem cleri inter 
regiones eiusdem nationis, determinetur modus quo Episcopi in Dioecesi¬ 
bus, quae vocationibus florent, candidatos ad sacerdotium in alias dioe¬ 
ceses possint ordinare. 

2) Urgeatur necessitas tradendi disciplinas ecclesiasticas in lingua 
latina in omnibus seminariis. 

3) Cursus methodicus pastoralis post quartum annum theologiae 
in Collegio ad hoc destinato instituatur. 



218 


INDIA 


b) De Apostolatu Sociali : 

Cum apostolatus socialis in terris missionum, tum ad exercitium ca¬ 
ritatis Christianae, tum ad promovendas conversiones, tum ad vitandum 
Communismum admodum utilis sit sequentia proponimus: 

1) Parochi et sacerdotes, fideles sibi commissos, in ecclesia sive 
extra ecclesiam, doctrina sociali Christiana sedulo instruant. 

2) Deliberandum est de convenientia inserendi doctrinam socia¬ 
lem Ecclesiae in ipsis catechismis doctrinae Christianae. 

3) Considerandum est de necessitate seligendi in unaquaque dioe¬ 
cesi quosdam sacerdotes, in doctrina sociali tum theoretice tum practice 
rite paratos. 

c) De Breviarii recitatione et exercitiis spiritualibus: 

1) Gravi cum sollicitudine S. Sedes consulit sanctitati personali 
sacrorum ministrorum, mediis adhibitis opportunis. Ex alia parte opero¬ 
sitas pastoralis nostris diebus adeo urget ut plura in canonibus praescripta 
pro sacerdotibus circa pietatis actus quotidie ponendos passim fere impos¬ 
sibilia evadant. Ne in re tanti momenti, quae personalem sanctitatem sa¬ 
cerdotum et officium publicum orationis sacerdotalis respicit, conscientia 
sacerdotum scrupulis obruatur quaedam directiones explicitae traden¬ 
dae sunt. 

Tamen retineatur obligatio Breviarii prout traditione et lege intro¬ 
ducta est in disciplina latina ecclesiastica. 

2) Sensim sine sensu introducta est praxis exercitiorum spiritualium 
singulis annis peractorum non tantum inter laicos. 

Opportunum videtur ut huiusmodi fere generalis praxis lege generali 
sanciatur pro sacerdotibus. 

d) De modo apto ad negotia ecclesiastica celerius expedienda : 

Praesertim hisce ultimis annis post introductas modificationes in 
civitatibus relate ad modum administrandi res publicas, plures censent in 
Ecclesia res celerius expediendas fore. Praesertim illa quae ad materias 
pastorales attinent maiori alacritate solvenda essent. 

e) Plures dispositiones canonicae tantum rationibus historicis et iam- 
iam superatis conditionibus vitae ecclesiasticae respondent, originemque 
habuerunt in regionibus Europae vel ex influxu iuris romani vel germanici. 
Quae cum ita sint non amplectuntur realitatem praesentem. 

Propterea vel reducenda sunt huiusmodi instituta iuridica ad ius par¬ 
ticulare vel removenda. Sic ex. gr. privilegium quaeritandi eleemosynas, 
exemptio regularium in iis quae ad ministerium attinent, beneficia eccle- 



ARCHIEPISCOPUS VERAPOLITANUS 


219 


siastica, plura quoad administrationem bonorum, plura quoad poenas ipso 
iure incurrendas etc. 

£) Normae in codice datae de amotione parochorum ita innoventur 
ut Ordinarii, data necessitate, possint etiam parochos inamovibiles, sine 
processu in canonibus praescripto, removere. 

Disciplina temperatae vitae communis esset imponenda sacerdotibus, 
saltem primis decem annis sacerdotii. 

g) Pluralitas iurisdictionis in eodem territorio-. 

Ab antiquis temporibus per plurima saecula in Ecclesia viguit prin¬ 
cipium secundum quod in territorio ecclesiastico unus tantum Episcopus 
admittebatur. Sic in IV Cone. Lateranensi, ubi omnino prohibitum est 
« ne una eademque civitas sive dioecesis diversos pontifices habeat, tam¬ 
quam unum corpus diversa capita, quasi monstrum ». 

Ratione pastoralis officii erga Orientales, Ecclesia hoc principium, ser¬ 
vatis indole et spiritu episcopalis iurisdictionis, novis conditionibus apta¬ 
vit specialiter post reditum plurium Orientalum cum suis pastoribus ad 
unitatem Ecclesiae saeculis xvi et xvii. 

Hodie apud plures regiones Orientales aequali ratione atque Latini 
habent suos Episcopos. 

« Negari autem non potest ex hac regula quae aequa et necessaria est, 
etiam gravia incommoda oriri. Cum enim Episcopi orientales non solum 
personalem potestatem habent sed etiam territorialem, non secus atque 
Episcopi Latini, consequitur non raro in eodem territorio tres, quatuor, 
quinque Episcopos iurisdictionem habere » (Aemilius Herman, Mon. 
Eccl. LXXVII, ser. VII, [1952], p. 426). 

Fideles utriusque ritus Latini scilicet et Orientalis permixti inter se 
multis in locis habitant. His in adiunctis tam clerus in sua potestate exer¬ 
cenda quam fideles in suis obligationibus adimplendis difficultates et 
molestias de facto experiuntur non paucas. 

Naturale est ut unusquisque impendat diligentiam et curam ad sui 
ritus praestantiam et extensionem. Hoc saepe, multum ut experientia con¬ 
stat, nocet paci et emolumento regni Christi. Contentiones et discordiae 
exortae inter ritus non raro praebent scandala non tantum fidelibus sed 
etiam infidelibus. 

Neminem latet indebitam eorum quorum interest tendentiam eri¬ 
gendi ecclesias aliaque instituta sui ritus prope iam existentes institutiones 
alius ritus, ansam praebere discordiae et praedictis contentionibus etc. 

In his rerum adiunctis neminem pariter latet quod ob diffidentiam, ani¬ 
mositatem et aemulationem inter utrumque ritum existentem, activitates 
sociales, quae ad bonum et incrementum Ecclesiae et fidelium modernis 




220 


INDIA 


hisce temporibus maxime necessariae habentur, nec bene ordinari nec 
satis fructuose viribus ut oportet coniunctis, executioni mandari pos¬ 
sunt. 

Ad promovendam pacem et unitatem omnium fidelium in territorio 
et ad debito honore auctoritatem Episcopi servandum, aliquod re¬ 
medium est quaerendum: 

1) Imprimis non extendatur duplicitas vel pluralitas iurisdic- 

tionis. 

2) Ut unitas sacri regiminis, quoad res necessarias pro spirituali 
bono totius communitatis uberius tutiusque fovendo melius servetur, 
S. Sedes praeficiat territorio ecclesiasticum virum, debitis facultatibus 
praeditum, qui unitatem foveat decidatque quae veniunt agenda de con¬ 
sensu omnium Ordinariorum. 

3) Pro materiis mixtis diversorum rituum instituatur speciale of¬ 
ficium vel Congregatio, cui incumbat approbare vel non provisiones da¬ 
tas a Congregationibus quibus in Codice (can. 257 § 1). 

III. Quaestiones adaptationis liturgicae 

Christi Ecclesia, quam populos gentesque omnes complexuram ambitu 
suo, S. Scriptura dicit, novissimis saeculis, novas regiones ad fidem 
adiunxit. 

Quod singulari modo in Asia et Africa evenit. Censemus optimo 
fieri consilio, si harum gentium antiqua sapientiae monumenta prae- 
sentesque mores et ritus meditando atque amando, nostra religio accom¬ 
modata adaptatione proponatur quoad ritus, caeremonias methodumque 
expositionis. 

Sunt multi qui mira Graecorum et Latinorum sapientia et culturae 
sic dictae occidentalis progressione abnormiter capti, aliarum gentium 
culturam, mores, mentemque repellere vel ignorare sibi sumunt in evan- 
gelio proponendo religioneque docenda et vivenda. 

Deo sic disponente plura in omnibus culturis bona et eximia ha¬ 
bentur. Quod primi Christiani invenerunt in classicis graecis et latinis, 
nostrae aetatis Indiae, Sinensis, Iaponiensis et aliarum gentium populi 
in eorum monumentis traditionibusque facilius sentire et habere pote¬ 
runt, ut ad Deum sese convertant et Filium Suum Unigenitum agnoscant 
amplectanturque Ecclesiam ab Eo fundatam. 

Impellente ergo necessitate aperiendi portas Ecclesiae Christi his 
gentibus Asiae Africaeque aliquam immutationem introducendam pu¬ 
tamus: 

1) relate ad formationem scientifcam et ecclesiasticam candida- 



EPISCOPUS VISAKHAPATNAMENSIS 


221 


torum ad sacerdotium, praecipue eorum qui evangelii praecones in his 
regionibus evadent, veterum nostrorum, sapientia monitrix aurora Evan¬ 
gelii erit, si sacerdotes ex eis argumenta sumant relate ad Deum condi¬ 
torem et moderatorem omnium rerum, iura officiaque etc. etc. 

Iure meritoque notatum fuit ab auctoribus in huiusmodi adaptatio¬ 
nem caute procedendum, cum periculum adsit relativismi dogmatici si 
systema ab Ecclesia probatum et, uti philosophia perennis, propositum 
reiciatur ut quid occidentale. 

a) Exinde vera a falsis distinguenda, essentialia ab accidentali¬ 
bus, certa a disputabilibus. 

b) Et Christi religio proponenda modo consentaneo characteri 
et physionomiae populorum. 

2) Relate ad ritus: 

Cum ritus latinus valorem universalem praesefert, unitas ritus La¬ 
tini conservanda est, etiam in missionibus, in qualibet renovatione litur- 
gica efficienda. 

Linguam autem vernaculam in rituali pro sacramentis administran¬ 
dis fovendam esse censemus. Formam tamen uniuscuiusque sacramenti 
lingua latina dicendam esse putamus. 

Admissio vero linguae vernaculae in missali romano potest esse oc¬ 
casio multiplicationis rituum. Si creditum opportunus, usus linguae ver¬ 
naculae in aliquibus missis, hoc non fiat in Missis lectis privatim, quas 
sacerdos non adstantibus fidelibus celebret. 

Paternam benedictionem Vestrae Eminentiae supra nos et supra no¬ 
stros cleros fidelesque humiliter petentes, Sacram Purpuram reverenter 
deosculantes, summa qua par est devotione permanemus. 

Eminentiae Vestrae Reverendissimae 
humillimi servi 

Omnes sequuntur subsignationes 


49 

Exc.mi P. D. IOSEPHI BAUD 
Episcopi Visakhapatnamensis (Visakhapatnam) 

Le 14 avril 1960 

Monseigneur, 

J’ai bien recu en son temps la lettre du 18 juin 1959 de Mgr. Tar- 
dini, et votre lettre de rappel du 21 mars 1960 (1 C/59-1454 bis). 
Puisque Sa Saintete le Pape Jean XXIII a la bonte et 1’amabilite 



222 


INDIA 


de demander leur opinion a des Eveques missionnaires, comme moi 
perdus dans la jungle, loin des centres et peu au courant des idees et 
des evenements, voici, en toute simplicite, deux points qui me semblent 
importants: 

1. Le latin dans la liturgie devrait etre reduit a un minimum. 
Le latin peut continuer d’etre la langue officielle de PEglise, mais 
on doit constater que bien peu de gens la comprennent encore en 
Europe, et presque personne dans les pays de missions. La piete et 
1’enseignements de la doctrine y gagneraient si les textes liturgiques 
etaient mieux compris des gens. Or, par ici, a peine 10 sur 100 savent 
lire, moins de 1 sur 100 connaissent les caracteres latins (les langues in- 
digenes ont leur ecriture propre). 

2. Si 1’on veut avoir un contact religieux plus intime avec les non- 
catholiques, leur temoigner plus de vraie charite et pouvoir obtenir sur 
eux une influence religieuse plus profonde, il serait desirable que plu- 
sieurs des regles actuelles concernant « communicatio in divinis » soient 
revisees et elargies. 

Veuillez agreer, Monseigneur, 1’expression de mes meilleurs sentiments 
en Notre Seigneur. 

ffi IOSEPH BAUD 
Eveque de Visakhapatnam 


50 

Exc.mi P. D. ALPHONSI BERETTA 
Episcopi Varangalensis (Warangal) 


Ill.mo e Rev.mo Monsignore, 


30 aprile 1960 


Rispondo alia Sua lettera in data 21 marzo 1960 Prot. N. 1 C/59- 
1464 bis. 

A suo tempo ricevetti la lettera di S. E. il Card. Tardini. Non 
risposi perche non avevo nulla di-molto importante da suggerire e per- 
cbe ero sicuro che non avrei detto nulla di nuovo e di piu di quanto avreb- 
bero detto i miei Eccellentissimi Confratelli nelPEpiscopato. 

Mi spiace averle procurato questo incomodo. Avrei dovuto ri- 
spondere in ogni modo. Mi scusi, Reverendissimo Monsignore e gradi- 
sca i miei sinceri auguri e ossequi. 

Rispettosamente nel Signore 
ffi Alfonso Beretta 
Vescovo di Warangal 



INTERNUNTIUS AP. IN INDIA 


223 


51 

Exc.mi P. D. IACOBI ROBERTI KNOX 

Archiepiscopi tit. Melitenaei, Internuntii Ap. in India 

Novae Delhiensis, die 28 augusti 1959 
Eminentissime Princeps, 

Gratias Tibi sinceras ago pro Litteris quibus me ad exprimendum 
vota de argumentis in proximo Concilio Oecumenico tractandis sedulo 
invitasti. 

Haec mihi videntur avertenda: 

a) Hisce praesertim temporibus maxime optandum est ut Con¬ 
cilium traditionalem doctrinam catholicam de unitate originis totius 
generis humani clare et praecise exponat. 

Ex neglectu enim vel contemptu huius veritatis, monogenismi sci¬ 
licet, causantur turbationes et iniustitiae inter nationes et populos; liti¬ 
gia et odia suscitantur inter cives eiusdem regionis; offensiones et iniu- 
riae inter fideles ipsius Ecclesiae Catholicae, immo inter sodales eiusdem 
familiae religiosae et aliquando inter ipsos sacerdotes, ministros Christi 
et dispensatores mysteriorum Dei, luctuose oriuntur. 

Quae cum ita sint, summi momenti est ut omnes homines, sed 
praesertim fideles, ipsa Christi membra, hanc veritatem — tam intime 
coniunctam cum doctrina de eorum Redemptione et incorporatione in 
Corpore Christi Mystico — agnoscant et luce eiusdem suas perspiciant 
obligationes relate ad migrationem populorum necnon ad acceptiones 
personarum in scholis et in vita sociali universe. 

Quapropter ut optatissima unitas in unico Christi ovili consequatur, 
votum ex intimo corde facio ut haec pristina veritas a Concilio limpide 
exponatur et ab Ecclesia ubique terrarum impavide inculcetur. 

b) Relate ad linguam adhibendam in Sacra Liturgia exopto ut 
summum momentum unitatis agnoscatur praesertim in regionibus Asiae 
et Africae ubi multitudo linguarum saepe obstat usui pacifico alicuius 
linguae vulgaris localis. Procul dubio perutile est ut ea quae homines 
respiciunt, sacramenta scilicet et sacramentalia, in lingua subiecti tra¬ 
dantur. Sed optandum est ut in eis quae Deum respiciunt, in linea 
ascendenti scilicet, unica lingua liturgica adhibeatur. Etenim si fideles 
revera bene instruantur de eorum munere in Sacrosancto Missae Sacri¬ 
ficio, eorum participatio vere intima et foecunda erit. 



224 


INDIA 


c) Denique exopto ut doctrina de essentia Sacrificii Missae pres¬ 
sius determinetur. 

Interea qua par est reverentia Sacram Purpuram deosculor meque 
profiteri gaudeo 

Eminentiae Tuae 
addictissimum 

ffi Iacobus Robertus Knox 
Archiepiscopus tit. Melitenaeus 
Internuntius Ap. in India 


52 

Exc.mi P. D. EVANGELISTAE L. H. VANNI 
Archiepiscopi tit. Bizyeni 


Eminentissime Domine, 


Die 11 augusti 1959 


Pergratum mihi est Eminentiae Vestrae Rev.mae significare me Ve¬ 
stram epistolam e Civitate Vaticana die 18 iunii 1959 scriptam abhinc 
tribus diebus laeto animo accepisse. 

Forsitan notum erit Eminentiae Vestrae Rev.mae quod propter meam 
aetatem Archidioecesis Agraensis curam abhinc paucis annis relinquens 
me in hunc Sancti Francisci coenobium recepi. Propter hanc rationem 
ac propter valetudinem meam Eminentiam Vestram Rev.mam suppli¬ 
citer peto ut velit me excusare si quaestionibus in epistolam Vestram 
expositis respondere non audeo. 

Nunc preces effundens pro felici exitu Concilii Oecumenici ac Emi¬ 
nentiae Vestrae Rev.mae salutem auguror ex corde ut bene habeatis. 


Eminentiae Vestrae Rev.mae add.mus 

£8 Evangelista L. H. Vanni 
Archiepiscopus tit. Bizyenus 



EPISCOPUS TIT. DEMETRACENSIS - EPISCOPUS TIT. PERTENSIS 


225 


53 

Exc.mi P. D. FRANCISCI A. CARVALHO 


Episcopi tit. Demetracensis 
Auxiliaris Madropolitani et Meliaporensis 


Eminentissime Domine, 


Die 27 augusti 1959 


Magnam Vestrae Eminentiae habeo gratiam quia mihi significavit 
Summum Pontificem Ioannem XXIII Commissionem Antepraeparatoriam 
pro futuro Concilio Oecumenico instituisse necnon Vestram Eminen¬ 
tiam eidem Commissioni praeesse. 

Vestra Eminentia me rogat ut animadversiones, sententiasve de re¬ 
bus argumentisque quae in venturo Concilio agitari ac tractari poterunt 
exponam. 

Magni quidem duco hanc rem, tamen humillime fateor nullas me 
habere opiniones vel suggestiones quas proferam. 

Verumtamen Vestrae Eminentiae spondeo me quam arctissime col- 
laboraturum cum omnibus Patribus futuri Concilii in omnibus quae 
ad bonum atque incrementum Sanctae Matris Ecclesiae pertineant nec¬ 
non me preces ad Deum fusurum ut optimo maximo Deo adspirante 
atque opitulante omnia in Concilio acta bene, fauste, feliciter eve¬ 
niant. 

Interim Vestrae Eminentiae cordatos et altos venerationis et appre- 
tiationis meae sensus profiteor 

Vestrae Eminentiae 
addictissimus in Christo Iesu 


® Franciscus A. Carvalho 
Episcopus tit. Demetracensis 


54 

Exc.mi P. D. IOSEPHI A. POLI 

Episcopi tit. Pertensis 

Die 4 augusti 1959 

Eminentisime Domine, 

Litterae Eminentiae Vestrae Rev.mae N. 1 C/59-2278 die 18 iunii 
1959, pergratae ad me pervenerunt die 30 iulii eiusdem anni. 

Cum aetatis meae 82 et Missionis 59 annum attigerim, iam non 


15 di d) 



22 6 


INDIA 


possum ultra de rebus et negotiis quae in Concilio Oecumenico tractanda 
erunt aliud suggerere vel animadvertere. 

Toto corde approbo, laudo et inspiratam considero sollicitudinem 
Summi Pontificis Nostri Ioannis XXIII, convocandi nempe Concilium 
Oecumenicum ad tantas quaestiones pertractandas, quae Ecclesiam ho¬ 
diernis temporibus respiciunt, maxime « ad omnes Errantes ad Ecclesiae 
unitatem revocare et Infideles universos ad Ecclesiae Evangelii lumen per¬ 
ducere ». 

Cum nihil facere queam, preces, vota et sacrificia quotidie effundam 
pro omnibus intentionibus Summi Pontificis Nostri Ioannis XXIII et 
pro Concili Oecumenici felici successu. 

Maxima cum reverentia et devotione meipsum profiteor Eminen¬ 
tiae Vestrae Reverendissimae 

humillimum servum 

Ioseph A. Poli 
Episcopus tit. Yertensis 

55 

Exc.mi P. D. LONGINI G. PEREIRA 

Episcopi tit. Vadensis, Auxiliaris Bombayensis 

Die 28 augusti 1959 

Rev.me et Eminentissime Domine, 

Grato animo litteras vestras communicantes notitiam de futuro 
Concilio Oecumenico suscepi. 

Cum Archiepiscopus Bombayensis, Valerianus Cardinalis Gracias, 
cuius Auxiliaris sum, responsiones mature perpensas Vestrae Eminentiae 
iam miserit, ex mea parte nihil addendum habeo. 

Libenter orationes meas pro felici exitu deliberationis huius Com¬ 
missionis Antepraeparatoriae promitto...... 

Interim, impensos animi sensus et obsequia ex corde Eminentiae 
Vestrae profiteor. 

Eminentiae Vestrae Rev.mae 
addictissimus 

& Longinus G. Pf.reira 
Episcopus tit. Vadensis 



INDONESXA 




1 

Exc.mi p. d. iacobi garcia goulart 

Episcopi Diliensis (Dili) 

Ex Dili (Timor), die 19 aprilis 1960 

Eminentissime Domine, 

Tantummodo die 15 octobris 1959 litterae Eminentiae Vestrae 
(Prot. N. 1 C/59 - 448) ad me pervenerunt. 

Non respondi, quia tempus pro responsione iam transactum erat 
(1 sept.) ac insuper nihil meae menti obveniebat circa res et argumenta 
pro futuro Concilio proponendum. 

Sed cum nunc alterae litterae (die 21 martii conscriptae) accepis¬ 
sem, quamvis breve sit spatium temporis ad deliberandum, sic mea vota 
exprimo: 

1. Ut latius possit adhiberi lingua vernacula in liturgia. 

2. Ut Diaconatus sit etiam gradus stabilis et permanens Sacramenti 
Ordinis in Ecclesia. 

3. Ut Presbyteratus ne conferatur ante 30 aetatis annum expletum. 

4. Ut omnes taxae pro administratione Sacramentorum et similium 
suspendantur et tantum accipiatur quod fideles sua sponte velint offerre. 

Omni quo par est obsequio me profiteor 

add.mum in Domino 
Eminentiae Vestrae Rev.mae 

£& Iacobus Garcia Goulart 
Episcopus Diliensis 

2 

Exc.mi P. D. GAETANI ALIBRANDI 
Internutii Ap. in Indonesia 

Diakarta, die 24 augusti 1959 

Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

Litteras Eminentiae Tuae Reverendissimae diei 18 iunii 1959, 
N. 1 C/59 - 1672, recepi et Tibi gratias agere volo propter fiduciam, 
mihi tributam. 



230 


INDONESIA 


Hac fiducia fretus, Eminentiae Tuae argumenta, quae mihi viden¬ 
tur necessarie disserenda esse in futuro Concilio Oecumenico, expo¬ 
nere humill i me audeo ad maiorem Dei gloriam propagandam et ad salu¬ 
tem animarum provehendam. 

Debita qua par est reverentia, duo argumenta propono, scilicet re¬ 
futationem communismi et doctrinam Maternitatis universalis et super- 
naturalis Beatae Mariae Virginis. 

1. Sicut saeculo xvi Concilium Tridentinum contra errores reforma¬ 
tionis protestanticae tamquam munimentum erectum est; sicut sae¬ 
culo xix - Concilium Vaticanum adversus doctrinas falsas illuminismi, 
rationalismi et liberalismi praesidium constitutum est; ita nunc novum 
Concilium Oecumenicum in examen communismi, qui haeresis huius 
saeculi merito dicitur, vertere deberet. Revera communismus toto orbe 
terrarum diffusus est et periculum perversionis ac animarum detrimen¬ 
tum constituitur. 

Quare necessarium mihi videtur doctrinam communismi funditus 
a Patribus sub aspectu philosophico, theologico, sociologico atque iuri- 
dico considerandam esse et argumentis perspicuis solidisque firme refu¬ 
tandam. 

Praeterea malefacta historica praecipua, quae sigillum iniquitatis et 
perversitatis communismi in se ferunt, hon sunt oblitteranda, immo po¬ 
sterorum memoriae tradenda. Doctrina communismi enim non tantum 
ratione pessima est, sed etiam et praecipue re calamitates populo chri- 
stiano totoque generi humano affert. 

Velint denique Patres mandare hanc doctrinam refutatam speciali 
cursu in omnibus Universitatibus, Institutis studiorum superiorum Semi¬ 
nariisque docendam esse, ita ut sacerdotes necnon viri laici exculti po¬ 
pulum christianum ab exitiali communismi institutione defendere pos¬ 
sint. 

2. Enixe rogo ut Patres doctrinam, quae Maternitatem universalem 
et supernaturalem Beatae Mariae Virginis tenet, exponere velint. 

Beata Virgo Maria, reapse christifidelium Mater est non sensu trans¬ 
lato, quo nos sicut amantis sima mater diligit; ne sensu adoptivo qui¬ 
dem, qui in fictione iuris fundatur et nullam vitae communicationem 
affert; sed sensu proprio, i.e. nobis vitam veram, non quidem natura¬ 
lem, sed supernaturalem communicat. Quae doctrina in dogmate Incar¬ 
nationis et Mystici Corporis Christi fundatur. Beata Virgo enim, quae 
Mater fuit naturalis Capitis Corporis Mystici, membrorum ipsius Cor¬ 
poris Mater esse debet. 

Haec surit, Eminentissime Domine, argumenta quae mihi:videntur 
utiliter in proximo Concilio Oecumenico disserenda esse. 1 . 1 :.;. 



VICARIUS AP. ATAMBUENSIS 


231 


Ea humillime hisce litteris Eminentiae Tuae propono. 

Interim osculo Sacrae Purpuris provolutus, venerationis sensus ex 
corde Eminentiae Tuae profiteor 

Eminentiae Tuae Reverendissime 
humillimum Servum 

© Caietanus Alibrandi 
Internuntius Apostolicus 

3 

Exc.mi P. D. THEODORI VAN DEN TILLAART 
Episcopi tit. Muliensis, Vicarii Ap. Atambuensis (Atambua) 

Atambua, 11 september 1959 

Eminentissime Domine, 

Litteras Eminentiae Vestrae N. 1 C/59-1713 datas die 18 iunii 1959 
nuperrime recepi die 10 septembris 1959. Fere omnes litterae usque ad 
tres menses sunt in itinere. Quamvis igitur responsum meum tardius 
emittere possim, festino tamen respondere epistolae Eminentiae Vestrae. 

Tantum quaedam desiderata proponere volo. 

Quoad Liturgiam. 

1. Putamus hic festa liturgica adhuc parum accommodata esse men- 
talitati (psyche) gentis indonesiacae. An possibilis censeretur usus instru¬ 
mentorum artis musicae indigenae, etiam in ecclesiis nostris uti sunt 
violinae, guitares, tibiae, tympanae, etc. et etiam saltationum decentium, 
iuxta aestimationem et cum licentia Ordinarii loci. 

2. An tota Missa catechumenorum in lingua indigena celebrari potest. 

3. An viri nupti et decenter viventes etiam diaconatum accipere pos¬ 
sunt, ut presbyteris adiuvare possint in dispensatione Sacrae Commu¬ 
nionis et verbi et christianis occasio frequentior dari possit ad Sacram 
Communionem; recipiendam. Diebus Dominicis et festis circa 10 % tan¬ 
tum fidelium Missae adesse, Communionem accipere et praedicationem 
audire possunt. 

Quoad Sacramenta. 

1. Speratur interpretatio clara de canone C.I.C. 1098 § 1. In hisce 
regionibus canon iste res magni momenti est, quia impossibile est sacer¬ 
dotes unoquoque mense omnes vicos adire. 

2. Petitur deliberatio an sacerdotibus nostris facultas impertiri pos¬ 
sit ad dandam absolutionem'generalem in diebus festis, si v.gr. plus 



232 


INDONESIA 


quam quinque horis confessiones audire debeant. Saepe sacerdos au¬ 
diendo confessiones exhaustus solemnitates liturgicas incipere debet. 

Persuasum mihi est desiderata haec revera non esse negotia maioris 
momenti pro Concilio Oecumenico, sed pertinere tantum ad « ceteras 
res, quas mihi exponere visum est », quia pro favenda fide in hisce re¬ 
gionibus mihi valde utilia aestimantur. 

Eminentiae Vestrae humilis servus in Domino 

© Theodorus van den Tillaart 
Vicanus Apostolicus Atambuensis 

4 

Exc.mi P. D. IACOBI BUIS 

Episcopi tit. Astypalaeensis, Vicarii Ap. Jesseltonensis (Jesselton) 

Jesselton, North Borneo, die 31 augusti 1959 
Eminentia Vestra, 

Magna cum gratia communicationem Vestram 1 C/1782 recepi et 
studiose consideravi. Propter itinera nuper facta impossibile erat ante 
diem primam septembris currentis anni Eminentiae Vestrae responsio¬ 
nem mittere. 

In hac epistola proponitur: 

1. Ut suggestiones et consilia mitti possint etiam post diem primam 
mensis septembris huius anni. 

2. Ut vita religiosa, praesertim monialium, maxime, ubi fieri po¬ 
test sine detrimento vitae spiritualis, mutetur et ad praesentia tempora 
adaptetur. 

3. Ne moniales erigant domum, ne quidem cum permissu Ordinarii 
Loci, in iis regionibus ubi visitatio canonica a propriis superioribus prae¬ 
videtur valde difficilis vel impossibilis. 

4. Ut Codex luris Canonici, in externo regimine monialium, maio¬ 
rem tribuat auctoritatem Ordinario Loci in iis praesertim regionibus 
in quibus visitatio canonica a propris superioribus raro vel num- 
quam fit. 

Impensos animi sensus ex corde profiteor 

Eminentiae Vestrae, cui fausta quaeque a Domino adprecor 

add.mus 

© Iacobus Buis 
Episcopus tit. Astypalaeensis 
: Vicarius Ap. Jesseltonensis 



VICARIUS AP. MAKASSARENSIS 


233 


5 

Exc.mi P. D. NICOLAI SCHNEIDERS 

Episcopi tit. Coensis, Vicarii Ap. Makassarensis (Makassar) 

Makassar, 23 augusti 1959 

Eminentissime ac Excellentissime Domine, 

Proficiscens ex oppido Makassar ad visitandas regiones interiores 
Vicariatus sui, Excellentia Sua N. Schneiders, Vicarius Apostolicus de 
Makassar (Indonesia), mihi mandavit respondere litteris Eminentiae 
Vestrae d.d. 18 iunii 1959 (Prot. N. 1 C/59-1816) atque communicare 
Pontificiae Commissioni Antepraeparatoriae pro Concilio Oecumenico 
quaedam proposita et vota, sperans fore ut Augusta Commissio supra 
dicta ponderare dignetur si forsan in futuro Concilio Oecumenico trac¬ 
tari poterunt. Quae proposita et vota sunt sequentia: 

I. Quoad Missam: 

Quamvis lingua Latina omnino retinenda est uti lingua Ecclesiae 
Romanae publica, nec ad sacerdotius admittendi sint nisi qui hanc lin¬ 
guam cognoscunt, nihilominus proponitur: 

a) ut Missa sic dicta Catechumenorum et praesertim Epistola et 
Evangelium in lingua vernacula dicantur; 

b ) ut selectio Epistolarum et Evangeliorum in diebus Dominicis 
magis accomodentur ad captum fidelium; 

c) ut in Missis cantatis cantentur cantus in lingua vernacula, uti 
habetur in sic dicta « Deutsche Sangmesse »; 

d ) ut, quoad functiones liturgicas, discrimen inter « pauperes » 
et alios fideles (uti e.g. Missa de Requie lecta pro pauperibus) abroge¬ 
tur uti minus conveniens cum munere sociali Ecclesiae, praesertim his 
temporibus modernis. 

II. Quoad Breviarium: 

a) Ut Breviarium simplificetur, scii, eo sensu ut, in quantum 
potest, Officium unius diei fiat oratio continua, ita ut orans non con¬ 
tinenter debet paginas in libro percurrere; 

b) ut fiat selectio melior lectionum ex Sacra Scriptura; 

c ) ut singulis diebus legatur, aliqua pars ex Sacra Scriptura, quae 
non disrumpitur a Responsoriis, sed sit continua, et ut selectio partium 
ex Sacra Scriptura sit magis accomodata anno liturgico; 



234 


INDOfJESIA 


d) ut Officium Divinum mutetur eo sensu ut loco Officii nunc 
existentis, componatur aliquod Officium quod continet lectionem spiri¬ 
tualem ex Sacra Scriptura (per quartam horae partem et secundum ele¬ 
ctionem ipsius sacerdotis), lectionem spiritualem ex scriptis Patrum et 
Doctorum Ecclesiae et ex proprio Sanctorum et orationes (psalmos, hym¬ 
nos et cantica sacra). 

III. Quoad ieiunium Eucharisticum: 

Ut differentia inter cibum solidum et potum (excepta aqua et po¬ 
tibus alcoholicis) abrogetur, quia pauperes in multis missionibus non 
habent liquida quae nutriunt, uti v. g. lac, « bouillon » etc. 

IV. Quoad Ordines maiores et minores: 

a) Ut ordines minores restituantur (accommodati quidem circum¬ 
stantiis hodiernis); 

b) ut subdiaconatus et diaconatus administrentur catechistis lai- 
cis aetate, virtute, scientia, prudentia et religione eminentibus, etiam 
si sint matrimonio coniuncti, ita ut sacerdotibus auxilium ferre pos¬ 
sint ad distribuendam S. Communionem, ad baptismum administran¬ 
dum, ad contionandum, ad exsequias faciendas, ad prae-examen nuptiale 
instituendum etc. 

V. Quoad festum Paschae: 

Ut, si tempus sit maturum, determinetur dies stabilis (une date de- 
terminee) pro festa Paschae. 

VI. Quoad Hebdomam Sanctam-. 

a) Ut lectiones et etiam Passio Domini Nostri Iesu Christi tan¬ 
tum legantur in lingua vernacula; 

b) ut cantum « Exsultet » abbrevietur et cantetur in lingua ver¬ 
nacula. 

VII. Quoad Indicem librorum prohibitorum-. 

Ut prohibitio legendi ac retinendi libros prohibitos mitigetur eo 
sensu ut haec prohibitio abrogetur pro iis qui propter animi ingenii¬ 
que cultum censeri possunt cognoscere debere aliquos inter libros istos. 

VIII. Quoad matrimonium: 

d) Ut cautiones pro matrimoniis mixtis mitigentur, ita ut pars 
acatholica non obligetur promittere ut proles baptizetur et catholice 
educetur; 



VICARIUS AP. MANADOENSIS 


235 


b) ut processus matrimoniales pro dissolutione matrimonii rati 
et non consummati in ipso Vicariatu tractari et finiri possint. 

Honorificum mihi est, Eminentissime Domine, haec supra dicta vota 
et proposita communicare omni cum sinceritate, sed etiam maxima cum 
humilitate Commissioni Pontificiae Antepraeparatoriae pro Concilio Oe- 
cumenico. 

Interim impensos animi sensus ex corde profiteor Eminentiae Ve¬ 
strae, omnia fausta a Domino adprecans, 

Eminentiae Vestrae in Xsto servus add.mus 
mandatu Vicarii Apostolici de Makassar 

F. Van Roessel 
Vicanus Delegatus 


6 

Exc.mi P. D. NICOLAI VERHOEVEN 

Episcopi tit. Hermonthitani, Vicarii Ap. Manadoensis (Manado) 

Tomohon, 19 septembris 1959 

Eminentissime Domine, 

Litteris ab hac Pontificia Commissione Praeparatoria pro Concilio 
Oecumenico die 18 iunii 1959 Prot. N. 10/59 - 1818 datis, respon¬ 
dentes, opportunum ducimus debita cum reverentia ac modestia propo¬ 
nere et referre quae sequuntur vota: 

De Liturgicis 

De Sacrificio Missae : 

Quo efficacius participatio actuosa fidelium in liturgia peragatur, op¬ 
tandum est ut in genere liturgia magis adhuc liberetur ab influxu et pro¬ 
prietatibus peculiaribus culturae occidentalis: 

a) quoad liturgiam Missae rogatur ut Missa Catechumenorum a. v. 
usque ad Evangelium (Credo) inclusive in lingua vernacula dici liceat; 

b) ut in Missa cantata liceat cantari in sermone populi Kyrie, Glo¬ 
ria, Credo, Sanctus, Benedictus, Agnus Dei; 

c) ut Missa diei dominicae etiam permittatur in diebus ferialibus 
sequentis hebdomadae in locis ubi ipsa die dominica missa celebrata 
non est; 

d) ut pericopae retractentur et numero ac varietate augeantur. 



236 


INDONESIA 


De Breviario : 

a) ut in recitatione breviarii (quod etiam valet pro Missa) annus 
ecclesiasticus seu proprium de tempore magis adhuc anteponatur, ita 
ut in festis sanctorum etiam in ritu duplici celebrandis ad libitum offi¬ 
cium de tempore sumi possit; 

b) ut plures lectiones secundi nocturni reformationi et purificationi 
subiciantur; 

c) ut in genere in reformatione breviarii simplificatio attendatur; 

d) ut pro psalterio inter psalmos delectus instituatur et nonn ulli 
psalmi in breviario non resumantur. 


De Episcopis 

a) Ut vestimenta pontificalia ad formam simpliciorem redigantur et 
magis ad circumstantias climatologicas adaptentur; 

b) ut detur Episcopis libertas ad nonnullas caeremonias pro circum¬ 
stantiis simplificandas. 


De Ordinibus 

a) Ut duo ordines minores primi (ostiariatus et lectoratus) dari pos¬ 
sint adiutoribus in cura animarum qui non sunt clerici; 

b) admissio ad diaconatum eorum qui non sunt clerici nobis videtur 
nondum approbanda. 


De cura animarum 

a) Ut in data penuria operatorum in vinea Domini frequentiores ad¬ 
hibeantur religiosi, dum tamen iurisdictio Ordinarii in hos religiosos exem- 
tis non exceptis, maior fiat, ut ita stabilitas curae animarum sat ca¬ 
veatur; 

b) ut distributio efficacior industriae sacerdotalis per totam Eccle¬ 
siam intendatur; 

c) ut ad salutem animarum melius procurandam processus matrimo- 
nales simplificentur; 

d) ut pro usu privilegii Paulini in casu matrimonii inter partem non 
baptizatam et partem dubie baptizatam non iam requiratur recursus ad 
Sanctam Sedem in singulis casibus, sed ut decisio ipsi Ordinario relin¬ 
quatur. 

Quamvis ob confusionem coniunctionum postalium praefata vota 



VICARIUS AP. MEDANENSIS 


237 


nonnisi tempore statuto longe praeterlapso mitti possint, tamen nobis 
visum est citata vota transmittere, sic petitioni respondentibus. 

Dignetur Dominus praeparationes pro Concilio Oecumenico inceptas, 
divina Sua gratia fecundare et illustrare in bonum totius Ecclesiae. 


Eminentiae Vestrae humilis servus in Christo 

© Nicolaus Verhoeven 
Episcopus tit. Hermonthitanus 
Vicarius Apostolicus Manadoensis 


7 

Exc.mi P. D. ANTONII E. VAN DEN HURK 
Episcopi tit. Phelbesiani, Vicarii Ap. Medanensis (Medan) 

Medan, die 22 augusti 1959 

Eminentissime Princeps , 

Grato animo litteras diei 18 iunii 1959 Prot. N. 1 C/59-1820 initio 
huius mensis accepi. Ante omnia gratias sinceras agimus pro oppurtu- 
nitate, quae nobis conceditur manifestandi « omni cum libertate et sin¬ 
ceritate », quae pastoralis sollicitudo atque zelus animarum nobis sug¬ 
gerant. 

Hanc occasionem nactus, omni qua par est modestia, manifestare 
liceat, quae sequuntur: 

1. Quoad doctrinam 

Fructum amplissimum Ecclesia Catholica consecuta est ex editione 
« Catechismi Romani » pro parochis post Concilium Tridentinum. 

Tempora nostra potius postulare videntur, ut doctrina christiana 
denuo omnibus hominibus bonae voluntatis praedicetur, methodo men¬ 
tibus modernis accommodata. Ignorantia in religiosis est maxima, quae 
ni fallor, saltem ex parte, oritur ex eo quod catechismi nostri sunt nimis 
abstracti nec animos movent. Quapropter communis utilitatis causa vide¬ 
tur, si occasione Concilii Oecumenici in lucem ederetur novus catechi- 
smus, hominibus nostrae aetatis accommodatus, in quo positivo modo 
necnon attractivo modo sublimitas atque excellentia nostrae religionis 
atque Evangelii Christi ante oculos ponantur. 

Tentamina in variis regionibus incoepta forsitan coordinare licet ut 
viribus unitis aliquis liber componatur pro tota familia catholica. 



238 INDONESIA 

Cum ars typographica magnos progressus fecit, talis liber etiam sub 
respectu typographico mentes attrahat, oportet. Ubique terrarum, etiam 
in terris missionum, apud multos adest sincera voluntas Deum serviendi 
ideoque perutilis videtur huiusmodi liber in quo praestantia nostrae reli¬ 
gionis clare et distincte ostendatur atque in quo concreta norma vivendi, 
spiritu evangelico repleta, exhibeatur modo quo cor delectatur et mens 
attrahitur. 

2. Quoad Liturgiam 

Tendentia renovandi liturgiam, quae manifestatur experimentis, quae 
non raro spiritu subiectivo et personali ducuntur, stabilitatem necnon 
sacram traditionem imminuere videntur. Huiusmodi tendentia non sine 
periculo esse apparet. 

Altera ex parte cum gratitudine accepimus, quae ultimis hisce tem¬ 
poribus a Curia Romana renovata sunt tum quoad Breviarium tum quoad 
Missale Romanum. Speramus fore ut ulteriores emendationes tum in 
Breviario -— lectiones — tum in Missali — epistolae et evangelia — 
in praxim deducantur quam primum. 

Cura et sollicitudo pastoralis exigit ut christifideles edoceantur ad 
actuosam participationem in actionibus liturgicis. Ex parte fidelium 
desiderium active participandi adest, sed non raro impedimur instruc¬ 
tionibus, quae libertatem agendi nimis coarctent. 

Quapropter ad promovendam actuosam participationem in actioni¬ 
bus liturgicis utile mihi videtur, si concederetur Ordinariis facultas, qua 
possint in praxim deducere ea, quae alibi iam per Curiam Romanam, 
omnibus mature perpensis, sunt concessa, quin unusquisque cum magna 
perditione temporis per longam et difficilem viam huiusmodi concessiones 
obtinere cogatur. 

Ut animi sensus clarius exprimatur quaedam exempla concreta pro¬ 
ponere licet. 

a) Methodus quae in Germania et Austria adhibetur ad promoven¬ 
dam actuosam participationem per sic dictam «Deutsche Sangmesse », 
etiam pro quibusdam missionibus concessa est. Talis modus participandi 
S. Sacrificium Missae etiam pro nostra regione esset utilissima. Attamen 
hucusque requiritur specialis licentia, quae pro unoquoque casu est im¬ 
petranda. 

b) Pro nostra Missione esset utilissimum si haberetur facultas can¬ 
tandi Passionem Domini in lingua vernacula cum melodia gregoriana, 
sed cum hoc non liceat occasio actuosae participationis perditur. 

c) Usus linguae vulgaris in administratione sacramentorum certis sub 
conditionibus concedebatur. Sed proh dolor ipse ritus quorumdam sa- 




VICARIUS AP. MEDANENSIS 


239 


cramentorum e. g. matrimonii et confirmationis est nimis simplex prae¬ 
sertim pro mente orientali. 

In variis regionibus iam elaboratus est novus ritus. Utile esset si 
Ordinariis possit concedi facultas qua ipsi ex approbatis ritibus eligere 
possint quin ab ovo novus ritus elaborari debeant. Hoc maxime valet pro 
terris missionum ubi periti in re rarissime inveniuntur et propter inopiam 
sacerdotum labores abundant. 

3. Quoad Rem Canonicam 

Valde desideratur nova editio Codicis luris Canonici, quae continet 
omnia quae in decursu annorum declarata sunt et in quo, quantum fieri 
possit, dubia actualia definitivam formulam acciperent. 

. Si quaedam concreta proponere liceat en desideria nostra: 

.... a) Pro nostris regionibus, ubi inopia sacerdotum habetur et ubi plura 
itinera pedestria instituenda sunt, petitur facultas reducendi tempus 
ieiunii eucharistici tum pro sacerdotibus tum pro christifidelibus, prae¬ 
sertim pro Missis binatis. 

b) In usu lintei sacri loco petrae sacrae maior libertas desideratur 
praesertim pro stationibus secundariis, ne onus missionariorum gravetur. 

c) Sperandum est ut privilegia Pauli III, Pii V et Gregorii XIII circa 
dissolutionem matrimoniorum certis sub conditionibus clare definiantur 
in Codice luris Canonici. 

d) Optandum esset pro nostris regionibus quod maiores facultates 
concederentur pro matrimoniis cum forma extraordinaria, etiamsi non 
omnes conditiones, quae in can. 1098, § 2, verificentur. 

Non raro enim accidit quod missionarius, qui curam habet viginti vel 
plurium stationum, itinera indicata perficere nequit, quia vocatur ad 
assistendam matrimoniorum. Hoc modo rara occasio, quae christifideli¬ 
bus in dissitis locis habitantibus, dari potest recipiendi sacramenta, 
adhuc rarior fit. 

Eminentissime Princeps, unica ratio movens pro istis petitionibus so¬ 
lummodo est sollicitudo pastoralis et bonum animarum. Hanc ob causam 
haec vota, debita cum reverentia et modestia ad pedes Paternitatis Tuae 
Eminentissimae proponere audeo. 

Interim impensos animi sensus ex corde profiteor Eminentiae Tuae, 
cui omnia fausta et ominosa imo ex corde in Domino exoptat 

addictissimus in Chrosto 
© A. H. van den Hurk, O. F. M. Gap. 

Episcopus tit. Rhelbesianus 
Vicarius Apostolicus Medanensis 



240 


XNDONESIA 


8 

Exc.mi P. D. HERCULANI J. M. VAN DER BURGT 
Episcopi tit. Abiieni in Palaestina, 

Vicarii Ap. Pontianakensis (Pontianak) 

Pontianak, die 29 octobris 1959 

Eminentissime Domine, 

Cum litterae Eminentiae Tuae diei 18 iunii 1959 Prot. N. 1 C/59- 
1844, nuper receptae sint in fine mensis augusti, impossibile erat respon¬ 
siones nostras missas esse ante diem primam septembris. Attamen liben¬ 
ter volumus aliqua vota proponere, quae ut Eminentia Tua dixit in lit¬ 
teris supra dictis, omni cum libertate et sinceritate exprimere possumus. 

Omnia sequentia proveniunt e corde sincero et desiderio puro ad 
serviendam Ecclesiam Christi et omni humilitate et sine ulla restrictione 
nos semper et ubique subditi sumus et obedire volumus in omnibus 
Ecclesiae Sanctae Uni et Verae, cui praeest Romanus Pontifex. 

Si ergo adsint verba vel proposita quae non concordant cum senten¬ 
tia Sanctae Ecclesiae Romanae ut nulla consideranda sint. 

Vota autem quae proponere volumus, sequentia sunt: 

I. Circa apparentiam universalitatis Ecclesiae 

Opinamur necessarium esse Ecclesiam Romanam animum attendere 
ad eas partes Ecclesiae, quae sita sunt extra Europam et Americam. 
Ecclesia, quae revera est universalis, debet prae se ferre apparentiam et 
speciem universalitatis, quae exprimi potest: 

a) Participatione omnium gentium sufficienti numero in institutis gu¬ 
bernii et consilii Ecclesiae, constituendis non tantum considerando nu¬ 
merum catholicorum sed etiam momentum alicuius gentis quam catholici 
repraesentant. Necessarium est omnes gentes repraesentari in institutis 
centralibus Ecclesiae et quidem sufficienti modo. 

b) Admissione et educatione sacerdotum (et laicorum?) idoneorum 
e terris extra Europam et Americam pro servitio diplomatico Ecclesiae, 
licet candidati accipiendi sint e religiosis. 

c ) Aptatione cultus divini moribus et circumstantiis vitae quae adsunt 
in territoriis extra Europam et Americam in quantum potest, observata 
autem sanctitate et veritate cultus divini. 

Aptatio haec spectat ad vitam liturgicam, ad linguam adhibendam 
durante cultu divino et ad contenta orationis. 

d) Aptatione legislationis circumstantiis eorum territoriorum, quae 
dicuntur supra sub c. 



VICARIUS AP. PONTIANAKENSIS 


241 


II. Circa cooperationem omnium partium Ecclesiae 
inter se et cum Sancta Sede 

a) Cooperatio dioecesium (et Vicariatuum) promovenda sit ita ut 
ubique ejformentur provinciae Ecclesiae maioris amplitudinis, quarum 
formatio fundanda est in rebus communibus (e. g. unitate gentis vel 
civitatis, aequalitate circumstantiarum etc.). Hac cooperatione nullo 
modo detrimentum afferatur iurisdictioni propriae cuiusque Ordinarii. 

b) Efformetur aliquod Concilium cum voce deliberativa et consul- 
tiva ex eis qui eliguntur a provinciis ecclesiasticis easque repraesentant. 
Numerus sit centum vel plus ex omnibus regionibus et quoque quinto 
anno semel saltem congressus habeatur. Concilium hoc sit vox viva populi 
christiani totius orbis et medium optimum unitatis et concordantiae 
Ecclesiae universalis. 

IIL Circa coniunctionem virium in Ecclesia sub directione centrali 

Sanctae Sedis 

a) Officium universale Ecclesiae quod complectitur totum orbem 
hisce temporibus exigit ut auxilia sacerdotum, religiosorum (et laico- 
rum?) e variis nationibus et regionibus, semper in promptu sint ad nu¬ 
tum Regiminis Centralis Ecclesiae i. e. Sanctae Sedis. 

Sancta Sedes ipsa possit — auditis respectivis moderatoribus — di¬ 
sponere his de auxiliis pro locis et operibus, quae necessarium habent 
eorum adiumentum. 

b) In specie S. Congregatio de Propaganda Eide habeat aliquem nu¬ 
merum sacerdotum, religiosorum (et laicorum?) qui mitti possunt tem¬ 
porarie vel diuturne in loca sub auctoritate huius S. Congregationis 
posita, ubi necessarii sunt pro rebus Ecclesiae et ubi rogantur ab Ordi¬ 
nariis. 

c) Societates religiosae, quae pluribus in gentibus et civitatibus sua 
habent membra et domus, intellegant suum officium universale et inter- 
nationale et earum moderatores generales voluntatem et potestatem ha¬ 
beant mittendi religiosos (-as) suos (-as) ubique terrarum ubi necessi¬ 
tas Ecclesiae urget. 

d) Ut coniunctio et directio centralis efficienter elaboretur, ejforme- 
tur concilium inter instituta religiosa (et laicorum?) cum S. Congr. de 
Prop. Fidei ea intentione ut res communes deliberentur et opera missio- 
nalia efficienter gerantur. 

Haec vota, Eminentia Tua, quae sunt generalia sed me opinante 
maximi momenti in organisatione et expansione Ecclesiae, reverentia qua 


16 (II d) 



242 


INDONESIA 


par est proponere velim Pontificiae Commissioni pro Concilio Oecume- 
nico, nulla intentione tantum proferendi aliquam novitatem sed desi¬ 
derio sincero serviendi Ecclesiam Christi, quae unica his in temporibus 
salvare potest gentes e maximis calamitatibus. 

Impensos animi sensus e corde profiteor Eminentiae Tuae cui fausta 
quaeque a Domino adprecor 

Eminentiae Tuae Excellentissimae addictissimus 

ffi Herculanus J. M. van der Burgt, O. F. M. Cap. 
Episcopus tit. Abilenus in Palaestina 
Vicarius Apostolicus Pontianakensis 


9 

Exc.mi P. D. GUILELMI SCHOEMAKER 

Episcopi tit. Balburensis, 

Vicarii Ap. Poervokertoensis (Purwokerto) 

Purwokerto, 20 augusti 1959 

Eminentissime Princeps, 

Magno cum gaudio, nuntium de Concilio Oecumenico celebrando, 
nuper accepimus. 

De intiativo fructuoso Suae Sanctitatis, grato corde et animo, Deo 
Omnipotenti gratias agimus. 

Litterae circulariae, ab Eminentia Tua mihi die dato 18 iunii 1959 in¬ 
tentae, et die 21 iulii via aerea ab Urbe expeditae, die 28 iulii 1959 ad me 
pervenerunt. 

Cum omni igitur libertate et sinceritate, quaedam animadversiones 
suggestiones et vota, circa res et argumenta quae in futuro Concilio trac¬ 
tari poterunt, proponimus, sine quadam elaborata argumentatione, ut inde 
revelentur cogitationes, cuiusdam obscuri Vicarii-Pastoris, in partibus 
infidelium. 

I. Animadversiones generales 
1. De numero participantium 

Post aliquam ulteriorem lucem et informationem haurimus ex auctori¬ 
bus (D. T. C. et Schmidlin) de « Concilio Vaticano » tractantibus, ex 
eorum animadversionibus criticis concludimus quod numerus Patrum 
valde elevatus, obex exstat ad « actuosam et fructuosam participationem » 



VICARIUS AP. POERVOKERTOENSIS 


243 

, o|f j 

eorundem Patrum in ipso Consilio, quod iterum locum dat « quodam 
passivismo mentali ». 

Ut in quodam Concilio Oecumenico, « Vox Ecclesiae Universalis » 
audiatur et insuper Regula Lerinensis actuetur «... Quod ubique, quod 
semper, quod ab omnibus ... », ut securus iudicet orbis terrarum, quaedam 
« Universalitas moralis » in numero adstantium expressa, necessarium 
omnino videtur. 

Patet insuper, quod desiderium vere humanum « ut Patres omnes in 
rebus tractandis omnibus, sententiam suam viva voce dicant », impleri, 
onerosum et plane impossibile sit. 

Si ad Concilium conveniunt: Sua Sanctitas et Curia Romana; omnes 
Cardinales et Nuntii; Patriarchae et Metropolitae; Archiepiscopi et Epi¬ 
scopi; Praelati nullius et Vicarii Apostolici, insuper et Superiores Genera¬ 
les Ordinum et Congregationum, numerus participantium massam duo¬ 
rum milium superabit, si et Episcopi mere titulares, numerus augetur ad 
tria milia, quod cum Theologiae et luris Doctoribus et aliis viris expertis, 
facile ad tria et dimidia milia evenerit. 

Eheu, multitudo nimis immensa et intractabilis, quod facile venit ad 
« Multi, non multum ». 

Suggestio : 

Quaeritur: An « Universalitas moralis » in Concilio satis caveatur 
per « quamdam universalitatem repraesentativam » et non per « meram 
universalitatem numericam »? 

Explicatur: Ut ipsum Concilium non usque in indefinitum protrahatur, 
ut et greges locales non pro longiori tempore hisce turbulentioribus tem¬ 
poribus una vice a suis Pastoribus spolientur, ut actuosa participatio Pa¬ 
trum curetur, proponitur ut omnes Patres vocentur et adsint, sed alternis 
vicibus et successive, ita ut semper adsit repraesentatio satis magna ex 
omnibus regionibus et provinciis ecclesiasticis (universalitas repraesenta- 
tiva et mandata). Quod ad « Sessiones plenarias » Concilii omnes advo¬ 
centur et adsint, sed sessiones illae usque ad finem remittantur. His 
omnibus semper, « salvo pleno iure et libertate Patrum » assistendi Con¬ 
cilio in persona et pro tota duratione actionum, pro sua prudentia. 

Quae omnia ita proposita cum Iure Canonico vigenti componere 
impossibile non videtur: 

a) Si « Conspectus Rerum Agendarum » futuro in Concilio tractan¬ 
darum, a Commissione Praeparatoria in Urbe sit elaboratus et a Sua Sanc¬ 
titate sancitus ( C.I.C., can. 222, § 2), conspectus iste mittatur ad Patres 
omnes. 

In sic dictis « Conferentiis Episcoporum », quae fere ubique tum in 



244 


INDONESIA 


terris « iuris communis » quam in « terris missionum » locum habent, 
Patres deinde inter se conveniant, per diversas circumscriptiones eccle¬ 
siasticas ut de istis rebus inter se conveniant, sub ductu Nuntiorum. 

b) Singulae conventiones deinde eligant inter se « certum numerum » 
delegatorum ( C.I.C. , can. 224, § 1), qui numerus numquam minus sit 
quam « tertia pars » Patrum ex qualibet regione ecclesiastica-natione, 
Procuratores isti, eligantur qui sunt magis qualificati et interessati in certis 
rebus in « Agenda Concilii » tractandis pro tempore. 

Eligantur « tres coetus procuratorum» regionis, qui, successive, 
ad Concilium pergant, primo coetu redeunte, cum approbatione Praesi- 
dis ConciHi ( C.I.C., can. 225). 

c) Acta Concilii semper ad omnes Patres mittantur, qui si non « in 
persona » adsunt votum suum dehberativum (Placet, Non placet, Placet 
secundum modum) scriptis ad Praesidem Concilii mittant, cum certo 
limite temporis, vel per procuratores regionis (est praeter ius). 

« Sessiones plenariae », in quibus definitiones et decreta feruntur, 
usque « ad finem » Concilii remittantur; ad eas omnes Patres convocen¬ 
tur et convenire debeant, pro posse, ut Acta subscribant et vota ferant. 

Conclusio : 

Ita fit, quod greges non pro longiori tempore a Pastoribus priventur 
hisce turbulentioribus temporibus; quod omnes Patres quamquam « suc¬ 
cessive ad Urbem progrediantur et activo modo participare possint; quod 
« morali universalitati » locali et personali satis provideatur; quod « de¬ 
finitiones et decreta in rebus fidei et morum » ab omnibus suffragen¬ 
tur et subscribantur; quod quaestio hospitii et pecuniarum diminua¬ 
tur; quod vere actuosa participatio Patrum facilitetur; quod numerus 
adstantium reducatur ad « multitudinem tractabilem » (Concilium Va¬ 
ticanum: Patres praesentes circiter 700 super 1044 ius habentes). 

2. De « actuosa participatione » Patrum 

Si numerus participantium sit tractabilis usque ad mille et dimi¬ 
dium, extra « sessiones plenarias » quaedam effectivitas in rebus agendis 
possibilis videtur. 

Et ipsi Patres praesentes, ut « Vox Ecclesiae Universalis », cum omni 
debita reverentia et obedientia sed et cum « omni veritate in caritate », 
opiniones et sententias de necessitatibus huius temporis pro diversitate 
regionum et populorum ipsius Ecclesiae universalis, inter se explanare, 
discutere et intermiscere possunt. 



VICARIUS AP. POERVOKERTOENSIS 


245 


Ita fiat, ut sub ductu Spiritus Sancti et in unione cum Petri Cathedra, 
ex diversitate opinionum et sententiarum, magis elucebit vera « Unitas 
in essentialibus » cum quadam « diversitate in accidentalibus », in et 
super omnibus autem « vinculum perfectionis, quod est caritas fraterna 
Gregis Christi ». Quod faxit Deus. 

Quamquam Ecclesia Catholica, per tractum duorum milium anno¬ 
rum, sibi acquisivit « stylum vitae proprium » utpote « ecclesia institu- 
tionalis » et plene digna sit ut sua propria via « inter gentes » progredia¬ 
tur, attamen homo-modernus sibi expostulat, ut in contingentibus rebus 
ipsa Ecclesia veluti Matrem fidelium se ostendat accommodatam ad cir¬ 
cumstantias contingentes « pro tempore ». Idque magis cum istis tempo¬ 
ribus revera Mater Ecclesia exstat « Signum inter gentes, in quem gentes 
sperabunt ». Inde a Concilio a multis exspectatur, quaedam sapiens pro¬ 
lixitas ad accomodationem et decentralisationem in accidentalibus, ut 
Patres secundum Christi verbum ( Matth . 9, 17). « ... neque mittunt vi¬ 
num novum in utres veteres, alioquin rumpuntur utres et vinum effundi¬ 
tur et utres pereunt. Sed vinum novum in utres novos mittunt, et ambo 
conservantur ... ». 

Ceterum puto\ quod quaedam « informalitas et libertas » in dispu¬ 
tationibus et explanationibus, praesertim in sic dictis « sectionibus ope¬ 
ratricibus », valde proderunt tranquillitati mentis Patrum, et non noce¬ 
bunt filiali oboedientiae; quod in finem et progressivi et conservativi in¬ 
ter Patres, revera convenient in aliquem compromissum « viae mediae ». 

Ceterum puto: quod magno cum fructu, quidam modus operandi a 
Congressibus Internationalibus Civilibus appropriari possint Concilio 
Supernationali Ecclesiastico isto, utpote creando « Sectiones operatrices » 
cum divisione functionum et obligationum inter plures, cum apparatu 
technico, etc. 

Ceterum puto: quod si Mater Ecclesia sibi vult attrahere « Oves 
Christi, quae adhuc extra ovilem degunt » et insuper gentes et populos et 
nationes non Christianas, toto in orbe terrarum, cum cultura sibimetipsis 
propria, quod deinde non inde a principio instare debemus quadam « uni¬ 
formitate praefabricata », in omnibus, ab omnibus et ubique acceptanda, 
sed quod « redeuntes ad fontes » revelationis christianae recogitare de¬ 
bemus cum « Fide quaerente intellectum » possibilitates praxis christia¬ 
nae cum conscientia « evolutionis homogeneae » in ulteriore comprehen¬ 
sione dogmatum viarum vitae quotidianae, rituum etc. 

Ita ut de novo, sicut in primo festo Pentecostes: «... Stupebant 
omnes et mirabantur dicentes: Nonne ecce omnes isti qui loquuntur 
Galilaei sunt, et quomodo nos audivimus unusquisque linguam nostram 



246 


INDONESIA 


in qua nati sumus? ... Iudaei quoque et proselyti, Cretes et Arabes, 
audivimus eos loquentes nostris linguis magnalia Dei... ». 

Ut et nunc de novo Orbis terrarum mirabitur, quod maioritas Patrum 
quamquam homines nati in orbe Occidentali, et cum traditione ecclesia¬ 
stica Romana, nequaquam ita sunt revera « Catholici » quod omnes 
gentes et nunc audient « suis linguis in qua nati sunt, Magnalia Dei ». 

Suggestiones : 

a) Patres omnes participantes, in quantum possibile vel utile, acti- 
ventur in «Sectionibus operatricibus », pro tempore participationis 
« modo successivo ». 

b) Compositio cuiusdam Sectionis, ita ordinetur, ut « Universali¬ 
tas Localis » quam maxime habeatur. Verbi gratia: ut in quadam Sec¬ 
tione adsint Patres ex Regione: Americae Septentrionalis; Americae 
Meridionalis et Centralis (Hispanidad); Europae et Australiae; Africae 
Septentrionalis et Proximi Orientis; Africae Meridionalis et Centralis; 
Asiae Septentrionalis; Asiae Meridionalis et Oceaniae insularum. 

c) Sectiones operatrices sint « per Themata » sicut in Vaticano. Si 
v. g. sectiones sunt ad 10, et si per ternam adsunt circiter 1000-1500 
Patres et periti viri, quaelibet Sectio (cum suis su ^-sectionibus) ha¬ 
beret 100-150 membra, quod exstat « Senatus aptus ad deliberandum ». 

Quaestiones tractandae sumantur, non modo « Summae alicuius vel 
Tractatus » sed singulatim pro necessitate actuali, systematizationem re¬ 
linquentes doctis theologis post ipsum Concilium. Et si ita fit, extant 
multae et urgentes res, a Patribus deliberandis. 

d ) Cum non pauci Patrum degunt « post velum ferreum » et adstare 
nequeunt, pro tempore proponimus regula suffragii « praeter sed non 
contra Ius » per « Litteras qualificatas cum certo temporis limite ». 
Quod ita fieri potest: Si secundum « Conspectum Rerum Agendarum » 
officialem, Patres sectionum suggestiones, directiva ad definiendum, de- 
cretandum, anathematizandum Patribus Concilii proponenda habent, ea 
ad suffragium ferantur in « quadam Sessione Prae -Plenaria », in qua tan¬ 
tum ii qui « actu adsunt » suffragium-deliberativum habent. Suffragium 
istud nondum habeatur ut definitivum, sed cum Actis et eventu suffragii 
Prae-plenariae ad omnes Patres missum sit et intra limitem sex mensium, 
suffragium Patrum (qui antea scriptis « mentem adeundi » protestati 
sunt) ad Praesidem Concilii mittatur. Ita ante suffragium definitivum 
in Sessiones plenarias ad finem Concilii, mens Patrum Praesidi iam noti- 
ficata est. Valor suffragii istius erit mere « consultivum ». 

e) Patres omnes obligentur adstare ad « Sessiones Plenarias » circa 



VICARIUS AP. POERVOKERTOENSIS 


247 


finem Concilii, ad definiendum quae definienda sunt, et ad subscriben¬ 
dum Actis. 

3. De rebus in Concilio tractandis 

Non ad instructionem Commissionis, sed magis ad illustrandam et 
defendendam suggestionem nostram de « repraesentatione successiva », 
utpote practicabili, de hac materia aliquid addimus. 

Plane impossibile est, in aliquo Concilio, omnes tractare quaestiones 
et res veri et magni momenti. Melius esset si Concilia Oecumenica non 
tam pauca et cum magno spatio temporis convocerentur, sed saepius, 
cum quodam certo intervallo (v. g. 50 annorum). 

Idem valde optimisticum esset cogitare quod Patres omnes, eodem 
modo versati sint in tantis diversis quaestionibus, pluries plane ab 
eorumdem pastorali cura quotidiana alienis. Cui bonum ergo, mere assi¬ 
stentia passiva, per totum tractum temporis? 

Melius ergo nobis videtur quod Patribus detur quaedam electionis 
facultas, assistendi in persona iis quaestionibus, quibus revera aliquo 
modo interessati sunt. 

Exempli gratia exemplar Rerum agendarum, per sectiones divisarum 
et ad tres turmae Patrum concreditarum, excogitavimus: 

Turma Patrum prima 
Sectio I - De Rebus Fidei 

Subsectio A: de Sacra Scriptura; Hermeneutica (Textus purus; Vul¬ 
gata). 

Subsectio B : de Historia Patristica et Ecclesiastica. 

Subsectio C: de Theologia Dogmatica. 

Subsectio D: de Theologia Kerygmatica et de Catechesi ad po¬ 
pulum. 

Sectio II - De Rebus Morum 

Subsectio A: de Ethica naturali et de Humanismo christiano. 

Subsectio B: de Moralitate evangelica. 

Subsectio C: de re Pastorali ecclesiastica. 

Subsectio D: de re Ascetica et Mystica. 

Sectio III - De Ecclesia Institutionali 

Subsectio A: de renovatione luris Canonici. De Iure Missionis. 

Subsectio B: de Episcopis; de Clero dioecesano et religioso. 

Subsectio C : de Laicis fidelibus in Ecclesia. 



248 


INDONESIA 


Subsectio D : de Disciplina Ecclesiastica. 

Turma prima concluditur cum « Sessione Ptae-plenaria », cum suf¬ 
fragiis Patrum adsistentium. 

Turma Patrum secunda 
Sectio IV - De Cultu Divino 

Subsectio A: de Liturgiae renovatione; de lingua vernacula, sa¬ 
crali. 

Subsectio B: de renovatione in Pontificale et Rituale Romano. 
Subsectio C: de renovatione Breviarii Romani. 

Subsectio D: de Missale Romano et de computatione temporis 
Iuliana. 

Sectio V - De perfectione christiana 

de Religiosis, 
de Institutis laicalibus. 
de Idea educationis in spiritu Evangelico. 
de Idea apostolatus laicalis. 

Sectio VI — De Ecclesia testificante 

Subsectio A: de Testimonio ad Reformationem, Orthodoxiam. 
Subsectio B: de Testimonio ad Gentes, Nationes. 

Subsectio C : de Missionibus; Regiones dependentes a S. Congre¬ 
gatione de Propaganda Fide. 

Subsectio D: de modis modernis Fidei Propagationis. 

Turma secunda concluditur cum « Sessione Ptac-plenaria » cum suf¬ 
fragiis Patrum adsistentium. 


Subsectio A: 
Subsectio B: 
Subsectio C : 
Subsectio D: 


Turma Patrum tertia 
Sectio VII - De iustitia sociali in mundo 

Subsectio A: de Principiis iustitiae, caritatis, iuris proprietatis. 

Subsectio B: de bono communi regionali, mondiali et de dominio 
alto Civilis Regiminis. 

Subsectio C: de conditionibus Pacis inter gentes, et de iusta distri¬ 
butione bonorum terrestrium. 

Subsectio D: de Bonis Ecclesiasticis, et de administratione rerum 
oeconomicarum. 



VICARIUS AP. POERVOKERTOENSIS 


249 


Sectio VIII - De Actione Catholica 

Subsectio A: de definitione terminorum, et campi actionis. 

Subsectio B : de consecratione mundi, per christianismum positi¬ 
vum. 

Subsectio C: de cooperatione laicorum cum Hierarchia; Paroecia. 

Subsectio D: de « Spiritu Militis Christiani »; « Religio factis hi¬ 
storicis bene fundata; Spiritu Evangelico inspirata; Ecclesiastice disci¬ 
plinata in unum ». 

Sectio IX - De relationibus Ecclesiae Christi cum mundo hodierno 

Subsectio A: de relatione Ecclesiae et Status; Concordati. 

Subsectio B : de cooperatione Ecclesiae cum institutis Internatio- 
nalibus. 

Subsectio C: de noxiis ideologicis: Communismus; Liberalismus, 
Nationalismus extremus; Existentialismus atheisticus. 

Subsectio D: de deviationibus moralibus pro tempore: Neo-Mal- 
thusianismus; Materialismus in artibus et stylo vitae. De bello atomico. 

Sectio Extra - Conciliaria: De unitate in Christo credentium 

Subsectio A: colloquium doctum cum Orthodoxis et Anglicanis. 

Subsectio B: colloquium doctum cum Lutheranis. 

Subsectio C: colloquium doctum cum Presbyterianis, non-confor- 
mistis. 

Subsectio D: de praeparatione « Viae Pacis ». 

Tertia Turma concluditur cum « Sessione Vt&e-plenaria » cum suf¬ 
fragiis P'atrum adsistentium. 

Omnibus peractis, omnes Patres qui inde ab initio « mentem adeun¬ 
di » expresserunt, convocantur et progreditur ad « Sessiones Plenarias » 
ad definiendum quae definienda, decretanda, anathematizanda sunt. 

4. De fructuositate Concilii Oecumenici 

Ut consilia, vota et decreta Patrum, a Sua Sanctitate approbata revera 
influxum durabilem et fructuosum post Concilium exercere possint, sta¬ 
bilem quandam diligentiam executionis post Concilium peractum, omni¬ 
no desiderabile esset, quod insuper unitatem et contactum fundamentalem 
in Ecclesia universali promoveret. 

Postquam in Concilio Vaticano, Infallibilitas Romani Pontificis in 
rebus fidei et morum sollemniter proclamata est, et inde influxus cen¬ 
tralis organi gubernationis in Ecclesia Institutionali satis fundatus, istis 



250 


INDONESIA 


temporibus optabile videtur ut « Functio et importantia » Episcopi et 
Ecclesiae localis maiorem vim habeat, quamquam in nova relatione coope¬ 
rationis regionalis, nationalis et mundialis. 

Id non paucum adiuvabit restaurationem unitatis cum Orthodoxis et 
Reformatis, qui ut ecclesiae « autocephales et nationales » initium cepe¬ 
runt in schismate. 

Opinamur igitur, quod « quaedam » decentralisatio in « accidentali¬ 
bus » multum proderit; quae autem subsistentia dioecesana, regionalis, 
nationalis ad unitatem (non ideo uniformitatem) actionis, contrabilance- 
tur a quadam intensiore inter-communione (cooperatione) sub ductu 
Nuntiorum. 

Suggestiones-. 

a) Ut frequentior et stabilis cooperatio inter Ordinarios-loci alicuius 
regionis, nationis, continentis instituatur, de rebus inter- Dioecesanis, 
ita ut sub ductu cuiusdam Corporis Episcopalis res momenti inter-Dioe- 
cesani vel Regionali, Nationali, pro bono communi totius regionis, 
nationis administrari possint. Id cum fundamento in Iure Canonico. 

b) Ut per statuta tempora, v. g. per singulos 10 annos, sic dictae 
« Conferentiae Episcoporum Inter-nationales; Continentales » instituan¬ 
tur, in quibus Ordinariorum Locorum praecipui, delegati, vel saltem 
membra Consiliorum Nationalium convenirent sub ductu Legati Romani. 
Ita ut regiones, nationes, qui pro circumstantiis culturae, nationis, lin¬ 
guae, rerum politicarum magis inter se congruunt, servata sempre Unitate 
in rebus fidei et morum, et in concordantia cum Petri Cathedra sibi eligere 
valeant vias pastorales circumstantiis populorum accommodatas {suis 
linguis ...). 

Exempli gratia: Status Foederati Americae Septentrionalis et Ca- 
nada; America Meridionalis et Centralis (Hispanidad); Africa Septen¬ 
trionalis et Medius Oriens; Africa Meridionalis et Centralis; Asia 
Septentrionalis; Asia Meridionalis et Oceaniae Insulae. 

c) Ut idem per statuta tempora, v. g. per singulos 25 annos circiter, 
instituatur « Conferentia Mundialis Episcoporum », aut in Ipsa Urbe 
aut in quodam Centro Catholici tatis, sub ductu Legati Pontificis, in qua 
Delegati Electi et mandati ab omnibus regionibus inter se conferrent de 
Bono Communi Ecclesiae. 

d ) Ut denuo ipsa « Concilia Oecumenica » non nimis rara, sed saltem 
semel aut bis in saeculo instituantur, ad confirmandam « rationem uni¬ 
tatis » in diversitate accidentali. 

e) Ut ad fovendum « contactum vivum inter Patres et Corpus Eccle¬ 
siae » Lingua Latina classica modernizetur tum in grammaticis quam 



251 


VICARIUS AP. POERVOKERTOENSIS 

in verbis, ut de novo existat « Koine » aut lingua internationalis viva, 
valde simplex et popularis, ad intercommunicationem tuendam. 

II. Animadversiones speciales 

1. S. Scriptura: Textus fundamentalis, acceptetur cum Vulgata. 

2. Dogma: Tractetur de Corpore Christi Mystico, de Episcopo, de 
Presbyteratu, de Laicis. 

3. Kerygmatica: Praedicatio sit « Verbum Vitae », non ars rethorica. 
Catechesis sit accommodata statibus vitae, ad captum audientium. 

4. Ethica sit fundamentum integratum Humanismi christiani. 

Moralitas sit magis inspirata doctrinis Evangelii, quam casuistica. 

Pastoralis sit motivata principiis Novi Testamenti. 

Ascesis non tam exercitiis, quam obligationibus status inita. 

5. Ius Missionis ordinetur (cf. Paventi...). 

6. Functio Episcopalis evolvatur (Directorium Episcoporum). 

Clerus dioecesanus et religiosi inter se cooperent, cum divisione iu- 

rium et obligationum coram Ordinario Loci. 

Laici mobilitentur ut « Testes Christi », executivi Ecclesiae mentis 
in rebus huius saeculi, actuose cooperantes in Cultu. 

7. Cultus Liturgicus renovetur. Lingua vernacula adhibeatur in quan¬ 
tum « ad populum », lingua sacralis in quantum « ad Deum ». 

8. Educatio christiana fundetur Idea « quod sumus Filii Dei ». 

9. Testimonium Catholicitatis ad Reformationem, Orthodoxiam, Gen¬ 
tes sit « positiva testificatio » quomodo Evangelium exstat « Via, Ve¬ 
ritas et Vita » renovans faciem terrae. 

10. Ius proprietatis est fundamentale, sed limitatum exigentiis Bo¬ 
ni Communis (non absolute: « Salus populi, suprema lex esto... »). 

11. Conditiones pacis: Iusta divisio bonorum terrestrium, cum aequi¬ 
tate; Humanitas caritativa. Bona voluntas ex gratia Dei. 

12. Colloquium cum Reformatis, schismaticis multum valeret ad ini¬ 
tiandam viam pacis. Sed his in circumstantiis effectum directum nondum 
est sperandum. 

Sint satis, ad revelationem cogitationum, humanus sum cum Era- 
smo, Gregorio a Deventer et auctore Imitationis. Spero quod spiritus 
Concilii sit « positivus » cum Paulo discens et docens « quod malum 
vincetur in bono ». De cetero: « In necessariis unitas, in dubiis libertas, 
in omnibus caritas ». 

Eminentiae Vestrae humillimus 
ffi Guilelmus Schoemaker 
Episcopus tit. Balburensis 
Vicarius Ap. Foervokertoensis 



252 


INDONESIA 


10 

Exc.mi P. D. GUILELMI VAN BEKKUM 
Episcopi tit. Tigiensis, Vicani Ap. Rutegensis (Ruteng) 

Ruteng, die 20 maii 1960 

Eminentia Reverendissima, 

Gratias ago Eminentiae Tuae Reverendissimae pro invitatione hono¬ 
rifica, litteris Pontificiae Commissionis Antepraeparatoriae pro Concilio 
Oecumenico, diei 18 iunii 1959, Prot. N. 1 C/59-1859, mihi data, ut 
proponam consilia et vota Concilium Oecumenicum proximum respi¬ 
cientia. 

Velit Eminentia Tua Reverendissima me excusatum habere quod tam 
sero huic invitationi respondeo. 

Ratio huius dilationis erant partes mihi tributae in praeparandis 
votis Concilii, tum Conferentiae Ordinariorum insularum Sundae mino¬ 
rum, habendae mense martio 1960, tum Conferentiae omnium Indone- 
siae Ordniariorum, habendae mense maio 1960. 

Omnia mea vota personalia locum obtinuerunt partim in serie voto¬ 
rum prioris, partim in serie posterioris Conferentiae. Insuper accedo 
ad omnia reliqua vota utriusque Conferentiae. 

Intimos reverentiae sensus Eminentiae Tuae profiteor, et Dei bene¬ 
dictionem in laborem Tibi incumbentem adprecor, 

Eminentiae Tuae Rev.mae add.mus 

ffi Guilelmus van Bekkum, S.V.D. 

Episcopus tit, Tigiensis 
Vicarius Ap. Rutengensis 



VICARIUS AP. SEMARANGENSIS 


253 


11 

Exc.mi p. d. alberti soegijapranata 

Episcopi tit. Danabeni, Vicarii Ap. Semarangensis (Semarang) 

Semarang, 19 octobris 1959 

Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

Obsequendo desiderio Summi Pontificis loannis XIII fel. regn., 
nobis expresso in litteris ab Eminentia Vestra nobis datis die 18 iunii 
1959 sub numero 1 C/59-1869, hisce annexas responsiones nostras 
humiliter Eminentiae Vestrae tradimus. 


Eminentiae Vestrae Reverendissimae 
humilis in Christo servus 

© Albertus Soegijapranata 
Vicarius Ap. Semarangensis 


I. De Doctrina Christiana 
1. Quoad tractatum de Ecclesia. 

a) Ut Ecclesia Christi lucide proponatur tamquam socialis orga- 
nizatio gratiarum; communicatio mysteriorum Dei; societas supernatu- 
ralis perfecta, ratione universalitatis sive catbolicitatis suae supranatio- 
nalis, a Christo Redemptore condita, eiusque plenitudine potestatis in 
caelis et in terra praedita; destinata ad vitam hominibus tradendam, eam- 
que conservandam, custodiendam, nutriendam, sanandam et reddendam 
atque colendam; docendo veritates revelatas, proponendo leges naturales 
et positivas, distribuendo sacramenta et offerendo Sacrificium Novi Te¬ 
stamenti: educando et ducendo homines humano modo et intrinseco et 
extrinseco, spiritu veritatis et caritatis inspirante, ad obtinendum finem 
suum supernaturalem. 

b) Ut emphasis detur duobus aspectibus Ecclesiae: scilicet Eccle¬ 
sia ut societas salutis vel communio Sanctorum, cuius realitas consistit in 
sanctificatione membrorum, quae Deo semper adhaerent. Quae realitas 
non limitatur hac in terra sed in aeternum manet licet perceptionem no¬ 
stram superat. Proin Ecclesia ut societas hierarchica hac in terra ideoque 
temporalis, quae est medium debitum et aptissimum ad sanctificandos 
homines in Ecclesia congregatos. 



254 


INDONESIA 


Est igitur sanctum signum vel sacramentum, quod communionem 
Sanctorum significat et perficit. 

c) Praesertim ut emphasis detur realitati Ecclesiae ut Corpus Christi 
mysticum. 

d) Quibus propositis speratur fore ut mentalitas rationalistica, na- 
turalistica et materialistica de Ecclesia deque activitatibus operibusque 
Ecclesiae ruatur. Dein ut vita spiritualis et religiosa liberetur ab individua- 
lismo quodam et ab egoismo. Proin ut ad obtinendam beatitudinem 
aeternam atque supernaturalem homines progredi debeant, non in tur¬ 
mis diversis separati sed uniti in unitatem apertam et indiffusam, ita ut 
quispiam conscius et liber tamen una cum proximis suis in coelum ve¬ 
niat. Etiam ut Ecclesiae, quae semper et ubique proponit et defendit li¬ 
bertatem, aequalitatem, fraternitatemque omnis humani generis ratione 
originis, naturae et finis ultimi, de facto congregare conetur omnes gentes 
in unitate corporis Christi mystici et hoc faciendo propugnet pacem 
Christi in regno Christi contra contentionem inter classes propagandam. 

Speratur quoque fore, ut per influxum Ecclesiae, qui omnes populos 
cum suis diversis culturis in unione supernaturali et supranationali va¬ 
leat unire, sensim sine sensu discriminatio inter gentes et hostes hic et 
illic existens sublevari, et tendentia nationalismi exaggerati ad nationa- 
lizandam Ecclesiam Catholicam praeveniri possit. 

2. Quoad dogmata. Theologia enim veritates a Deo revelatas non 
solum amplectitur sed eas modo scientifico investigat, verbum Dei ana- 
lysi subicit, ut tota eius amplitudo disertius innotescat, simul conferendo 
varia scripturae loca, quae de eadem re disserunt, Patrumque commenta¬ 
riis et Ecclesiae definitionibus utendo, ad clariorem Verbi divini intelli- 
gentiam consequendam. Insuper ex veritatibus revelatis alias conclusio¬ 
nes, ope alterius principii sive revelati, sive etiam ratione cogniti, dedu¬ 
cit. Postea tum principia et facta revelata, tunc conclusiones ex eisdem 
deductas, logico coordinat ordine, ita ut veram scientiam efformat. 

Talis theologia, ni fallor, est generatim scientia et sapientia, quae 
tantummodo possessionem exhibet membrorum Ecclesiae electorum, 
nempe clericorum et nonnullorum laicorum. Cetera Ecclesiae membra 
eadem magna ex parte carent. 

Tamen Christi fideles his temporibus in toto corde terrarum diffusi 
inter homines varietatis religionis varietatisque animi iudiciorum vi¬ 
ventes, theologiam quoque necessariam habent, totam et integram sed 
temporaneam et sibi-accomodatam, vivificantem, positivam, dynamicam, 
syntheticam, lucide et breve propositam, ita ut omnes Christi fideles to¬ 
tius mundi unam eamdemque opinionem, lucidam, certam theologice 
bene fundatam habeant de homine sive individuali sive sociali, deque 



VICARIUS AP. SEMARANGENSIS 


255 


universo materiali, de eorum relatione cum Deo, denique de Ipso Deo. 
Talis theologia, ut mihi videtur, est fidelibus necessaria, quae intelle¬ 
ctum et voluntatem inflammare potest ad vitam degendam veritatibus 
revelatis ab Ecclesia propositis consonantem, sive ruralem, opificialem 
sive familiarem et socialem. Quodcumque enim problema vitae huma¬ 
nae est, ut opinor, in ultimo termino problema de ipso homine. Quo 
in casu fides theologice bene fundata, sufficienter viva et satis exculta 
magni est facienda in solvendis multifariis quaestionibus. 

His praesertim temporibus dum de facto potestas tenebrarum, ra- 
tionalistarum nempe et liberalistarum, materialistarum quoque et athei- 
starum, super mundum internationalem extrinsice excultum regnat atque 
imperat docendo et iudicando de opinione communi, de sensu usitato, 
de moralitate usu recepta, propagando regnum technicum, regnum pe¬ 
cuniae, iucunditatis, voluptatis, utendo mediis intellectualiter perversis 
et materialiter valde aptis modernisque, abutendo flebilitatibus debili¬ 
tatibusque naturae humanae, Christi fideles, qui magis magisque sibi 
consciunt de officiis suis ad propugnandum regnum Dei, quod est re¬ 
gnum veritatis et vitae, regnum sanctitatis et gratiae, regnum iustiae, 
amoris et pacis, necessariam, ut mihi videtur, perspicuitatem doctrinae 
Christianae integrae, possideant, ita ut tranquillitate certitudinis gau¬ 
dentes seque animo principia fidei et moralitatis spontanee exerceant 
in peragenda vita sua quotidiana cum omnibus circumstantiis. 

Quam ob rem Christi fidelibus omnibus, unicuique secundum do¬ 
tes ac gratias suas internas sive externas clare et distincte notescere 
debent: 

a) Quae sunt dogmata ab Ecclesia proposita et ab omnibus fide¬ 
libus credenda. 

b ) Quae sunt principia ad illa dogmata respicientia. Quomodo 
lucide demonstrantur ex scripturarum locis et ex traditione. 

(N. B. — Analphabetismus scripturalis et historicus ecclesiasticus 
strenue impugnandus est). 

c ) Quae sunt conclusiones ex dogmatibus propositis fide tenen¬ 
dae. 

d) Quae sunt quaestiones disputandae his de rebus. 

e) Ad inquietudinem tollendam vel saltem minuendam quae men¬ 
tem perturbat, Patres Concilii iterum clare exponant, quae sint verita¬ 
tes et facta historica in scripturis revelata, quae fundamentum efformant 
dogmatum. 

/) Ut iterum explicite declaretur, quid sit vita religionis et Sta¬ 
tus perfectionis, quare mortificatio, paenitentia, abnegatio necessaria sit 
ad absolvendam vitam catholicam perfectam. Multi Christi fideles men- 



256 


INDONESIA 


talitate moderna praediti horreunt a mortificatione, abnegatione et pae- 
nitentia. 

Scopus non est, ut disputationibus finis imponatur, sed ut iisdem 
disputationibus firmum ac stabile fundamentum praebeatur. 

V.g. doctrina de praesentia reali Christi in Sanctissimo Sacramento. 

3. Quoad tractatum de principiis socialibus confer quod notatur in 
tractatu de Ecclesia. 

Doctrina Christiana de quaestionibus socialibus, racialibus atque co- 
lonialibus ita proponatur, ut appareat canones his de rebus non esse ali¬ 
quid adventitium, sed revera pertinere ad integritatem doctrinae chri- 
stianae. 

Discriminatio racialis, quae magnum scandalum est pro catholicis 
et non-catholicis coloratis, mihi videtur esse delenda. 

De iure coloniali, an sit, quomodo acquiratur, quibus condicionibus 
exerceatur, nationes claram explicationem ab Ecclesia exoptant. 

4. In tractando de relationibus cum Christianis Pontifici Romano 
non subiectis (praesertim Protestantibus) caveatur, ne indifferentismus 
subrepat. Homines etiam alius religionis adhibendi sunt cum toleran¬ 
tia, benignitate caritateque, tamen doctrina eorum religionis aestimanda 
est secundum suum obiectivum valorem. Ne sympathia nostra erga er¬ 
rantes in casu religionis ita errores excuset, ut subiectivismo, relati- 
vismo et indifferentismo ratione religionis faveri videatur. 

II. De disciplina cleri et nonnullorum Christianorum 

1. Curetur nova editio Codicis luris Canonici in qua 

a) omnes mutationes et additiones assumantur, 

b) habeatur aequilibrium inter generalia ab una parte et parti¬ 
cularia ab altera parte, ita ut generalia pro unoquoque semper et ubi¬ 
que valeant, dum particularia pro diversis regionibus et statibus vitae 
variari possint. 

2. Abrogentur impedimentta matrimonialia minoris gradus. 

3. Censurae latae sententiae adaptentur necessitatibus hodiernis et 
minuantur. 

4. Ius processuale simpliciori forma instituatur, ut partes non per 
menses aut annos decisionem expectare debeant. 

5. Responsiones Commissionis Codicis, quae veram mutationem ali¬ 
cuius canonis includunt, enuntientur in forma alicuius canouis novi, 
non tantum psr formulationem « affirmative » aut « negative ». 

6. Ius monialium tale sit, ut activitatem apostolicam exercere pos¬ 
sint. 



VICARIUS AP. SURABAIENSIS 


257 


7. Caelibatus cleri omnino retineatur, sed curetur praeparatio ad 
caelibatum positive vivendum. 

8. Officium divinum in Triduo sacro et pluribus festis abbrevietur. 
Immo optabile erit, si edatur breviarium pro curam animarum geren¬ 
tibus. 

9. Cum in regionibus missionum sacerdos saepe per unam et etiam 
per pluras horas S. Communionem distribuere debeat, rogatur, ut Or¬ 
dinario loci detur facultas assignandi aliquem laicum (bonis mori¬ 
bus etc.), ut sacerdotem in distribuenda S. Communione adiuvet. Non 
ergo petitur, ut erigatur aliquod institutum diaconorum, qui non te¬ 
neantur caelibatu. 

10. Iis, qui in Missa vigiliae Paschalis S. Communionem recipiunt, 
concedatur facultas iterum recipiendi S. Communionem in Missa Ma¬ 
tutina Paschali. Hoc speciatim petitur pro sacerdote, qui mane celebra¬ 
turus in vigilia Paschali officio diaconi fungitur. 

11. Stimuletur positiva evolutio usus linguae vernaculis in Sacra 
liturgia. Ita tamen, ut lingua Latina non abrogetur, sed potius aequili¬ 
brium sit inter linguam latinam et vernaculam. 

12. Ut progressus populorum Africae et Asiae etiam in Ecclesia 
eluceat, repraesentatores horum populorum functiones occupent etiam 
in summis Hierarchiae gradibus, immo in collegium Cardinalium admit¬ 
tantur. (Conf. I ad 3). 

® Albertus Soegijapranata 
Episcopus tit. Danabenus, Vicarius Ap. Semarangensis 


12 

Exc.mi P. D. IOANNIS KLOOSTER 


Episcopi tit. Germanicopolitani, Vicani Ap. Surabaiensis (Surabaia) 


Eminentissime Princeps, 


Surabaja, 26 augusti 1959 


Hisce litteris mihi liceat submittere quasdam animadversiones et 
vota in ordine ad praeparationem Concilii Oecumenici. 

1. Accrescentia populorum. 

Videtur exarandum esse a quibusdam medicis, economistis et mora- 
listis quoddam propositum, quo succincte media positiva suppeditentur 
ad obviam eundum accrescentiae populorum. Quod propositum late 
divulgetur, ut possimus positive succerere, ubi necesse est. 


17 (II d) 



258 


INDONESIA 


2. Pericopae in diebus Dominicis. 

Magna commutatio efficiatur in Pericopis: 

a) augmentando, e.g. parabolam filii, prodigi; locos faciles ora¬ 
tionis Domini nostri ante eius passionem (Io. XVII); parabolam vitis 
(Io. XV). 

b ) eliminando generatim locos longiores ac difficiles, e. g. episto¬ 
lam Sexagesimae et Dominicae IV in Quadragesima. 

3. Breviarium-. 

a) Eliminentur officia longiora, ut officia Nativitatis Domini, 
Transfigurationis et lectiones Christi Regis; 

b) Rubricae quam simplicissimae sint. Simplificationes recenter 
factae iam magni momenti sunt. 

4. Pontificale. 

Vestimenta pontificalia in liturgia reducantur et ritus induendi pa- 
ramenta pontificalia abbrevientur et fiat antea in sacristia aut simplici 
modo ante primum gradum altaris. Color violaceus pro tibialibus abro¬ 
getur. 

5. Sacrificium S. Missae. 

Cum experientia constat scientiam linguae latinae semper numero 
restricto reservatam fuisse, lingua vernacula magis adhibeatur, ut Fide¬ 
les active actioni liturgicae participare possint, utpote pro « Asperges 
me »; pro Epistola et Evangelio, immediate in lingua vernacula versus 
populum legendis; pro Orationibus deprecatoriis ad Offertorium cum 
venia S. Sedis introducendis. 

Non est autem, cur lingua vernacula in omnibus partibus S. Missae 
adhibeatur, cum saepe in libris precum textui latino translatio iuxta 
posita est. Insuper usus linguae latinae in versiculis et responsis brevi¬ 
bus, ut ad Praefationem, quae omnibus cognitae sunt, characterem su- 
pranationalem Ecclesiae Christi bene demonstrat in Indonesia, quae 
multis linguis floret. 

Initium Missae-. Missa immediate ab Introitu incipiat, ut in Sabbato 
Sancto, et preces ante primum gradum altaris abrogentur. 

Pericopae: Immediate in lingua vernacula versus populum legantur. 

Offertorium : Permittatur, ut ad « Oremus » addantur orationes 
deprecatoriae, in modum litaniarum constructae, prout fuit antiqua ora¬ 
tio fidelium. 

Accessioni fidelium ad offerendum faveatur. 

Pinis Missae: Missa finiatur benedictione celebrantis et ultimum 
evangelium omittatur, ut in hebdomada sacra fit. 

Post Missam: Preces post Missam abrogentur et earum loco fiant 
Orationes deprecatoriae ad Offertorium. 



VICARIUS AP. SUBARAIENSIS 


259 


6. Rituale. 

Rituale, iam in linguam Indonesianam translatum in commodum 
Missionum in Indonesia, multos fructus afferre speratur, cum textus 
abhinc intellegi potest non solum a fidelibus astantibus sed etiam a ma¬ 
gistratibus et aliis non-catholicis invitatis, qui solemnitatibus liturgicis, 
ut benedictioni scholarum etc., adsunt. 

7. Ius Missionale. 

Ut praecaveatur ansa contentionis, in quantum fieri potest, relatio 
inter Superiorem Missionis et Superiorem Religionis ulterius definiatur. 

Quoad proventus. 

a) Statuatur destinatio stipendiorum missarum fundatarum, iu- 
rium stolae, salariorum, pensionum etc. ad normam Canonis 1410 et 
communis opinionis probatorum auctorum. 

b) Statuatur destinatio stipendiorum manualium, ad normam de¬ 
cisionum S. Congregationis de Propaganda Fide quoad Statuta Missio¬ 
num Congregationum C. S. C. et M. S. C. (1925 et 1939), ita ut saltem 
pars stipendiorum ut supra adhibeatur sustentationi religiosorum, mis¬ 
sioni addictorum. 

Quoad remotionem missionarii religiosi. 

Statuatur in loco missionarii religiosi, a Superiore Religionis remo¬ 
vendi, alium missionarium religiosum praesentandum esse, in quan¬ 
tum fieri potest, utpote propugnatur a Masarei in « De missionum in¬ 
stitutione ». 

8. Lingua in Concilio adhibenda. 

Adhibeantur linguae modernae, quae immediate transferantur, uti 
mos est in coetibus internationalibus. 

Sperans animadversiones et vota ut supra quodammodo prodesse 
Commissioni Praeparatoriae me profiteor Eminentiae Tuae Illustrissi¬ 
mae et Reverendissimae 

© Io ANNES KLOOSTER 
Episcopus tit. Germanicopolitanus 
Vicarius Apostolicus Surabaiensis 



260 


INDONESIA 


13 

Exc.mi P. D. IACOBI PESSERS 
Episcopi tit. Candybensis 

Halilulik, die 5 septembris 1959 

Eminentissime Domine, 

Litteras, Prot. N. I C/59 - 2317, ab Eminentia Vestra iam missas 
die 18 iunii 1959 et quidem per postam aeream, nunc demum accepi. 

Oportet me animum Eminentiae Vestrae advertere ad factum, quod 
bis ultimis annis, res vehicularis in insulam istam et vice versa, fere 
semper valde retardatur, ita ut plerumque (sicut etiam hoc in casu) im¬ 
possibile sit rescribere ante diem certam et debitam. 

Quoad quaestionem propositam, quantum equidem iudicare pos¬ 
sum, hic non habentur quaestiones speciales vel proposita aut vota, 
quae digna sint ut proponentur Concilio Oecumenico. 

Haec autem ego privatim dico. Notum sit Eminentiae Vestrae, 
quod, valetudinis causa, iam deposui munus Vicarii Apostolici. Proinde 
effici potest, quod meus successor in munere, Rev.mus et Exc.mus D.nus 
Th. van den Tillaart, nunc Vicarius Apostolicus Atambuensis, in ani¬ 
mo habeat proponendi quaestiones aliquas. 

Quoniam Van den Tillaart hoc tempore iter est faciens non potui 
consilium commutare cum eo, quum importune videtur adhuc amplius 
retardare responsum meum/ 

Eminentiae Vestrae 
humilis servus in Christo 

ffi Iacobus Pessers 
Episcopus tit. Candybensis 


14 

Exc.mi P. D. TARCISII E. I. VAN VALENBERG 
Episcopi tit. Combensis 

Eminentissime Domine, 

Doleo vehementer et aegerrime fero me, tot mensibus serius, nunc 
demum ad litteras vestras die 18 iunii 1959 (I C/59 - 2372) datas re¬ 
scribere posse. 



EPISCOPUS TIT. COMBENSIS 


261 


Cuius retardationis causae sunt, quod Indonesiam, deinde in Euro¬ 
pam missae erant. 

Ob munera mihi demandata hunc ultimum annum ex parte fui in 
Indonesia, inter alia ad auxilium Internuntio Apostolico in erigenda hie- 
rarchia episcopali in Indonesia et ut adsim Congressui generali quin¬ 
quennali Ordinariorum in Indonesia. 

Invitationi Eminentiae Vestrae satisfacere cupiens, nunc autem qua 
par est reverentia responsum meum mittere mihi liceat. 

Vota quae omni modestia, proponere volo potissimum spectant ad 
effigiem universalitatis Ecclesiae. Hoc fortasse facile intelligitur, si Emi¬ 
nentia Vestra scit, me, postquam per decennium tamquam lector et prae¬ 
ses in seminario minore versatus eram, per plus quam triginta annos 
in missione adlaboratum esse in munere superioris regularis et vicarii 
apostolici. 

De universalitatis Ecclesiae effigie 

Ecclesia, quae revera universalis est, imprimis hodiernis temporibus, 
hanc universalitatem vera et clara effigie exprimere debet. 

a) Adaptatione legislationis ad condiciones regionum et nationum, 
religiose servata veritate et sanctitate. 

b) Adaptatione cultus divini, servatis servandis, ad consuetudi¬ 
nes locales. 

c ) Participatione omnium gentium numero sufficienti in insti¬ 
tutis gubernii et consilii Ecclesiae, ratione habita non tantum numeri 
sed etiam momenti singulorum gentium et regionum. 

d) Admissione et institutione sacerdotum (et laicorum) e terris 
e^tra Europam et Americam pro servitio diplomatico Ecclesiae, etiam 
si candidati e religiosis sumendi sunt. 

e) Convocatione, saltem quinto quoque anno, Sacri Collegii Car¬ 
dinalium, electorum ex omnibus Ecclesiae regionibus, ut hic Senatus 
Romano Pontifici re vera in regenda Ecclesia assistat. 

/) Regulatione, si necessarium videtur nova, ita ut societates re¬ 
ligiosae, quae pluribus in gentibus et nationibus sua habent membra 
et domus, haec membra mittere possint in omnes mundi partes, ubi Ec¬ 
clesiae necessitas urget. 

De Theologia dogmatica 

1. Constitutio dogmatica de Ecclesia Christi, in qua conciliium Va¬ 
ticanum primatum romani pontificis elaboravit, magnos et pretiosos fru¬ 
ctus reddere non cessat. Similes fructus sperari possunt ex Constitu¬ 
tione de Episcopo ut capite Ecclesiae localis. Etenim Ecclesia localis 



262 


INDONESIA 


domum praebere debet culturis maxime inter se differentibus, ecclesiis 
christianis separatis, etc. In hac quaestione auctoritats episcopalis com¬ 
municans cum episcopis Ecclesiae universalis, praesertim cum Sancta 
Sede et iis episcopis qui in eadem regione de iisdem curis se praeoccu¬ 
pant, maximi est momenti. 

2. Constitutio dogmatica de statu « laicali » in Ecclesia catholica 
perutilis videtur. Laicorum est: ostendere quomodo cura pro valoribus 
terrestribus non per se finibus egoisticis (individuis seu socialibus) sed 
finibus caritatis servire potest. Hierarchia non supplere sed fovere 
munera laico specifica debet. 

De Sacra Liturgia 
Sacramenta 

1. Initiatio Christiana. 

Distinctio clara facienda sit inter ritum catechumenatus et ritum 
baptismalem. 

Ritus catechumenatus adultorum per se semper administratione sa¬ 
cramenti baptismi disiungantur; ita ut, ubi institutum publicum cate¬ 
chumenatus existit (praesertim in Missionibus) ad modum antiqui ca¬ 
techumenatus in diversos gradus administretur, secus ritus catechume¬ 
natus aliquot dies ante baptismum conferuntur. 

Ritus baptismalis adultorum de integro restauretur, forma Exorcis¬ 
morum mutetur et eorum numerus diminuatur. 

Ritus baptismalis parvulorum statui infantium adaptetur. Praeser¬ 
tim quoad primum dimidium notabiliter abbrevietur, quia infantes cate- 
chumenatu non indigent. Ubi possibile est, aliqua solemnitate publica cir¬ 
cumdetur, quia ex natura rerum etiam ad communitatem paroecialem 
attinet recipendi novum membrum familiae. Ut arcta connectio baptismi 
cum Passione et Resurrectione Domini clare appareat, parvulorum bap¬ 
tismus diebus dominicis fiat, testibus christifidelibus. Quod attinet inter¬ 
pretationem « quam primum » Ordinarii locorum pro conditionibus lo¬ 
calibus suo iudicio leges statuant. In ritu baptismali infantium parenti¬ 
bus suo iudicio leges statuant. In ritu baptismali infantium parentibus 
eorum possibilitas active participandi detur, quia hoc in casu ritus eis 
maioris momenti est quam patrinis. 

Confirmatio in celebratione Missae integretur, et desideratur Mis¬ 
sam propriam pro administratione huius sacramenti componi. Difficultas 
pastoralis circa aetatem subiecti huius sacramenti pro conditionibus loca¬ 
libus ab Ordinario solvatur. 



EPISCOPUS TIT. COMBENSIS 


263 


2. Celebratio Missae. 

Usus linguae vernaculae saltem pro partibus directe fidelibus destinatis 
concedatur (e. g. lectionibus, cantus, preces communes, etc.). 

3. Ordo. 

Investigatio facienda sit circa utilitatem renovandi status diaconalis. 
Animadvertendum est quod non in omnibus regionibus difficultates, 
possibilitates et urgentia pastoralis similes sunt, ita ut renovatio baec 
saltem illic fiat ubi sine periculo et cum maiore fructu pastorali introdu¬ 
cenda apparet. 

Desideratum generale 

Ordinariis locorum comitatu de re liturgico-pastorali assistente plus 
quam antea facultas detur ritualium ceremonias conditionibus localibus 
adaptandi; ritus secundarios in celebratione Missae indoli populi acco- 
modandi et fines usus linguae vernaculae statuendi. 

De Iure Canonico 

1. Maxime desideratur, ut impedimenta matrimonialia ecclesiastica 
impedimentis iure civili constitutis inquantum possibile convenirent. 
Hac de re numerus et extensio impedimentorum ubique terrarum obli¬ 
gantium restringenda sint, et Ordinariis locorum alicuius regionis aut 
nationis facultas detur pro suis territoriis impedimenta constituendi su¬ 
per quibus ipsi dispensare possint. 

2. Facultates Quinquennales omnibus Ordinariis, locorum concessae 
atque Facultates Apostolicae pro missionariis saltem magna pro parte in 
ius commune inserantur. 

3. Ei, qui de errore sive in re fidei sive in re morum suspectus aucto¬ 
ritati ecclesiasticae denuntiatur, possibilitas sese defendendi tribuatur 
auxilio advocati non excluso. 

4. Ius poenale Codicis speciatim quoad censuras simplificandum vi¬ 
detur, et censurae, quae numquam applicari solent, derogandae sint. 

5. Normae Codicis quibus libri ut prohibiti indicantur (can. 1399) 
hodierno tempori adaptandae ac clariori modo conficiendae sint, ita ut 
facilius applicari possint. 

6. Omnes aliquo beneficio aut munere pastorali in Ecclesia fungen¬ 
tes qui determinata aetate provecti sunt Ordinario suo renuntiationem 
faciant, ita ut Ordinarius facilius eos amovere possit, si suo iudicio bonum 
animarum id postularet. 



264 


INDONESIA 


De Iure Ecclesiastico 

1. Participatio vere internationalis in omnibus institutis gubernii et 
consilii Ecclesiae. 

2. Congregatio ecclesiastica pro opere oecumenico, sicut exstat con¬ 
gregatio pro Ecclesia orientali et pro Propaganda Fide, ut ipsa Ecclesia 
Catholica meliorem atque intimiorem contactum habeat cum Ecclesiis 
christianis non-catholicis, e. g. relate ad Consilium mundiale Ecclesiarum. 

3. Maior cooperatio inter Ecclesiam docentem et discentem ope 
cuiusdam instituti informationis seu consilii, secundum principium in 
Ecclesia saeculare: quod omnes tangit, ab omnibus probari debet (cf. 
C.I.C., can. 101, 2). Et quidem eo modo, ut etiam iuniores aetate sed 
sapientia praediti in consilium commune advocentur. 

De Theologia morali et pastorali 

1. Intensior formatio missionaria atque oecumenica candidatorum 
ad presbyteratum, e. g. ope culturae scientiarum comparativarum reli¬ 
gionis. 

2. Efficacior cura pastoralis pro studentibus asiaticis et africanis in 
Europa degentibus. 

3. Doctrina christiana de vera habitudine inter personam ac commu¬ 
nitatem in Ecclesia ut Corpore, familia Christi, Spiritu caritatis divinae 
atque fraternae unita inde: 

4. Cultura expeditior relationum sic dictarum humanarum (human 
relations) in communitate ecclesiastica, etiam relate ad non-catholicos, 
ut periculum « Mentalitatis administrativae seu burocraticae » quam 
maxime evitetur, quippe quae hominibus hodiernis odibilis habetur. 

5. Recta aestimatio status virginitatis relate ad statum matrimonia¬ 
lem, secundum doctrinam concilii tridentini (Denz. 980, can. 10: melior 
ac beatior). Clara dilucidatio circa vitam religiosam contemplativam, 
mixtam ac activam intuitu tendentiarum modernarum apostolatus et 
formarum novarum societatum utpote e. g. Instituta Saecularia. 

© Tarcisius E. I. van Valenberg 
Episcopus tit. Combensis 



EPISCOPUS ZORAVENUS 


265 


15 

Exc.mi P. D. PETRI WILLEKENS 


Episcopi tit. Zoraveni 


Giri Sonta, Ungaran, 15 augusti 1959 

Bene accepi litteras Prot. N. 1 C/59-2507 ad me datas et libenter 
grateque pro infirmis viribus meis satisfacio petitioni in illis factae. An¬ 
nexum scilicet includo de accommodando tractatu morali de ime et iusti- 
tia, qualis traditur a moralistis Ecclesiae latinae magis notionibus orien¬ 
talibus praesertim quod ad ius agrarium attinet. 

Doleo, me non posse Optandum illud latius et enucleatius exponere, 
quum aetate et aerumnis bellicis debilitatus sim. Quum autem vehemen¬ 
ter desiderem Ecclesiae in terris hisce longinquis propagandae prodesse, 
ausus sum Optandum hoc, quantumvis imperfectum, transmittere ad il¬ 
lustrissimam Vestram Commissionem. 

Humillimus in Christo servus, 

& Petrus Willekens, S. I. 

Episcopus tit. Zoravenus 


Optandum est, ut moralistae Ecclesiae Latinae conveniant cooperentur- 
que cum viris, qui iuris civilis orientalis sint periti, eo fine ut tractatus 
moralis de iure et iustitia accommodetur rectis de iustitia conceptibus 
orientalibus. Tractatus enim de iure et iustitia, qualis traditur in Semi¬ 
nariis europaeis et americanis, parum convenit, imo obstacula creat, mis- 
sionariis, qui missionibus orientalibus destinantur. Insuper, conceptus 
quales in illo tractatu traduntur, graviter nocent, ubicumque relationes 
oriuntur sive economicae sive politicae inter nationes occidentales et 
orientales. 

Ratio est: conceptus, quem habent Orientales de dominio personali, 
maximopere differt a conceptu dominii, qualis docetur in Occidente. 
Missionarii autem occidentales existimant, conceptum sibi traditum esse 
veluti a iure naturae impositum, aut saltem esse doctrinam ab Ecclesia 
Catholica statutam tamquam iuris naturae interpretationem apprime ve¬ 
ram et omnino tuendam. Inde missionariis multae oriuntur difficultates. 
Difficulter acquirunt bona ecclesiastica, quia nesciunt, quibus vinculis iuri- 
dicis orientalibus illa bona obligentur; difficulter bona acquisita tuentur. 



266 


INDONESIA 


Porro, quod multo magis nocet, difficulter de iure et iustitia edocent 
catechumenos sive dominos et gubernatores, sive servos et subditos. Ne¬ 
queunt enim distinguere — immo ignorantia quasi-invincibili nesciunt — 
quaenam, iuxta mentem orientalem merito iusta sint dicenda, quae iniu- 
sta. Haec valent de contractibus, de mercede, de foenere, de usufructu, 
de occupatione, etc. 

Praecipua tamen quaestio de dominio in solum, in agros agitur. 
Missionariorum autem hac in re error eo magis dolendus est, quod con¬ 
ceptus orientalis, qualis e. g. in Indonesia de dominio in agros valet, 
propius accedit ad intentionem Illius, qui terram creavit. Vult enim 
Deus ut terra fructificet homini. Ubi autem valet ius istud orientale, 
usus et usufructus soli et terrae fructiferae melius et magis adstringitur 
atque assecuratur terrae huius incolis, quam ubi valet dominium illud 
personale strictissimum et exclusivum, quale in Occidente, (nominatim 
in Anglia), valere atque sanctissimum haberi vidi. Memineris hic opor¬ 
tet, ponderis primarii esse pro regionibus orientalibus hanc de iure 
agrario quaestionem. Pleraeque enim regiones istae regiones agrariae 
sunt, quae proventibus industrialibus vix gaudent ullis. Omnis ergo 
fere proprietas, omnia vitae humanae subsidia ultimatim in iure illo 
agrario nituntur. 

Nec solis missionariis nocet defectuosus ille occidentalis de dominio 
conceptus. Quanta inde damna ipsis quoque dominis, immo guberniis ena¬ 
scantur, uno exemplo illustretur. Quum Sionistae initio huius saeculi 
terram palaestinensem adierunt, ut eam tamquam propriam occuparent, 
emptione dominium sibi acquisierunt exclusivum illud occidentale in 
agros. Quo factum est, ut incolae cogerentur in exsilium ire ut alibi 
victum sibi quaererent. Unde ortae irae illae et inimicitiae inexstingui¬ 
biles, quae hodie Arabes inter et Israelitas vigent. E contra in Indonesia 
leges agrariae Gubernii neerlandici, quum conceptibus orientalibus adap¬ 
tatae essent, vetabant, quominus colonus ullus europaeus dominium 
illud exclusivum in terras fructiferas acquireret: fundos agrosque condu¬ 
cere tantum ad plures annos poterant coloni, quae conductio insuper ita 
limitabatur, ut incolis terrae nativis numquam deessent areae: sufficien¬ 
tes e quibus alimenta vitae cotidianae necessaria sibi meterent. Quo fac¬ 
tum est ut populatio autochtona, nedum in exsilium ire cogeretur, mirum 
in modum medios inter colonos aucta et multiplicata est. 

Conclusio-. Ut missionariis, in regiones orientales aliquando profec¬ 
turis insigne auxilium praebeatur, — ut doctrina occidentalis de iure et 
iustitia in genere, et speciatim de iure agrario plenius respondeat legi 
divinae de terra homini fructificanda, — ut gravia damna praecaveantur, 
quae applicatio conceptus occidentalis dominii, praecipue agrarii, neces- 



PRAEFECTUS AP. KETAPANGENSIS 


267 


sario creat in regionibus orientalibus, — arcta instituatur cooperatio inter 
moralistas Ecclesiae latinae et moralistas orientales qui iuris quoque 
civilis orientalis, iuris agrarii praecipue, sint peritissimi. 

ffi Petrus Willekens, S. I. 
Episcopus tit. Zoravenus 


16 

Rev.mi P. D. GUILELMI SILLEKENS 
Praefecti Ap. Ketapangensis (Ketapang) 

Ketapang, die 18 septembris 1959 

Eminentissime Princeps, 

Litterae Eminentiae Vestrae die 18 iunii Prot. N. I C/59-1947 hic 
pervenerunt die 16 septembris. Impossibile igitur mihi erat respondere 
ante diem primam Septembris. 

Quoad res et argumenta in futuro Concilio Oecumenico tractanda, 
tantummodo quae sequuntur advertere mihi liceat. 

1. Quoad Doctrinam. 

a) Spero quod non definiantur nova dogmata, quia hoc a novellis 
Christianis in Missionibus difficile intelligitur et potius ut aliqua mu¬ 
tatio in doctrina Ecclesiae accipitur. 

b) Ut pristinus studens et lector S. Scripturae adhuc lego publi¬ 
cationes quas de hac re obtinere valeo. Nescio an quaedam opiniones 
modernae congruant cum Inspiratione Sacrae Scripturae et opportunum 
mihi videtur Concilium Oecumenicum de exegesi moderna tractare. 

2. Quoad disciplinam moralem et administrationem Sacramentorum, 
quae in regionibus Missionum speciales difficultates faciunt, a S. Con¬ 
gregatione de Propaganda Fide optime et plena intelligentia regulantur 
per speciales facultates vel dispensationes, ut grato animo profiteor. 

Haec non possunt, mea opinione, regulis generalibus definiri, quia 
circumstantiae in diversis regionibus differunt. 

3. Renovatio liturgica, quae re vera confert ad meliorem intelligen- 
tiam Cultus Divini et ad vitam religiosam promovendam, optima mihi 
videtur. 

Prudenter tamen agendum est, ne accomodatio aut renovatio acci¬ 
piatur a fidelibus ut mutatio Cultus Ecclesiae. 

Non possum consentire quibusdam innovationibus, quae hic inde 
proponuntur. 



268 


IND0NES1A 


Sic institutio Diaconatus pro iis, qui matrimonio coniunguntur, mihi 
videtur coelibatui sacerdotum praesertim indigenorum periculum inferre 
et vocationes ad sacerdotium diminuere, quia multi indigenae in hoc casu 
praeferrent diaconatum sine caelibatu sacerdotio cum caelibatu. 

Haec mihi liceat humiliter exponere Eminentiae Vestrae. 

Interim, cum abundantes gratias a Spiritu Sancto pro futuro Con¬ 
cilio Oecumenico imploro, me profiteor 

Eminentiae Vestrae Reverendissimae 
humilem et devotum servum in Christo 

Guilelmus Sillekens, C. P. 

Praefectus Apostolicus Ketapangensis 


17 

Rev.mi P. D. PASCHALIS DE MARTINO 
Praefecti Ap. Padangensis (Padang) 


Eminentissime Domine, 


Padang, 27 augusti 1959 


Litteras Eminentiae Vestrae 18 iunii, I C/59-1976 tantum die 25 
augusti in manus meas accepi. Celeriter et per synthesim vota mea circa 
argumenta, quae in futuro Concilio Oecumenico tractari poterunt, expono: 

I. Fundamentum Codex luris Canonici, ut opinio mea est, est man¬ 
datum ultimum D. N. I. C. ad omnes Apostolos in verbis: « Euntes... » 
{Matth. 28, 19). Ecclesia Catholica semper in itinere est, non stat in 
ecclesiis iam mortuis aut morituris. Ecclesia Catholica semper in agmine 
primo pugnat ad novas ecclesias plantandas. 

II. Ecclesiae novae non paulatim condendae sunt, sed subito cum 
episcopis, sicut erat in principio et semper mos fuit Romanorum Pon¬ 
tificum mittendi episcopos ad partes infidelium, dum nova territoria et 
gentes inveniebantur et separabantur ab antiquis et notis. 

III. Ecclesia Catholica et Apostolica a principio ecclesias instituit 
super ritus et canones congeniales gentibus, quae, sicut nova membra, 
Corpus Mysticum Christi aedificabant. Ex multis una ratio est, ex mea 
opinione, si in partibus orientalibus et medio-orientalibus post multa 
saecula et multos labores Ecclesia Catholica parva est et paralitica, quod 
missionarii neophitis illarum regionum regulas leges ritus suarum ipso¬ 
rum ecclesiarum et nationum imposuerunt. Caelibatum etiam, quod 
optimum et necessarium evenit in Ecclesia Romana, onus grave et incom- 



PRAEFECTUS AP. SUKABUMENSIS 


269 


prehensibile est populis asiaticis, quorum novi fideles sicut parvuli lacte 
nutri debent. 

IV. Quid mali si neophitis lingua propria, etiam in ritibus sollemni¬ 
bus Altaris, Deum laudare permittitur? Lingua latina scitu necessaria est 
omnibus ecclesiasticis, sed si fideles non intelligunt quid Sacerdos dicit 
et facit ad altare, semper muti exstant, valde longe a spiritu Ecclesiae 
(plebs sancta) et a sacerdotibus. 

Ecce aliqua vota mea, quae submitto iudicio Eminentiae Vestrae, 
Praesidentis Commissioni Antepraeparatoriae pro futuro Concilio Oecu- 
menico. 

Spiritus Sanctus, quem enixe et quotidie rogo, adsit laboribus Emi¬ 
nentiae Vestrae et omnium sociorum praedictae Commissionis. 

Paschalis De Martino 
Praefectus Ap. Pandangensis 


18 

Rev.mi P. D. NICOLAI J. GEISE 
Praefecti Ap. Sukabumensis (Sukabumi) 


Eminentissime Domine, 


Bogor, 26 iunii 1960 


Iterum et saepius distuli responsionem ad epistolam Eminentiae Ve¬ 
strae, Prot. N. I C/59-1997, coactus per aegritudinem, peregrinationem 
itineraque, postremo per duas mutationes domicilii. 

Quamvis servus Iesu Christi indignissimus ac minister Ecclesiae inu¬ 
tilis, spero tamen Eminentiam Vestram mihi adhuc benigne concedere ut, 
« omni cum libertate et sinceritate » aliquas animadversiones commu¬ 
nicarem. 

I. Assensus sum et adhuc assentior modo generali Consiliis ac Votis 
Eminentiae Vestrae ab Ordinariis Indonesiae in conventum quinquen¬ 
nalem nuperrime congregatis de die 9 maii usque ad diem 16 maii 1960, 
propositis. 

II. Nota supranationalis et missionalis Ecclesiae, magnificenter in En- 
cyclicis et Allocutionibus demonstrata, in vita quotidiana rarissime agno¬ 
scitur ab acatholicis, etiam Europaeis, sed totaliter ignoscitur ab ethnicis 
extra Europam. Miror an Ecclesia pragmatice, in rebus gerendis, adhuc 
sit nimis iuncta cum moribus europaeis. Exempli gratia: 

Ius canonicum rarissime spectat ad circumstantias Ecclesiae na¬ 
scentis in regionibus extra Europam; 



270 


INDONESIA 


in lectionibus Breviarii Europa est pars centralis totius mundi et 
omnes ethnici sunt « barbari », quod est contra data historiae cultu¬ 
rarum; 

quaestio n. 55 in Instructione circa relationem quinquennalem 
incipit: « An in scholas admittantur etiam filii acatholicorum ... ». For¬ 
san in Europa acatholici non ita desiderantur in scholis nostris; secus 
tamen in missionibus. Immo puto nos missionarios debere acatholicos 
« compellere intrare ». Quaestio aptior pro missionibus videtur: « An 
post occasionem datam catholicis ut mittant liberos suos in scholas no¬ 
stras, etiam acatholici invitentur, licet cum magnis sacrificiis quoad pe¬ 
cuniam ». 

III. Quamvis Roma semper laudavit et commendavit adaptationem 
in regionibus missionum, tamen ubique terrarum Ecclesia, usque adhuc 
consideratur « occidentalis ». Puto nos in hac re numquam veros pro¬ 
gressus facturos esse, ita ut totus mundus facile agnoscere possit notam 
supranationalem et non — exclusive — europaeam, si ipsa Sacra Con¬ 
gregatio de Propaganda Fide non aggreditur ad solvendam hanc quae¬ 
stionem. Adaptatio sana et fructuosa videtur impossibilis esse sine ad- 
iutorio multorum virorum peritorum scientia sociali et ethnologica. Num- 
quid impossibile est ut dicta Sacra Congregatio formet aliquem conven¬ 
tum virorum peritorum, experientia dotatorum atque regiones missionum 
iteratim visitantium, qui serviant omnibus Ordinariis in missionibus 
sicuti, vulgo, « a sociological and ethnological braintrust »? Hoc modo 
dicti conatus in re adaptationis non sunt excogitati ab aliquibus missio- 
nariis tantum et individualiter sed ordinentur ab ipsa Sacra Congrega¬ 
tione de Propaganda Fide; non erunt inclusi, ut sunt hodie, in aliquibus 
partibus « externis » culturarum ethnicarum, uti musica et aliquibus 
sollemnitatibus, sed complectentur totam vitam. Quod si ita est, Eccle¬ 
sia, olim adiutrix populis europaeis in formatione et christianizatione 
culturarum barbararum, erit iterum adiutrix populis non-europaeis in 
formatione culturarum novarum sine errore materialismi et nota supra- 
nationalis facile agnoscetur ab omnibus populis. 

IV. Vivens per plus quam 20 annos inter Mahumetanos satis « fa¬ 
naticos », quotidie oro Deum Optimum Maximum ut Roma instituat ali¬ 
quam actionem discretam sed bene ordinatam ad permovendas animas 
islamiticas. Mythos de inconvertibilitate Mahumetanorum nimis debilitat 
actionem nostram. Haec actio videtur esse restringenda ad explicatio¬ 
nes Ethicae Naturalis, ne Mahumetani ira exardescant. Humiliter rogo 
ut talis actio, licet indirecta, a Roma missionariis commendetur utpote 
vere missionalis. Non pauci missionarii parvipendunt talem actionem, 
non directe intentam ad baptismum, cum sequela, uti in Indonesia — et 



CONFERENTIA EPISCOPALIS 


271 


vidi hanc rem etiam in aliis regionibus islamiticis — quod nihil faciunt 
pro Mahumetanis. 

V. Miror si possibile sit excogitandi aliquem modum loquendi et 
scribendi de systematibus erroneis extra Ecclesiam, qui non sit iniuriosus 
pro errantibus bona fide. Error non gaudet iure; secus tamen errans bona 
fide. 

Summa cum reverentia anulum osculans et sacram benedictionem 
implorans, maneo Eminentiae Vestrae addictissimus servus in Domino 

Nicolaus J. Geise, O. F. M. 

Praefectus Ap. Sukabumensis 


19 

CONFERENTIA EPISCOPALIS 

Giri Sonta, 15 maii 1960 

Eminentissime Domine, 

Omnes Ordinarii Indonesiae, in loco Giri Sontafi conventus quin¬ 
quennalis causa, congregati, debita cum reverentia vota et consilia quae 
infra sequuntur Commissioni Antepraeparatoriae proponunt: 

I .Generalia 

1. Problema incrementi populationis mundialis 

Opportunum videtur ut a viris medicis, economistis atque moralistis 
exaretur quoddam propositum, quo succincte doctrina catholica suppe¬ 
ditetur circa problema incrementi populationis mundialis. Huiusmodi 
propositum late divulgetur, ut non desit christifidelibus norma tuta 
iudicandi atque agendi in praefata materia. 

. 2. Manifestatio Universalitatis Ecclesiae 

Opinamur necessarium esse Ecclesiam Romanam magis attendere ad 
eas partes Ecclesiae, quae sitae sunt extra Europam et Americam. Ec¬ 
clesia, utpote revera universalis, prae se ferre debet apparentiam et spe¬ 
ciem universalitatis, quae exprimi potest: 

a) Participatione omnium gentium sufficienti modo in institutis et 
consiliis Ecclesiae, considerato non tantum numero catholicorum sed 
etiam momento alicuius gentis, quam catholici repraesentant. Necessa¬ 
rium est omnes gentes repraesentari in institutis centralibus Ecclesiae et 
quidem sufficienti modo. 



272 


INDONESIA 


b) Admissione sacerdotum sive saecularium sive regularium (et 
Laicorum?) e regionibus extra Europam et Americam provenientium, 
qui rite instructi, servitio diplomatico participent. 

c) Adaptatione in culto divino iuxta mores et circumstantias vitae 
quae in territoriis extra Europam et Americam inveniuntur, observata 
autem sanctitate et veritate cultus divini. 

Talis adaptatio respiciat vitam liturgicam, linguam in cultu divino 
adbibendam, formulas orationum etc. 

d) Adaptatione legislationis circumstantiis eorum territoriorum, quae 
enumerantur sub c). 

3. Mutua cooperatio omnium partium Ecclesiae inter se 
et cum Sancta Sede 

a) Cooperatio dioecesium (et Vicariatuum) promoveatur ita ut ubique 
efformentur provinciae Ecclesiae maioris amplitudinis, quarum funda¬ 
tio fundanda est in rebus communibus (e. g. unitate gentium vel civitatis 
civilis, aequalitate circumstantiarum etc.). Hac cooperatione nullo modo 
detrimentum afferatur iurisdictioni propriae cuiusque Ordinarii. 

b) E formetur aliquod Concilium, constitutum ex personis qui eli¬ 
guntur a provinciis ecclesiasticis easque repraesentant. Membra huius- 
modi Concilii, rebus mature perpensis, competenti auctoritati vota et 
consilia proponant. 

Praefata membra, numero sat multa, ex omnibus regionibus orta, 
quinto quoque anno semel saltem conveniant. 

4. Coniunctio virium in Ecclesia sub directione centrali Sanctae Sedis 

a) Mandatum universali Ecclesiae commissum, quod totum orbem 
complectitur, hisce temporibus exigit ut auxilia sacerdotum, religiosorum 
(et laicorum) e variis nationibus et regionibus, semper in promptu sint 
ad nutum Regiminis centralis Ecclesiae id est Sanctae Sedis. Sancta 
Sedes — auditis moderatoribus — his de auxiliis disponat pro locorum 
et operum necessitate. 

b) In specie S. Congregatio de Propaganda Fide disponere posse opor¬ 
tet de certo numero sacerdotum, religiosorum (et laicorum?), qui mitti 
possunt ad tempus plus minusve longum in loca sub auctoritate huius 
Congregationis posita, ubi necessarii sunt pro rebus Ecclesiae et ubi ro¬ 
gantur ab Ordinario. 

c) Societates religiosae, quae pluribus in gentibus et civitatibus sua 
habent membra et domus, intelligant suum officium universale et inter- 



CONFERENTIA EPISCOPALIS 


273 


nationale et earum moderatores generales voluntatem et potestatem 
habeant mittendi religiosos et religiosas ubique terrarum ubi necessitas 
Ecclesiae urget. 

d) Ut cooperatio et directio centralis efficienter elaboretur, e for¬ 
metur concilium inter instituta religiosa (et laicorum?) cum S. Congre¬ 
gatione de Propaganda Fide, ut res communes profundius deliberentur et 
opera missionalia efficacius gerantur. 

II. Theologia dogmatica 

1. Constitutio dogmatica de Ecclesia Christi, in qua Concilium Va¬ 
ticanum doctrinam de primatu Romani Pontificis dilucidavit, magnos et 
pretiosos fructus reddere non cessat. Similes fructus sperari possunt ex 
Constitutione de Episcopo ut capite Ecclesiae localis. 

Auctoritas enim Episcopi localis, qui communicationem habet cum 
episcopis Ecclesiae universalis, praesertim cum Sancta Sede et iis epi¬ 
scopis, qui in eadem regione de iisdem curis se praeoccupant, maximi est 
momenti. 

2. Constitutio dogmatica de statu « laicali » in Ecclesia Catholica 
perutilis videtur. Laicorum enim est vita probare res temporales non per 
se finibus egoisticis servire debere sed etiam operibus charitatis operam 
praestare posse. Hierarchia munera laicis propria non impediat sed potius 
paterne foveat. 

III. Theologia moralis et pastoralis 

Intensior formatio missionaria atque oecumenica candidatorum ad 
presbyteratum e. g. ope exercitii scientiarum religiones comparantium. 

2. Efficacior cura pastoralis pro studentibus asiaticis et africanis in 
Europa degentibus. 

3. Expositio doctrinae christianae de vera habitudine inter indivi¬ 
duum et societatem in Ecclesia, quae est Corpus Christi, spiritu caritatis 
divinae atque fraternae unitum, unde; 

4. crescere possit observantia relationum sic dictarum humanarum 
(human relations) in communitate ecclesiastica, etiam relate ad non- 
catholicos atque periculum « mentalitatis administrativae seu burocra- 
ticae » quam maxime evitetur, quippe quae hominibus hodiernis odibilis 
habetur. 

5. Recta aestimatio status virginitatis relate ad statum matrimonia¬ 
lem, secundum doctrinam Concilii Tridentini (Denz. 980, can. 10) me¬ 
lior et beatior. Clara dilucidatio circa vitam religiosam contemplativam, 


18 (II d) 



274 


INDONESIA 


mixtam ac activam intuitu tendentiarum modernarum apostolatus et for¬ 
marum novarum societatum utpote e. g. Instituta Saecularia. 

6. Ut in data penuria operariorum in vinea Domini frequentiores ad¬ 
hibeantur religiosi, dum tamen iurisdictio Ordinarii in hos religiosos, 
exemptis non exceptis, maior fiat, ut ita stabilitas curae animarum sat 
caveatur. 

7. Ut ad salutem animarum melius procurandam processus matrimo¬ 
niales simplificentur. 

8. Ut christifideles ad praxim ieiunii et abstinentiae magis seriam 
adducantur et ut in eisdem spiritus mortificationis aptis mediis promo¬ 
veatur. 

IV. Sacra Liturgia 
1. Sacramenta 

a) Initiatio Christiana. Distinctio clara facienda sit inter ritum cate- 
chumenatus et ritum baptismalem. Ritus catechumenatus adultorum ab 
administratione sacramenti baptismi disiungi possit, ita ut, ubi institu¬ 
tum publicum catechumenatus exsistit (praesertim in Missionibus), ad 
modum antiqui catechumenatus in diversos gradus administretur, secus 
ritus catechumenatus aliquot dies ante baptismum confertur. 

Ritus baptismalis adultorum de integro restauretur, forma exorcismo¬ 
rum mutetur et eorum numerus diminuatur. 

In administratione Baptismi omittantur usus salivae, usus salis et 
unctiones in pectore et inter scapulas et insufflationes fiant omnibus si¬ 
mul. Ritus baptismalis parvulorum statui infantium adaptetur. Praesertim 
quoad primum dimidium notabiliter abbrevietur, quia infantes cate¬ 
chumenam non indigent. Ubi possibile est aliqua solemnitate circum¬ 
detur, quia ex natura rerum etiam ad communitatem paroecialem attinet 
recipere novum membrum familiae. 

b) Confirmatio in celebratione Missae integretur. Desideratur Mis¬ 
sam propriam pro administratione huius Sacramenti componi. Difficultas 
pastoralis circa aetatem subiecti huius Sacramenti pro conditionibus lo¬ 
calibus ab Ordinario solvatur. 

Concedatur administratio Sacramenti Confirmationis in lingua ver¬ 
nacula, excepta formula sacramentali sive intra sive extra Missam admi¬ 
nistratur. 

c ) Celebratio Missae. Usus linguae vernaculae saltem pro partibus 
directe fidelibus destinatis concedatur (e. g. lectiones, cantus, preces com¬ 
munes etc;). Magna commutatio efficiatur in Pericopis in diebus Domi¬ 
nicis: 



CONFERENTIA EPISCOPALIS 


275 


1) augmentando-. numerus pericoparum dominicalium a Sacra 
Scriptura desumptarum augeatur, quatenus cyclo e. g. quattuor annorum 
thesaurus Sacrae Scripturae fidelibus magis aperiatur; 

2) eliminando locos longiores et difficiliores e. g. epistolam Sexa¬ 
gesimae et Dominicae IV Quadragesimae. Pericopae immediate in lingua 
vernacula versus populum legantur. 

Lectiones et cantus Missae a Sacris Ministris vel a choro vel a po¬ 
pulo exsequendae, a Sacerdote non amplius iterentur (cf. liturgiam in¬ 
stauratam perdurante Triduo Sacro). 

Initium Missae: Missa immediate ab Introitu incipiat. 

Finis Missae: Missa finiatur cum benedictione Celebrantis et ul¬ 
timum Evangelium omittatur, ut perdurante Triduo Sacro. 

Orationes fidelium: Oratio sic dicta fidelium restauretur, et qui¬ 
dem ita, ut pro magnis intentionibus Ecclesiae, tam universalis quam 
localis, una cum fidelibus Missae adstantibus in lingua vernacula preces 
fiant. 

Offertorium: accessioni fidelium ad offerendum faveatur. Missa 
diei Dominicae etiam permittatur in diebus ferialibus sequentis hebdo¬ 
madae in locis ubi ipsa die Dominica Missa celebrata non est. 

Hanc igitur: in diebus administrationis sollemnis Baptismi et Con¬ 
firmationis in Canone addi possit speciale « Hanc igitur oblationem ... » 
uti in Octava Paschatis. 

2. Ordo 

Ut duo ordines minores primi (ostiariatus et lectoratus) dari possint 
adiutoribus in cura animarum. Investigatio facienda sit circa utilitatem 
renovandi status diaconalis. Animadvertendum est, quod non in omni¬ 
bus regionibus difficultates, possibilitates et urgentia pastoralis similes 
sunt, ita ut renovatio haec saltem illic fiet ubi sine periculo et cum maiore 
fructu pastorali introducenda apparet. 

Desideratum generale: Ordinariis locorum, comitatu de re liturgico- 
pastorali assistente, plus quam antea facultas detur ritualis caeremonias 
conditionibus loci adaptandi, ritus secundarios in celebratione Mis¬ 
sae indoli populi accomodandi et fines usus linguae vernaculae statuendi. 

3 .De Episcopo 

1. Ut vestimenta pontificalia ad formam simpliciorem redigantur et 
magis ad circumstantias climatologicas adaptentur; ritus induendi pa- 
ramenta Pontificalia abbrevietur ut fiat antea in sacristia aut simplici 



276 


INDONESIA 


modo ante primum gradum altaris: color violaceus pro tibialibus abro¬ 
getur; 

2. ut detur Episcopis libertas ad quasdam caeremonias pro circum¬ 
stantiis simplificandas; 

3. ut in Pontificali Romano ritus et caeremoniae Consecrationis Ec¬ 
clesiae valde abbrevietur et simplificetur; 

4. Ut Veneratio Oleorum Sacrorum in Feria V Hebdomadae Sacrae 
valde simplificetur, ita ut Episcopus tantum cantaret semel: « Ave Sanc¬ 
tum Oleum, Ave Sanctum Chrisma », dum omnes semel tantum genu- 
flectunt. 


4. De Breviario 

1. Ut in recitatione Breviarii (quod etiam valet de Missa) annus 
ecclesiasticus seu proprium de tempore magis adhuc anteponatur, ita ut 
in festis Sanctorum, etiam in ritu duplici celebrandis, ad libitum officium 
de tempore sumi possit; 

2. ut plures lectiones secundi nocturni reformationi et purificationi 
subiiciantur; 

3. ut in genere in reformatione Breviarii simplificatio attendatur; 

4. ut pro Psalterio inter psalmos selectio instituatur et nonnulli 
psalmi in Breviario non resumantur. 

V. Ius Canonicum 

1. Facultates quinquennales, omnibus ordinariis locorum concessae, 
atque Facultates Apostolicae pro missionariis saltem magna pro parte in 
ius commune inserantur. 

2. Ei, qui de errore sive in re fidei sive in re morum suspectus, aucto¬ 
ritati ecclesiasticae denuntiatur, possibilitas sese defendendi tribuatur, 
auxilio advocati non excluso. 

3. Ius poenale Codicis speciatim quoad censuras simplificandum vi¬ 
detur et censurae, quae numquam applicari solent, derogandae sunt. 

4. Normae Codicis, quibus libri ut prohibiti indicantur (can. 1399), 
hodierno tempori adaptandae ac clariori modo conficiendae sunt, ita ut 
facilius applicari possint. 

5. Omnes, aliquo beneficio aut munere pastorali in Ecclesia fungen¬ 
tes, cum ad determinatam aetatem pervenerint, Ordinario suo renuntia¬ 
tionem faciant, ita ut Ordinarii facilius eos amovere possint, si — suo 
iudicio — bonum animarum id postularet. 

6. Pro regionibus, ubi inopia sacerdotum habetur, et ubi frequenter 



CONFERENTIA EPISCOPALIS 


277 


itinera pedestria instituenda sunt, petitur facultas reducendi tempus 
ieiunii eucharistici tum pro sacerdotibus tum pro christifidelibus. 

7. Sperandum videtur ut privilegia Pauli III et Gregorii XIII circa 
dissolutionem matrimoniorum certis sub conditionibus clare definiantur 
in Codice luris Canonici. 

8. Optandum est, ut statutum de forma celebrationis matrimonii 
extraordinaria (can. 1089) instauretur; desideratur ordinatio, qua magis 
ac redactione praesenti, dubia de validitate huiusmodi matrimoniorum 
praeveniantur et excludantur. 

VI. Ius Ecclesiasticum 

1. Congregatio ecclesiastica instituatur ad opus oecumenicum pro¬ 
movendum, sicut exstat Congregatio pro Ecclesia Orientali et pro Pro¬ 
paganda Fide, ut ipsa Ecclesia Catholica meliorem atque intimiorem 
contactum habeat cum ecclesiis christianis non-catholicis, e. gr. cum Con¬ 
silio Mundiali Ecclesiarum. 

2. Maior cooperatio inter Ecclesiam docentem et discentem ope 
cuiusdam instituti informationis seu consilii desideratur, secundum prin¬ 
cipium tritum: quod omnes tangit, ab omnibus probari debet. Et qui¬ 
dem eo modo, ut etiam iuniores aetate sed sapientia praediti in consilium 
commune advocentur. 


VII. Catechesis 

Fructum amplissimum Ecclesia Catholica consecuta est ex editione 
« Catechismi Romani » pro parochis post Concilium Tridentinum. 

Tempora nostra potius postulare videntur, ut doctrina christiana 
denuo omnibus hominibus bonae voluntatis praedicetur, methodo men¬ 
tibus modernis accommodata. Ignorantia in religiosis est maxima, quae 
saltem ex parte oriri videtur ex eo, quod catechismi nostri sunt nimis 
abstracti nec animos movent. 

Quapropter communis utilitatis causa videtur, si occasione Concilii 
Oecumenici in lucem ederetur novus Catechismus, hominibus nostrae 
aetatis accommodatus, in quo positivo necnon attractivo modo sublimi¬ 
tas atque excellentia nostrae religionis atque Evangelii Christi ante oculos 
ponantur. 

Tentamina, in variis regionibus incepta, coordinanda essent, ut viri¬ 
bus unitis aliquis liber componatur pro tota familia Catholica. 

Cum ars typographica magnos progressus fecit, talis liber etiam re¬ 
spectu typographico mentes attrahat oportet... 



278 


INDONESIA 


Ubique terrarum, etiam in terris Missionum, apud multos adest 
sincera voluntas Deum serviendi ideoque perutilis videtur huiusmodi 
liber, in quo praestantia nostrae religionis clare et distincte ostendatur 
necnon concreta norma vivendi, spiritu evangelico repleta, exhibeatur 
modo, quo cor delectatur et mens attrahitur. 

Nomine omnium Ordinariorum Indonesiae 

£8 Herculanus J. M. van der Burgt, O. F. M. Gap. 

Vicarius Ap. Pontianakensis 
Praeses Conventus Quinquennalis 



INSULAE PHILIPPINAE 




1 


Exc.mi P. D. EMMANUELIS YAP 
Episcopi Bacolodensis (Bacolod) 


Eminentissime Domine, 


Die 14 augusti 1959 


Magna cum laetitia litteras Tuas (N. 1 C/59-174) Romae die 18 
iunii anni currentis datas accepi, nam agitur de Concilio Oecumenico 
unionis omnium populorum. 

Cum in hac Dioecesi, Deo gratias, fides stet et floreat, fidelesque pe¬ 
rantiquissimos mores a Missionariis traditos adhuc foveant et conser¬ 
vent, unum tantum punctum suggeram, scii.: 

Ut lectiones divini officii ubi .longae sunt, abbrevientur. 

Ratio est: In insulis Philippinis, maxime in hac Dioecesi, Sacerdotes 
sunt pauci et fideles multi, ita ut Parochus labore fatigatus, Breviarium 
suum multoties per noctem legat et hoc dormitans. 

Spe confisus Eminentiam Tuam benigne praesentes litteras esse ac¬ 
cepturum, a Deo Optimo Maximo omnia Tibi fausta adprecor. 


© Emmanuel Yap 
Episcopus Bacolodensis 


2 

Exc.mi P. D. IACOBI T. G. HAYES 
Archiepiscopi Cagayani (Cagayan) 

Die 6 maii 1960 

Eminentissime Domine, 

Duas litteras Tuas datas tum die 18 iunii 1959 tum die 21 martii 
accepi. Verum est me Tuis primis litteris responsum non reddidisse; at¬ 
que si hoc Eminentiae Tuae fuit aliquid negotii, velim Eminentiam 
Tuam certiorem facere huius defectus responsionis causam. 



282 


INSULAE PHILIPPINAE 


Primo, receptis litteris Tuis die 18 iunii 1959 datis, cum Archiepi- 
scopo Camomot, Coadiutore meo cum successione, de rebus in litteris 
tractatis consilium habuit. Hoc in consilio, varias animadversiones edidi 
quas Archiepiscopus Camomot in responsione conficienda potuit inserere 
si sibi has putaret includendas; atque simul omnibus animadversionibus 
ab eo datis nutum dedi. 

Secundo, cum Archiepiscopus Coadiutor sit indigena, his regioni¬ 
bus natus atque educatus, mihi videbatur eum futurum peroptime capacem 
ad faciendum animadversiones atque postulata circa res innovandas vel 
adoptandas a Concilio Oecumenico, quae sint ad maiorem utilitatem et 
progressum vitae fideique Catholicae in hac mundi plaga. 

Ob has duas graves rationes, mihi videbatur responsionem ab 
Archiepiscopo Coadiutore factam vices laturam pro responsione totius 
Archidioecesis Cagayanae, i. e. tum pro sua cum pro mea propria respon¬ 
sione; neque putavi esse aliquid necessitatis cur aliam responsionem 
facerem, praesertim cum omnes res, mente, ad Concilium Oecumenicum 
partinentes, Archiepiscopo Coadiutori in responsione praeparanda iam 
notas fecissem. 

Exposita iam causa defectus responsionis Tuis litteris primis animad¬ 
versiones quas Archiepiscopo Coadiutore notas feci inserendas in nostra 
responsione, Eminentiae Tuae venia, summatim velim addere: 

a) Sacra atque Officium Latine maneant recitandum. Ratio est 
quod video innumeras difficultates prodituras si in his insulis haec duo 
ex obligatione linguis nativis celebrentur et dicantur. Nam multae et 
variae sunt linguae populares (seu « dialects ») adhibitae in his regioni¬ 
bus. (Dicunt saltem esse 27 variae linguae populares seu « dialects »). 
Quare valde difficile erit adhibere unicam versionem quae sit officialis et 
obligatoria atque omnibus populis in his regionibus degentibus unanimi¬ 
ter approbata. Multae huiusmodi linguae populares adhuc statum, ut ita 
dicam, formationis non sunt transgressae; et ob migrationes populares de 
una parte in aliam quae fere fiunt cotidie, ob vitae oeconomicae atque so¬ 
cialis instabilitatem, orta est magna commixtio harum linguarum popula¬ 
rium ita ut videatur valde inopportunum si non temerarium versionem 
officialem Missae et Officii conficere in hac tam infantili condicione harum 
linguarum popularium. Expectare debemus naturalem cursum matura¬ 
tionis culturalis et oeconomicae quae est matrix maturationis grammati¬ 
cae. Quae maturatio et oeconomica et culturalis et grammatica, datis 
nisibus scientificis e parte virorum peritorum in re linguistica, in sociolo- 
gia, anthropologia et historia, in futuro certe est perventura. Sed ante¬ 
quam talis maturatio perveniat, prudens ac matura ratio suadere debet 
standum esse cum latina lingua in celebranda Missa et in recitando Offi- 



EPISCOPUS CALBAYOGANUS 


283 


cio. Hoc modo rixae'infinitae intra Ecclesiam e variis adiunctis oriundae 
evitare possunt. 

b) Redigere pro Missionariis Breviarium tum brevem cum simpli¬ 
cem. Habere debet solum novem Psalmi et tres Lectiones ita ut una 
lectio sit de Scriptura currente, altera de hagiographia et tertia de 
homilia. 

c) Sinere ut in his regionibus Ordo Hebdomadae Sanctae Restaura¬ 
tus celebretur non vespere sed mane; vel saltem relinquere Ordinariis 
Locorum facultatem disponendi utrum Ordo celebretur mane vel vespere. 
Ratio est nimis solis calor quo hi loci urgentur tempore Quadragesimae. 

d) Relate ad Liturgiam, rogatur ut in qualibet norma generali 
statuenda, consideratio praebeatur de moribus locorum, de indoli popu¬ 
lorum, de captu mentali, de generali progressu in re culturali. Nam 
Oriens semper Oriens manebit cum suo peculiari modo et forma in re¬ 
bus concipiendis, sentiendis et exprimendis. Quare solum leges gene¬ 
rales sint de obligatione stricta pro omnibus; sed leges particulares sint 
imponendae pro discretione Ordinariorum Locorum secundum exigentias 
gentium et temporum. 

Eminentiae Tuae Rev.mae 
£6 Iacobus T. G. Hayes 
Archiepiscopus Cagayanus 


3 

Exc.mi P. D. EMMANUELIS DEL ROSARIO 
Episcopi Calbayogani (Calbayog) 


Eminentissime Domine, 


Die 19 augusti 1959 


Magnopere mihi placet persolvere Eminentiae Vestrae epistolae 
N. 1 C/59-285. 

«Praestationes occasione Sacramentorum administrationis prove¬ 
nientes ad Curiam dioecesanam remittantur, ut honesta sustentatio om¬ 
nibus sacerdotibus saecularibus aequa singulis mensibus mercede ab 
Ordinario loci soluta provideatur ». 

Cum maxima pars praestationum in Insulis Philippinis occasione 
ministrationis Sacramentorum proveniant, sacerdotes parochias popu¬ 
losas regentes divitiis abundant, et parochi in pagis arctissime vitam 
degunt, quin Ordinarius loci possit illos absque iusta et gravi causa ad 
normam can. 2147 amovere, et his propter Curiae penuriam succur¬ 
rere. 



284 


INSULAE PHILIPPINAE 


Locupletes paroeciae multos numerant competitores, cum vix ul¬ 
lum humiles. 

Ad distinctionem inter sacerdotes socialem tollendam, et ad vicis 
providendum sententiam humiliter aperio. 

Eminentiae Vestrae 
Addictissimus in Christo 
© Emmanuel Del Rosario 
Episcopus Calbayoganus 


4 

Exc.mi P. D. ANTONII FRONDOSA 
Episcopi Capicensis (Capiz) 


Eminentissime Domine, 


26 augusti 1959 


Pergratum mihi est pariter et honorificum litteras (Prot. N. 1 C/59- 
307) accipere, quibus Eminentia Tua Rev.ma animadversiones, consilia 
et vota circa res et argumenta in futuro Concilio Oecumenico tractatura, 
quaesivit. 

Animo autem grato Eminentiae Tuae remitto, tamquam adnexum, 
quaedam consilia et animadversiones quae Commissioni Antepraepara- 
toriae, cui feliciter praeest Eminentia Tua, utilitati alicui esse spero, dum 
praesentem nactus opportunitatem laborem magni momenti Eminentiae 
Tuae commendatum bonis secundisque votis prosequor. 

Enixe Deum adprecor ut rorem suae benedictionis super Eminentiam 
Tuam omnesque Tibi cooperantes effundat; atque Eminentiae Tuae 
obtestans sensus mei profundi obsequii summa cum observantia sub¬ 
signo. 

Eminentiae Tuae Rev.mae 
addictissimus in Domino 

© Antonius Frondosa 
Episcopus Capicensis 


De clericis 

1. Ut canoni 126 fiat permutatio qua sacerdotes saeculares spiritua¬ 
libus exercitiis vacare debeant non tantummodo tertio saltem quoque 
anno, sed uno quoque anno et per dies quinque integros. Nostris equi- 



EPISCOPUS CAPICENSIS 


285 


dem temporibus medium transportationis tam facile extat, ut absque 
ulla difficultate sacerdotes iisdem exercitiis adesse possint; copia insuper 
sacerdotum iam sufficiens habetur, ut in absentia unius alter illius vices 
gerat, ne paroecia vacetur. 

2. Ut paragraphus 3 canonis 470 supprimatur: quod enim in hac pa- 
ragrapho praescribitur vix umquam actum fuit, in nostra saltem dioecesi, 
praesertim in quibusdam paroeciis quae ob inopiam non possunt ama¬ 
nuensis opera uti, Vicariorum Foraneorum trimestris inspectio sufficere 
debet ut diligens et accurata librorum paroecialium fiat. 

De religiosis 

1. Ut canoni 542 adiungatur praescriptio qua ad postulatum ordi¬ 
nis religiosi, congregationis aut institutionis ne admittantur, nisi qui 
academicam formationem in schola saltem media (high school) requisi¬ 
tam expleverunt, iis tamen exceptis vitae contemplativae vacaturis. 

2. Ut canoni 622 alia paragraphus addatur qua praescribatur ut 
quaelibet persona religiosa ab Ordinario loci licentiam quaeritandi stipes 
postulans exhibeat litteras, a suo Superiore subscriptas, quibus Ordina¬ 
rio apprime constat de vera necessitate stipis quaerendae, nec non de pro¬ 
bitate ac veracitate praedictae personae. 

3. Ut eidem canoni addatur paragraphus qua praescribatur ne Ordi¬ 
narius loci licentiam concedat, si religiosa persona supradictis litteris 
careat. 

De laicis 

1. Ut paragrapho 1 canonis 696 adiungatur praescriptio qua dimit¬ 
tantur ab associatione a Sancta Sede vel Ordinario loci approbata, post 
vero Ordinarii loci tempestivam admonitionem: 

1) Qui Paschalis communionis praecepto non satisfaciunt; 

2) Qui civili cuilibet legislationi libertatem conscientiae Catholi¬ 
corum afficienti et iura Ecclesiae impugnanti favent. 

3. Ut Ordinario loci competat existentiam delicti in numero 2 supra 
praefixo declarare. 

De Sacramentis et Sacramentalibus 

1. Ut in canone 938 praescribatur insuper ut diaconus sit mini¬ 
ster extraordinarius Extremae Unctionis, quando absit nempe sacerdos 
et urgeat necessitas. 

2. Ut canoni 1098 addatur praescriptio qua sacerdos quilibet, a cen¬ 
sura liber et licentia civili pollens, matrimonio assistere possit, si pa- 



286 


INSULAE PHILIPPINAE 


rochus haberi nequit et prudenter praevidetur abesse per mensem; pa- 
ragraphus igitur huius canonis ne applicetur, nisi praesto non sit sacer¬ 
dos competens. 

3. Ut canoni 1147 adiungatur praescriptio qua Ordinario loci con¬ 
cedatur potestas delegandi facultatem benedicendi Stationes Viae Crucis 
foraneis saltem Vicariis. 

De locis et temporibus Sacris 

1. Ut in paragrapho 1 canonis 1162 insuper praescribatur ne Ordi¬ 
narius loci concedat licentiam aedificandi ecclesiam, oratorium publicum 
vel cappellam, nisi prius documentis authenticis et validis apprime con¬ 
stat fundum, ubi ecclesia, oratorium publicum vel cappella aedificatur, 
ad dominium Ordinarii loci pertinere sive donationis sive emptionis 
ratione. 

2. Ut in praedicto canone etiam praescribatur ne Ordinarius loci 
nuper-dictam licentiam concedat sine constructionis delineationibus ar¬ 
chitectonicis a competente architecto confectis. 

3. Ut canoni 1250 addatur praescriptio qua ovum aliquod, quod 
vulgo in Insulis Philippinis vocatur « balut » comedi possit, quin exinde 
lex abstinentiae violetur. 

De Seminariis et scholis 

1. Ut canoni 1355 adiungatur, tamquam nova praescriptio, Motu 
Proprio « Cum Nobis » Papae Pii XII f. m. 

2. Ut canoni 1363 alia praescriptio addatur qua omnes, qui in 
Seminarium quaerunt admissionem, exhibeant litteras, a competente me¬ 
dico subscriptas, de sua corporis et mentis praecipue sanitate fidem fa¬ 
cientes. 

3. Ut in canone 1958 statuatur praeterea ut in quolibet seminario 
adsit praefectus pro disciplina, a rectore distinctus. 

De rebus liturgicis 

1. Ut canoni 1271 alia praescriptio addatur qua lux electrica, usque 
nunc vetita, lucescere permittatur coram tabernaculo in quo sanctissi¬ 
mum Sacramentum asservatur. 

2. Ut in paragrapho 2 canonis 821 pariter praescribatur ut in nocte 
Circumcisionis Domini inchoari a media nocte possit Missa in omnibus 
ecclesiis et oratoriis publicis. 

3. Ut canoni 1306 alia praescriptio addatur qua Ordinarius loci 



EPISCOPUS CAPICENSIS 


287 


facultate polleat permittendi ut purificatoria, pallae et corporalia, in 
Missae sacrificiis adhibita, tradantur lavanda personis laicis quae sacrae 
supellectilis curam habent. 

De bonis temporalibus Ecclesiae 

1. Ut in paragrapho 1 canonis 1544 pariter statuatur ut onus pro 
piis fundationibus impositum, celebrandi scilicet aliquas Missas, vel. 
alias praefinitas functiones ecclesiasticas explendi, aut nonnulla pietatis 
et caritatis opera peragendi, sit tantummodo in diuturnum tempus, et 
non in perpetuum. 

2. Ut canoni 1523 alia praescriptio addatur qua fundi seu terrena 
Ecclesiae habeant sic dictos titulos torrentes \ Anglice: Torrens Title; 
Hispanice: Titulo Torrens). 

3. Ut numero 1 paragraphi 2 canonis 249 alia praescriptio addatur 
qua in specie et distincte determinentur reditus personales Episcopi et 
reditus dioecesis. 

De variis 

1. Ut sollemniter quidem definiatur esse dogma fidei, ab omnibus 
credendum, Beatam Virginem Mariam esse omnium gratiarum Media- 
tricem. 

2. Ut excommunicatione latae sententiae, Ordinario loci reservata, 
plectatur, quicumque nomen confessoris et admonitiones in confessione 
sacramentali auditas revelet, si huiusmodi revelatio in verecundiam re¬ 
dundet confessoris, aut sit Sacramenti confessionis detrimento vel ipsius 
confessoris odio. 

3. Ut sacerdos in bona relatione cum officialibus civilibus perse¬ 
verare studeat, separatione Ecclesiae a Statu non obstante. 

4. Ut parochus vitia aut publica scandala in sua paroecia nequa¬ 
quam sinat grassari propter respectum vel timorem civilium officialium; 
at in malis corrigendis atque evertendis summa cum prudentia et 
« diplomatia » se gerat. 

5. Ut sacerdos res politicas arceat; si vero res ita sint ut fideles in 
candidatis vere dignis eligendis ipse dirigere debeat, id quidem agat 
absque ullo respectu aut timore humano. 

6. Ut sacerdos in electionis temporibus Ordinarii loci admonitio¬ 
nibus et mandatis quoad res politicas prorsus pareat. 

SB Antonius Frondosa 
Episcopus Capreensis 



288 


INSULAE PHILIPPINAE 


5 

Exc.mi P. D. IULII ROSALES 
Archiepiscopi Caebuani (Cebu) 

Datum in Civitate Caebuana, die 18 novembris 1959 
Beatissime Pater, 

D.nus Iulius Rosales et Ras, Dei et Apostolicae Sedis gratia Archie- 
piscopus Caebuanus, votis Cleri tum saecularis tum regularis suae Ar- 
chidioecesis obsequens, ad pedes Sanctitatis Vestrae humiliter provo¬ 
lutus qua par est reverentia atque observantia, quae sequuntur postulata 
a futuro Oecumenico Concilio consideranda, eiusdem Concilii Commis¬ 
sioni Ante-praeparatoriae perpendenda proponit: 

I. Circa Ecclesiae disciplinam 

1. Ut dies festi de praecepto servandi pro tota Dei Ecclesia iidem 
declarentur, atque, in quantum possibile sit, eorum numerus minuatur. 

2. Ut tota ecclesiastica disciplina circa censuras tum Sanctae Sedi tum 
Ordinariis reservatas denuo pertractetur ac simplicior fiat, quod, procul 
dubio, confessariis adiutorio erit. 

3. Ut in futurum clericalis habitus forma huiusce temporis vitae 
accommodatior fiat. 

4. Ut omnibus Sacerdotibus, nulla prosus distinctione habita, pote¬ 
stas sit Sacramentum Confirmationis fidelibus in periculo mortis constitu¬ 
tis administrandi. 

5. Ut Missa pro populo ab Episcopis et Parochis sit diebus tantum 
Dominicis applicanda. 

6. Ut omnibus Sacerdotibus sit facultas horis postmeridianis aut 
etiam serotinis Sacrum litandi quoties id, aut fidelium spirituale bo¬ 
num, aut ipsius etiam Sacerdotis — ratione exempli gratia itineris 
vel proprii laboris — convenientia suaserint, quin illis necesse sit 
Ordinarii loci licentiam id faciendi sibi comparare. 

7. Ut tota disciplina circa sacrarum indulgentiarum elargitionem in 
simpliciorem quamdam formam redigatur. 

8. Ut facultas in posterum sit confessariis licentiam legendi libros et 
ephemerides prohibita suis poenitentibus concedere, attenta uniuscuiusque 
eorum conditione, et prout illis in Domino opportunum visum fuerit. 



ARCHIEPISCOPUS CAEBUANUS 


289 


II. Circa Sacram Liturgiam et pastoralem actionem 

1. Ut Missam exequialem celebrare liceat etiam in Dominicis et 
Festis ritus duplicis primae classis, necnon in diebus infra octavas pri- 
vilegiatas, in ecclesiis ubi duae saltem Missae habeantur, ita, ut Dominico 
die vel Festo congrue una Missa celebrata, altera et defectui suffragio et 
vivorum solatio provideri possit. 

2. Ut licitum sit vernacula lingua in administratione Sacramentorum 
et Sacramentalium uti. 

3. Ut caeremoniae in consecratione ecclesiarum, altarium, sacrorum 
oleorum, necnon in sacrorum Ordinum collatione et aquae benedictione 
adhibendae breviores fiant. 

4. Ut lingua vulgaris in Missarum celebratione, praeter quam in 
canone, adhiberi possit. 

5. Ut Episcopis facultas sit suis Sacerdotibus permittendi duarum 
Missarum celebrationem, etiam diebus infra hebdomadam, si idipsis 
animarum bono convenire visum fuerit. 

6. Ut Sacerdotibus in potestate sit Missam lectam absque ministro 
celebrare quoties illis moraliter impossibile fuerit talem ministrum sibi 
procurare. 

7. Ut omnibus Sacerdotibus liceat usus antimensis in Missarum 
celebratione. 

8. Ut Sacramentalia quaedam et Benedictiones, ut numismatum, sca¬ 
pularium, stationum Viae Crucis et aliorum huiusmodi, non quibusdam 
tantum Ordinibus vel Religiosis Congregationibus reserventur; ita ut 
quilibet Sacerdos ad audiendas confessiones rite approbatus, possit omnia 
Sacramentalia conficere et Benedictiones impertire quae ab Apostolica 
Sede fuerint probatae. 

.9. Ut Missale et Breviarium Romanum nova breviori ac simpliciori 
forma disponantur. 

10. Ut in administratione Baptismatis unctio in pectore et inter 
scapulas omittatur. 

11. Ut Sacra Synaxis possit fidelibus horis postmeridianis et vesper¬ 
tinis, etiam extra Missas distribui. 

12. Ut verba quae dum Sanctissimum Corpus Christi distribuitur 
pronuntiantur, aut breviora sint, aut semel tantum post « Ecce Agnus 
Dei... », etiam lingua vulgari, sint dicenda. 


19 (II d) 



290 


INSULAE PHILIPPINAE 


III. Circa luris Canonici ordinationem 

1. Ut totus Codex luris Canonici revideatur, leges iamiam abrogatas 
supprimendo, novas vero Apostolicae Sedis dispositiones illi incor¬ 
porando. 

2. Ut processus matrimoniales simpliciores fiant, et competentia Tri¬ 
bunalis ab Episcopo designati ad plures casus extendatur. 

3. Ut obligatio Defensoris Vinculi ad superius Tribunal a prima 
sententia matrimonii nullitatem declarante appellandi mutetur hoc modo: 
Sacri Vinculi Defensor, pro sua conscientia, appellationem ad superius 
Tribunal interponere potest, simul rationes exponendo quibus permotus, 
buiusmodi appellationem interponendam censuerit. Superius vero Tribu¬ 
nal, visis allatis rationibus, appellationem admittere vel reicere potest. 

Quodsi interposita appellatio a superiori Tribunali reiciatur vel 
deseratur, partibus ius erit, decem diebus ac accepta notitia reiectionis vel 
desertionis exactis, ad novas nuptias transire. 

4. Ut in causis matrimonialibus Advocati et Procuratores possint 
ipsi per se praeliminares investigationes, tum circa possibilitatem reconci¬ 
liationis inter coniuges, tum circa alias circumstantias quarum notitia in 
casu solvendo iuvare posset, instituere. 

5. Ut quaedam matrimonii dirimentia impedimenta, impedientia 
tantum fiant, quo non pauca matrimonia invalida vitari poterunt. 

6. Ut canon 1524 novae redactioni subiciatur, ita ut in ipso quodam 
modo socialis doctrina recentiorum Summorum Pontificum includatur. 

IV. Circa catholicum Dogma 

1. Concilium Vaticanum miro modo doctrinam de Ecclesia tractare 
incoepit. Sed dogmata tantum Primatus Petri eiusque Successorum at¬ 
que Pontificiae Infallibilitatis illustrare potuit. Maxime optandum esset 
ut futurum Oecumenicum Concilium amplius doctrinam Christi Ecclesiam 
respicientem sua auctoritate declaraverit, praesertim Spiritus Sancti lu¬ 
cem in theologiam Mystici Corporis Christi, in laicatus intra Ecclesiam 
functiones, in Actionem Catholicam, in Opus Missionum ad Exteras Na¬ 
tiones opera etiam adhibita piorum laicorum, et alia huiusmodi, per¬ 
fundendo. 

Velit Sanctitas Vestra quae praecedunt benevolenti animo excipere: 
videtur enim nobis iis quae filiali devotione suggessimus, Paternam Ve¬ 
stram sollicitudinem omnium Ecclesiarum aliquo modo sublevare. 

Et Deus, etc. 

£8 Iulius Ros ALES 
Archiepiscopus Caehuanus 



EPISCOPUS DUMAGUETENSIS - ARCHIEPISCOPUS IARENSIS 


291 


6 

Exc.mi p. d. epiphanii surban belmonte 

Episcopi Dumaguetensis (Dumaguete) 


25 aprilis 1960 

Eminentissime Domine, 

Duas litteras a Pontificia Commissione Antepraeparatoria pro Con¬ 
cilio Oecumenico recepi. Una ex eis die 18 iunii 1959 data fuerat ad 
quam responsum statim misi. Sed responsum illud fortasse perditum 
fuerat. Ad secundam litteram Prot. N. 1 C/59-464 bis, die 21 martii 
1960 datam, hae sunt suggestiones huius novae dioecesis approbatae a 
consultoribus dioecesanis in conventu cui praefuit infrascriptus: 

1) a) quod Missa in dissitis vicis celebrari possit sine acolytho. 
b) quod collatio sacramenti baptismi et aliorum sacramentorum 

in iisdem locis etiam fieri posset sine acolytho. 

2) quod adulti conversi baptizari possent more parvulorum. 

3) quod dispensatio generalis a bannorum publicatione sacerdoti¬ 
bus qui tantum occasionaliter pagos dissitos paroeciae visitant concedi 
possit. 

Volumus nos fidelitatem nostram Summi Pontifici renovare et 
suam benedictionem paternalem petere. 

In Domino 

© Epiphanius Surban Belmonte 
Episcopus Dumaguetensis 


7 

Exc.mi P. D. IOSEPHI M. CUENCO 
Archiepiscopi larensis (laro) 


Eminentissime Domine, 


Die 27 augusti 1959 


Litteras pergratissimas Eminentiae Tuae Reverendissimae, Vaticano 
datas, die 18 iunii anno currente, sub Prot. N. 1 C/59-643 accepi. 

Post assiduas ac diuturnas considerationes, diversas commissiones 
peritorum virorum utriusque cleri efformavi qui, plena cum libertate, 
secreto et prudentiori modo, mihi eorum vota, desideria et suggerentias 



292 


INSULAE PHILIPPINAE 


exponerent, circa res omnes quae studio vel reformatione indigerent et 
simul a Venerabili Commissione Pontificia Antepraeparatoria pro Con¬ 
cilio Oecumenico considerationem mereantur accipere. 

Omnes in unum collectae et discussae, denuo, proprio labore castigavi 
et Eminentiae Tuae libentissime remitto. 

Interim impensos animi sensus ex corde Eminentiae Tuae Reveren¬ 
dissimae profiteor cuius amplissimam ac Sacram Purpuram humiliter deo¬ 
sculor. 


Eminentiae Tuae Reverendissimae 
addictissimus 

0 IOSEPH M. CUENCO 
Archiepiscopus Iarensis 


1. De Actione Catholica : Utillimum videtur ut quam citius consti¬ 
tuatur, in Curia Romana, Nova Congregatio, seu Dycasterium — quae 
regimen, doctrinam, disciplinam — in Universa Ecclesia imponat quoad 
Actionem Catholicam. In diversis enim Nationibus, diversimode et fre¬ 
quenter, oppositis propositis, frustra laboratur et fere semper cum 
magnis dispendiis membrorum paroeciae. 

2. De Benedictionibus-. Maxima cum instantia rogatur ut « Bene¬ 
dictionum Reservatio » quae sic in Rituali Romano habentur, tollantur; 
vel saltem concedatur Ordinariis locorum, cum facultate simul subdele- 
gandi, potestas, valide et licite, iis utendi; praesertim quae propriae sunt 
Ordinum vel Congregationum. 

3. De Censuris-. Ut censurarum canonica legislatio et earum absolu¬ 
tionis reservatio minuatur, clarius explicetur et ampliores facultates Ordi¬ 
nariis concedantur; ad consulendum conscientiae tam confessorum quam 
fidelium. 

4. De lingua vernacula-. Enixe deprecatur ut in administratione — 
Baptismi et Matrimonii, lingua vernacula utatur — praeter formulam 
sacramentalem. 

5. De Confirmatione: Postulatur ut Administratio Sacramenti Con¬ 
firmationis, Episcopis reservata, etiam concedatur Vicariis Generalibus 
et aliis sacerdotibus in aliqua dignitate constitutis, ad prudentiam ta¬ 
men Ordinarii. Attenta, innumerabili caterva puerorum, Ordinariorum 
pressione negotiorum, simul cum eorum aetate et distantiis percurrendis. 

6. De Confirmatione-. Valde utile videtur quod facultas Confirmandi, 
« in periculo mortis » parochis concessa, extendatur etiam ad sacerdotem 



ARCHIEPISCOPUS IARENSIS 


293 


sacramenta infirmo praebentem, dummodo distantia a domo rectorali 
distet saltem quinque kilometra. 

7. De Ecclesiis: Ad curam animarum proprie attingendam optan¬ 
dum est valde ut ecclesiae religiosorum — in magnis civitatibus et 
simul intra limites magnae paroeciae existentes — convertantur in ec¬ 
clesiis paroecialibus, sub regimine et administratione religiosa et ad nor¬ 
mam luris. 

9. De Religiosis: Nullo pacto debent permitti domus religiosarum 
habentes idem nomen et finem ac Congregationes iam antea existentes 
et a Sede Apostolica erectae et approbatae. 

10. De Missa: Petitur ut parochis concedatur licentia duas Missas 
litandi — vespere — quin teneantur ad Ordinarium recurrere, attento 
bono communi et in Dominicis et Festis de praecepto tantum. 

11. De Missa: Petitur ut parochis concedatur facultas tres Missas 
litandi — in eadem ecclesia — absque onere recurrendi ad Ordinarium, 
sed unice in diebus de Praecepto, et attento bono communi fidelium. 

12. De officio divino: Petitur ut sacerdotes iter longum et asperum 
facientes et simul maiorem partem diei in activitatibus religiosis occu¬ 
pati, eximantur obligatione recitationis divini Officii. 

13. De eodem: Humillime deprecatur ut « reformatio Breviarii » 
quam citius clarificetur et finiatur. 

14. lurisdictio: Petitur ut concedatur Iurisdictio — in orbe ter¬ 
rarum — sacerdotibus, ad audiendas confessiones ab Ordinario suo ap¬ 
probatis — ut possint inter se confiteri et valide simulque licite absolvi. 

15. De bonis: In bonis ab Ecclesia adquirendis — quolibet titulo — 
adhibeantur semper requisita luris Civilis — ita ut proprietas a nullo 
possit impugnari, et documenta ista proprietatis serventur in Archivo 
Curiae et in Archivo Civitatis Vaticanae. 

16. De bonis: Conficiantur, quam primum, instrumenta authentica 
proprietatis — omnium bonorum ecclesiasticorum — ut ecclesiae paroe- 
ciales — domus rectorales, scholae, coementeria, seminaria, domus 
religiosorum, et alia huiusmodi — civilium praescriptionum munita et 
servanda in archivis Dioeceseos, Elationis et Vaticani. 

17. De bonis: Desideranda est amplior et liberior administratio ec¬ 
clesiastica in favorem tam Ordinariorum quam parochorum, intra li¬ 
mites tamen luris Canonici. 

18. De bonis: Utillimum videtur ut Communitates vel personae 
morales a Iure Canonico recognitae vel erectae « incorporentur » seu 
constituant Corporationem legalem, ad obtinendam personalitatem, cum 
iure civili adquirendi, administrandi et vendendi. 

19. De bonis: Optimum et valde conveniens erit ut singuli Ordinarii 



294 


INSULAE PHILIPPINAE 


mercedem seu salarium fixum determinent et solvant omnibus sacerdo¬ 
tibus, in Dioecesi beneficium habentibus, cum independentia absoluta a 
Potestate civili, a voluntate fidelium, et a taxis administrationis solvendis. 
Prae oculis habeatur optima administratio Ecclesiastica Americae Sep¬ 
tentrionalis. 

20. De bonis : Utillimum videtur ut nominentur « Visitatores Apo- 
stolici » in re oeconomica valde periti, qui singulis quinquenniis, rationem 
requirant ex omnibus administratoribus ecclesiasticis. 

21. De habitu: In votis omnium Praesulum et sacerdotum est ne¬ 
cessitas urgens reformandi praescriptiones quae ad habitum talarem re¬ 
feruntur. Si possibile fuerit, debet tantum uti in functionibus sacris 

— in celebratione Missae ■— in administrandis sacramentis... sed num- 
quam in viis publicis — in itineribus — in publicis spectaculis, dum¬ 
modo semper et in omnibus utatur romano collare. 

22. Pensiones : Ad solamen multorum sacerdotum utillimum et 
necessarium videtur ut determinetur quantitas solvenda sacerdotibus in¬ 
firmis et senibus qui ordinati fuerunt ad « Servitium Ecclesiae », ad 
eorum honestam sustentationem. 

23. Opportunum videtur creare normam iuridicam, secundum quam 
vel differentes Provinciae'ecclesiasticae vel saltem differentes nationes 
possideant centrum Radiophonicum, Cinematographicum et Televisivum 
in quo producantur sic dicta programmata radiophonica, cinematogra- 
phica et televisiva. 

24. De politicis: Ubi, in quibus et quanta adest obligatio creandi 

— componendi — et assistendi factiones politicas cum doctrinali et 
catholico agendi fundamento. 

© IOSEPH M. CUENCO 
Archiepiscopus larensis 


8 


Exc.mi P. D. FLAVIANI ARIOLA 
Episcopi Legaspiensis (Legaspi) 


Eminentissime Domine, 


29 augusti 1959 


Infrascriptus Episcopus Legaspiensis in Insulis Philippinis, in fu¬ 
turo Concilio consideranda haec sequentia submittit: 

1. Iusta et congrua pensio sacerdotum infirmitatibus laborantium vel 
senili aetate confectorum ab Ordinariis locorum et respectivis dioe- 



EPISCOPUS LIPENSIS 


295 


cesibus solvenda, administrandaque vero a Sacra Congregatione Romana 
ad hoc constituta. 

2. Creatio Sacrae Congregationis de Actione Catholica. Ad hanc 
Congregationem spectet dirigere, opportunas instructiones dare et fovere 
bonas relationes et mutuam intelligentiam clericos inter et laicos in 
communi exercitio Apostolatus in territoriis S. C. de Propaganda Fide* 
non obnoxiis. 

3. Simplificatio Officii Divini more et ritu Temporis Paschalis. 

4. Observantia dierum de praecepto servandorum reducatur ad audi¬ 
tionem Missae tantum. 

5. Uniformitas in caeremo ni is functionibusque sacris. 

6. Creatio institutionis internationalis catecheticae ad catechistas 
efformandos. 

7. Administratio seminariorum minorum commendetur sacerdotibus 
saecularibus dioecesanis qualificatis vel in docendo peritis. 

Eminentiae Tuae Rev.mae add.mus in Christo, 

s33 Flavianus Ariola 
Episcopus Legaspiensis 


9 

Exc.mi P. D. ALEXANDRI OLALIA 
Episcopi Lipensis (Lipa) 


Excellentissime Domine, 


Die 4 iunii 1960 


Heic, quasdam animadversiones meas de rebus quae in futuro Con¬ 
cilio Oecumenico tractari possent ad hanc Pontificam Commissionem 
transmitto. 

Excellentiae V. Rev.mae. 
humillimus servus 

© Alexander Olalia 
Episcopus Lipensis 


Concerning the Sacraments: 

1) That the Vernacular be used in the administration of the 
following Sacraments: 

a) baptism; 

b) matrimony; 



296 


INSULAE PHILIPPINAE 


c) eucharist; 

d) extreme unction; 

so that the meaning o£ the Sacraments be easily understood and thereby 
received by the faithful with greater devotion. 

Besides, the Rituale Romanum for the administration of the above- 
mentioned sacraments must be shortened. It happens frequently that the 
number of children to be baptized, specially during the town feasts in 
honor of the patron saints, is too large for the parish priest without 
helper. 

2) That the Vernacular be used in the Mass of the cathecumen 
and the faithful be made to answer the part of the server in the form 
of a dialogue. 

3) That the eucharistic fasting whether concerning food or drink 
be shortened to an hour before Communion. 

4) That ordinary leavened bread be considered licit and valid 
matter for consecration at Mass in urgent necessities. 

Concerning the Breviary: 

It is hereby suggested that the whole divine ofEce be shortened to 
a length similar to that of the Paschal office and be fitting and accommo- 
dated to the needs and spiritual life of the clergy with care of 
souls. 

© Alexander Olalia 
Episcopus Ripensis 


10 

Exc.mi P. D. RUFINI J. SANTOS 
Archiepiscopi Manilensis (Manila) 


Manilae, 28 augusti 1959 

Eminentissime Princeps, 

Ad tenorem communicationis Eminentiae Vestrae diei 18 iunii 1959 
cum Prot. N. 1 C/59-805 circa res tractandas in futuro Concilio Oecu- 
menico, liceat infrascripto Archiepiscopo Manilensi indicare aliqua nego¬ 
tia et argumenta, necnon consilia et vota quae credit ipse convenienter re¬ 
spicere circumstantias locorum et temporis hodierni ac videntur expedire 
tractari in proxima universali legislatione ut in salutem animarum admi¬ 
nistratio bonorum spiritualium ac temporalium Ecclesiae melius expedi- 
tiusque provideatur. 



ARCHIEPISCOPUS MANILENSIS 


297 


Adnexum mittit exemplar animadversionum praedictarum infrascrip- 
tus spe ardens quod argumenta in bonum et profectum totius Ecclesiae 
Sanctae Romanae redundarent. 

Omni quo par est obsequio, Eminentiae Vestrae quam reverentia 
prosequor permaneo 

Addictissimus in Christo 

© Rufinus J. Santos 
Archiepiscopus Manilensis 


1. Parochis omnibus concedatur facultas delegandi ad audiendas 
confessiones quemlibet approbatum ad easdem audiendas in propria 
dioecesi aut quemlibet alium sacerdotem documento « celebret » mu¬ 
nitum. 

Vel-. Sacerdotes omnes iurisdictione ad confessiones excipiendas 
praediti in aliquo loco, possint ubique terrarum quoscumque fideles 
sibi accedentes absolvere. 

2. Simplificentur caeremoniae collationis Sacramenti Baptismi. 

3. Quilibet parochus gaudeat facultate adhibendi formulas bene¬ 
dictionis omnes reservatas quibusdam Congregationibus et Ordinibus 
Religiosis. 

4. Decidatur quaestio de «Reviviscentia Sacramentorum» tum 
quoad numerum eorum quae possint reviviscere tum quoad leges qui¬ 
bus horum reviviscentia regatur. 

5. Liceat cuilibet sacerdoti Missam litare Feria V in Coena Do¬ 
mini, ianuis Ecclesiae clausis. 

6. In genere, simplificetur legislatio Ecclesiae, quemadmodum Ipse 
Summus Pontifex optandum esse iam dixerat. In specie simplificetur 
Sacra Liturgia, praesertim Officium Divinum clericorum, saltem Domi¬ 
nicis aliisque diebus de praecepto, cum Parochi, omnesque in genere 
sacerdotes maiori labore onerantur. 

Aut saltem iisdem diebus, aliisque, quotiescumque tum ministeria 
sacerdotalia tum itinera eorumque causa suscepta ad quinque horas 
protrahantur, sacerdotes omnes facultate fruantur commutandi divi¬ 
num officium in tertiam partem rosarii mariani; et haec « sub levi » 
tantum obliget. 

7. Facilior reddatur observantia Praecepti Paschalis, ita ut illud ser¬ 
vare liceat ea anni die quae cuique placeat. 

8. Supprimantur dies omnes de praecepto quae intra hebdomadam 
incidant, idemque transferantur ad proximam Dominicam. Saltem hoc 



298 


INSULAE PHILIPPINAE 


fiat in nationibus illis in quibus gubernium hos dies de praecepto non 
agnoscit.. Aut, si isti dies de praecepto intra hebdomadam retineri de¬ 
beant, supprimatur in illis nationibus obligatio abstinentiae a labore 
servili. 

9. Clarificetur relatio quam Tertii Ordines, Sodalitates Marianae 
et Piae Associationes habent cum Actione Catholica. 

10. Relinquatur meliori iudicio Ordinariorum ut laicis conferant 
munera diaconatus, quin iisdem conferatur ipsum Sacramentum. 

11. Praeterea, quotiescumque Sacramenta Baptismi, Matrimonii, 
Extremae Unctionis, Communionis et Confessionis pluribus (i. e. plus 
quam tribus) conferantur, forma brevior et simplicior adhiberi conceda¬ 
tur. Preces et caeremoniae omnes (aliquibus exceptis in Baptismo, ut 
infra) semel pro omnibus, plurali numero, peragantur; et sacramentalis 
formae tantum verba essentialia singulariter singulis iteranda sint. 

In Baptismo vero, etiam singulariter singulis repetantur collatio 
salis, unctiones oleo catechumenorum et sacro chrismate, candidae ve¬ 
stis impositio et accensae candelae traditio: sed haec omnia immediate 
ante aut immediate post ablutionem ipsam baptismi peragantur. Sic 
procedatur: primo, preces omnes recitentur super omnes baptizandos 
simul, iis exceptis quae comitantur actiones supra memoratas; deinde, 
unumquemque baptizandum accedentem, sacerdos sale muniat, oleo ca¬ 
techumenorum in fronte tantum (non in pectore et inter scapulas) ungat, 
aqua lustrali baptizet, et sacro chrismate summum caput liniat. Deinde, 
vestem candidam et candelam accensam tradat unicuique. Sed praeter 
verba essentialia Baptismi quae singulariter singulis repetenda sunt, ce¬ 
terae omnes preces et formulae, numero plurali, semel pro omnibus ad¬ 
hibeantur. 

12. Item, facultas concessa parochis ad sacramentum Confirmatio¬ 
nis ministrandum infirmis in periculo mortis constitutis, extendatur om¬ 
nibus sacerdotibus pro omnibus fidelibus suae ditionis, in eodem peri¬ 
culo mortis et servatis de iure servandis. 

ffi Rufinus J. Santos 
Archiepiscopus Manilensis 



EPISCOPUS PALENSIS - EPISCOPUS SORSOGONENSIS 


299 


11 

Exc.mi P. D. LINI R. GONZAGA Y RASDESALES 
Episcopi Palensis (Palo) 


Eminentisimo Padre, 


5 de mayo de 1960 


En contestacion a la comunicacion de esa Comision sobre propo- 
siciones para el Concilio Ecumenico, respetuosamente he de informar a 
Su Eminencia que no he preparado ninguna proposicion. Los problemas 
que tengo en la Diocesis no son de materia disciplinaria ni doctrinal 
sino son mas bien dei terreno practico. La necesidad de preceptos 
administrativos se ha resuelto con el Concilio Plenario que tuvimos 
en Manila hace algunos anos. 

Sin embargo durante el Concilio pienso apoyar algunas reformas en 
favor dei movimiento liturgico que se han propuesto a esa Comision. 

Con los sentimientos de mi mas alto aprecio y profundo respeto, 
me suscribo, 

De Su Eminencia Reverendisima 
atto. servidor en Cristo, 

£B Lino R. Gonzaga y Rasdesales 
Obispo de Palo 


12 

Exc.mi P. D. THEOPISTI ALBERTO Y VALDERRAMA 
Episcopi Sorsogonensis (Sorsogon) 

Die 1 septembris, 1959 

Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

Magnopere Nobis placet gratulari Tibi ob tantum honorem praesi¬ 
dendi huic Pontificiae Commissioni Antepraeparatoriae Pro Concilio Oe- 
cumenico Tuae Eminentiae a Sua Sanctitate fiducialiter collatum. Utinam, 
sicut enixe precamur, iubeat Deus felicem Tuo perdifficili muneri fun¬ 
gendo successum. 

Uti Nobis rogatum est in Tua littera diei 18 iunii, 1959, exploratis 



300 


INSULAE PHILIPPINAE 


opinionibus et consiliis virorum ecclesiasticorum peritia ac prudentia 
notorum, liceat mihi sequentia proponere: 

1. Ad can. 339 § 2: Ut reducantur Missae « Pro Populo » ita 
ut celebrentur tantummodo bis in mense. 

2. Ad can. 823 § 2: Ut concedatur usus antimensii in celebra¬ 
tione missarum extra ecclesiam ad exaugurationes altarium portatilium 
praecavendas ex fractura petrae persaepe occurrentes in itinere ad pagos. 

3. Ad can. 1271: Ut permittatur pro usu communi quodcumque 
oleum vegetale in lampade coram Sanctissimo, similiter et cera non de 
cera apum confecta sed ex qualibet materia apta in Missa et coeteris 
aliis functionibus liturgicis. 

4. Ad can. 1096: Ut, ad praecavenda innumera dubia de valore 
matrimonii, Vicarii Cooperatores gaudeant delegatione assistendi matri¬ 
monio, nisi Ordinarius loci pro vicario cooperatore particulari aliud 
expresse caveat. 

5. Ad can. 1333: Ut Ordinarius loci, suo iudicio de necessitate, 
possit requirere auxilium religiosorum, etiam exemptorum, ad catecheti- 
cam puerorum instructionem et teneantur illam pueris tradere sive in 
paroecia ubi degant, sive in paroeciis propinquioribus, et praesertim in 
propriis ecclesiis, sine tamen regulari disciplinae detrimento. 

6. Ad can. 1345: Ut sacerdotes religiosi, etiam exempti, Ordinarii 
loci iudicio et ab ipso requisiti, teneantur adiuvare paroeciam ubi de¬ 
gant et paroecias propinquiores, sive in civitatibus, sive in pagis, prae¬ 
sertim in missa litanda et praedicatione sacra diebus dominicis coeteris- 
que festis de praecepto, dummodo tamen non sit in detrimentum disci¬ 
plinae regularis. 

7. Ad Rituale Rom., Tit. II, cap. 5. n. 16: Ut omnino eliminetur 
applicatio salivae ad aures et nares in baptismate. 

8. Ad Rituale Rom., Tit. III, cap. 2, n. 3: Ut formula post absolu¬ 
tionem sacramentalem, scilicet: « Passio Domini Nostri Iesu Christi... 
etc. », recitetur in plurali semel pro quinque vel plus poenitentibus in 
magno concursu ubi desit copia confessarii. 

9. Ad Missale Rom., Ritus Servandus in celebratione Missae, X, 
n. 5: Ut ablutiones post sumptionem Sanguinis fiant tantummodo cum 
aqua. 

10. Ad Decretum S. C. Rit., Mar. 23, 1955: Ut reducantur ritus 
festorum solummodo in classicos (primi vel secundi ordinis) et simplices, 
ita ut tantum iuxta modum horum rituum divinum recitetur officium 
absque additamentis aliisve complexitatibus mechanicis quae valde de¬ 
trahunt ab attentione in officio divino requisita. 

Lubeat Eminentiae Tuae Reverendissimae has animadversiones su- 



EPISCOPUS SURIGENSIS 


301 


pra traditas excipere una nostris cum votis ac precationibus coram Do¬ 
mino humillimis pro Tuae Eminentiae Reverendissimae Conciliique Oecu- 
menici faustis quibusque 

Me interim profiteor Eminentiae Tuae Reverendissimae 


Add.mus 

& Theopistus Alberto y Valderrama 
Episcopus Sorsogonensis 


13 

Exc.mi p. d. caroli van den ouwelant 

Episcopi Surigensis (Surigao) 


31 martii 1960 

Eminentissime Domine, 

Omni qua par est humilitate Eminentiae Vestrae nostra vota, quae 
in futuro Concilio Oecumenico tractari possent, subicimus: 

Doctrinae Capita 

Quaerendum num declarari potuerit: Dogma: 

1) Beatae Mariae Virginis Co-Redemptricis, quonam sensu? 

2) Beatae Mariae Virginis Mediatricis omnium gratiarum. 

3) Sancti Iosephi casti Sponsi Beatae Mariae Virginis vel etiam 
Perpetuae Castitatis Sancti Iosephi. 

De Administratione Sacramentorum 

1. Permissio omnibus Sacerdotibus curam animarum habentibus, 
etiamsi Vicarii tantum, administrandi Sacram Confirmationem omnibus 
in gravi infirmitate laborantibus. 

2. In administratione Sacramentorum in extrema infirmitate, in ca¬ 
sibus in quibus Sacramentum Paenitentiae, Viaticum, Extrema Unctio et 
Benedictio Apostolica simul administrantur, petitur ut sufficiat « Con¬ 
fiteor » semel tantum recitare. 

3. Petitur ut in ordine supplendi omissa super infantem iam bapti- 
zatum, eliminetur exorcismus diaboli. 



302 


INSULAE PHILIPPINAE 


Quoad linguam vernaculam 

1. Petitur, ut in Sacro Missae Sacrificio retineatur lingua latina in 
omnibus partibus. 

2. In administratione Sacramentorum petitur permissio utendi lingua 
vernacula in maiori parte ad aedificationem fidelium, ad libitum tamen 
sacerdotis administrantis, exclusa tamen semper forma sacramentorum. 
Nota: Ad libitum, ita ut sacerdos uti possit lingua latina, in casibus 
in quibus plurimi infantes simul baptizatur. 

3. Insuper in ritu nuptiali quoad pertinet ad benedictionem nuptia¬ 
lem intra Missam, petitur permissio utendi lingua vernacula in aliqua 
forma abbreviata. 

4. In ritu exsequiali petitur permissio utendi lingua vernacula quoad 
omnes partes. 

De Festis de Praecepto 

1. Abrogatio legis (can. 1248) abstinendi ab operibus servilibus in 
festis de praecepto, exclusis diebus dominicis ac festo Nativitatis Do¬ 
mini Nostri Iesu Christi, firma tamen obligatione audiendi Missam. 

2. Definitio operum servilium, quae diebus festis prohibentur. 

De dispensationibus, de quibus in can. 1045 

1. Petitur ut in canone 1045 § 3, eliminetur restrictio: « sed so¬ 
lum pro casibus occultis ». 

Argumentum: Numerositas casuum publicorum. 

2. Ut haec facultas insuper extendatur ad omnes sacerdotes qui 
matrimonio assistere possunt. 

Argumentum: In his regionibus casus saepe magis urget in locis a 
sede paroeciali dissitis, quae a vicariis visitantur. 

De Institutione canonica parochorum 

Petitur ut eliminetur can. 1406 § 2. 

Argumentum: Institutio canonica nimis frequens in his regionibus 
missionum. 

De Breviario 

1. Petitur simplificatio breviarii pro sacerdotibus qui operibus pa- 
roecialibus valde onerati sunt, e. g. ut sufficere possit recitare Laudes et 
Vesperas certis diebus festis, vel diebus patronalibus, etc. 

2. Valde opportunum videtur aptandi Breviarium menti nostrae 
aetatis. 



EPISCOPUS SURIGENSIS 


303 


De Architectura 

1. Petitur ut a Sancta Sede dentur instructiones seu normae quoad 
locum altaris maioris intuitu constructionis ecclesiarum in futuro. 

2. Quenam sit mens Sanctae Sedis quod attinet ad celebrationem 
Missae a Sacerdote verso ad populum. 

De diaconis matrimonio iunctis 

In controversia de adhibendo in servitio paroeciali etiam diaconos 
matrimonio iunctos: 

a) Adsunt nonnulli etiam inter nos qui partem affirmativam 
fovent. 

b) Maior numerus sacerdotum parti negativae (quantum ad nos 
spectat) adhaeret, asserens rem plenam esse periculorum, i. e.: 

1) status pelliciens sacerdotes, quibus non licet matrimonium 
contrahere; 

2) Insufficiens supervisio et regimen, quibus isti diaconi mo¬ 
derantur; 

3) admiratio populi (saltem temporaria). 

c) Adest forsan solutio, si Sanctae Sedi placebit, in quantum 
institutum in aliqua natione, penuria sacerdotum laboranti, experiatur. 

Humiliter et omni qua par est reverentia, 

:k * * 

15 iunii 1960 

Eminentissime Domine, 

Omni qua par est humilitate Eminentiam Vestram rogamus, ut 
elencho votorum nostrorum, quae die 31 martii 1960 subicimus, hae 
observationes quae sequuntur, addantur: 

Character Missionalis Ecclesiae 

Omnibus patet, quod numerus sacerdotum et sororum religiosa¬ 
rum in variis nationibus multum differt: dum abundat clericorum et 
sororum numerus in Neerlandia, Belgio, Irlandia, etc. adsunt aliae na¬ 
tiones non paucae (Francia, Brasilia, Insulae Philippinae, etc.), quae 
penuria cleri premuntur. 

Sunt plurimi missionarii qui his temporibus vocationis causa in 
patriam redeunt, qui animadvertunt quod ardor missionalis paulatim de- 



304 


INSULAE PHILIPPINAE 


crescat. Superiores religiosi (religiosae), nisi fallor, nimis procurare vi¬ 
dentur, ut omnibus necessitatibus localibus plenissime provideatur. 

Optandum est, ut Patres Concilii sub Pontificis auctoritate, me¬ 
mores verborum « docete omnes gentes » his rebus occurrant, ut cha¬ 
racter missionalis Ecclesiae Universalis denuo innovetur. 

Vocationes ad sacerdotium 

In prae-eminentissimo labore ad vocationum numerum augendum, 
multi abusus surrepere videntur. Contentio inter clerum saecularem et 
religiosum, et inter ipsas societates religiosas, plerumque non tendit 
ad aedificationem. 

Procuret etiam Concilium ut abusus arceantur. 

Humiliter et omni qua par est reverentia, 

© Carolus Van Den Ouwelant 
Episcopus Surigensis 


14 

Exc.mi p. d. emmanuelis mascarinas y morgia 

Episcopi Tagbilarani (Tagbilaran) 


Eminentissime Domine, 


18 aprilis 1960 


Humiliter Vos adprecor nobis patienter veniam impertire ob in¬ 
curiam in litteris vestris respondendis, quibus rogabantur animadversio¬ 
nes, consilia et vota de rebus et argumentis, quae in futuro Concilio 
Oecumenico tractari possent. Visitationes Pastorales apud paroecias 
tunc a Nobis faciendae nos inde ab aedibus Curiae frequenter ab¬ 
duxerunt. 

Omnibus quae sint alicuius beneficii pro toto orbe fidelibusque prae¬ 
cipue in futuro Concilio pertractandis atque acceptandis assensum et ad¬ 
haesionem profiteor. Quod ad nostram Dioecesim attinet in innovatione 
aut reformatione consideranda, nobis saltem usque nunc praescripta le¬ 
gesque Ecclesiae universalis vigentes valere atque convenire adhuc vi¬ 
detur, simplici natura gregis nostrae rusticae spectata. 

Omni quo par est obsequio Eminentiam Tuam prosequor atque 
profiteor 

Eminentiae Tuae 
add.mum 

© Emmanuel Mascarinas y Morgia 
Episcopus T'agbilaranus 



EPISCOPUS TUGUEGARAOANUS - ARCHIEPISCOPUS ZAMBOANGENSIS 305 

15 

Exc.mi p. d. theodulphi domingo y sabugal 

Episcopi P uguegaraoani (Tuguegarao) 

Die 26 augusti 1959 

Eminentissime Princeps, 

HumiJ.lime suggero ut sequentia in futuro Concilio Oecumenico 
tractentur, scilicet: 

a) ut obligatio festorum de praecepto extra diem dominicam ca¬ 
dentium, in diem dominicam sequentem transferantur; 

b) ut leges ferantur quibus sacerdotes dioecesani adstringantur ad 
modum vivendi aliquomodo similem modo vivendi religiosorum, ita ut 
fiant « semi-religiosi » tum quoad vitam tum quoad bona ex ministerio 
percepta; e contra religiosi in paroeciis et missionibus laborantes magis 
adsimilentur clero dioecesano, ut suum apostolatum melius satisfacere 
possint; 

c) ut magis urgeatur potestas Ordinariorum supra religiosos in 
dioecesibus suis laborantes. 

Eminentiae Tuae omnia fausta a Domino adprecor 

Eminentiae Tuae Reverendissimae 
addictissimus 

© Theodulphus Domingo y Sabugal 

Episcopus Tugnegaraoanus 

16 

Exc.mi P. D. ALOYSII DEL ROSARIO 
Archiepiscopi Zamboangensis (Zamboanga) 

E civitate Zamboangensi, die 15 augusti 1959 
Eminentissime Domine, 

Gratus accepi litteras a Vestra Eminentia die 18 iunii 1959 datas ac 
Prot. N. 1 C/59-1496 signatas, quibus V. E. me rogabat ut Pontificiae 
isti Commissioni communicare vellem animadversiones, consilia et vota, 
quae pastoralis sollicitudo zelusque animarum suggerant, circa res et argu¬ 
menta quae in futuro Concilio tractari poterunt. 


20 (II d) 



306 


INSULAE PHILIPPINAE 


Re igitur mature perpensa ac Deo enixe commendata, en elenchus 
eorum quae utiliora atque urgentiora mihi videntur pro bono Ecclesiae et 
animarum: 

De origine divina iurisdictionis Episcoporum. Quaestio in Conciliis 
Tridentino et Vaticano iam agitata, sed minime decisa fuit. In praesentibus 
autem rerum adiunctis, eadem proponi denuo potest considerationi Pa¬ 
trum futuri Concilii ut, si ita ipsis videatur, solutione aliqua in fontibus 
revelationis fundata quaestio dirimatur. 

De adaptatione Sacerdotum. Quo melius, ad Dei gloriam et univer¬ 
sale Ecclesiae bonum, Sacerdotes ex propria patria in alias regiones de¬ 
migrantes adlaborare possint, necesse est ut quisque variis locorum condi¬ 
tionibus ac moribus sese accommodet. Optandum igitur est ut lege aut 
decreto aliquo provideatur ne Sacerdotes extranei, sive saeculares sive re¬ 
ligiosi, propriae nationi mores cum scandalo fidelium retineant, v. gr. in 
vestibus laicalibus deferendis, in spectaculis publicis adeundis, etc.; sed, 
omnia omnibus facti, induant potius mores modumque vivendi eorum 
quorum cura animarum sibi committitur, ac fideliter observent leges in 
territorio vigentes eodem modo ac reliqui Sacerdotes dioecesani. 

De lingua latina servanda. Licet nihil obstet quominus, iuxta recen- 
tiora Sanctae Sedis indulta, lingua vernacula adhibeatur in administra- 
tione quorumdam Sacramentorum et Sacramentalium; pro viribus eniten¬ 
dum est ut lingua latina intacta servetur in celebratione Sacrificii Missae 
et recitatione Officii divini, nedum ad disciplinam ecclesiasticam servan¬ 
dam sed etiam ad fidei puritatem tutandam. 

De Breviarii emendatione. Expedit ut supprimantur officia Sancti 
Anacleti Papae et Martyris (die 13 iulii) aliorumque Sanctorum, de quo¬ 
rum realitate seu existentia solida ratio dubitandi habetur. 

In lectionibus autem historicis Sanctorum, pariter supprimantur: 

a) Ea quae verisimilia non apparent, devotionem non afferunt, 
hilaritatem in nonnullis excitant. Exempli gratia in lect. 6 Sancti Patricii 
(die 17 martii) « Aiunt enim... in qualibet Hora diei canonica centies se 
crucis signo munire. Noctem tria in spatia distribuens, primum in... et 
bis centies genuflectendo »; 

b) Ea quae usibus hodiernis repugnant. V. gr. in lect. 5 officii 
Ss. Philippi et lacobi App. (die 11 maii): « Iacobus... numquam tonsus 
est, nec unguento nec balneo usus »; 

c) Ea quae ludibrio et irrisioni ipsorum Sanctorum cedunt. V. gr. 
in lectione olim recitanda Sancti Hilarionis Abbatis (die 21 octobris): 
« Nec vero saccum, quo semel amictus est, umquam aut lavit aut mu¬ 
tavit... ». 

De reformatione Missalis et Pontificalis Romani. In Missali Romano 




PRAELATUS NULLIUS BATANENSIS ET BABUYANENSIS 


307 


breviori forma redigendae sunt Missae dicendae in Feriis Quartis et Sab¬ 
batis Temporum, in Feria Quarta post Dominicam IV Quadragesimae, 
necnon in Feria Quarta Maioris Hebdomadae. Supprimantur oportet ora¬ 
tiones pro Imperatore, additis earum loco orationibus pro res publicas 
moderantibus, ut in Ordine Hebdomadae Sanctae instaurato factum est. 

In Pontificali Romano variationes et additiones ita sunt inducendae 
ut, obsoletis suppressis, novae ad manum habeantur preces novique ritus 
hodiernis necessitatibus accommodati. 

De uniformitate in temporibus sacris observandis. Cum magna 
hodie facilitas omnibus praesto sit alio eundi ac de facto plurimi in qua¬ 
vis mundi plaga inveniantur advenae et peregrini, expedire visum est 
pro bono animarum ut uniformitas, quoad fieri possit, inducatur in tem¬ 
poribus sacris observandis. Imminuto igitur numero dierum festorum 
necnon dierum abstinentiae et ieiunii, ac suppressis omnibus induitis 
particularibus, proponitur ut una eademque disciplina ubique vigeat tam 
in festis de praecepto quam in ieiunio et abstinentia sub peccato obser¬ 
vandis. 

Atque haec sunt quae de argumento supra memorato manifestanda 
habeo. 

Hancque nactus occasionem, sensus aestimationis meae erga Emi¬ 
nentiam Vestram Reverendissimam ex corde sincereque profiteor 

Infimus in Christo servus 

ffi Aloysius del Rosario 
Archiepiscopus Zamboangensis 


17 


Exc.mi P. D. PEREGRINI DE LA FUENTE 

Episcopi tit. Mylasensis, Eraelati nullius Batanensis et Babuyanensis 
(Batanes e Babuyan Islands) 


31 augusti 1959 


Excellentissime Domine, 

Litterae Vestrae receptae fuerunt in ista segregata missione Batanense 
intra mensem ab eius emissione. 

Frequenter sine communicatione sumus in tempore isto et aliquando 
caelum est valde turbatum. 

Factum est quod nobis possibile est. 



308 


INSULAE PHILIPPINAE 


Responso facto et aliquibus observationibus adnotatis secundum no¬ 
stram opinionem et inhabilitatem, oro pro Papa Nostro Ioanne XXIII 
pro bonoque exitu Concilii. 


Excellentiae Tuae Reverendissimae 
Addictissimus 

83 Peregrinus De la Fuente, O. P. D. D. 

Episcopus tit. Mylasensis 
Praelatus nullius Batanensis et Babuyanensis 


I. Quoad theologicum principium: « Extra Ecclesiam nulla salus », 
conveniens videtur ut principii doctrina clare elucideretur, et quae in illo 
continetur veritas explicetur in varias propositiones quibus, quatenus 
sit possibile, dirimantur quaestiones circa sensum enuntiati principii. 

II. Quoad absolutionem dandam poenitenti recidivo. 

Doctores theologiae morum conveniunt theoretice quoad rationem 
agendi quam confessarius servare debet cum poenitente formaliter reci¬ 
divo. Sed cum e theoria ad praxim gressus fit quae cum poenitente hic 
et nunc servari debet, multi videntur concludere absolutionem nemini 
denegandam vel etiam differendam esse; immo asseritur a quibusdam 
huiusmodi poenitentem, qui ad confessarium libere et spontanee accedit, 
quotiescumque ita accedat absolvendum esse. 

Huiusmodi praxis, si una ex parte arduum laborem et munus confes- 
sarii reddit ipsi facilius, aliunde videtur magnum implicare periculum 
nullitatis sacramenti ob defectum contritionis aut etiam vere attri¬ 
tionis. 

Unde videtur expedire ut disciplina sacramentalis in hoc determi¬ 
netur. 

III. De obligatione catholicorum frequentandi scholas catholicas, 
itemque parentum mittendi filios ad illas scholas. 

Facilior hodie opportunitas pro multis existens scholas superiores 
adeundi, pro studentibus catholicis eorumque parentibus non leve peri¬ 
culum attulit. Etenim, sive propter defectum catholicarum scholarum 
superiorum in regione, sive propterea quod catholicae, quae sunt, scho¬ 
lae non easdem materiales convenientias aut opportunitates praebent, sive 
ob alias minoris vel etiam levissimi ponderis rationes, multi catholici 
scholas frequentant laicas vel neutras, nulla ratione habita, vel illorum 



PRAELATUS NULLIUS BATANENSIS ET BABUYANENSIS 


309 


illico ratione dimissa, sive divini praecepti fidei ac recti moris pericula 
vitandi, sive etiam normarum hac de re ab Ecclesia editarum. 

Unde consequitur crassa ignorantia religiosa multorum catholicorum, 
qui alias bene exculti sunt, vel eorum indifferentismus religiosus in 
praxi, et certe omnimoda eorum incapacitas fidem defendendi contra 
impugnationes inimicorum. 

IV. In re sociali. 

Conveniens quoque videtur ut Concilium Ecclesiae in materia quae¬ 
stionis socialis, quam dicunt, non solum doctrinam sed etiam rationem 
agendi, praesertim virorum ecclesiasticorum, aperte enucleare et deter¬ 
minare, praesertim habita ratione missionis Ecclesiae. 

Saepe adversarii Ecclesiam accusant quod divites colat, neglectis illis 
qui egestate laborant; at nonnumquam etiam improbant alii quod bellum 
inferat in eos, qui opibus affluunt, ut iis faveat qui carent divitiis. 

Quandoque videtur Ecclesiam, rectius dicam aliquos ecclesiasticos 
viros, cum Statij contendere ut materialium ferum abundantiam civibus 
procurent; ita ut ipsi sine sensu ducantur nostri temporis perniciosa et 
diffusa nimis aspiratione beatitudinem in hac vita acquirendi terrenam, 
et quasi oblitos esse quid primario sit finis Ecclesiae, atque corporalis 
misericordiae opera nihil aliud esse quam fructus superabundantis vitae 
spiritualis. 

V. Divisio Paroeciarum. 

In divisione paroeciarum debemus considerare quod est necessarium 
ad bonam administrationem paroeciae et bonum spirituale omnium 
fidelium non utilitatem paucorum cum detrimento fidei et salutis ani¬ 
marum. 

Videtur quod aliquando paroeciae sunt valde populatae specialiter 
hoc est verum in magnis civitatibus parochi et sacerdotes aggregati non 
possunt cognoscere et curare de bona administratione paroeciae et de 
necessitate fidelium. Multi fideles non habent contactum cum paroecia 
vel sacerdote, numquam vel raro. Aliquando inveniuntur sacerdotes 
et religiosi qui possunt curare et administrare novas paroecias et designare 
domos religiosorum. Quod dictum est de divisione paroeciarum aliquando 
verum est etiam de divisione Dioecesium vel Praelaturarum. 

VI. Subsidium missionibus non stricte sub Propaganda Fidei. 

Iurisdictiones Ecclesiasticae quae sunt in magna necessitate sed non 
sub Propaganda Fide debent participare aliquo modo de subsidio Ec- 



310 


INSULAE PHILIPPINAE 


clesiae et si necessarium est formetur commissio specialis in Urbe 
ad curandum de istis missionibus. 

In aliquibus regionibus etsi incolae omnes sint catholici vel ad 
maioritatem, tamen frequenter vivunt in magna paupertate, in magna 
ignorantia et in magno periculo perversionis quia propaganda protestan¬ 
dum est valde activa in istis regionibus.. Episcopus et sacerdotes non 
habent in multis casibus quod est necessarium ad vitam ducendam et 
ad conservandam fidem. 

ffi Peregrinus De la Fuente, O. P. D. D. 

Episcopus tit. Mylasensis 
Praelatus nullius Batanensis et Babuyanensis 


18 

Exc.mi P. D. GERARDI MONGEAU 
Episcopi tit. Dianensis, Praelati nullius Cotabatensis (Cotabato) 


Excellentissime Domine, 


9 aprilis 1960 


Ad respondendum Tuis litteris diei 18 iunii 1959 et quidem 21 mar- 
tii rogantibus ut communicarem animadversiones, consilia et vota de 
rebus et argumentis quae in futuro Concilio Oecumenico tractari pos¬ 
sent, nunc operam dabo. 

Si non immediate responsum feci litteris diei 18 iunii 1959, Te rogo 
hoc non attribuere causae negligentiae, sed potius errori. Mea fuit prae¬ 
sumptio si nullae darentur animadversiones faciendae ex parte mea, nulla 
obligatio respondendi adesset. 

Sincere, non ausus sum me considerare sufficienter peritum hac in re. 
Non dantur difficultates omnino speciales in nostra Praelatura Cotaba- 
tensi. Certe alii Principes Ecclesiae magis periti de maximis problema¬ 
tibus quae afficiunt Ecclesiam nostris temporibus optime tractabunt. 
Haec fuit causa abstinendi a responsione facienda Tuis primis litteris. 

Quamvis, adhuc post secundas litteras Tuas acceptas, sentio profun¬ 
dam meam incompetentiam his in materiis, sequentes animadversiones 
humillime scriptis mando. 

1. In privata recitatione Officii Divini ut optio concedatur legendi 
idem aut in lingua latina aut in lingua vulgari. 

2. Adhuc lingua latina in Sacrificio Altaris celebrando retenta, ta- 



PRAELATUS NULLIUS COTABATENSIS 


311 


men illae partes Missae pertinentes maxime ad christifidelium instruc¬ 
tionem legantur in lingua vulgari, et quidem cum facie versa ad populum. 

3. Ut benedictiones et ritus Sacramentorum, prout in Rituali Ro¬ 
mano, recitentur aut latine aut lingua vulgari. 

4. Ut caeremoniae sponsalium casu matrimonii mixti locum teneant 
in Ecclesia, etsi minore cum pompa quam in matrimoniis inter catholi¬ 
cos. Si sponsa sit catholica, benedictio nuptialis danda erit. 

5. Ut obligatio publicandi bannos sit minus stricta. 

6. Ut vestis talaris, propria clericis, adhibenda sit tantum in Ec¬ 
clesia et domi sed ut vestis aliqua saecularis, atque conveniens quando 
exeunt clerici. Aliqua uniformitas deberet tamen existere ubique in 
mundo. 

7. Ut nulla foemina, ne quidem mulier aut soror sacerdotis, habite¬ 
tur in eadem domo cum sacerdotibus. 

8. Ut omnes congregationes Sacerdotum, Fratrum atque Sororum 
religiosarum obligentur mittere numerum quemdam determinatum mem¬ 
brorum in missiones infidelium ad propagandam Fidem Catholicam. 

9. In aliquibus patriis ubi vere desunt cleri, quaestio sat delicata per¬ 
mittendi Matrimonium candidatis sacerdotii, vel saltem diaconati, debe¬ 
ret prudenter considerari ut satisfierent necessitates spirituales horum 
populorum iam catholicorum. 

10. Ut vocationes indigenae omnino diligenter curentur ab omnibus 
in terris missionum, praesertim ubi spiritus nationalismi atque anti-co- 
lonialismi adeo fortis est. Ad bonum Ecclesiae vocationes deberent admitti 
tam in clero regulari quam in clero saeculari. 

11. Ut educatio Catholica, praesertim superior, nempe Universita- 
ria, favenda sit in nationibus ubi evolutio civilizationis nondum plene 
pervenit. Non sufficit educatio primaria et secundaria, quia maxima mala 
efficiuntur durante hoc ultimo stadio educationis. 

Eminentiae Tuae Rev.mae 
add.mus 

© Gerardus Mongeau, O.M.I. 

Episcopus tit. Dianensis 
Praelatus nullius Cotabatensis 



312 


INSULAE PHILIPPINAE 


19 


Exc.mi P. D. HENRICI BYRNE 
Episcopi tit. Lamiani, Praelati nullius Ibani (Iba) 


Most Holy Father: 


August 8, 1959 


The forthcoming General Council o£ the Church, happily announced 
by Your Eloliness, has evoked joy and enthusiasm throughout the Catho- 
lic world. The invitation to all Christian groups to join in the Council, 
has given rise to the hope that the dissident Christian churches, and 
particularly our separated brethren of the East, may be encouraged to 
return to union in the One True Church, through acceptance of the divi- 
nely constituted authority of the Bishop of the See of Rome. 

Because of the general acceptance, in both East and West, of de- 
votion to Our Mother of Perpetual Succour, it has been suggested that 
the forthcoming General Council of the Church be placed under the 
patronage of the Mother of God, invoked under that title. The common 
love uniting both East and West in devotion to the Mother of Perpetual 
Succour, may well be the bond to draw our dissident Eastern brethren 
back to the shelter of the True Fold, whose earthly Shepherd is the 
Successor of St. Peter, the Vicar of Jesus Christ. 

Prostrate, therefore, at the feet of Your Eloliness, Thumbly petition 
that the Mother of God, invoked under the title of “ Mother of Perpe¬ 
tual Succour ”, be proclaimed special Patroness of the forthcoming Ge¬ 
neral Council of the Church. 

In presenting this petition, I renew my profession of loyalty and 
obedience to the Holy See, and humbly kissing the feet of Your Holiness, 
I declare myself, 


Your Holiness’ devoted servant in Christ, 

68 Henricus Byrne 
Episcopus tit. Lamianus 
Praelatus nullius Ibanus 



PRAELATUS NULLIUS INFANTENSIS 


313 


20 

Exc.mi P. D. PATRICII SHANLEY 

Episcopi tit. Sophenensis, Praelati nullius Infantensis (Infanta) 

Infanta, die 27 augusti 1959 

Eminentissime Domine, 

Epistula tua, Prot. N. 1 C/59-1527 sub die 18 iunii 1959 e Civitate 
Vaticana data, valde sero Infantam pervenit, propter nimiam distantiam 
quae humilem locum istum a magnis humanae communicationis arteriis 
longe separat. 

Ideo habeas me excusatum si praesentes litterae cum aliqua mora 
Urbem petant. 

Valde gaudeo de inusitata opportunitate quam mihi offers ut libere 
ac sincere mentem meam pandam circa quaedam ecclesiasticae discipli¬ 
nae puncta quae meo iudicio reformatione aliqua indigent. Opinio¬ 
nes meas humiliter ac reverenter Patribus proximi Oecumenici Concilii 
propono ac submitto, ut ipsi, opitulante Dei Virtute, easdem attente 
considerent et examinent, ad maiorem Dei gloriam necnon ad incremen¬ 
tum Mystici Corporis Christi, quod est Ecclesia toto orbe diffusa. 

1. Nihil antiquius Ecclesia Dei habuit quam ut Christifideles ad Re¬ 
demptionis fontes accedant ut ibi novas vires hauriant ad spiritualium 
hostium insidias propugnandas ac debellandas. 

Omnino compertum est fideles ad fontes Redemptionis accedere per 
devotam participationem Sacrificio Crucis quod in dies super altaria totius 
mundi renovatur per ministerium sacerdotum in celebratione Missae atque 
per fructuosam receptionem Sacramentorum Novae Legis. 

Tamen similiter compertum est linguam latinam, quae hodie a ma¬ 
xima parte fidelium plane nescitur aliquod impedimentum afferre devotae 
fidelium participationi sacrificio Missae necnon fructuosae receptioni 
Sacramentorum. Ideo in votis est ut usus linguarum localium seu ver¬ 
nacularum, quae a fidelibus bene intelliguntur, permittatur ac foveatur 
in administratione omnium Sacramentorum atque etiam in oblatione Mis¬ 
sae, saltem in iis pericopis quae natura sua ad instructionem fidelium 
sunt destinatae, ut exempli gratia, antiphonae Introitus, Gradualis, Of¬ 
fertorii, Communionis, necnon Epistulae ac Evangelia. 

Huiusmodi concessiones nullum nocumentum afferent dignitati lin¬ 
guae latinae quae semper erit lingua officialis universalis Ecclesiae et 
simul erit symbolum unitatis omnium Christifidelium. 

2. Uniformitas in habitu ecclesiastico deferendo et extra templa et 



314 


INSULAE PHILIPPINAE 


citra functiones religiosas (in quibus habitus talaris praescribitur) maxi¬ 
mam habet influentiam in animos fidelium. 

Revera talis uniformitas in Ecclesia nondum viget, quia in differen¬ 
tibus nationibus, traditiones et observantiae differentes vigent. 

In votis est, ut istis temporibus quibus peregrinationes usque ad 
longinquas regiones frequentes et faciles evaserunt, pro omnibus cle¬ 
ricis universae Ecclesiae aliqua forma seligatur habitus ecclesiastici extra- 
liturgici et ab omnibus stricte induendi ac gestandi in publicis viis et 
in omnibus itineribus arripiendis. Simul in votis est ut talis forma habi¬ 
tus ecclesiastici sit valde simplex, dignitati clericorum consona ac usi¬ 
bus communibus revera accomodata. 

3. Valde dolendum est quod in quibusdam regionibus numerus sa¬ 
cerdotum sive saecularium sive regularium insufficiens sit ad anima¬ 
rum curam cum fructu exercendam. E contra, in aliis regionibus sacer¬ 
dotes utriusque cleri reapse abundant. 

In votis est ut in Sancta Ecclesia aliqua institutio seu organum quod¬ 
dam condatur, cuius officium erit sacerdotes saeculares vel ad societa¬ 
tes status perfectionis pertinentes aequaliter et accurate distribuere per 
universum orbem terrarum, ita ut omnes homines ad agnitionem veri¬ 
tatis possint venire et sacramenta salutis recipere. 

4. Sancta Mater Ecclesia Regulares Ordines et complures Religiosas 
Congregationes ac Societates vitae communis, privilegio exemptionis 
prudenter honestavit ad monasticam disciplinam fovendam et ad noci¬ 
vas innovationes a religiosis domibus avertendas et fugandas. 

Tamen in practica applicatione huius privilegii, obscuritates vel in- 
certitudines quaedam inveniuntur, speciali modo quando sacerdotes 
exempti ad curam animarum exercendam sunt deputati sub directione 
Ordinarii locorum. Maximae difficultates praeterea inveniuntur in admi- 
nistratione et distributione bonorum immobilium vel mobilium vel pe¬ 
cuniarum in iis paroeciis et missionibus quae religiosis exemptis credi¬ 
tae sunt. 

In votis est ut opportunae leges condantur quae, privilegio exem¬ 
ptionis integro remanente, administrationem ecclesiasticam in paroeciis 
et missionibus exemptis religiosis concreditis simpliciorem et clariorem 
reddant pro bono pacis fidelium, religiosorum et Ordinariorum locorum. 

5. Codex luris Canonici lucide enumerat dies et tempora quibus 
fideles ieiunium et abstinentiam observare debent. 

In praxi tamen, propter graves rationes, complures dispensationes, 
derogationes, mitigationes passim elargiuntur sive permanenter, sive per 
modum actus, ab Apostolica Sede et ab Ordinariis cuiuscumque gradus, 



PRAELATUS NULLIUS INFANTENSIS 


315 


linguae et nationis, ad normam luris, ita ut cum omnimoda certitudine 
dici potest leges Codicis nullibi integre vigere. 

In votis est, ut dies abstinentiae et ieiunii numero minuantur, ad 
dispensationis causas abigendas. Necnon dies abstinentiae et ieiunii 
clarissime enuntientur et numquam mutentur, ita ut fideles dies illos fa¬ 
cile dignoscant et in praxi nullo dubio agitentur et confundantur. 

6. In quibusdam locis consuetudo invaluit pueros confirmandi im¬ 
mediate post susceptum Baptismum, ut in Insulis Philippinis, in Ame¬ 
rica Latina- et in Ecclesia Orientali. 

Melius esset ut consuetudo ista supprimeretur in favorem praescrip¬ 
tionis Codicis luris Canonici ita ut pueri confirmentur post adeptum 
usum rationis, ad uberiores fructus sacramenti recipiendos. 

Enimvero rationes quae afferri solebant in favorem praedictae con¬ 
suetudinis nullam vim prae se ferunt praesentibus temporibus. Nume¬ 
rus episcoporum valde auctus est sive in Insulis Philippinis sive in Ame¬ 
rica Latina. Visitatio Episcoporum praesenti tempore non tam rara est 
sicut anteactis saeculis. Praeterea itinera faciliora evadunt in dies, et 
pueri possunt confirmari ad normam luris. 

7. Privilegium a Pio XII concessum sacramentum Confirmationis 
administrandi a parochis iis qui in articulo mortis versantur, quando 
Episcopus advocari commode nequit, valde opportunum est. 

Tamen in votis est ut istud privilegium extendatur omnibus sacer¬ 
dotibus qui legitime ad ultima sacramenta administranda vocantur. Enim¬ 
vero in quibusdam paroeciis quae late patent et extraordinario numero 
fidelium ditantur, valde difficile est vocare parochum singulis vicibus 
quibus eius praesentia et ministerium requiritur pro conferendo sacra¬ 
mento Confirmationis. 

Ista sunt puncta quae considerationi Patrum Oecumenici Concilii 
humiliter propono. Et Deus qui omnipotenti Sua virtute Ecclesiam 
suam multiplici protectione per saecula inter varias vicissitudines tuta- 
vit, gratia illuminationis Suae mentes nostras dignetur illustrare ut pos¬ 
simus cogitare quae recta sunt et quae ad aedificationem Corporis Chri¬ 
sti quod est Ecclesia maxime congruunt. 

Ad osculum sacrae Romanae Purpurae devote inclinatus, benedictio¬ 
nem tuam enixe imploro pro me et pro universo grege Infantensi mihi 
commisso. 

Eminentiae tuae devotus in Christo servus. 

© Patricius Harman Shanley, O.C.D. 

Episcopus tit. Sophenensis 
Praelatus nullius Infantensis 



316 


INSULAE PHILIPPINAE 


21 

Exc.mi P. D. PATRICII H. CRONIN 

Episcopi tit. Uhazensis, Praelati nullius Ozamisani (Ozamis) 

Ozamis, die 26 augusti 1959 

Emin.me ac Rev.me Domine, 

Libenter agnoscimus litteras a Vestra Eminentia missas die 18 iu- 
nii 1959 (Prot. N. 1 C/59-537) quibus desideravistis cognoscere opi¬ 
niones et vota nostra circa res et argumenta quae in futuro Concilio 
Oecumenico tractari poterunt. 

Re mature perpensa, nobis non sine dolore fatendum est quod non 
possumus praesentare ullum argumentum quod nobis visum sit dignum 
ut in Concilio Oecumenico tractari possit. 

Attamen, circa quasdam res minoris momenti profitemur aliquot 
animadversiones quae, si inveniunt gratiam apud Commissionem Emi¬ 
nentiae Vestrae, includi possint tamquam articuli in argumentis latius 
patentibus. Quamobrem includimus infrascriptum elenchum earum mu¬ 
tationum in disciplina Ecclesiae quae nobis optandae videntur. 

1. Reductio numeri dierum festorum de praecepto et quae par sit 
augmentatio emphasis circa observationem diei dominici tamquam diei 
ad cultum divinum et requiem reservatae, et fortasse aliqua liturgica 
celebratio pridie vesperi (e.g. recitatio divini officii « ad Vesperas ») ut 
praeparatio ad diem dominicum. 

2. Restauratio missae matutinae Feriae V in Coena Domini; restau¬ 
ratio quoque Solemnis Adorationis a mane usque ad vesperas; denique 
Missa in Coena Domini ut conclusio liturgiae huius diei. 

3. Restauratio Missae matutinae die Sabbato Sancto ut olim fiebat, 
et conclusio temporis Quadragesimae ad meridiem Sabbati. Inter gen¬ 
tes minus cultas et in locis longinquis, non parva cum difficultate fiunt 
nocturnae celebrationes Sacrae Liturgiae. Huiusmodi celebrationes re¬ 
quirunt pacem et tranquillitatem rerum, vias idoneas et lucem in viis; 
inter quas conditiones multae desunt in regionibus remotis et ruriculis. 

4. Immutatio et emendatio vestis clericalis ut melius accommode¬ 
tur ad necessitates aetatis nostrae. 

5. Nullae additiones ad ius ieiunii et abstinentiae nisi eae quae, ra¬ 
tione tempestivae promulgationis, includi possunt in « ordo » et « ca¬ 
lendarium » loci pro anno in quo additiones instituuntur. In locis ruricu- 



NUNTIUS AP. IN INSULIS PHILIPPINIS 


317 


lis et longinquis, huiusmodi additiones instituuntur nonnisi eum prae¬ 
longa promulgatione et praeparatione. 

6. Mutatio iuris ieiunii Eucharistici in ordine ad favendum sacer¬ 
doti qui bis vel ter in die Sacrum celebrat. Quod fieri potest si sacerdos 
in talibus adiunctis solvitur ab obligatione ieiunandi per spatium unius 
horae ante Missam. 

7. Denegatio iuris bibendi, post mediam noctem, potiones alcool con¬ 
tinentes, in casu sacerdotis qui crastina die ante meridiem Sacrum ce¬ 
lebrabit. 

Suprascriptas animadversiones submitto ad considerationem Com¬ 
missionis Antepraeparatoriae et Eminentiae Vestrae. 

Interim etc. 

© Patricius H. Cronin, D.D. 

Episcopus tit. Ubazensis 
Praelatus nullius Ozamisanus 

22 

Exc.mi P. D. SALVATORIS SIINO 
Archiepiscopi tit. Pergensis, Nuntii Ap. in Ins. Philippinis 

Manila, 30 marzo 1960 

Eminenza Reverendissima, 

Insieme alia venerata Lettera Circolare N. 1 /59-1664, ho avuto 1’ono- 
re di ricevere a suo tempo il pregiato Dispaccio delPEminenza Vostra 
Reverendissima pari numero in data 13 luglio u. s. relativo alio sto- 
rico avvenimento dei Concilio Ecumenico annunziato dal Sommo Pon- 
tefice gloriosamente regnante. 

Domando venia alia Eminenza Vostra se non mi e stato possibile 
di compiere prima questo do vere. Il recente mio arrivo a questa Repub- 
blica ed il non poco lavoro della Nunziatura Apostolica mi hanno im¬ 
pedito di dare opportunamente una risposta in proposito. 

Mi sono per altro messo alPopera studiando 1’oggetto delPimpor- 
tante documento, prendendo al riguardo dei discreti contatti con Ecc.mi 
Vescovi e dotti sacerdoti. 

Mi affretto ora di inviare alia Eminenza Vostra, quegli argomenti 
che mi sono sembrati utili di sottomettere alia illuminata considera- 



318 


INSULAE PHILIPPINAE 


zione della « Pontificia Commissio Antepraeparatoria Pro Concilio Oe- 
cumenico ». 

Chino al bacio della Sacra Porpora con i sensi dei mio piu profondo 
ossequio, ho 1’alto onore di professarmi 

di Vostra Eminenza Reverendissima 
umil.mo dev.mo ed obblig.mo 

© Salvatore Siino 
Arcivescovo di Perge 
Nunzio Apostolico nelle Isole Filippine 

Quaedam doctrinae capita 

Exoptatur, et quantum in nobis est, humillime postulamus ut, si 
opportunum videatur, tanquam divinitus revelata dogmata sollemniter 
definiantur: 

I. Beatam Virginem, Dei Genitricem, sub uno Mediatore Christo, 
vere fuisse Corredemptricem adeoque factam esse omnium gratiarum 
Mediatricem, cum Ipsa in revelatione divina arctissimo nexu cum Filio 
suo Salvatore nostro coniuncta exhibeatur. 

II. Ecclesiam Catholicam Romanam esse Mysticum Christi Corpus 
in quo, secundum Beati Pauli Apostoli doctrinam, Christus est Caput 
fideles vero membra, quae tam inter se quam cum Christo vinculis ar¬ 
canis et mysticis, veris tamen et realibus vinciuntur. 

De clericis 

1. Habitus ecclesiasticus moribus et regionibus tropicis magis ac¬ 
commodari possit. 

2. Pro clericis expressae statuantur in Codice normae practicae ad 
moderandam consuetudinem pelliculas cinematographicas videndi, ne 
pietas sacerdotum eorumque ministeria propter nimiam frequentiam 
detrimentum patiatur. 

De parochis 

1. Detur quaedam norma ne quidam parochi divitias accumulent, 
dum eorum coadiutores aliique parochi egestate laborent. 

2. Ordinarii locorum curare deberent ut paroeciae divitiores ali¬ 
quod auxilium oeconomicum stabile paroeciis pauperioribus praestent. 

3. Nonnulli parochi, qui soli regunt paroecias plus quam viginti 
milia incolarum, practice non sinunt ut sacerdotes operam suam apo- 



NUNTIUS AP. IN INSULIS PHILIPPINIS 


319 


stolatui paroeciae dent, neque permittunt ut paroeciae dividentur, in 
magnum detrimentum animarum. Quapropter, oportet ut maioris mo¬ 
menti paroeciae quibus non sufficienter providetur, ulterius dividantur, 
atque sacerdotes, etiamsi iuniores, zelo animarum peramantes, parochi 
potius quam coadiutores constituantur. 

De religiosis 

1. Uti maior efficacia obtineri possit in apostolatu, optatur reductio 
privilegiorum religiosorum quae speciatim referuntur ad vitam eccle¬ 
siarum paroecialium etc. 

2. Attentis conditionibus hodiernis, necessarium videtur ut reli¬ 
giosis etiam mulieribus, educationi intermediae et superiori puellarum 
addictis, concedatur singulis diebus aliquod tempus a superioribus de¬ 
terminandum, ut ephemeridem quamdam perlegant. 

3. In Monasteriis religiosarum, nostris temporibus, opportunum et 
utillimum videtur ut singulis religiosis parvum cubiculum assignetur, 
ab aliis separatum, ut omnes maiore libertate in legendo, studendo et 
decumbendo gaudeant. 

4. Optandum foret ut religiosi exempti etiam subsint episcopis 
quoad disciplinam externam extra domus suas v.g. quoad obligationem 
vestem talarem gerendi, theatra publica et cinema adeundi etc. 

5. Videtur esse necessarius consensas Ordinarii loci, in scriptis 
datus, pro omnibus et singulis ecclesiis et oratoriis publicis aedifican¬ 
dis, etiam domibus religiosorum pertinentibus. Non sufficeret per se 
facultas generalis ingrediendi in territorium dioecesanum, sed specialis, 
in scriptis data, pro unaquaque ecclesia et oratorio publico. Iudicium 
pertinere debet ad Ordinarium loci, qui iudicare debet in casibus de 
utilitate in bonum fidelium: hoc ad evitandum ut in territorio unius¬ 
cuiusque paroeciae, speciatim in urbibus, agglomerentur plures ecclesiae 
et oratoria et deficiant in aliis locis. Haec dispositio videtur summi esse 
momenti pro meliore assistentia spirituali et morali fidelium. 

De associationibus 

Introducatur in Codice luris Canonici titulus « De Associationibus 
Saecularibus », inclusa Actione Catholica et Sociali, conditionibus et 
circumstantiis hodiernis adaptatus. 

De sacramentis 

1. In collatione Baptismi, adhibeatur unica simplex formula tum pro 
infantibus tum pro adultis, praecipue in regionibus missionum. 



320 


INSULAE PHILIPPINAE 


2. Quoad Sacramentum Confirmationis, amplior facultas conceda¬ 
tur Ordinariis locorum delegandi alios sacerdotes in dignitate stabili 
constitutos (v.g. praelatos domesticos) ad hoc sacramentum conferen¬ 
dum, praesertim in pagis dissitis a sede episcopali vel quando nimia sit 
dioeceseos incolarum multitudo. 

3. Canones Codicis aptentur novae disciplinae ieiunii eucharistici: 
eadem autem norma adhibeatur (scii, tres horas ante ipsam Commu¬ 
nionem) tum pro laicis tum pro sacerdotibus celebrantibus. 

4. Faciliores reddantur normae quoad bannorum proclamationem 
in aliena paroecia, atque quoad testimonia baptismatis pro nupturien¬ 
tibus reficienda. Hodie haec praestanda sunt de parochis ad parochos 
per Curiam Episcopalem. Attenta mora et tarditate communicationum 
(«posta») practice nupturientes his in casibus vix umquam expectare 
possunt nec volunt, ita ut matrimonium civile vel acatholicum persaepe 
attentent. 

De cultu divino 

1. Officium divinum necessitatibus clericorum in apostolatu incum¬ 
bentium reducatur. 

2. Perutile videtur ut quam primum compleantur novae regulae 
liturgicae praenuntiatae circa Breviarium et Sanctam Missam. 

3. Concedatur Ordinariis locorum facultas ex latino in vulgarem 
sermonem (tagalo etc.) vertendi preces liturgicas, speciatim in Oriente. 

4. Ritus et Caeremoniae in Baptismo Adultorum, in consecratione 
Ecclesiarum et Altarium etc. forsan aliquantulum abbreviandae essent 
ad fovendam fidelium devotionem et assistendam. 

De seminanis 

1. Seminaristarum feriae extra domum singulis annis non protra¬ 
hantur ultra mensem vel quadraginta quinque dies, ita ut minor pars 
concedatur occasione novi anni, altera pars diuturnior durantibus feriis 
aestivis. 

2. ‘ Domus ad rusticandum provideatur ab Ordinariis locorum ubi 
seminaristae honestae recreationi indulgere valeant. 

3. Dispositiones a Sancta Sede datae ne seminaristae transeant de 
uno ad alterum seminarium vel e religione ad seminarium saeculare, et 
versa vice, ne applicentur seminariis Minoribus. Pro his prudenter iudi- 
cent Ordinarii locorum et Superiores religiosi, absque recursu ad San¬ 
ctam Sedem. Sed regulae istae Sanctae Sedis urgeantur quam maxime 
pro seminariis Maioribus. 



VICARIUS AP. JOLOENSIS 


321 


4. Ad promovendam disciplinam et educationem discipulorum in 
seminariis, singulis saltem biennis habeatur conventus Rectorum semi¬ 
nariorum maiorum et minorum eiusdem Reipublicae, praeside Nuntio 
vel Delegato Apostolico. 

Bona ecclesiastica 

Cum pecuniae ad beneficia et fundationes pias pertinentes, atten¬ 
tis circumstantiis hodiernis, iam vix collocari possint in bonis immo¬ 
bilibus, statuantur conditiones sub quibus istae pecuniae collocari pos¬ 
sint in negotiis commercialibus, prout necessitates praesentes id ubi¬ 
que requirunt. Simul statuantur quae in his operationibus cautelae 
sumendae sint ne iacturae fiant in detrimentum religionis vel operatio¬ 
nes perficiantur in scandalum populi. 

Censurae ecclesiasticae 

In quantum fieri potest, ad numerum aliquem minimum reducan¬ 
tur censurae ecclesiasticae reservatae, quae a fidelium plerumque igno¬ 
tae, perennem crucem constituunt confessariis tantum. 

£8 Salvator Siino 
Archiepiscopus tit. Pergensis 
Nuntius Apostolicus in Insulis Philippinis 


23 

Exc.mi P. D. FRANCISCI J. McSORLEY 
Episcopi tit. Sozuseni in Palaestina, Vicarii Ap. Joloensis (Jolo) 

Jolo, augusti 1959 

Suggestiones ad Commissionem Pontificiam « Antepraeparatoriam » 
Concilii Oecumenici. 

1. Ut officium divinum, ab omnibus qui ad recitationem eius te¬ 
nentur, in vernaculo recitari debeat. 

2. Ut celebratio S. Missae in vernaculo esse debeat saltem illae 
partes quae voce alta dicuntur vel leguntur. 

3. Ut constituatur ratio et via amovendi officio episcopos qui prop¬ 
ter incapacitatem vel causas quas ipsi non cognoscunt aut quae cognosci 
nequeunt. 


21 (II d) 



322 


INSULAE PHILIPPINAE 


4. Ut ad sustentationem missionum, dioeceses quae opes habent, has 
adoptent. Item dici possit de ceteris paroeciis et locis in terris missionum. 

5. Ut consideratio sit ad roborandam ecclesiam ubi administrative 
debilis, i. e. nationaliter, et in urbibus quae duas vel plures paroecias 
habent. 

ffi Franciscus J. McSorley 
Episcopus tit. Sozusenus in Palaestina 
Vicarius Ap. joloensis 

24 

Exc.mi P. D. GULIELMI BRASSEUR 

Episcopi tit. Agathoniciani 
Vicarii Ap. Montani (Mountain Province) 

Baguio, die 21 augusti 1959 

Eminentissime Domine, 

Foliis separatis inclusis, consilia et vota uti in litteris die 18 iunii 
1959 Nobis missis rogantur, Pontificae Commissioni Antepraeparatoriae 
pro Concilio Oecumenico humiliter submitto et offero. 

Interim omnia fausta Tuae Eminentiae et felicia a Deo O. M. enixe 
adprecor 

Eminentiae Tuae Rev.mae 
add.mus 

© Gulielmus Brasseur 
Episcopus tit. Agathonicianus 
Vicarius Ap. Montanus 

I. Doctrina 

Optatur aliqua revisio Commissionis Biblicae decretorum cum non¬ 
nulla in explicanda S. Scriptura practice ignorentur. 

II. Ius Canonicum 
1. Liber Secundus 
A) Pars secunda: de Religiosis. 

1. Ad maiorem cum activitatibus cleri saecularis concordiam efficien¬ 
dam, exemptio Ordinum religiosorum aliquatenus coarctetur. 



VICARIUS AP. MONTANUS 


323 


2. Tum clerus saecularis, tum religiosus Ordinarii loci decretis pro 
bono communi editis, subsint. 

3. Cum non raro congregationes religiosae ordinesque amborum 
sexuum rebus peculiariis satis abundent, libenter taxam ad sustentanda 
opera apostolatus et seminaria accipiant. 

B) Pars tertia: de Laicis. 

1. Institutiones laicae, quae ad diversa opera apostolatus hodierni 
aptiores sunt, magis promoveantur. 

2. Consentientibus congregationibus religiosis maiores fiant conatus 
ad efficaciam apostolatus laicalis propagandam quam ad confraternitates 
piasque uniones multiplicandas et intensificandas. 

2. Liber Tertius 
A) Pars prima: de Sacramentis. 

1. Abrogetur can. 796 § 1 de necessitate diversorum patrinorum 
in baptismate et confirmationis sacramento. 

2. Abrogetur can. 794: de patrinis in confirmationis sacramento. 

3. Tempus utile ad celebrandam S. Missam (can. 821): inchoatio 
S. Missae cum consensu Ordinarii Loci a media nocte permittatur. 

4. Ieiunium eucharisticum uti in Motu Proprio 18 martii 1957 pro¬ 
ponitur, non ultra mutetur. 

5. Tempus utile communionis Paschalis implendae (can. 859): si pos¬ 
sibile est, includatur tempus festi Nativitatis D. N. I. C. cum sit tem¬ 
pus a multis selectum pro S. Eucharistia accipienda. 

6. De matrimonio: 

a) Can. 1075, § 1: impedimentum criminis uti in § 1 non am¬ 
plius ut dirimens imponatur. 

b) Can. 1076, § 2: impedimentum consanguineitatis in linea col¬ 
laterali non ultra secundum gradum protrahatur. 

c) Can. 1102: in matrimoniis catholicorum cum acatholicis forma 
cum sacris ritibus ordinariis, exclusa S. Missae celebratione benedictio¬ 
neque nuptiali, permittatur: secus celebratio talis matrimonii vix differt 
a matrimonio civiliter inito. 

d) Can. 1125: in unum redigantur et clarius exponantur ea quae 
in diversis Constitutionibus de quibus in can. 1125 continentur. 

e) Sanatio in radice: Facultas XXIV a S. Congregatione de Pro¬ 
paganda Fide concessa extendatur etiam ad casum formae in matrimoniis 
secundum morem antiquorum paganorum initis. 



324 


INSULAE PHILIPPINAE 


B) Pars secunda: de Locis et temporibus sacris. 

1. Can. 1247: De diebus festis: consideratis conditionibus vitae ho¬ 
diernae, praeter dies dominicos, dies festi ad duos (Nativitatis D. N. I. C. 
et Assumptionis) vel ad summum ad quatuor (festum Ascensionis et 
Omnium Sanctorum) reducantur. 

2. Can. 1248: Diebus festis, praeter dies dominicos, abstinentia ab 
operibus servilibus, saltem in regionibus in quibus festum a gubernio 
civili non agnoscatur, non urgeatur, cum de facto operarii ad opus ser¬ 
vile perficiendum urgentur. 

3. Can. 1251: De ieiunio: ieiunium relativum pro omnibus admit¬ 
tatur. 

4. Can. 1252: Lex abstinentiae et ieiunii diebus vigiliae ante festum 
Nativitatis D. N. I. C. et Immaculatae Conceptionis abrogetur, cum a 
permultis non adimpletur. 

5. Can. 1265: Custodia Eucharistiae: extendatur facultas Ordinarii 
loci in permittenda custodia S. Eucharistiae in oratorii publicis et semi- 
publicis, etiam non solemniter benedictis: quia tum sacerdoti, praeser¬ 
tim missionario, tum ipsis fidelibus valde utilis est praesentia S. Eucha¬ 
ristiae quandocumque parochus vel missionarius pagos per aliquot dies 
visitet. 

3. Liber Quintus 

Pars secunda: de Poenis. 

Tota -sectio de poenis ad formam simpliciorem reducatur. 

Gulielmus Brasseur 
Episcopus tit. Agathonicianus 
Vicarius Ap. Montanus 

25 

Exc.mi P. D. GREGORII ESPIGA E INFANTE 
Episcopi tit. Aphnaeteni, Vicarii Ap. Palavanensis (Palawan) 

Palawan, die 24 novembris 1959 

Excellentissime Princeps, 

Pergratum mihi est communicare Vobis cuncta his foliis exarata cum 
omni libertate atque sinceritate circa postulata imminenti Concilio Oecu- 
menico a me proposita, meque suggerente circa res et argumenta in futuro 
Concilio tractanda. 



VICARIUS AP. PALAVANENSIS 


325 


Quod ad me attinet, puto omnia supra conscripta Vobis placere 
posse. 

Vestrae benevolentiae committo quod supra exposui, ut suppeditare 
Vobis valeam, quantum fieri possit. 

Tibi addictissimus in Domino 

ffi Fr. Gregorius Espiga e Infante 
Episcopus tit. Aphnaetenus 
Vicanus Ap. Valavanensis 


I. De Doctrina 

1. Declarentur puncta fundamentalia de « theologia laicorum » in 
Ecclesia. Scilicet, clarificetur notio theologica sacerdotii spiritualis fide¬ 
lium necnon conceptus missionis apostolicae eorum in saeculo. 

2. Declaretur conceptus genuinus et catholicus inspirationis Sacrarum 
Scripturarum, ne confusio fidelium in hac re ulterius in dies crescat. 

In specie, evolvantur normae directivae et tutae, statui scientiarum herme- 
neuticarum hodiernarum accommodatae, de ratione tractandi lectiones in 
scholis catholicis et seminariis ecclesiasticis. 

3. Exhibeantur, in compendium auctoritative exaratum, puncta prin¬ 
cipalia sic dictae socialis doctrinae Ecclesiae, quae iam passim fuit expo¬ 
sita in Litteris Encyclicis necnon in concionibus ultimorum Summorum 
Pontificum. 

4. Definiatur universalis mediatio omnium gratiarum Beatae Mariae 
Virginis. Qua in definitione accurate indicetur de qua mediatione agatur, 
utrum ad gratias distribuendas omnes tantum an ipsas etiam merendas in 
cruce cum Christo Domino, et quidem proxime et immediate. 

5. Quantum oporteat et fieri possit decidantur saltem praecipuae dog¬ 
maticae quaestiones hucusque hinc inde inter theologos disputatae de 
sensu doctrinae iam in praeteritis Conciliis expositae, Verbi gratia, de cau- 
salitate Sacramentorum eorumque reviviscentia, de sacrificio Missae, de 
gratia, etc. 

II. De Re Liturgica 

1. Extendantur universali Ecclesiae facultates circa administrationem 
Sacramentorum, eorum simplificationem, usum linguae vernaculae, aliaque 
huiusmodi, quae iam concessae sunt aliquibus dioecesibus, ita ut cuique 
Ordinario, pro necessitate et convenientia suae dioecesis iis uti liceat sine 
ulteriori recursu ad Sanctam Sedem, Ea tamen opportuno tempore ad¬ 
monita. 



326 


INSULAE PHILIPPINAE 


2. Concedatur Ordinariis locorum, sine recursu ad Sedem Apostoli- 
cam facultas vertendi in linguam vernaculam, preces liturgicas in ritibus 
Sacramentorum aliarumque benedictionum, eaque versione utendi in 
administratione eorum. 

3. Simplificatio rubricarum et vestimentorum, v. gr., nulla oscula in 
Missa sollemni; vestimenta simpliciora ad temperiem uniuscuiusque re¬ 
gionis accommodata. 

4. Idem de vestimentis et ritibus in caeremoniis episcoporum. 

5. Officium divinum diurnum magis accommodetur ad necessitatem 
sacerdotum in apostolatu dedicatorum. 

6. Provideatur rationabilis modus obtinendi dispensationem ab obli¬ 
gatione divini officii recitandi, causaeque definiantur pro excusatione 
ab ea. 

III. De Re Sacramentaria 

1. Facultas audiendi confessiones, ab Ordinario proprio concessa, 
valeat ubique terrarum donec sacerdos a divinis suspendatur. 

2. Saltem in regionibus nimia sacerdotum paucitate gravatis, insti¬ 
tuantur diaconi vinculo matrimoniali ligati, qui numquam stante matri¬ 
monio ad sacerdotium pergant. Horum officia erunt: 

a) Minister ordinarius sacrae communionis; 

b) Minister ordinarius baptismatis; 

c ) Instructor catecheseos in scholis publicis; 

d) Minister ordinarius in benedictione defunctorum, aliisque or¬ 
dinariis benedictionibus. 


IV. De Re Pastorali 

1. Concedatur omnibus confessariis facultas habitualis dispensandi 
in lege de lectione librorum prohibitorum, graviter onerata uniuscuius¬ 
que conscientia de avertendo periculo fidei personae dispensatae. 

2. Episcopi omnes procedant fortiter contra sacerdotes concubinarios, 
ita ut si post monitionem non resipiscant, immediate degradentur. 

3. Nulli mulieri, ne matri quidem parochi in domo paroeciali per¬ 
noctare liceat quovis tempore, quantumvis festivo. 

4. Habitus ecclesiasticus magis accommodetur moribus populi et 
temperiei tropicae uniuscuiusque regionis. Item usus vel abolitio tonsu¬ 
rae relinquatur prudenti iudicio Ordinarii loci. 

5. Cum his temporibus inter homines gradus academici magni fiant, 
immo pro muneribus quibusdam etiam civilibus exigantur, eorum acqui¬ 
sitio, saltem baccalaureatus et licentiae in sacris disciplinis et philoso- 



EPISCOPUS TIT. ASPONITANUS 


327 


phia, facilior reddatur opportet. Hinc facultas eosdem gradus elar¬ 
giendi facilius concedatur seminariis et institutis quae tali facultate digna 
se praebeant. Pro eadem facultate obtinenda Sancta Sedes condiciones 
normasque instituat. 

ffi Fr. Gregorius Espiga e Infante 
Episcopus tit. Alphnaetenus 
Vicarius Ap. Valavanensis 


26 

Exc.mi P. D. VINCENTII REYES 
Episcopi tit. As ponit ani, Auxiliaris Manilensis 


Manilae, die 1 septembris 1959 

Eminentissime Princeps, 

Communicationi Pontificiae Commissionis Antepraeparatoriae pro 
Concilio Oecumenico diei 18 m. iunii 1959 humiliter conformans, in- 
frascriptus Episcopus Titularis Asponitanus Vincentius P. Reyes, Auxi¬ 
liaris Manilensis ac Vicarius Generalis reverenter transmittit Commis¬ 
sioni supradictae adnexa argumenta et negotia quae ipse credit conve¬ 
nire tractari ac proponi in futuro Concilio Oecumenico. 

Omni quo par est obsequio, Eminentiae Vestrae permaneo 

© Vincentius Reyes 
Episcopus tit. Asponitanus 
Auxiliaris Manilensis 


De Religiosis 

Nulli Congregationi vel Ordini religiosorum eleemosynas colligere 
licet nisi aut statuta permittant aut necessitas postulet et loci Ordinarii 
consensus accedat ac servetur forma ab eodem praescripta non obstantibus 
privilegiis quibuscumque contrariis. 

Can. 497 § 2, et sequentes emendentur: 

Requiritur permissio Ordinarii loci pro omnibus religionibus cleri¬ 
calibus ad habendam ecclesiam vel oratorium publicum, etc. 

Can. 627 § 1. Religiosus, renunciatus Cardinalis aut Episcopus sive 
residentialis sive titularis aut etiam parochus vel vicarius manet etc. 

§ 2. Eximitur tamen a potestate Superiorum et vi voti obedientiae, 



328 


INSULAE PHILIPPINAE 


Romano Pontifici vel Ordinario loci, si sit parochus vel vicarius manet 
obnoxius. 

Nota: Haec mutatio can. 627 secumfert modificationem cann. 629, 
630 et 631. 

Baptismus 

Can. 744: supprimatur. 

Can. 753: supprimatur. 

Can. 755, § 2: Caeremoniae praescriptae pro baptismo infantium 
possunt adhiberi in baptismo adultorum. 

Can. 756, § 2: Si alter parentum pertineat ad ritum latinum alter 
ad orientalem, proles ritu patris vel matris baptizetur. 

Can. 776, § 1: In domibus autem privatis baptismus solemnis ad¬ 
ministrari non debet. 

N. 1: supprimatur. 

N. 2: supprimatur. 

Can. 823, § 2: Deficiente lapide altaris fas est sacerdoti celebrare 
super antimensiis. 

Eucharistia 

Can. 805: Sacerdotes omnes obligatione tenentur Sacrum litandi sal¬ 
tem singulis diebus dominicis aliisque festis de praecepto. 

Can. 813, § 1: Sacerdos etiam sine ministro qui eidem inserviat et 
respondeat Missam celebrare potest. 

Can. 821, § 1: Missae celebrandae initium ne fiat citius quam hora 
tertia ante meridiem vel serius quam una hora post meridiem. 

Can. 759: Omnis fidelis utriusque sexus, quum ad annum discretio¬ 
nis pervenerit, tenetur confiteri et Paschalem obligationem adimplere 
intra annum civilem. 

§ 2: supprimatur. 

§ 3: supprimatur. 

§ 4: supprimatur. 

Extrema Unctio 

Can. 940: Extrema Unctio praeberi non potest nisi fideli, qui post 
adeptum usum rationis ob infirmitatem gravem vel senium versetur. 

Sacra Ordinatio 

Can. 1006, § 2: Ordinationes in sacris celebrentur intra Missarum 
solemnia sabbatis Quatuor Temporum, sabbato ante dominicam Passio¬ 
nis, Sabbato Santo et quolibet die dominico aut festo de praecepto. 

§ 3: supprimatur. 




EPISCOPUS TIT. ASPONITANUS 


329 


Matrimonium 

Can. 1030, § 1: Peractis investigationibus et publicationibus, paro¬ 
chus matrimonio ne assistat antequam omnia documenta necessaria re¬ 
ceperit. 

§ 2: Si intra tres menses matrimonium contractum non fuerit 
publicationes repetantur nisi aliud loci Ordinario videatur. 

De Actione Catholica 

1. In singulis paroeciis et missionibus constituatur Actio Catholica, 
sive forma unitaria, sive foederativa, secundum diversas loci et temporis 
circumstantias et necessitates. 

Forma unitaria consistit in quadruplici cumulatione pro viris, ma¬ 
tronis, et utriusque sexus iuventute. 

Forma foederativa iungit seu coalescit associationes catholicas iam 
existentes. 

2. Actio Catholica in utraque forma supradicta constituta sub omni¬ 
moda iurisdictione Hierarchiae et directa dependentia ab Ordinario loci 
apostolatum suum exercet. 

3. Instituantur Concilia Nationale, Dioecesanum et Paroeciale quae 
coordinationem perficiant in plano nationali, dioecesano et paroeciali 
inter diversos coetos seu unitates actionis Catholicae. 

4. Omnes consociationes Actionis Catholicae foederativae quocum¬ 
que titulo designentur quamvis in sua directione interna propriam auto- 
nomiam retinent, mandatum speciale ab Hierarchia datum requirunt iuxta 
normas ab ipsa Hierarchia statutas. 

5. Sacra Hierarchia regimen actionis Catholicae per Episcopalem 
Commissionem trium Episcoporum una cum Directore nationale exercet. 

6. « Director Nationalis Actionis Catholicae a Sancta Sede designa¬ 
tur. Ipse Concilium Nationale moderatur et statutorum observantiam 
urget ». 

Director nationalis uniuscuiusque associationis quae mandato Hie¬ 
rarchiae gaudet a Commissione Episcopali nominetur. 

« In unaquaque dioecesi vel missionaria iurisdictione Ordinarius loci 
Directorem Dioecesanum nominat, qui Concilium Dioecesanum modera¬ 
tur singulis saltem mensibus convocandum ». 

7. Pernecessarium sane ducimus Actionem Catholicam discriminari 
in Concilia magis particularia, ita ut constituantur separatim, v. g. pro 
studiosa iuventute, pro ruricolis, pro operariis, pro consultis iuris aliis¬ 
que, quo efficacius singularum classium difficultatibus provideatur in 
tota Societate Civili. 



330 


INSULAE PHILIPPINAE 


8. In universitatibus et Collegiis Catholicis atque praesertim in Se¬ 
minariis cursus Actionis Catholicae instituatur saltem pro theologis. 

9. Sumptus Actionis Catholicae Cancellariae Nationalis a sacra Hie- 
rarchia provideantur. 

10. Quo in universo terrarum orbe, Actio Catholica melius coordi- 
netur et promoveatur, liceat nos humile exprimere votum ut etiam Romae 
erigatur Commissio Pontificia Actionis Catholicae ad instar Congregatio¬ 
num Romanarum. 

De Actione Sociali 


1. In singulis nationibus Episcoporum Commissio instituatur, rebus 
socialibus proposita, cuius erit in unaquaque dioecesi Consilium Actionis 
Socialis erigere. 

2. Propterea quod ubique terrarum opificinae ac res oeconomicae in 
dies vehementius augescunt, optandum videtur ut apud singulas nationes 
unum dumtaxat institutum aut scholas etiam complures, si ita feret 
necessitas, instituantur, regimini Hierarchiae plane subiectas. 

3. Scholas suas Actioni Catholicae promovendas quaeque natio habeat. 

I. Constituantur Commissiones Pontificiae (apud Sacras Congrega¬ 
tiones quibus referant): 

1) ad uniformem Catechismi Doctrinae Christianae textum reda- 
gendum ad usum: 

a) puerorum ante Primam Sacram Synaxim, 

b) puerorum post Primam Sacram Synaxim, 

c) puerorum 12-16 annorum aetatis; 

2) ad uniforme curriculum redagendum ad usum adolescentium 
et adultorum ad laborem catechistarum praeparandorum; 

3) ad uniforme schema materiae sermonum et homiliarum pro 
singulis diebus dominicis et festis quotannis redagendum (hoc schema in 
mense novembris cuiuslibet anni currentis mitti debet unicuique Ordi¬ 
nario loci pro distributione). 

II. Instituatur qualibet in natione vel provincia ecclesiastica officium 
pro studio modi agendi cum haereticis, schismaticis et infidelibus. 

III. Unaquaeque dioecesis, praelatura et vicariatus in loco conve¬ 
nienti ab Ordinario electo Seminarium Minus seu Collegium habeat. 
Rector et caeteri moderatores et professores (in quantum fieri potest) sint 
e clero indigena. 

IV. Cathedraticum a canone 1507 Codicis luris Canonici impositum 


summam fixam habeat. 


© VlNCENTIUS REYES 


Episcopus tit. Asponitanus 
Auxiliaris Manilensis 



EPISCOPUS TIT. CYANITANUS 


331 


27 


Exc.mi P. D. VITI CHANG TSO-HUAN 


Episcopi tit. Cyanitani 

■ I. r • 

Die 14 septembris 1959 


Eminentissime Domine, 


Prius non potui me exprimere coram Pontificia Commissione Ante- 
praeparatoria pro Concilio Oecumenico, quia hodie tandem ad me perve¬ 
nit epistola tua. 

Cum natus sim Sinensis, specialem sollicitudinem gerere pro Ec¬ 
clesia in Sinis mihi licitum est. 

1. Velim libentissime Concilium Oecumenicum futurum de quae¬ 
stionibus ad Ecclesiam in Sinis pertinentibus, Sinensium, fidelium, Sa¬ 
cerdotum, maxime utique Episcoporum sententias attendere, non tamen 
admittere sententias Episcoporum Missionariorum uti absolute rectas 
vel normales, nisi auditis prius Sinensibus Episcopis. 

2. Quod nunc attinet, ardentissimum habemus desiderium Sinen¬ 
sibus nostris Sacerdotibus iuvenibus, qui iamiam studium suum in regnis 
Europae vel Americae feliciter absolverint, magis idoneam occupationem 
procurandi, ut ipsi qua Sinenses etiam extra ambitum ditionis Sinicae 
quam fructuossime Ecclesiae ipsi in Sinis prodesse valeant. Etsi quaestio 
ista iam urgeat ab annis pluribus, revera tamen nondum, ni fallor, est 
agnita a potestate specialiter talibus quaestionibus destinata uti neces¬ 
sitas valde urgens. Velim opportunitatem habere etiam hac de non 
minima quaestione Ecclesiae in Sinis necessaria me exprimendi, sed 
hucusque nondum inveni. 

Ne prolixiore scripto meo tempus Eminentiae Tuae maxime pretio¬ 
sum teram, sincero animo cuncta fausta alto ex pectore optans pro¬ 
fiteor me in Christo Eminentiae Tuae 


Addictissimum servulum esse et manere 

SB Vitus Chang Tso-Huan 
Episcopus tit. Cyanitanus 



332 


INSULAE PHILIPPINAE 


28 

Exc.mi p. d. leonis a. olano y urteaga 

Episcopi tit. Laginensis 
De re theologica 

Illae omnes veritates quae in Concilio Vaticano ad definitionem 
dogmaticam paratae erant, definiantur. 

Tractetur de aliquibus veritatibus mariologicis, ut de Corredem- 
ptione, et si possibile sit, Maria Mediatrix omnium gratiarum defi¬ 
niatur. 

Tractatus de Sancto losepho (Iosephologia) ut pars Theologiae 
Dogmaticae in seminariis theologicis tradatur. 

Tollantur Ordines Minores; et alii novi Ordines, ad hodierna tem¬ 
pora accommodati, laicis sive viris sive mulieribus conficiantur, v. gr. 
membris Actionis Catholicae, Legionis Mariae et aliarum associatio¬ 
num. Sic laici gratiam status habebunt ad suum ministerium adim¬ 
plendum. 

De lure Canonico 

Ius canonicum secundum hodierna adiuncta accommodetur. Sic, 
omnes illae quaestiones disputatae provenientes ex dubio legis expur¬ 
gentur, taxative determinando legem (praesertim cum de validitate 
actionum agatur). 

De praecepto audiendi Missam-. Ut praeceptum hoc adimpleri pos¬ 
sit non tantum diebus dominicis, sed quacumque die intra hebdomadam 
et in quocumque loco, etiam in oratoriis privatis. Inculcetur tamen ut 
adimpleatur, si possibile sit, dominicis diebus. 

De praecepto laborandi : Determinetur quid pro « operibus servi¬ 
libus » (can. 1248) intelligi debeat. 

De iurisdictione audiendi confessiones-. Omnes sacerdotes, a mo¬ 
mento sacrae Ordinationis, iurisdictione polleant ad audiendas con¬ 
fessiones cuiuscumque personae, sive viri sive mulieris, et in quo¬ 
cumque loco. Quando quis ordinatur sacerdos tales virtutes et scientiam 
habere censetur ut ad omnes confessiones audiendas sit capax. 

De confirmatione-. Omnes sacerdotes iurisdictionem habeant ad 
confirmationis sacramentum conficiendum saltem cum agatur de peri¬ 
culo mortis aut episcoporum penuria. 

De matrimonio-. Impedimenta «impedientia» tollantur et inter 



EPISCOPUS TIT. LAGINENSIS 


333 


« dirimentia » saltem consanguinitas secundi et tertii gradus in linea 
collaterali, affinitas, publica honestas, cognatio spiritualis et legalis. 

Et cum tot sint sacerdotes qui tam indigne vivant, agatur etiam 
de convenientia et disconvenientia impedimenti ordinis. 

De festis diebus : Praeceptum abstinendi a labore diebus festis, 
excepta dominica, tollatur; et praeceptum audiendi Missam talis diebus 
abrogetur. Attamen inculcetur devotio audiendi Sacrum illis festis. Ad 
hoc, numerus missarum sit maior quam ordinariis diebus et si adiuncta 
exigant, tot sint quot in dominicis. 

Praeceptum Paschale-, tollatur et maneat tantum praeceptum com¬ 
municandi semel in anno. 

De ieiunio et abstinentia-. Aut tollantur, aut mutentur in alias poe¬ 
nitentias, aut facultas relinquatur Ordinariis locis ad dies ieunii et absti¬ 
nentiae determinandos. 

De Officio Divino-. Reformetur et minuatur, et tantum minima pars 
Officii sit sub praecepto gravi. Hodierna adiuncta de activitate in paroe¬ 
ciis, praesertim diebus dominicis, attendantur. 

De indulgentiis et benedictionibus-. Omnes sacerdotes possint ordi¬ 
narias indulgentias conferre; et omnes benedictiones reservatae et cuiu¬ 
scumque scapularis imposito unicuique sacerdoti sint communes, ut 
benedictio et erectio Stationum Viae Crucis, impositio scapularis Bea¬ 
tae Mariae de Monte Carmelo... 

Tandem in Iure Canonico distinguatur pars essentialis, quae ad uni¬ 
versam Ecclesiam attingat, a parte directiva quae accommodari possit 
secundum diversa loca (praesertim cum de tribus primis libris luris 
Canonici agatur). 

De studiis ecclesiasticis 

Alumni non admittantur in Pontificiis Universitatibus qui nondum 
expleverint cursum theologicum in seminariis dioecesanis. Ratio est ut 
tales universitates non sint « unum ex seminariis » et scientia tradatur 
accommodata ad « specialistas ». 

Ut omnes ephemerides quae de rebus ecclesiasticis agunt, editentur 
si possibile sit, lingua latina ut doctrina peritorum omnibus clericis 
cuiuscumque loci proficiat. 

Oeconomia ecclesiastica 

Officium et Beneficium supprimantur. Bona ecclesiastica dividan¬ 
tur in: 

a) Bona ecclesiae (bona fabricae ecclesiae), ad cultum divinum 
et instructionem catecheticam membrorum ecclesiae paroecialis. Coi- 



334 


INSULAE PHILIPPINAE 


lectae ad bona ecclesiae (paroecialis aut conventualis) destinentur, prae¬ 
ter duas collectas ad missiones, tertiam partem collectae Feriae VI 
Maioris Hebdomadae ad Sacra Loca (Terra Santa) si necessarium sit, 
duas intra annum ad seminarium dioecesanum et non plus quam quat¬ 
tuor ad Ordinarii loci necessitates. 

b) Bona cleri: ad necessitates ordinarias et extraordinarias cicri 
dioecesani, sive saecularis sive regularis. Non nominetur salarium ne¬ 
que fixanda est quantitas ut vitetur taxatio vel intromissio auctoritatis 
civilis. 

c) Bona Curiae, ad mensam episcopalem et necessitates ordinarias 
et extraordinarias Officialium Curiae. 

d) Bona Seminani : ad necessitates eiusdem. 

Quando de pauperrimis dioecesibus agatur, Nuncius cum iudicio 
Consilii Episcopalis facultate polleat tales dioeceses cum bonis alia¬ 
rum adiuvandi. 

Canonici 

Supprimantur. In eorum loco a) ad cultum divinum et sacramento¬ 
rum administrationem in ecclesia cathedrali aliqua sit communitas reli¬ 
giosa aut Sacerdotum Dioecesanorum Regularium (S.D.R.); b) ad Adses- 
sores Dioecesanos et Sedem Vacantem nominetur Consilium Dioecesanum 
compositum a Vicario Generali (praeside), Secretario, aliquibus Officiali¬ 
bus curiae et Vicariis foraneis et tandem Rectore Seminarii Maioris (in 
suo defectu, Rectore seminarii minoris). Vicarii Foranei nominentur 
praeviis oppositionibus, nisi de iis qui gradus academicos acquisiverint 
aut aliquod notabile opus publicaverint, agatur. 

Cleri 

Instituatur in unaquaque dioecesi Societas Sacerdotum Dioecesano¬ 
rum Regularium (S.D.R.) cum votis et vita communi. Sit noviciatus pro 
talium Sacerdotum formatione. Vota sint privata cum iuramento vitae 
communis ad determinatum tempus. Ius habeant ad conservanda bona 
usque ad professionem acquisita. Eorum bona inamovibilia ab aliis ad¬ 
ministrentur durante obligatione vivendi in societate. Eorum remune¬ 
ra tio clericalis et stipendia Missarum sint ad bonum communitatis. 
Superior Maior sit Episcopus, qui Societatem gubernabit mediante Vi¬ 
cario. Hic Vicarius a superioribus localibus Societatis nominetur et 
ab Episcopo confirmetur. 

Paroeciae 

Paroeciae illae, quae maiorem clericorum numerum exigant, com¬ 
mendentur ad Societatem (S.D.R.) aut clerum Regularium. 



EPISCOPUS TIT. LINOENSIS 


335 


Diaconi-Coadiutores sine celibatu 

Eorum formatio sit eadem ac sacerdotum iisdemque seminariis. 
Munus sit adiutorium praestandi sacerdotibus in omnibus illis quae non 
exigant potestatem sacerdotalem. Matrimonium non contrahant usque 
ad 25 aetatis annum. Defuncta muliere non novum contrahant nisi post 
annum; et si tunc ad sacerdotium accedere velint, admittantur. 

Ministri protestantes ad Diaconatum admittantur, praevia prepa- 
ratione. 

Laici 

Vocentur ad Concilium Oecumenicum aliqua membra Actionis Ca¬ 
tholicae, Tertii Ordinis, etc. 

ffi Leo A. Olano y Urteaga 
Episcopus tit. Laginensis 

29 

Exc.mi P. D. ALAPHRIDI OBVIAR Y ARANDA 
Episcopi tit. Linoensis, Administratoris Ap. Lucenensis 

Die 1 mensis septembris 1959 

Eminentissime Princeps, 

Acceptis litteris diei 18 iunii 1959, Eminentiae Tuae (Prot. n. 1 
C/59-2639) circa celebrationem proximi Concilii Oecumenici, sequen¬ 
tia humiliter proponere velim: 

1. Introducatur in Codicem I. C. novus titulus «De Associatio¬ 
nibus Saecularibus » inclusa Actione Catholica, adaptatus conditionibus 
et circumstantiis hodiernis. 

2. Proponitur ut Episcopi suis clericis praescribant integram horam 
adorationis Sanctissimi quotidianae, tempore ab Ordinariis praescripto 
ita ut durante hoc tempore peragere valeant magnam partem exerci¬ 
tiorum spiritualium, quae secus saepissime oblivioni dantur. 

3. Ad simpliciorem statum reducantur procedura et formalitates pro 
causis matrimonialibus, uti antea aliquatenus statutum fuit pro Sinis. 
Etenim propter paucitatem sacerdotum, saepissime sacerdotes apti la¬ 
boribus animarum nimis gravantur. 

4. In quantum fieri potest, ad numerum aliquem minimum redu¬ 
cantur censurae ecclesiasticae reservatae, quae a fidelibus plerumque 
ignotae, perennem crucem constituunt confessariis tantum. 



336 


INSULAE PHILIPPINAE 


5. Rogatur ut quamprimum compleantur novae regulae liturgicae 
praenuntiatae circa Breviarium et Sanctam Missam. 

Me profiteor Eminentiae Tuae humilem servum in Christo, 

£8 Alaphridus Obviar y Aranda 
Episcopus tit. Linoensis 
Administrator Apostolicus Lucenensis 


30 

Exc.mi p. d. theophili camomot bastida 

Archiepiscopi tit. Marcianopolitani, Coadiutoris c. s. Cagayani 

Balingasag, 18 augusti 1959 

Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

Bene consideratis petitionibus tuis expositis in epistola Eminentiae 
Tuae data 18 iunii huius anni, ut exponam suggestiones circa res magni 
, momenti Ecclesiae Insularum Philippinarum, praesentandas Commissioni 
Pontificiae Pro Concilio Oecumenico, quae tractari possint in eo, placita 
sunt mihi sequentia: 

1. Subdivisio magnarum Dioecesium extensione, quibus sunt de¬ 
cies centena millia hominum plus minusve. 

2. Melius magisque utilius 'Episcopum vel Ordinarium ponere in 
unaquaque provincia. Insularum Philippinarum unaquaeque provincia 
plus minusve habet quingenta millia hominum; minima autem earum 
plus minusve habet centena millia hominum. 

Utilitas huius subdivisionis-. 

a) Administratio fit facilis. 

b) Cura animarum fit facilis et efficax. 

c) Pastores Protestantes et Secta Haeretica localis Aglipayana dif¬ 
ficile possunt prosperitate frui ante intimam Pastoris vigilantiam. 

d) Adsociationes Actionis Catholicae magis magisque propagentur 
et formatio interna membrorum attendatur melius proxima cura Ordi¬ 
narii loci. 

3. Congregatio sacerdotum dioecesanorum: Huius, finis: 

a) Ad provehendam securitatem materialem in aegritudine magna- 
que necessitate eorum vitae temporalis. 

b) Ad provehendam etiam maiorem curam vitae spiritualis sa- 



ARCHIEPISCOPUS TIT. NICOPSITANUS 


337 


cerdotis quae possit provenire e communi vita quam possit significare 
huiusmodi Congregatio unicuique sacerdoti. 

Constitutiones huiusmodi Congregationis communes sint omnibus 
Dioecesibus; attamen unaquaeque Dioecesis possit esse independens ab 
aliis praecipue in administratione quae potest esse sub cura et sollicitudine 
Ordinarii loci. 

4. De Habitu Ecclesiastico Clericorum iter jacientium-. 

Modificatio huius habitus videtur opportuna nostri temporis praeci¬ 
pue quando sacerdos sit in itinere. Modificatio huiusmodi relinquatur 
universis iudiciis Patrum Concilii. 

Ex corde profiteor Eminentiae Tuae, cui omne bonum a Domino 
precor. 

Eminentiae Tuae Rev.mae addictissimus 

'68 Theophilus CamOmot Bastida 
Archiepiscopus tit. Marcianopolitanus 
Coadiutor Cagayanus 


31 

Exc.mi P. D. IOANNIS C. SISON 
Archiepiscopi tit. Nicopsitani, Administratoris Ap. s. pl. Novae Segobiae 

7 octobris 1960 

Eminentissime Domine, 

Obsequioso animo mihi pergratum est praesentare sequentia propo¬ 
sita pro Concilio Oecumenico Vaticano II: 

I. Ut pro omni natione, si nondum existit, erigatur « Nationale Cen¬ 
trum Pastorale », cuius sit: 

1) Procurare Catechismum nationalem secundum principia psy¬ 
chologica, paedagogica, catechetica moderna. 

2) Studere modernis principiis psychologicis, paedagogicis, cate- 
cheticis. 

3) Suggestiones dare pro actuosa populi christiani participatione 
in sacra Liturgia. 

4) Praeparare directores et professores pro « Instituto Pastorali 
Liturgico-Catechetico » (c£. sub II) necnon pro Seminariis Maioribus. ■ 

5) Edere ephemeridem pastoralem pro tota natione. 

II. Ut in omni Dioecesi erigatur « Institutum Pastorale Liturgico- 
Catecheticum », cuius sit: 


22 (II d) 



338 


INSULAE PHILIPPINAE 


1) Dirigere et inspicere applicationem directionum Rationalis 
Centri Pastoralis in paroeciis. 

2) Praeparare Catechistas pro singulis paroeciis. 

3) Praeparare auxilia catechetica pro Catechistis. 

4) In unione cum Rationali Centro exhibitiones librorum et auxi¬ 
liorum pro catechesibus praeparare. 

5) Dirigere cooperationem Seminaristarum Maiorum. 

III. Ut annus quintus Sacrae Theologiae, cui studium et intensior 
exercitatio practica modernae Theologiae Pastoralis reservatur, etiam 
pro clero dioecesano introducatur, attamen non nisi postquam neo-sacer- 
dotes, curriculo quadrienni Sacrae Theologiae absoluto, iam per bien¬ 
nium aliquam saltem practicam, licet imperfectam, experientiam hause¬ 
runt in diversis negotiis curae animarum, necnon ut pro huiusmodi anno 
duarum vel trium ecclesiasticarum provinciarum sacerdotes co-adunari 
possint. 

IV. Ut legislatio ecclesiastica in re matrimoniali simplificetur, prae¬ 
sertim facilior reddatur potestas dispensandi. 

V. Ut stricta obligatio sanctificandi dies Dominicos et festivos per 
devotam Missae assistentiam commutetur ita, ut fideles huic obligationi 
pluries tantum in anno, sed quavis die, satisfacere debeant. 

VI. Ut praescriptum canonis 822, n. 1 ita immutetur, ut fideles 
suae obligationi audiendae Missae etiam ex iure communi satisfacere 
valeant, ubi iuxta canonem 822, nn. 3, 4 Missam celebrare licet. 

VII. Ut legislatio, agens de prohibitione librorum, ita relaxetur, ut 
viri ecclesiastici, vi muneris sui maiorem responsabilitatem habentes sive 
in scholis sive in Seminariis, ipso iure communi acceptent facultatem 
legendi libros etiam illos, quorum lectio ab eis requirebat permissionem 
Ordinariorum, cum canon 1405, n. 1 periculum sufficienter removere 
appareat. 

Haec omnia Eminentiae Vestrae, si forte digna sint, quae mereantur 
aliquam considerationem, interim devota oboedientia in caritate Christi 
remanens, 

addictissimus in Domino 

& IOANNES C. SlSON 
Archiepiscopus tit. Ricopsitanus 
Administrator Ap. s. pl. Rovae Segobiae 



INSULA PHORMOSA 




1 


Exc.mi P. D. IOSEPHI KUO 
Archiepiscopi Taipehensis (Taipeh) 

Taipei, die 23 augusti 1959 

Eminentissime Princeps, 

Honori mihi duco sapienti iudicio Eminentiae Tuae Rev.mae su- 
bicere vota Concilio Oecumenico proponenda, postquam viros eccle¬ 
siasticos peritos et prudentes ex diversis regionibus ac nationibus heic 
nobiscum collaborantes audiverim. 

Haec dum humiliter propono, summa qua par est veneratione et 
observantia, Sacram Purpuram deosculans, me profiteri gaudeo 

Eminentiae Tuae Rev.mae 
add.mum in Christo servum 

ffi Ioseph Kuo, C. D. D. 

Archiepiscopus T'aipehensis 


Res et argumenta Concilio Oecumenico proponenda 

1. Definiantur veritates in Concilio Oecumenico Vaticano iam di¬ 
scussae, praesertim quaestiones de Fide, de Magisterio vivo et de Epi¬ 
scopis. 

2. Definiatur et explicetur doctrina de Ecclesia, quae est Corpus 
Mysticum Christi. 

3. Definiatur et explicetur doctrina de B. M. V. quae est Corredemp- 
trix, Mediatrix et Advocata. 

4. Condemnentur errores moderni secundum Encyclicam Humani 
Generis v. g. communismus, humanismus atheus, existentialismus. 

5. Definiatur et explicetur momentum legis naturalis ac reiciantur 
relativismus moralis et theoria moralis circumstantiarum. 

6. Definiatur et explicetur natura et finis matrimonii. 

7. Definiatur et explicetur doctrina de divortio, de limitatione nati¬ 
vitatum et de sterilizatione. 

8. Definiatur et explicetur natura Actionis Catholicae et Apostola- 
tus laicorum. 



342 


INSULA PHORMOSA 


9. Augeatur numerus Cardinalium ut plures in Curia Romana la¬ 
borare possint. 

10. Statuantur poenae contra catholicos, qui modo libero commu¬ 
nistis nomen dant et suffragia vel qui quoquo modo eos adiuvant. 

11. Definitiva sit reformatio Breviarii. 

12. Definitive adprobetur reformatio caeremoniarum Hebdomadae 
Sanctae a Pio XII instituta. 

13. Lex ieiunii et abstinentiae usibus modernis adaptetur. 

14. Festa de Praecepto in diem Dominicam transferantur, exceptis 
tamen festis Nativitatis et Ascensionis Domini. 

15. Festum Paschatis fixum sit e. g. prima Dominica aprilis. 

16. Stabiliantur regulae fundamentales formationis cleri et seminari- 
starum secundum necessitates et circumstantias hodiernas. 

17. Codificetur Ius Missionum; determinetur regimen iuridicum in 
Missione, ubi iam constituta est hierarchia. 

18. Definiatur et explicetur verus conceptus Missionum. 

19. Stabiliantur principia directiva a Summis Pontificibus inde ab 
initio Ecclesiae saepe saepius inculcata et praesertim in Encyclicis Ma¬ 
ximum illud et Rerum Ecclesiae manifestata. 

20. Omnia quantum possibile adaptentur usibus localibus, qui non 
offendunt legem divinam aut ecclesiasticam, licet discrepent forte ab usi¬ 
bus civilizationis graeco-latinae. 

21. Missionarii ne immisceant se negotiis politicis et oeconomicis na¬ 
tionum exterarum neque pro negotiis propriae Missionis ad Auctori¬ 
tates exteras recurrant. 

22. Missionarii ne confundant suam Congregationem cum Ecclesia 
(non datur ecclesia intra Ecclesiam). 

23. Missionarii evitent exclusivismum congregationum. 

24. Missionarii abstineant a publicationibus rerum, quae forte di¬ 
splicent civibus cum quibus laborant. 

25. In evangelizando eradicentur ultima vestigia antiquae coloniza- 
tionis. 

26. Clare delineatur distinctio bonorum Missionis et Religionis, sicut 
factum est in Primo Concilio Plenario Sinensi. 

27. Stabiliatur verus sensus motus liturgici; reiiciantur exaggera¬ 
tiones et indisciplina cleri et laicorum. 

28. Stabiliantur conditiones requisitae ut lingua vernacula adhiberi 
possit in Missa celebranda, in sacris ritibus peragendis et in Bre¬ 
viario recitando. 

29. Codificentur dispositiones liturgicae. 

30. Permittatur Missa vespertina qualibet hora post meridiem. 



ARCHIEPISCOPUS TAIPEHENSIS 


343 


31. Permittatur receptio Sacrae Communionis post meridiem etiam 
extra tempus celebrationis Missae. 

32. Permittatur infirmis cibum solidum sumere una hora ante 
Communionem. 

33. Statuantur tres series diversae epistularum et evangeliorum per 
tres annos continuos in Missa legendae. 

34. Clare statuantur principia et methodi (adhibendae vel prohiben¬ 
dae) in opere Unionis Ecclesiarum. 

35. Invitentur clerici diversarum regionum in administratione cen¬ 
trali Ecclesiae. 

36. Clare statuantur principia, quibus facilis sit distinctio inter actio¬ 
nes civiles socialesve et actiones superstitiosas. 

37. Concedatur Ordinariis locorum facultas permittendi ter offeren¬ 
di Eucharisticum Sacrificium. 


SB Ioseph Kuo, C. D. D. 
Archiepiscopus Taipehensis 




IORDANIA 




1 


Exc.mi P. D. MICHAEL ASSAF 
Archiepiscopi Petrensis et Philadelphiensis 
(Petra - Filadelfia) 

Qui responsum dedit una cum 

B. P. D. MAXIMO IV SAIGH 

Patriarcha Antiocheno Melchitarum 1 

1 Cf. pp. 452-462. 




IRAN 




1 


Exc.mi P. D. IOANNIS B. APCAR 
Episcopi Hisphaaniensis Armenorum (Ispahan) 

Gulfa Isfahan, die 23 iulii 1959 

Eminentia Reverendissima, 

Pergratum et honori est Nobis properare responsum Venerandae 
Tuae Epistulae, N. 1 C/59-630 diei 18 iunii 1959. 

Vere admirandum est iudicium Summi Pontificis Papae Ioannis XXIII 
de Convocatione Concilii Oecumenici, ad efficiendam unitatem omnium 
Ecclesiarum, vel saltem ad corroborandam animorum coniunctionem 
omnium fidelium qui extra Ecclesiam Catholicam inveniuntur. 

Hodiernis temporibus cum irreligio, contemptio sacrae liturgiae, 
morumque corruptio libere dominari ubique videntur, et singulari modo 
in regionibus ubi doctrina atheistica a Dei negatoribus propugnatur, 
maximi momenti est, unitis viribus, contentionem adhibere et fortiter 
laborare ne impune propagetur et ut depositum fidei incolume servetur. 

Concilium Oecumenicum a Summo Pontifice cogitatum mirabiliter 
adiumento erit ad hoc propositum assequendum. Ideo, summopere, 
gratissimoque animo gratias rependimus Augusto Pontifici, preces ef¬ 
fundimus et exoptamus faustum felicemque exitum ut Excellentissimi et 
Reverendissimi Pontificiae Commissionis Antepraeparatoriae Adiutores 
hoc opus praeclare perficiant et absolvant. 

Fateor rem maximi ponderis et laboris esse, in quibusdam fidei sum¬ 
mis cum episcopis acatholicis convenire, praesertim cum graecis et ar- 
menis. 

Liceat mihi ideo notare: 

1. Apud Ecclesias dissidentes, longo iam tempore, mos invaluit suam 
considerandi Ecclesiam unam paremque nationi, indivisibili modo, aliis 
verbis religio christiana aequiparatur nationi et vocatur « Nationalis Ec¬ 
clesia ». Religio aequiparatur nationi; est propugnaculum tutam ser¬ 
vandi nationalem autonomiam. Quamobrem quidquid est extraneum re¬ 
ligioni, ipso facto obnoxium videtur bono publico et capax refringendi 
libertatem et fundamentum nationis. 

2. Istae Ecclesiae apostolicam sibi postulant originem per predi- 
cationem v. gr. S. Marci in urbe Antiochia, vel S. Thaddaei in Armenia; 



352 


IRAN 


hinc eodem pari iure gaudere putant ac Ecclesia Romana per S. Petri 
predicationem et institutionem. 

Oportet igitur ut tempore Concilii Venerabiles Patres et valentes 
Theologi firmam explanationem, argumentis ex S. Scriptura et fontibus 
theologicis sumptis corroboratam, dilucidare conentur, ita ut acatholici 
Legati penitus animo praesumere valeant unionem cum S. Sede, obse¬ 
quium ac obedientia Summo Pontifici, ut Capiti Supremo totius Ecclesiae 
Christi, a iure divino oriri, cuius officium est confirmare salutem et 
incolumitatem totius Ecclesiae, non autem afferre detrimentum civili 
eorum libertati, aut coercitionem eorum nationali potestati. 

Imo Ecclesia Catholica, ex omnium saeculorum memoria se propu¬ 
gnaculum libertatis omnium nationum exhibuit atque tutamen dignitatis 
ac splendoris Rituum Orientalium qui, veluti pulchri et varii coloris 
flores, Ecclesiam Christi adornant et ornamentum decusque eius ef¬ 
ficiunt. 

Sunt autem aliae quaestiones, omnibus dissidentibus communes, v. 
gr. Primatus Romani Pontificis, dogma de Infallibilitate etc. Hae quae¬ 
stiones in controversiis ac disputationibus lucebuntur. 

Interim, omnia adprecor fausta Eminentiae Tuae Reverendissimae 
atque Commissioni Pontificiae ut hic magni momenti eventus prospere 
perficiatur ac felici successu in exitum perveniat ad honorem Dei, ad 
exaltationem Santae Matris Ecclesiae et ad gloriam Pontificatus Papae 
Ioannis XXIII, fel. regn. 

S. Anulum Excellentiae Tuae maxima cum reverentia deosculamur 
benedictionem implorantes. 

Tuae Eminentiae Reverendissimae 
Addictissimus 
© Io ANNES B. ApCAR 
Episcopus Hisphaaniensis Armenorum 

2 

Exc.mi P. D. IOSEPHI CHEIKHO 
Archiepiscopi Sehnaensis Chaldaeorum (Sehna) 

Tehran, le 15 septembre 1959 

Eminence Illustrissime et Reverendissime, 

La Communication de la Commission antepreparatoire au Concile 
Oecumenique, datee du 18 juin dernier Prot. n. 1 C/59-1223 m’est 
parvenue assez tard. Mon absence de Tehran, comme encore de mon 



ARCHIEPISCOPUS SEHNAENSIS CHALDAEORUM 


353 


Vicaire General a cause le retard de ma reponse, retard dont je m’excuse 
infiniment aupres de Votre Eminence. 

Apres mure reflexion, invocation du St. Esprit et recours au conseil 
d’ecclesiastiques avises et prudents, j’ai 1’honneur de remettre a Votre 
Eminence, en toute franchise, les quelques remarques et vceux que 
j’estime, en conscience, dignes d’etre pris en consideration par les 
Peres du prochain Concile Oecumenique, pour le bien de PEglise et 
des ames. 

I. Point dogmatique 

Declaration de la Virginite de St. Joseph, le Pere adoptif de Jesus 
et gardien de la Vierge Marie; verite dont les fideles attendent la defini- 
tion depuis de longues annees. 

II. La discipline du mariage 

a) Considerer comme empechement diriment, Papostasie, la folie 
incurable, 1’absence du conjoint plus de cinq ans, sans donner aucun 
signe de vie, etc... etc... aTinstar de Pancienne discipline de 1’Eglise 
d’Orient. 

b) Considerer le Sous Diaconat Ordre Minem pour 1’Eglise orien¬ 
tale, comme c’etait le cas avant le promulgation du « motu proprio >> 
du 22 fevrier 1949. Les sous diacres laics sont de grand secours au 
clerge, dans les differentes paroisses, pendant les solennites liturgiques. 

c) La Benediction nuptiale doit revenir, de droit, au rite du mari, 
quand il y a mariage entre conjoints de differents rites catholiques. 

III. Concernant la discipline ecclesiastique 

a) Faciliter les moyens d’attirer les acatholiques au Catholicisme: p. 
ex. baptiser les enfants des non-catholiques, leur faciliter le moyen de com- 
munier dans les eglises catholiques, benir leur mariage, quand iis man- 
quent le pretres, ou les assister au dernier moment avec enterrement. 
Ceci ne constitue pas la « Communicatio in Divinis », dans le sens pro- 
pre du mot, puisqu’on attire de la sorte les schismatiques et hereti- 
ques a 1’Eglise catholique et ne donne pas lieu aux catholiques de com- 
muniquer in divinis avec les heretiques. 

b) Diminuer la centralisation excessive a Rome de 1’administration 
de 1’Eglise universelle. 

c) Faire eviter 1’ingerence des Representants du St. Siege dans 
Padministration propre des differents dioceses de leur territoire. 

d) Dans le choix des Representants, prendre en consideration non 


23 (II d) 



354 


IRAN 


seulement la capacite diplomatique de la personne; mais surtout et avant 
tout sa vertu et son desir de servir 1’Eglise, avant de chercher a faire 
carriere propre. 

Teis sont, Eminence, les quelques points des plus importants que 
j’ai cru, en toute conscience, dignes d’etre exposes a 1’examen des Peres 
du prochain Concile Oecumenique, qui, j’aime a croire, sera de la 
plus grande utilite a la Sainte Eglise, notre Mere, et a la Propagation 
de son enseignement a travers le monde. 

Entre temps, profitant de l’occasion, je me declare, de Votre Emi¬ 
nence Ill.me et Rev.me, le tres devoue serviteur en Notre Seigneur. 

© Joseph Cheikho 
Archeveque Chaldeen de Sehna 


3 

Exc.mi P. D. ZAYA DACHTOU 
Archiepiscopi Urmiensis et Ep. Salmasiensis 
(Urmya - Salmas) 

Rezaieh, 7 aprile 1960 

Eminenza Reverendissima, 

Ho avuto il piacere di ricevere la pregiata 1 C,/59-1167-bis dei 
21 marzo 1960, riguardo al « Concilio Ecumenico » che Sua Santita 
il Padre Comune Giovanni XXIII f. r. ebbe 1’iniziativa di annunciare; 
dichiaro che sia io che i fedeli di queste due diocesi (Rezaieh e Chahpour, 
Iran) osserviamo le antiche norme e le moderne della disciplina cristiana 
che sono ordinate o confermate dal Vicario di Cristo in terra. Mentre la 
dottrina e chiara ed e determinata dai Concili confermati dai Sommi Pon- 
tefici. Mi sforzo di mettere in pratica quello che abbiamo come tesoro 
immenso ed infinito che ci ha lasciato il Divin Redentore. La cristianita 
che vive in queste pianure montagnose e circondata dai villaggi e dall’am¬ 
biente maomettano tutto differente da quello d’Europa e vive quasi una 
vita cristiana strettamente Apostolica dei tempi primitivi. Siamo tutti lieti 
e contenti di quello che abbiamo come disciplina e dottrina. Certamente 
i tempi moderni domandano una disciplina un poco modernizzata, ma 
non qui, poiche i maomettani sono fanatici nella loro religione, noi dob- 
biamo essere piu fanatici per non perdere il tesoro prezioso della Fede 



INTERNUNTIUS AP. IN IRAN 


355 


Cattolica ed Apostolica Romana, e dobbiamo mantenere quello che 
abbiamo. 

Intanto aderisco e mi sottometto a tutte le norme e decisioni pro- 
poste dagli EE. e RR. Arcivescovi e Vescovi miei confratelli, sia nel 
campo dottrinale sia anche nel campo disciplinare, aspettando pero il 
Confirmatur dei Vicario di Cristo in terra nostro Santo Padre il Papa 
Giovanni XXIII f. r. 

Devotissimo servitore in Cristo Gesu 
ffi Zaya Dachtou 

Arcivescovo di Urmya 
e Vescovo di Salmas 


4 

Exc.mi P. D. VICTORIS H. RIGHI 
Internuntii Ap. in Iran 


Eminentissime Domine, 


Tehran, 11 aprilis 1960 


Humiliter mihi ignoscas rogo si hodie tantum tuis litteris 18 iunii 
1959 (Prot. 1 C/59-1673 bis), quibus me rogabas communicare cum 
libertate et sinceritate animadversiones, consilia et vota de rebus et argu¬ 
mentis quae in futuro Concilio Oecumenico tractari possent, respondeo. 

Experientia nisus viginti quattuor annorum, quibus Apostolicae Se¬ 
dis legationibus operam navavi, praeclarae prudentiae tuae quasdam ani¬ 
madversiones submitto. 


I. Romana Curia 
(C. I. C„ can. 242-264) 

Saepe Episcopi de Romanae Curiae responsis queruntur quod lenta 
sint. 

Utillimum esset Curiam Romanam, ministris exteris frequentius ad¬ 
hibitis, re internationalem simulque efficientiorem efficere; cumque gra¬ 
via mala ex tardis responsis, maxime cum de matrimoniis agatur, orian¬ 
tur, opera danda ut S. Romana Rota expeditior sit. Cuius iurisdictio 
haud videtur ad alias nationes — ut Hispaniam — extendendam; sed, 
quamvis Tribunal Romanum permaneat, pluribus iudicibus uti deberet, 



356 


IRAN 


quo causae quae in dies, pro Catholicae Fidei dilatatione, frequentiores 
fiunt, celerius dirimantur. 

Pluribus Episcopis recte duae Congregationes instituendae videntur: 

1. Congregatio Actionis Catholicae 

Cum S. C. Concilii de cleri saecularis disciplina deque dioecesium 
administratione agat, Actio Catholica, quae in dies magis necessaria fit, 
uniformiter fortiterque ordinanda est, ut contra novas haereses et pra¬ 
vas doctrinas sociales, SS. Sacramentorum frequentia et laicorum catholi¬ 
corum disciplina, efficaciter contendat. 

2. Congregatio operum socialium 

Haec Congregatio peropportuna videtur quae opera socialia dioece¬ 
sium et paroeciarum, operaque auxilii socialis, ad mentem S. Sedis diri¬ 
gat, sicque re vera ostendat Christum, per caritatis opera, sicut primi¬ 
tivae Ecclesiae quae copias divitum pauperibus largiebatur, nostri tem¬ 
poris Ecclesiae adesse. 

II. De Potestate Episcopali deque iis qui eadem participant 

Titulus VIII Codicis luris Canonici (cann. 329-349) retractandus 
videtur. Per viginti quattuor annos cum Excellentissimis Ordinariis egi, 
qui de angusta auctoritate queri solebant. Optandum Episcopos, sicut 
in primitiva Ecclesia, triplicem potestatem magisterii, ministeri et guber¬ 
nii re ipsa exercere posse. Quae potestas si ad normam principiorum 
theologicorum extendatur, Episcopi vere Apostolorum successores vide¬ 
rentur, dioecesesque efficientius gubernare possent. 

III. Clerus saecularis 

Iuvenes clerici cura nos afficiunt quippe qui disciplinam negligant 
vimque noxiam saecularis vitae tarde repellant; ac morem gerendo saecu¬ 
lo quoad habitum, locorum publicorum frequentiam, itinera, haud sem- 
per laicis exemplo sint. 

Seminariorum disciplina rigidius, ac cleri saecularis actio clarius 
ordinandae essent. Cumque necesse sit episcopum in paroeciis assignan¬ 
dis plene liberum esse, beneficia inamovibilia abolenda, beneficiaque ec¬ 
clesiastica iure exclusivo ab officio dioecesano administrata in unum co¬ 
genda essent, eorumque proventus paroeciis prout necessarium fuerit 
distribuendi essent. Clericis inopibus annua pecunia si detur, sacerdotes 
aetatis aut valetudinis causa non idonei facile amoveri possent. 



INTERNUNTIUS AP. IN IRAN 


357 


IV. Clerus regularis et Congregationes Religiosae 

Cum dioeceses religiosorum opera indigeant, cumque haud raro 
graviter inter episcopalem administrationem et Congregationes religio¬ 
sas discrepet, statuendum esset qua ratione clerus regularis religiosique 
— interni regiminis libertate plena servata — Episcopo in clero saecu¬ 
lari auxiliando subesse debeant. 

Divinus cultus personis eo officio dicatis indiget. Aeditui iuste re¬ 
tribuendi, ordinesque minores non tantum candidatis sacerdotii reser¬ 
vandi, sed iis etiam qui, quamvis nubant, altari inservire velint. 

V. Disciplina Sacramentorum 

Christifideles in nationibus musulmanis vitam degentes die dominica 
laborare diemque festum feria sexta celebrare debent. Cum grave ipsis 
sit sacro adesse et a carne abstinere, cumque religio christiana detri¬ 
mentum grave pateretur si ab iis nationibus christiani abirent, praeceptum 
Missae die dominica audiendae ad feriam sextam, et praeceptum absti¬ 
nentiae ad feriam quartam transferri posse videtur, quod etiam nostris 
scholis catholicis utile foret. 

In iis nationibus orientalibus catholici cum haereticis et schismaticis 
coniuncte vivunt qui, si ad Petri cathedram redire vellent, in contume¬ 
liam formulas abiurationis accipere possent. Christianis a Petri grege 
seiunctis facilior esse deberet frequentia sacramentorum, iis praesertim 
schismaticis qui bonae fidei sint aut ignorantia laborent. 

Omni quo par est obsequio Eminentiam Tuam prosequor meque 
profiteor 

Eminentiae Tuae Reverendissimae 
add.mum humillimum 

ffi Victorius Hugo Righi 
Internuntius Ap. in Iran 




IRAQ 




1 

Exc.mi P. D. RAPHAELIS BIDAWID 
Episcopi Amadiensis (Amadiyah) 


Eminentissime Vater, 


24 augusti 1959 


Nuntium Concilii Oecumenici, in Urbe Roma proxime convocandi, 
itemque Eminentiae Tuae Rev.mae Litteras Prot. n. 1 C/59-112, die 
18 iunii conscriptas, ad inquirendum animadversiones, consilia et vota 
Patrum ex iure in Concilio vocandorum, laeto animo accepi. 

Attentis temporibus nostris, mihi visum est, Pontificiae Commis¬ 
sioni examini, capita quae sequuntur exponere: 

1. Errores moderni in re dogmatica, morali et sociali. 

2. Doctrina Ecclesiae de re sociali. 

3. Quaestiones aetate nostra exortae circa Matrimonium, prae¬ 
sertim quae circa usum et conceptionem disceptantur. 

4. Relationes inter Ecclesiam Catholicam et Ecclesias Dissidentes, 
et problemata inde exorientia, praesertim circa Communicationem in 
divinis et matrimonia mixta. 

5. Praeterea, pergratum est cordi fidelium, Coelestem Matrem, 
B. M. V., omnium gratiarum Mediatricem proclamare, secundo omine, 
hanc veritatem, fidei dogma ab Ecclesia definiri, ad maiorem Dei glo¬ 
riam et ad honorem B. M. V. 

Omnes Christifideles in mea Eparchia, precibus petunt et vota fa¬ 
ciunt ut, hunc Concilium Oecumenicum, unitati Ecclesiae praesto sit, 
ut sint unum ovile et unus pastor. 

Multa cum veneratione, Eminentiae Tuae Rev.mae salutem dico, et 
divinum auxilium, Pontificiae Commissioni eiusque dignissimo Praesi¬ 
denti, invoco, ut opus susceptum ad finem gloriosum perducant, ad 
exaltationem Sanctae Ecclesiae, et ad animarum salutem. 

Eminentiae Tuae Rev.mae 
add.mus in Christo 

© Raphael Bidawid 
Episcopus Amadiensis 



362 


XRAQ 


2 

Exc.mi P. D. ANDREAE SANA 
Episcopi Akrensis (Aqra) 

13 aprilis 1960 

Eminentia Reverendissima et Illustrissima, 

Honoratus sum de litteris vestris prot. N. 1 C/59-139, diei 18 iunii 
1959, quibus Eminentia Vestra Reverendissima desiderabat habere sen- 
tientias meas circa quaestiones tractandas in futuro Concilio Oecu- 
menico. 

Quaeso in primis excusationem ob responsi retardationem; cum sim 
iuvenis episcopus, non audebam praesentare sententias, attamen, cum 
Eminentia Vestra Reverendissima desiderat eas, ecce ergo aliquae sen¬ 
tentiae quas honor est mihi Eminentiae Vestrae praesentare: 

1. Dogmatica definitio Maternitatis spiritualis Beatae Mariae Vir¬ 
ginis. 

2. Quomodo refrenandus sit vehemens communismi fluctus. 

3. Facere propagandam contra capitalismum, sicut illa quae facta est 
ab Ecclesia adversus communismum, ut bene in hoc ostendatur aptitudo 
Ecclesiae faise accusatae de capitalismo. 

4. Urgere formationem pastoralem seminariorum secundum scien¬ 
tias contemporaneas, v. g. scientias sociales, medicinales, psychologi¬ 
cas, etc. 

5. Remedium invenire penuriae presbyterorum, studere causis de¬ 
sertionis candidatorum et aliquando ipsorum presbyterorum. 

6. Quantum ad appropinquitatem inter ecclesias, iterum videre: 

« Communicatio in sacris » cum aliqua laxitate. 

Hae sunt sententiae quas honor est mihi subicere Eminentiae Ve¬ 
strae Reverendissimae. 

Dignetur denique Eminentia Vestra Reverendissima acceptum habere 
obsequium animi mei. 

Eminentiae Vestrae Rev.mae et Ill.mae 
humilissimus et oboedientissimus servus 

€8 Andre as Sana 
Episcopus Akr ensis 



PATRIARCHA BABYLONENSIS CHALDAEORUM 


363 


3 

B. P. D. PAULI II CHEIKHO 

Patriarchae Babylonensis Chaldaeorum (Bagdad) 

Eminence, Le 17 aout 1959 

J’ai 1’honneur de vous accuser reception de votre lettre du dix huit 
juin 1959. M’etant adressee comme eveque chaldeen d’Alep, elle a passe 
par cette ville et a subi du retard pour me parvenir a Baghdad. 

Le grand interet que la chretiente attache au Concile cecumenique 
projete par le Saint-Pere est incontestable. II existe en effet plusieurs 
question d’une haute importance pour l’union des Eglises separees. 
Nous esperons que le Concile indiquera des voies practiques pour rea- 
liser cette union et qu’il resoudra certains problemes qui entravent le 
progres de la vie catholique en Orient. 

Selon le desir de Votre Eminence, je viens lui soumettre quelques 
remarques qui auront peut-etre leur utilite si les sujets qu’elles con¬ 
cernent sont traites au cours du Concile. En voici le resume: 

1. Traiter de la communion avec les heretiques, surtout en ce qui 
regarde les mariages mixtes. De meme, des mariages avec les non 
chretiens qui sont tres nombreux dans le pays. 

2. Coordinations des juridictions catholiques dans un meme pays. 
Cette coordination donnera un elan a la vie catholique, surtout dans les 
centres ou coexistent plusieurs rites. 

3. Principes de collaboration. 

4. Unite de discipline quant aux fetes chomees et a 1’assistance a 
la messe. 

5. La vie religieuse en Orient ou les congregations purement contem- 
platives sont inexistantes, Les congregations religieuses orientales, quel 
que soit par ailleurs le but de leur fondation, doivent donner a la 
contemplation la part qui lui revient pour exprimer la pleine signification 
de la vie religieuse. 

6. Organisations des biens ecclesiastiques, surtout de ceux qui ap- 
partiennent aux couvents. 

Voici, Eminence, les points que j’ai juges les plus importants rela- 
tivement a notre pays et aux pays voisins. 

Daigne Votre Eminence agreer 1’bommage des sentiments tres re- 
spectueux avec lesquels j’ai Phonneur d’etre de Votre Eminence. 

L’humble serviteur 
Paul II Cheikho 
Patriarche de Babylone des Chaldeens 



364 


IRAQ 


4 

Exc.mi P. D. NERCIS TAYROYAN 
Archiepiscopi Babylonensis Armenorum (Bagdad) 


Qui responsum dedit una cum 

Em.mo P, D. GREGORIO P. XV AGAGIANIAN 

Patriarcha Ciliciae Armenorum 1 


5 

Exc.mi P. D. ARMANDI S. BLANQUET DU CHAYLA 
Archiepiscopi Babylonensis Latinorum, Delegati Ap. in Iraq (Bagdad) 

St. Amand les Eaux. (Nord). - France, 17-8-1959 
Eminentia Reverendissima, 

Hoc est responsum Tuis Litteris Prot. N. 1 C/59-176 et N. 1 C/59- 
1695 de diebus 18 iunii 1959 et 13 iulii 1959, a Pontificia Commis¬ 
sione Antepraeparatoria pro Concilio Oecumenico. 

Mihi videtur optandum incarnationem Ecclesiae magis esse efficien¬ 
tem in diversis locis et diversis societatibus quae attingunt Missionarii. 

Secundum traditionem Ecclesiae, puto liturgicam expressionem pre¬ 
cum — quoad linguam et ritus non essentiales — magis adaptandam 
esse comprehensioni diversarum nationum et diversarum societatum fi¬ 
delium. 

In eodem sensu, pastoralis adaptatio posset magis se conformari 
evolutioni civilizationis praecipue quoad evangelizationem mundi opera¬ 
riorum. 

In his rebus, legislatio specializata definiretur pro tota Ecclesia, 
concedens maiorem latitudinem prudentiae Episcoporum, sicut olim 
factum est pro Sanctis Cyrillo et Methodio. 

Forsitan, « communicatio in sacris » cum Orthodoxis posset esse re¬ 
visenda et definienda, ad facilitandas fraternas relationes cum eis. 

In regionibus ubi coexistunt plures Ritus Orientales, celebratio fe¬ 
storum praecepti et obligatio ieiuniorum posset laudabiliter uniformari. 


1 Cf. pp. 394-400. 



ARCHIEPISCOPUS BASRENSIS CHALDAEORUM 


365 


In celebratione Missae, utilisatio hostiarum cum fermento (s im i li um 
hostiis azimis) posset esse licita pro sacerdotibus latinis, degentibus in 
medio fidelium orientalium, et vice versa. 

Offerens Tuae Eminentiae Reverendissimae obsequium profundae 
venerationis et amplectata Sacra Tua Purpura, me profiteor 

Tuae Eminentiae Reverendissimae 
humillimum servum in Domino 
© Armandus S. Blanquet du Chayla 
Archiepiscopus Babylonensis Latinorum 
Delegatus Babylonensis Latinorum 

6 

Exc.mi P. D. ATHANASII I. D. BAKOSE 
Archiepiscopi Babylonensis Syrorum (Bagdad) 

Qui responsum dedit una cum 

Em.mo P. D. IGNATIO G. TAPPOUNI 
Patriarcha Antiocheno Syrorum 1 


7 

Exc.mi P. D. IOSEPHI GOGUfi 
Archiepiscopi Basrensis Chaldaeorum (Bassorah) 


Eminentissimo Principe , 


Basrah, 27 luglio 1959 


Con grato animo ho letto e ben capito la stimatissima lettera Circo- 
lare n. 1 C/59-203, che Vostra Eminenza Illustrissima e Reverendissima 
si e degnata d’inviarmi intorno le materie da preparare e trattare nel pro- 
gettato Concilio Ecumenico, divinamente ispirato a Sua Santita Nostro 
Sommo Pontefice Giovanni XXIII felicemente Regnante. 

II sottoscritto, Tultimo, ed anche indegnamente, nella lista della 
Gerarchia Cattolica prega umilmente Vostra Eminenza Illustrissima e 
Reverendissima di voler prendere in buona considerazione le seguenti 
osservazioni: 

1. In Oriente, vi sono, nello stesso territorio delle Comunita di 
differenti Riti con differenti Superiori. 


1 Cf. pp. 390-392. 



366 


IRAQ 


2. Oggi piu di una parte dei Diritto Canonico e stata promulgata per 
la Chiesa Orientale. Tuttavia, la Disciplina e PAmministrazione lasciano 
molto a desiderare, non solo per gli Orientali ma anche per il Clero 
e la Comunita di Rito Latino. 

Per dare vita spirituale a tutto 1’Oriente e ridurre, al minimo pos¬ 
sibile, le discordie e le accuse di una parte contro 1’altra, credo, anzi, 
cum libertate et sinceritate, dichiaro, con coscienza convinta da una 
lunga esperienza, essere necessario mettere definitivamente in esecuzione 
quanto segue: 

1) Istituire un Consiglio composto dai Superiori Maggiori di tutti 
i Riti, avendo per sede la Capitale dei Paese di cui si tratta. Le norme 
emanate da detto Consiglio sarebbero per tutto il Clero e tutte le Co¬ 
munita di tutti i Riti, incluso il Latino. 

2) Il Clero Orientale deve essere considerato e trattato senza 
preferenza di un Rito alPaltro, anzi come il Rito Latino stesso, e que¬ 
sto non solo nei Paesi delPOriente, ma in tutto il mondo. 

3) Credo essere di una grande utilita istituire nella S. Congre- 
gazione Orientale una Commissione speciale con membri scelti da tutti 
i Riti. Essi, vivendo in tale ambiente, ed avendo tutti un solo scopo 
potrebbero piu facilmente intendersi tra di loro, e con piu grande fi¬ 
ducia, arrivare alia piu desiderata e possibile uniformita in tutta la 
Chiesa Orientale. 

Prego Vostra Eminenza Illustrissima e Reverendissima di voler 
benignamente scusare la mia franchezza e gradire i miei profondi rispetti 
e credermi 

di Vostra Eminenza Illustrissima e Rev.ma 
devoto servo in Gesu Cristo 

ffi Giuseppe Gogue 
Arcivescovo Caldeo di Bassorah 


8 

Exc.mi P. D. RAPHAELIS RABBAN 
Archiepiscopi Cherchensis (Kerkuk) 


2 aprilis 1960 

Eminence, 

En reponse a la haute lettre de Votre Eminence N. 1 C/59-673, de 
la date de 18 juin 1959, reiteree le 21 mars 1960, j’ai l’honneur d’expo- 
ser a Votre Eminence, en toute liberte et en toute franchise, mes humbles 



ARCHIEPISCOPUS CHERCHENSIS 


367 


remarques a propos des sujets a traiter dans le futur Concile CEcume- 
nique. 

On parle deja de ce Concile comme etant le Concile de VUnion. 
A dire vrai, les ames et le monde chretien entier sont extremement 
et plus que jamais fatigues de la division actuelle des membres du 
Christ! II est temps, par consequent, d’etudier a fond, dans le futur 
Concile, les moyens concrets et aptes a realise cette Union, tant desi- 
ree. Le bien des ames et les interets de la religion, si fortement et si 
diaboliquement menaces, aussi bien que 1’esprit meme de la religion, 
rendent cette Union extremement pressante. Tous la reclament et per- 
sonne comme le St. Siege n’a le droit de la traiter « ex professo », ni les 
moyens de la realiser! et les sacrifices qu’une telle Union impose sont 
des Riens si l’on considere le bien des ames, rachetees par le Precieux 
Sang, qui en resulterait! 

Des difficultees, d’ordre doctrinal et disciplinaire, pourraient s’y 
opposer: 

I. Les dificultes cVordre doctrinal 

Certes, il est impossible d’aborder la question de l’Union avec le 
faux espoir d’apporter quelque changement dans les articles de Foi. 
Toutefois, je crois que l’on pourrait, si la realisation de 1’Union l’exige, 
apporter quelques changements dans les expressions et terminonolo- 
gies adoptees jusqu’a present dans ces articles, pour n’en choisir que 
celles qui, tout en laissant «integrae» les verites professees dans ces 
memes Articles de Foi, pourraient etre bien accueillies par la theologie 
traditionnelle des Eglises separees. Un bon nombre de ces expressions, 
scandaleuses a nos chers freres separes, se trouvent dans les traites 
de la Sainte Trinite, de 1’Incarnation, de la Redemption et du Purga- 
toire, etc. 

II. Les dificultes d’ordre disciplinaire 

Tout le monde est temoin de 1’attachement, trop fort, de nos fre¬ 
res separes aux droits et privileges de leurs Eglises, d’origine aposto¬ 
lique ou presque, comme le montrent les discussions qui eurent lieu 
a travers les siecles, chaque fois que l’on voulait envisager la question 
de 1’Union. A mon humble avis: 

1) le Code de droit Canon oriental, que le St-Pere a 1’intention 
de publier, devrait eviter toute expression qui pourrait signifier quel¬ 
que « inegalite » dans les effets des canons sur les membres de 1’Eglise 
Catholique. Les canons publies jusqu’a present pour 1’eglise Orientale, 
portent, belas! quelques unes de ces inegalites! 



368 


IRAQ 


2) les origines de 1’institution dans 1’Eglise des deux dignites 
ecclesiastiques, le Patriarcat et le Cardinalat, montrent clairement com- 
ment et pourquoi le rang du Patriarcat devrait tenir place, dans les 
Preseances, immediatement apres le Pape. Les Eglises Orientales sepa- 
rees continuent a la penser et, croyons-nous, a 1’exiger. D’apres eux, 
aucune personne ne devrait preceder le Patriarche, sinon le Pape et 
Ses Legats qui « Patriarchis praecedunt si explicitum mandatum cum 
praecedentia pro particularibus actibus iis a Summo Pontifice com¬ 
missum fuerit ». 

3) Pour les memes raisons, il est souhaitable d’accorder aux Pa- 
triarches les memes privileges que les Cardinaux, y inclus le droit de 
prendre part a 1’election du « Pere Commun », le Souverain Pontife, 
sans que les memes Patriarches soient crees Cardinaux. De cette ma- 
niere, la dignite Patriarcale conservera ses prerogatives, dont les Orien- 
taux sont tellement jaloux, et les Eglises Orientales seront convena- 
blement representees dans 1’election du chef Supreme de 1’Eglise, en 
meme temps que les prejuges enracines dans la mentalite de nos chers 
freres separes perdront toute justification. 

Note-. N’est-il pas utile, Eminence, d’etudier la question de 1’election 
du Souverain Pontife d’une maniere qui accorde le droit d’y participer 
a toutes les nations dans lesquelles la Hierarchie est canoniquement et 
legitimement constituee? La plus haute dignite ecclesiastique de la 
nation pourrait en representer la Hierarchie! Quelle bonne impression 
ne pourrait apporter une telle decision de la part du futur Concile! 

4) enfin, il est a souhaiter de restreindre dans les limites du 
minimum possible les exigences du droit canon en ce qui regarde les re- 
lations avec les freres separes et la « Communicatio in divinis ». 

En offrant mes humbles prieres pour la Conservation de Sa Sain- 
tete et pour la bonne reussite du futur Concile, je prie Votre Emi¬ 
nence de daigner agreer 1’expression des sentiments de ma meilleure et 
profonde veneration avec lesquels j’ai 1’honneur d’etre 

de Votre Eminence 
le plus humble et obeissant 
serviteur 

© Raphael Rabban 
Arch. Chald. de Kerkuk 



ARCHIEPISCOPUS MAUSILIENSIS - EPISCOPUS ZACHUENSIS 


369 


9 

Exc.mi P. D. EMMANUELIS BENNI 
Archiepiscopi Mausiliensis Syrorum (Mossul) 


'Eminentissime Seigneur, 


Mossoul, le 15 avril 1960 


II y a une vingtaine de jours, j’ai re?u 1’honoree lettre de la com- 
mission pontificale antepreparatoire au Concile CEcumenique Prot. N. 1 
C/59-880 bis datee du 21 mars 1960. Etant donne que ma promotion 
a 1’episcopat a eu lieu au mois d’octobre et que j’ai ete sacre eveque le 
8 decembre 1959, il est naturel qu’aucune lettre precedente concernant 
le sujet ne m’a ete adressee. Par ailleurs je sais que les Prelats de notre 
Communaute Syrienne, reunis sous la presidence de notre Venere Pa- 
triarche, ont adresse a Votre Eminence Reverendissime une reponse col¬ 
lective dont j’ai ete mis au courant. Je trouve tout naturel donc d’unir 
ma voix a celles de mes confreres dans l’episcopat et de faire tout a fait 
miennes leurs suggestions. 1 

Daignez agreer, Eminentissime Seigneur, 1’hommage de mon reli- 
gieux respect et 1’expression sincere de ma profonde veneration avec la- 
quelle, vous baisant humblement les mains, j’ai 1’honneur d’etre 

de Votre Eminence Illustrissime 
L’humble et tres devoue serviteur 

© Cyrille Emmanuel Benni 
Archeveque Syrien de Mossoul 


10 

Exc.mi P. D. THOMAE REIS 
Episcopi Zachuensis (Zaku) 

Zakho, le 26 avril 1960 

Eminence Reverendissime, 

En reference a votre honoree datee le 21 mars 1960, No. 1 C/59- 
1495-bis, voici quelques suggestions que j’ose faire humblement, pour 
la discipline des fideles, et pour un meilleur Apostolat aupres des hereti- 
ques dans nos contrees orientales. 


1 Cf. pp, 391-392. 


24 (II d) 



370 


IRAQ 


1. Dans chaque diocese, nous avons, outre les Orthodoxes, trois 
ou quatre eveques catholiques qui sont independants l’un de 1’autre, 
parce que de Rite different. Chacun gouverne une portion du peuple 
catholique, d’une maniere independante et avec des lois differentes. Cela 
rend ce pauvre peuple comme un corps tiraille moralement et materielle- 
ment par plusieurs tetes autonomes. Le corps en souffre violence. Les 
fideles aussi bien que les dissidents en sont scandalises, car on y remarque 
souvent 1’esprit malsain d’egoisme et de rivalite, quitte a 1’apostolat de 
devenir presque nui aupres des Orthodoxes. 

Ne faudrait-il pas mieux organiser la vie catholique en unifiant, mal- 
gre la diversite des rites, les fetes, les jeunes et le gouvernement eccle¬ 
siastique des Dioceses, et faire en sorte qu’il y ait, dans chaque diocese, 
un seul chef ou eveque, de 1’autorite duquel dependraient clerge et fide¬ 
les, malgre la difference de leurs rites. On travaillerait ainsi pour la cause 
catholique, et non pas pour le propre interet egoiste de son groupe rituel 
ou de la nationalite. 

2. Les vocati ons sacerdotales devenant chez nous tres reduites, des 
dizaines de nos communautes catholiques, dans de vastes contrees, sont 
privees de pasteurs, et par suite, de tout aliment spirituel. On y retombe 
petit a petit dans 1’ignorance religieuse et dans beaucoup d’erreurs. 

Ne faudrait-il pas que les eveques, successeurs des Apotres et treso- 
riers du Christ, puissent, comme dans les premiers siecles, recruter eux- 
memes parmi les bons fideles, le nombre suffisant de pretres et de diacres, 
quoique maries et de peu de culture, pour obvier a une necessite fatale, 
et assurer ainsi le ministere du salut des ames dont iis ont la charge 
et la responsabilite. Les dissidents le font et c’est ainsi qu’ils maintiennent 
1’organisation de leurs communautes; tandis que chez nous, en exigeant 
rien que des pretres celibataires et bien instruits, nous perdons au 
lieu de gagner. 

Nous constatons, en effet, que par manque de pretres, nos populations 
catholiques, surtout les nouvelles generations, passent a 1’indifference re¬ 
ligieuse et aux mceurs paiennes, si ce n’est au communisme ou a la Ma- 
?onnerie. 

De plus, l’apostolat aupres des dissidents est non seulement tres 
faible, mais meme beaucoup de convertirs sont revenus au Nestoria- 
nisme, par exemple, parce qu’on n’a pas pu leur assurer un pretre ca¬ 
tholique. 

D’ailleurs dans notre grande Nation chaldeenne d’autrefois, 1’histoire 
nous dit que le clerge celibataire et marie ont travaille de pair pour 
maintenir la Foi et la Morale parmi les fideles, et pour propager la Reli- 



EPISCOPUS TIT. PALEOPOLITANUS IN ASIA 


371 


gion chretienne jusque dans les regions lointaines de la Chine, de l’Inde 
et de 1’Afri que. 

Daignez, Eminence Reverendissime, agreer 1’expression d’hommage 
et de respect religieux en Notre Seigneur. 

Humblement devoue 

ffi Thomas Reis 
Eveque Chaldeen de Zaku 


11 

Exc.mi P. D. SOLIMANI SAYEGH 
Episcopi tit. Paleopolitani in Asia, Auxiliaris Babilonensis Chaldaeorum 


Eminenza, 


Mossoul, li 12-8-1959 


Ho 1’onore di rispondere alia Sua lettera dei 1-6-1959 Prot. N. 1 
C/59-2264, nella quale mi chiede di suggerire le mie osservazioni per 
il futuro Concilio. 

In quanto riguarda 1’ambiente ecclesiastico nel quale viviamo sug- 
gerisco, in sunto, quello che segue: 

1. Gli errori nascono dalla debolezza della fede, che si estende in 
questi giorni piu che mai, e il solo rimedio per ostacolarla sta nel- 
1’aprire delle scuole private, una almeno per i ragazzi e un’altra per le 
ragazze, in ogni diocesi, sotto la direzione immediata delPautorita eccle¬ 
siastica locale, solo cosi il Vescovo oppure il sacerdote potrebbe arrivare 
al cuore dei suoi diocesani e guadagnare i fedeli. Con questo mezzo si puo 
conservare il tesoro della fede, pero tre ostacoli possono sorgere innahzi 
al Vescovo prima di effettuare 1’apertura di simili scuole: 1) 1’ottenimento 
delPautorizzazione da parte dei Governo; 2) i fondi; 3) i maestri e le 
maestre. 

Qui in Mossoul abbiamo una sola scuola privata nominata « la ma- 
dre di perpetuo soccorso » sotto la mia responsabile direzione, la quale 
avanza sempre bene dal 1946 sorpassando tutti gli ostacoli. Da cio si 
conclude che si potrebbe contare sopra simili scuole se noi potessimo 
allontanare le difHcolta sopra menzionate. 

2. Ottimo mezzo per il successo della missione tra i Nestoriani e 
la scuola. I Nestoriani che chiamano loro stessi « la vecchia chiesa » sono 
numerosi a Bagdad ed a Mossoul specialmente al nord di questa citta, 
sono fanatici, lontani dalla Chiesa e non si puo convincerli che per 



372 


IRAQ 


mezzo di scuole ben ordinate, perdie il loro clero ignorante li ha abban- 
donati nei villaggi, dove mancano le scuole alie quali aspirano con Tunica 
condizione che queste scuole siano dirette da sacerdoti nazionali senza 
1’intervento dei missionari stranieri i quali sono sempre sospettati. 

3. Attirare gli acattolici alTunita per mezzo della buona intelligenza. 

Nel nostro ambiente si sono mescolati i cattolici con gli acattolici e 

sono uniti per vincoli di amicizia, di visite, di formalita sociali e soprattutto 
di parentela in seguito ai matrimoni misti contratti nel passato. Nello 
stesso tempo non bisogna ignorare che i cristiani da noi sono dei compa- 
trioti, cioe figli di una stessa patria e percio devono essere legati da una 
carita perpetua, invulnerabile, che sia praticata pure nei matrimoni misti, 
rendendo responsabile delle obbligazioni richieste la parte cattolica sola. 

4. I missionari stranieri a servizio dei Vescovo. 

I/opera dei missionari di qualunque ordine e nazionalita, deve essere 
limitata alie scuole secondo la loro specializzazione e non deve essere loro 
permesso Tintervento nella direzione delle anime che indirettamente e 
per desiderio delTOrdinario, come pure Taccettazione nelle loro chiese di 
convento, dei fedeli delle altre comunita, avendo il loro proprio rito e 
la loro propria chiesa, salvo il caso in cui li chiami lo stesso Vescovo 
locale perche il nostro Oriente diventa sospettoso. 

5. L’ordinamento della vita dei sacerdote. 

La nostra citta habisogno di scuole tecniche per la sua erudizione, 
il progresso e la garanzia dei futuro; il cristiano delToriente e incline piut- 
tosto alie opere manuali e dunque le migliori scuole per noi sono quelle 
che insegnano mestieri ed arti ed imprimono nello stesso tempo nel 
cuore dei giovane pieta e religione. 

Da noi la maggior parte dei sacerdoti abitano dai loro parenti, percio 
la loro vita non e sempre ben ordinata, a danno delle stesse anime loro 
e di quelle affidate alie loro cure. Quanto • al rimedio di questo stato 
anormale si deve ordinare che: 

1) i sacerdoti stiano in un presbiterio sotto la guida dei proprio 
Vescovo; 

2) il Vescovo badi a procurare una bastante rendita al suo sacer¬ 
dote perche possa vivere onorevolmente e risparmiare per le sue malattie, 
per la vecchiaia, per i poveri. 

Si sono visti dei sacerdoti indigenti, miseri, perche non hanno gua- 
dagnato il necessario oppure perche lo zelo non li ha lasciati accumulare. 

Spero di poter con questa mia umile lettera recar un piccolo servizio 
al Concilio prossimo che sta per riunirsi sotto 1’augusto auspicio e la 
prudente guida dei Sommo Pontefice il Papa Giovanni XXIII f. r., per 



EPISCOPUS TIT. PALEOPOLITANUS IN ASIA 


373 


la gloria di N. S. G. C. ed il benessere e 1’avanzamento della Santa 
Chiesa da per tutto. 

Prima di chiudere questa mia lettera aggiungo il mio piu profondo 
rispetto unito alia fraterna sincerita e dichiaro di essere il piu umile 
servitore in Nostro Signore. 


© SoULEYMAN SAYEGH 
Vescovo tit. di Paleopoli di Asia 
Ausiliare per Mossoul dei Patriarca di Babilonia dei Caldei 




LAOS 




1 


Exc.mi P. D. IOANNIS ARNAUD 
Episcopi tit. Tentyritani, Vicarii Ap. Thakhekensis (Thakhek) 

Thakhek, le 18 septembre 1959 

Eminence Reverendissime et Illustrissime, 

J’ai 1’honneur de vous faire savoir que j’ai bien re<ju la lettre du 
18 juin (1 C/59 N. 1877) que Votre Eminence a bien voulu m’adresser 
au sujet des vceux et suggestions a emettre en vue de la Commission An- 
tepreparatoire du Concile CEcumenique. 

J’ai bien recu egalement le telegramme que Votre Eminence m’a 
envoye le 1” septembre afin de transmettre les voeux et la Benediction 
Apostolique du Saint-Pere a deux missionnaires de ce Vicariat de Tha¬ 
khek, les Reverends Peres Odilon Malaval et Prosper Alazard qui vien- 
nent de feter leur jubile sacerdotal, l’un pour ses soixante ans et l’autre 
pour ses cinquante ans. 

Les missionnaires du Vicariat Apostolique de Thakhek se sont re- 
jouis quand iis ont appris la decision du Souverain Pontife de reunir un 
Concile CEcumenique. Iis sont persuades qu’il contribuera a 1’honneur et 
a la gloire de la Sainte-Eglise et au bien de beaucoup d’ames. 

Dans la feuille jointe a cette lettre, je note quelques vceux ou sug¬ 
gestions pour les travaux du futur Concile CEcumenique. Notre mission 
de Thakhek, est toute petite (du moins quant au nombre de Baptises) 
et se trouve enfermee dans 1’interieur des terres, il nous est donc diffi¬ 
cile d’argumenter et de donner des avis ou des opinions justes sur les 
grands problemes de 1’Eglise. 

Pour les missions du Laos, le point le plus important de 1’heure 
actuelle, c’est le danger communiste represente par ses puissants voi- 
sins la Chine et le Vietnam du Nord. Ces deux pays communistes qui ont 
des frontieres communes avec le royaume du Laos, s’emploient a mettre 
le desordre et la division partout dans ce pays et a y faire penetrer l’ideo- 
logie communiste. 

La lettre que Votre Eminence m’a envoyee a la date du 18 juin ne 
m’est parvenue qu’au debut du mois d’aout. Ce retard explique un peu 
celui que je mets a repondre a cette lettre. 



378 


LAOS 


Veuillez agreer, Eminence, 1’assurance de mes remerciements pour 
votre telegramme du l er septembre apportant les felicitations et la Bene- 
diction du Saint-Pere a deux de nos vieux missionnaires fetant leur jubi- 
le de diamant et d’or, et 1’assurance de mes hommages respectueux et 
devouees. 

ffi Jean Arnaud 
Vicaire Apostolique de Thakhek 


Vceu general de simplification dans le Culte, la Liturgie, le Breviaire, 
la Pastorale, PAdministration etc, 

Autrefois on avait laisse les Eglises et chapelles s’encombrer de 
statues, de tableaux, d’ex-votos, de lampadaires, etc. etc. ... Tout cela 
nuissait aux lignes et a la beaute de 1’edifice, et surtout cela distrayait 
de la vue de 1’autel et de la presence du Christ en son tabernacle. Au- 
jourd’hui on reagit, avec raison sans doute, contre cet encombrement 
heteroclite, encore qu’il eut ete fait, dans le cours des ages, avec les 
meilleures intentions, de meme il semblerait qu’il serait bon d’elaguer, 
a bon escient, dans le Culte, la Liturgie, le Breviaire et en beaucoup d’au- 
tres chapitres afin de mieux mettre en evidence la figure du Christ, 1’es- 
sentiel de son enseignement, sa presence vivante et agissante dans les 
ames et dans PEglise, et aussi de mettre mieux en evidence la personne 
du Souverain Pontife, Vicaire de Jesus Christ, et les enseignements et 
directives de PEglise. 

Vceu general d’adaptation plus reelle de PEglise catholique, aux 
divers pavs et milieux de la planete. Si PEglise catholique se depouillait 
un peu de sa forme et de sa presentation europeenne pour lui permettre 
de prendre un visage ayant quelque ressemblance avec les differents mi¬ 
lieux de race, de elimat, de culture, de langue dans les pays ou elle s’est 
implantee a travers le monde, elle s’y trouverait moins etrangere, mieux 
acceptee et de ce fait aura.it plus de facilites pour s’y developper. 

Tout le monde est d’accord pour admettre et proner qu’il faut s’adap- 
ter au milieu ou 1’on vit, mais en pratique cette adaptation n’est tres 
souvent que partielle et superficielle... donc insuffisante. 

Voeu d’intensifcation et de coordination des moyens pour lutter plus 
efficacement contre le Communisme qui est toujours, semble-t-il, le plus 
grand ennemi de PEglise et de la civilisation chretienne. 

Vceu particulier au sujet des Missions. Bien que les CEuvres Ponti¬ 
ficales Missionnaires aient fournis les plus precieux secours qui ont permis 
la creation, le maintien et le developpement des missions catholiques 
dans les pays extremement pauvres comme le Laos, il serait a souhaiter 



VICARIUS AP. THAKHEKENSIS 


379 


que l’aide des vieux pays chretiens soit intensifiee, non seulement en res- 
sources pecuniaires mais aussi en personnel et en objets necessaires ou 
utiles aux missionnaires. La mission de Thakhek, comme beaucoup d’au- 
tres missions, ne pourrait se developper que si les ouvriers apostoliques 
et les ressources materielles vont en augmentant. 

Jumelage ou parrainage des bons dioceses d’Occident avec des ter- 
ritoires de Mission serait, semble-t-il, une bonne formule pour aider les 
missions. 

Un vceu ardent des missionnaires de Thakhek c’est de voir la creation 
d’une CEuvre Pontificale des Catechistes, auxiliaires des missions. 

Le nombre des missionnaires et des pretres du pays est tres insuffi- 
sant pour le travail d’apostolat dans cette mission de 100.000 kmq. La 
formation d’un clerge autocthone est tres difficile, d’autant plus diffi¬ 
cile qu’on veut imposer les programmes et les disciplines d’etudes des 
pays evolues d’Occident a des seminaristes de pays sous-evolues. 

II en resuite que ces seminaristes se decouragent et abandonnent les 
etudes, et donc que le nombre des pretres ne peut augmenter que tres 
lentement. 

C’est donc par la multiplication des Catechistes que pourra se deve¬ 
lopper 1’Apostolat dans cette mission de Thakhek et d’autres qui lui 
ressemblent. 

Quelques suggestions particulieres des missionnaires de Thakhek. 

Missel: Pour le bien des fideles on souhaiterait d’avoir la permission 
d’user de la langue qu’ils comprennent, en. dehors du Canon ou au moins 
jusqu’a POfEertoire. 

Les missionaires qui doivent porter une chapelle portative, surtout 
quant iis vont a pied ou a cheval a travers la brousse, desirent que soient 
un peu reduit le nombre des objets actuels d’une telle chapelle (il y en a 
plus de vingt) afin de ne conserver que ceux qui sont vraiement indis- 
pensables. 

Rituel : On desirerait que la langue vulgaire y ait une grande place. 

Breviaire : On desirerait la suppression des repons et des antiennes, 
que les legons ne soient pas coupees et que les Matines soient un peu 
abregees. 

& Jean Arnaud 
Vicaire Apostolique de Thakhek 




LIBANUS 




1 


B. P. D. PAULI P. MEOUCHI 

Patriarchae Antiocheni Maronitarum (Antiochia dei Maroniti) 

Bkerke, le 31 aout 1959 

Eminence Reverendissime, 

L’expose que nous avons 1’honneur d’adresser a la Commission ante- 
preparatoire du Concile, en reponse a la Lettre Circulaire de Votre 
Eminence, Prot. I C/59 en date du 18 juin 1959, se presente comme une 
serie de problemes, centres, tous, sur le theme: « La presence de 1’Eglise 
Catholique au monde contemporain ». 

Les indications sont sommaires. Elles soulignent certaines questions 
qui sont susceptibles de retenir 1’attention des membres de la Commis¬ 
sion et de figurer ulterieurement a 1’ordre du jour du Concile. Ce sont des 
titres d’orientation pour des etudes preparatoires possibles. 

Par ailleurs, comme Chef d’une eglise particuliere qui entretient 
constamment des rapports avec les eglises orthodoxes et le monde mu- 
sulman, nous joignons, en annexe, quelques reflexions touchant les pro¬ 
blemes qui se font sentir au sein de notre Communaute. 

Le tout est soumis a 1’examen des venerables membres de la Com¬ 
mission antepreparatoire pour qui nous formons les meilleurs vceux de 
succes, accompagnes des prieres de toute 1’eglise maronite et des mien- 
nes propres. 

Daigne Votre Eminence agreer Thommage de notre religieux devoue- 
ment et de notre profond respect. 

Le Patriarche Maronite d’Antioche 
et de tout 1’Orient 

© Paul Pierre Meouchi 


Introduction 

Le Pape a defini comme suit le but du prochain Concile: 

« Le but principal du Concile consistera a promouvoir le developpe- 
ment de la foi catholique, le renouveau moral de la vie chretienne des 



384 


LIBANUS 


fideles de notre temps. L’Eglise toute entiere, et en elle tout baptise, est 
invitee a reflechir en face du monde moderne, a faire un pas en avant ». 

L’expose que nous donnons ci-apres se presente comme une serie de 
problemes axes sur le theme: 

« presence de 1’Eglise Catholique au monde moderne ». 

Dans cet expose, nous commencons par regarder notre epoque. 
Nous y decouvrons les traits suivants: 

1. Notre epoque se veut de plus en plus profane et laique. Le tem- 
porel tend a prendre son autonomie. C’est le phenomene connu de la 
secularisation, d’une part, et de la dechristianisation, d’autre part. 

2. Notre civilisation est de plus en plus fagonnee par la technique. 
Les consequences en sont connues dans le domaine de la connaissance, 
comme dans celui de 1’action. Elles se font sentir dans la vie religieuse 
elle-meme. 

3. Le monde contemporain souffre de divisions. Elles sont de tous 
les ordres. Elles ont engendre deux guerres mondiales. Elles menacent 
continuellement la paix. 

4. Enfin, la societe contemporaine est entraine dans un mouvement 
collectif de paganisation. Cela se traduit par Vabsence du sens chre- 
tien du peche. 

II serait pertinent que PEglise, qui a la charge de sauver Phumanite, 

' se penche, lors de la tenue du Concile, sur ces questions generales qui 
ressortent de pres a sa mission dans le monde. 


I. Un monde qui se laicise 

1. Dans tous les pays du monde, on assiste a une Idicisation poussee 
des institutions civiles. L’Eglise y a contribue, dans le passe, avec son 
enseignement relatif a la distinction entre l’ordre temporel et 1’ordre 
spirituel. 

2. Cela pose deux questions importantes, Pune relative aux hommes 
d’eglise, 1’autre aux chretiens laiques: 

A) Les hommes d’eglise. 

Les taches temporelles passent progressivement de leurs mains pro- 
pres, dans celles des laiques. D’oii 1’importance primordiale de confler 
ces taches a des laiques chretiens professionnellement et chretiennement 
qualifies. 

jB) Comment preparer les chretiens a occuper des places dans les 
institutions seculieres et laiques? 

L’action temporelle est multiforme, sociale, economique, culturelle, 
politique etc. Elle appelle necessair ement un laicat qualifie et specialis e. 



PATRIARCHA ANTIOCHENUS MARONITARUM 


385 


La preparation d’un tel laicat doit etre etudiee par un comite special 
avant le Concile. 

C) A un niveau plus eleve, se posent les problemes de la Science 
profane dans 1’Eglise et consequement celui de 1’Humanisme chretien. 
Dans quelle mesure il faut encourager les pretres et les religieux inde- 
pendamment des laics, a se specialiser dans les disciplines de la science 
profane? 

D) Enfin, le probleme de VEcole chretienne merite une etude 
speciale avec toutes les nuances que demande 1’articulation du droit de 
PEglise et celui de 1’Etat. C’est un probleme qui se pose a 1’Eglise dans 
tous les pays. Nulle part, il n’a regu une solution satisfaisante. 


II. Le monde de la technique 

1. La civilisation technique tend a devenir universelle et mondiale. 
Elie surmonte tous les obstacles, fait tomber toutes les barrieres. 

2. Elie pose des problemes: 

a) Au niveau de la foi, par le materialisme sous toutes ses formes. 

b) Au niveau de la connaissance, avec les Sciences techniques ge¬ 
ner alisees. 

c ) Au niveau de Vaction, par une soif du luxe, du confort et du 

luere. 

d) Au niveau social, par une meconnaissance de la dignite de la 
personne humaine, par les loisirs, par les agglomerations urbaines etc. 

3. L’Eglise qui n’ignore pas ces transformations du monde se trouve 
en presence de deux grands problemes: 

a) Le premier est le role que les techniciens sont appeles desor- 
mais a jouer dans les pays evolues, comme dans les pays sous-developpes. 

Les pays manquent de techniciens. Il faut en preparer. Que peut faire 
1’Eglise dans ce domaine? Va-t-elle rester passive devant un besoin 
universellement ressenti? Va-t-elle laisser la civilisation technique se 
constituer sans elle? Dans le passe, avec 1’humanisme greco-latin, l’ap- 
port de PEglise fut considerable. Dans le domaine scientifique, il est 
sensiblement reduit. 

b) Le second, est celui de Vaction sociale de 1’Eglise. 

Dans le secteur social, les consequences de 1’industrialisation se font 
sentir dans la vie familiale, d’abord, dans le domaine du travail, ensuite. 
Les enseignements de PEglise ont eu une grande repercussion. Sont-ils 
encore au point. Ce probleme s’impose a 1’attention du Concile. 


25 (II d) 



386 


LIBANUS 


III. Le monde divise 

Les divisions dans le monde ont un caractere massif saillant. 

1. Divisions materielles. 

II y a les pays riches et les pays pauvres. Les pays riches et evolues 
sont, generalement, des pays chretiens. Les pays pauvres sont les pays 
non-chretiens. 

Ceux-ci forment les deux tiers de 1’humanite. Iis vivent dans la 
misere materielle, dans la maladie et dans 1’ignorance. 

Le Concile ne peut pas meconnaitre cette situation tragique dans 
le monde. Uaction missionnaire s’en ressentira beaucoup. 

2. Divisions politiques. 

Les divisions politiques ront connue. Elles menacent la paix dans 
le monde. 

Une etude approfondie des conditions modernes de la paix devra 
etre entreprise. La doctrine chretienne de la paix devra etre completee 
par une recherche sur les conditions de ce bien inestimable. Elles sont 
d’ordre politique, economique, social et ideologique. 

Cette etude manque encore. Elie sera d’un apport tres grand, a no- 
tre epoque. 

3. Les probleme de la solidarite humaine sera, donc, pose au Con¬ 
cile. Et avec ce probleme, celui de la Charite et de 1’assistance. 

C’est un domaine tres vaste. UOrganisation Internationale de la 
Charite Catholique devra etre etudie avec une certaine priorite. 

L’Eglise ne donne pas assez, dans ce siecle, le temoignage de la Cha¬ 
rite, surtout sous sa forme humaine de 1’assistance. 

C’est peut-etre, ici, que se manifeste 1’attente du monde par rap- 
port a 1’Eglise. (Cfr. le dernier discours de Jean XXIII a 1’Action Catho¬ 
lique italienne). 

IV. Un monde ou regne le peche 

1. Les structures du monde moderne sont des occasions prochai- 
nes de peche. Le peche n’est plus seulement personnel; il est institu- 
tionnel. II faut demander aux sociologues chretiens d’etudier ce theme 
avant la tenue du Concile. Ces etudes projetteront une lumiere nou- 
velle sur les problemes de la theologie morale, notamment, dans les 
domaines de la justice sociale, et de la chastete chretienne. 

2. La vie chretienne est en etroite dependance des structures mo¬ 
dernes. II suffit de rappeler les grands problemes familiaux, ceux de la 
pastorale et de le pratique religieuse dans le monde. 

Les responsabilites pastorales au niveau des eveques et des pre- 



PATRIARCHA ANTIOCHENUS MARONITARUM 


387 


tres devront ici etre largement etudiees. II s’agit, en effet, du domaine es- 
sentiel de PEglise. N’est-elle pas 1’institution universelle chargee, seule, 
de continuer dans le monde le mystere de la Redemption. Elie a pris en 
charge le salut des ames. 

3. Dans ce cadre de la vie spirituelle de PEglise, le Concile devra 
se pencher sur les grands mouvements qui surgissent dans la Commu- 
naute Chretienne: le mouvement catechistique, le renouveau liturgique, 
la recherche pastorale, les problemes de structures paroissiales, le gou- 
vernement collegial au niveau des dioceses, comme a celui de 1’Eglise 
elle-meme. L’unite de PEglise et sa vitalite s’en trouveront renforcees. 

Conclusion 

Ce schema fait apparaitre le besoin vital qu’a de 1’Eglise le monde 
contemporain. C’est elle qui va assurer a ce monde en gestation, sa re- 
sistance interieure et sa survivance. 

L’Eglise a, certes, besoin de tout un appareil de soutiens exterieurs 
et d’aides de tous genres. II lui appartient, en exclusivite, de refaire son 
propre appareil, de 1’adapter, de le rajeunir, pour en faire un instru- 
ment, en mesure de porter aux hommes de notre temps le salut de Jesus- 
Christ. 

La piece maitresse de 1’appareil est le sacerdoce. Nous ne faisons 
que le mentionner. L’Eglise connait le probleme du sacerdoce catholi- 
que dans tous ses details, au plan de 1’episcopat, comme a celui de la 
pretrise. Iis sont ministres de la parole et ministres des sacrements. Le 
Concile devra se pencher longuement sur ce probleme dont depend la 
vie spirituelle du monde. 

Annexe 

UEglise Maronite 

1. L’Eglise maronite qui vit en union etroite avec le Siege de Pierre, 
depuis toujours, compte 885.000 fideles. Iis sont repartis en deux frac- 
tions importantes. La premiere, celle qui, depuis des siecles est enracinee 
dans le Liban. La seconde, celle qui depuis un siecle, ne cesse de se de- 
velopper, sur le continent americain. 

2. Les problemes qui se posent a Pune et a 1’autre fraction, ne sont 
pas identiques. S’ils ne peuvent pas etre etudies, pour eux-memes, au 
sein du Concile, iis trouveront certainement place dans les etudes qui 
seront menees, d’une part sur les relations des eglises unies avec les 
eglises separees, et de 1’autre sur la situation des chretiens orientaux 
dans les dioceses latins, en Europe et dans les deux Ameriques. 



388 


LIBANUS 


I. Les maronites au Liban 

Pour ce qui est de la fraction libanaise de 1’Eglise maronite, il con- 
vient de rappeler: 

A) Le role du Eatriarcat. 

La structure seculaire de la Communaute repose sur l’institution 
patriarcale qui en assure Punite interieure et la representation exterieure 
vis-a-vis des eglises, separees, de 1’Islam et des pouvoirs civils en Orient, 
comme en Occident. C’est un role historique dont on ne saurait mecon- 
naitre aujourd’hui 1’importance. II est toujours actuel. 

Plusieurs questions se posent, ici. Nous serons tres disposes a pre- 
senter au Goncile et dans le cadre du Gouvernement de 1’Eglise une 
etude sur ce point, si la Commission antepreparatoire la juge necessaire. 

J5) En collaboration avec le Vatriarche. 

Uaction des eveques appelle un nouvel examen, a la lumiere des 
transformations politiques et sociales du Liban et des pays voisins. 

II s’agit notamment de: 

a) E’Aetion Catholique, qui, de nos jours, ne peut plus etre con- 
duite sur le plan diocesain, ni interdiocesain. A notre avis, elle doit 
etre placee au niveau national et, donc, Patriarcal, et etre confie a un 
membre de la Hierarchie, qui n’a pas charge d’ames, et qui s’y consa- 
cre entierement. II y va de tout 1’avenir du Idicat chretien, dans un Li¬ 
ban dont les institutions se secularisent progressivement. II importe, 
en effet, que la preparation des laies a leur role dans la Cite soit con- 
duite sur le plan general communautaire ou intercommunautaire, et 
de ce Chef, etre rattachee au Patriarcat. 

b) L’Organisation de toute la formation sacerdotale. 

Dans un seminaire Central, unique, avec la contribution financiere 
des eveques et des Ordres religieux, sur une base proportionnelle, eta- 
blie, apres accord avec le Saint-Siege, par le Patriarche, en union avec 
les Eveques et les Superieurs generaux. 

c) Les Biens de 1’Eglise. 

Une etude approfondie et sur une base egalement communautaire 
des biens de 1’Eglise, appartenant aux Ordres religieux et aux dioceses 
avec la possibilite d’organiser 1’assistance et la charite a cette meme 
echelle generale. 

d) Creation de vicariats patriarcaux. 

La creation de dioceses, ou au moins de vicariats patriarcaux, dans 
des pays arabes, comme Bagdad, le Koueit, Damas, Amman etc. ou 



PATRIARCHA ANTIOCHENUS MARONITARUM 


389 


le nombre des Maronites va en augmentant. La penetration de notre 
Communaute dans le monde arabe et Pinfluence qu’elle y exerce dans 
les differents domaines, surtout culturel et economique, la prepare a 
une action missionnaire qui s’avere opportune et efficace. Avec 1’etablis- 
sement d’une hierarchie Maronite dans ces pays, 1’Eglise Catholique 
s’assure une presence vivement souhaitee par les gouvernements eux- 
memes. Ce souhait nous a ete exprime par plus d’un gouvernement 
arabe. 

e) Uecole Chretienne au Liban, 

tant nationale qu’etrangere appelle une organisation generale du 
genre de celle suggeree pour 1’Action Catholique. 

/) Dans les rapports avec les e glis es separ ees. 

II devrait appartenir au Patrairche d’etudier avec les eveques, les 
formes de rapprochement et les cas concrets de collaboration avec ces 
eglises, dans le cadre des dispositions generales du Droit Canonique. 

Nous citons, ici, quelques exemples ou 1’approche est souhaitee: 

La facuite de precher dans les eglises orthodoxes, apres autorisa- 
tion des eveques. 

La « Communicatio in sacris », a caractere civil. 

La frequentation des sacrements dans nos eglises par des ortho¬ 
doxes de bonne foi, surtout des enfants et des adolescents. 

La f acuite de frequenter nos seminaires. 

Les questions relatives a la validite du mariage mixte etc. etc. 


II. Les Maronites en Amerique 

La moitie de la Communaute maronite se trouve en Amerique. Beau- 
coup gardent des relations etroites avec le pays d’origine, parents, re- 
presentations diplomatiques, gouvernement national. Par contre leurs 
relations avec le Patriarcat se relachent de plus en plus. Les pretres ma- 
ronites qui sont a la tete des eglises de la Communaute, en Amerique, 
relevent directement des Ordinaires des Lieux. Les fideles eux-memes 
n’ont que des rapports lointains avec le siege patriarcal. Cette situation 
conduit fatalement a 1’integration progressive des Maronites dans les 
groupes latins des pays ou iis se trouvent. La Hierarchie locale elle- 
meme, en plus d’un lieu, encourage positivement cette integration. 

Nous suggerons des moyens modestes pour remedier, en partie, a 
cet inconvenient. 

a) La nomination d’eveques maronites en Amerique est une ne- 
cessite qui se fait sentir vivement. Elie a souvent ete envisagee. Elie 



390 


LIBANUS 


n’a jamais regu la moindre execution. Le prejudice est tres grand. Nous 
attirons, une fois de plus, Tattention du Saint-Siege sur ce probleme. 

b) Le probleme de la langue liturgique dans les deux Ameriques 
devra etre serieusement etudie. II doit en etre de meme du recrutement 
sacerdotal dans ces pays et de la necessite d’envisager pour les pretres 
formes sur place, 1’opportunite de passer un certain temps dans nos 
institutions maronites du Liban et de Rome. 

CONCLUSION 

L’Eglise maronite au Liban et en Orient n’est pas une construction 
artificielle. Elie joue un role temporel reconnu de tout le monde. Ce 
role est en etroite connexion avec le Patriarcat. L’institution patriar- 
cale n’est aujourd’hui ni superflue, ni secondaire. 

II importe, pour la vie de 1’Eglise en Orient, de lui recorwiaitre la 
place, les privileges, les prerogatives et la Fonction qu’historiquement 
elle a toujours remplies. Elie est, dans le vocabulaire thomiste, la Forme 
qui donne cohesion et vie au Tout. 

ffi B. P. D. Paulus P. Meouchi 
Patriarcha Antiochenus Maronitarum 


Em.mi P. D. IGNATII G. Card. TAPPOUNI 
Patriarchae Antiocheni Syrorum (Antiochia dei Siri) • 

Una cum Em.mo Patriarcha responsum dederunt: 

Exc.mus P. D. DIONYSIUS A. HAYEK, Archiepiscopus Aleppensis 
Syrorum (Alep). 

Exc.mus P. D. ATHANASIUS I. D. BAKOSE, Archiepiscopus Baby- 
lonensis Syrorum (Bagdad). 

Exc.mus P. D. GEORGIUS STETE, Archiepiscopus Damascenus Sy¬ 
rorum (Damas). 

Exc.mus P. D. IACOBUS KARROUM, Episcopus Spinensis Syrorum 
(Hassake). 

Exc.mus P. D. IOSEPH RABBANI, Archiepiscopus tit Nacolensis, 
Administrator Ap. Hemesenus Syrorum (Homs). 

Exc.mus P. D. IOSEPH BAKHACHE, Archiepiscopus tit. Edessenus 
in Osrhoene, Vicarius Patriarchalis Antiochenus Sy¬ 


rorum. 



PATRIARCHA ANTIOCHENUS SYRORUM 


391 


Exc.mus P. D. GREGORIUS E. JARJOUR, Episcopus tit. Larissen¬ 
sis in Syria, Auxiliaris Patriarchalis Antiochenus Sy¬ 
rorum. 

Exc.mus P. D. IOANNES GANDOUR, Archiepiscopus tit. Bostrenus. 

Charfe, le 6 octobre 1959 

Eminentissime Seigneur, 

En reponse a la lettre de Votre Eminence Reverendissime Prot. 
N. 1 C/59 en date du 18 juin 1959, nous soussignes, Archeveques et 
Eveques de la Communaute Syrienne Catholique, reunis a la residence 
patriarcale de Charfe au Liban, sous la presidence de Son Eminence 
Reeverendissime le Cardinal Ignace Gabriel I. Tappouni, notre venere 
Patriarche, avons Phonneur de soumettre les suggestions suivantes con¬ 
cernant le futur Concile Oecumenique: 

1. Denoncer, refuter et condamner toutes les doctrines modernes 
erronees. 

2. Affirmer et rehausser, contre 1’attrait excessif des biens materiels, 
la vocation spirituelle et surnaturelle de 1’homme. 

3. Renforcer et resserrer Punite de 1’Eglise Universelle contre la 
tendance a la constitution d’eglises nationales independantes. 

4. Etudier les necessites de la vie et du ministere du pretre, en par- 
ticulier 1’apostolat ouvrier pour organiser et promouvoir, en conformite 
avec les exigences modernes, une activite pastorale efficace en vue de 
1’evangelisation du monde. 

5. Le probleme de la paix du monde et celui des armes nucleaires 
dont la puissance destructive jette la conscience humaine dans le de- 
sarroi exige, par la voix du Concile, une reponse decisive de PEglise, 
gardienne infaillible de la morale. 

6. L'Unite de PEglise doit demeurer parfaite. II faut pour cela, 
entre autres, que les Patriarcats des Sieges Apostoliques des rites orien- 
taux, dans Pentiere discipline de PEglise, conservent, et cela est na- 
turel, toute leur personnalite. Aussi, il est souhaitable que le statut de 
cette personnalite soit precise et reconnu afin de maintenir Pharmonie 
et la bonne entente et de sauvegarder le prestige traditionnel de ces Pa¬ 
triarcats aux yeux de nos freres separes. 

7. Reconnaitre aux Patriarches orientaux Pentier droit de pourvoir 
au Service religieux de leurs fideles en dehors du territoire patriarcal. 

8. Une certaine decentralisation dans Padministration de PEglise 
concorder ait davantage avec son developpement actuel et aussi avec 
Pesprit d’emancipation qui se propage partout. 



392 


LIBANUS 


9. Reconnaitre 1’egalite entre orientaux et occidentaux acatholiques 
dans le choix du rite en cas de conversion. 

10. Vus les graves inconvenients rencontres dans nos pays d’Orient, 
il est opportun de trouver une solution pour la question de 1’invalidite 
des mariages « mixtae religionis » benis par les orthodoxes. 

11. Limiter dans la mesure du possible et mitiger la loi sur la « com¬ 
municatio in sacris » surtotut dans les regions orientales. 

12. Eliminer des livres liturgiques et des professions de foi, tout 
de qui pourrait offenser les acatholiques et les eloigner de l’Eglise. 

13. Examiner la douloureuse et pitoyable situation des malheureux 
pretres defroques-maries, 

14. Enfin qu’il nous soit permis de suggerer a la Commission Ante- 
preparatoire: la necessite de 1’emploi de plus d’une langue vivante dans 
les sessions du Concile; et 1’opportunite de 1’admission dans les commis- 
sions ou les sous-commissions, de membres des differentes communautes 
orientales. 

Daignez agreer, Eminentissime Seigneur, 1’expression de notre pro- 
fonde veneration avec laquelle, Vous baisant humblement les mains, 
nous avons 1’honneur de nous declarer 

de Votre Eminence Reverendissime 

les tres humbles et tres devoues serviteurs 

ffi J. G. Cardinal Tappouni 
Patriarche Syrien d’Antioche 


3 

Exc.mi P. D. ABDALLAH NUJAIM 
Archiepiscopi Heliopolitani Maronitarum (Baalbek) 

Aramoun, li 19 aprile 1960 

Con tutta la sottomissione filiale agli ordini e desideri dei Sommo 
Pontefice per cio che riguarda il mio povero parere sui mezzi che pos- 
sono facilitare 1’unione delle chiese separate alia Chiesa Cattolica Ro¬ 
mana e facilitare la buona intesa fra tutti i cristiani dei mondo intero 
e cosi diffondere lo spirito di Cristo fra le genti aneor nelle tenebre 
giacenti e fare regnare la sua carita nei cuori degli uomini e fare in modo 
che trionfi lo spirito sulla materia, ho il dovere ed il piacere d’attirare 
1’attenzione della Venerabile Commissione sopra i seguenti punti: 



ARCHIEPIS COPUS HELIOPOLITANUS MARONITARUM 


393 


1. Per affrontare le forze infernali ohe attaccano la Santa Chiesa 
di Cristo bisogna arrivare ad unire tutte le forze della Chiesa e diri- 
gerle contro le forze materialiste dei comunismo internazionale e dei 
capitalismo insaziabile. 

2. Per riunire le Chiese bisogna cercare di evitare gli ostacoli, ora 
siccome il piu grande ostacolo e il clero e piu precisamente la gerar- 
chia, sarebbe bene di non abolire le gerarchie attuali e fare in modo 
di lasciarle con le loro giurisdizioni possibilmente con le loro tradizioni 
e riti e non obbligarle a disparire. Non credo che sara difficile d’avere 
due Patriarchi Greci Cattolici coi titolo d’Antiochia con un modus vi¬ 
vendi fra di loro, come dei resto vi sono parecchi patriarchi di diffe¬ 
renti riti attualmente. In ogni modo la Grazia di Dio, la saggezza della 
Chiesa ed il tempo faranno il resto per la completa ed intera unita delle 
gerarchie dopo avere ottenuto Punita dei fedeli cristiani e dei loro 
spirito. 

3. Affrontare gli accaniti nemici della Chiesa di Dio con armi 
adatte alie loro tattiche cioe usare una stampa di propaganda morale 
e attraente contro la loro stampa immorale e allettante, creare dei films 
interessanti contro i loro films osceni e pericolosi, creare delle stazioni 
potenti radio-televisive che possano interessare il pubblico mondiale di 
qualunque categoria per alleggerire il danno che producono le radiodif- 
fusioni e televisioni dannose. 

4. Curare molto le vocazioni religiose e specialmente quelle sacer¬ 
dotali per potere sostenere la lotta accanita dei mondo contro i sani 
principi religiosi e morali per il bene e la pace delPumanita. 

5. In breve veda la Venerabile Commissione Pontificia di non con- 
tentarsi di porre dei principi teoretici e speculativi, ma dia anche delle 
direttive pratiche ed efficaci e cosi affrontare i problemi crudeli e reali 
della vita. 

Questi sono i problemi della vita reale su cui ho creduto opportuno 
attirare Pattenzione della Pontificia Commissione per il Concilio Ecu- 
menico per affrontare 1’offensiva atea e materialista scatenata contro 
la Santa Chiesa Apostolica e Romana e mi si voglia credere membro 
attivo della Nostra Madre Chiesa Cattolica, Apostolica e Romana. 

Vostro dev.mo Servitore vero 

£8 Abdallah Nujaim 
Arcivescovo di Baalbek 



394 


LIBANUS 


4 

Exc.mi P. D. IOSEPH MAALOUF 
Episcopi Heliopolitani Melchitarum (Baalbek) 

Qui responsum dedit una cum 

B. P. D. MAXIMO IV SAIGH 
Patriarcha Antiocheno Melchitarum 1 

5 

Exc.mi P. D. PHILIPPI NABAA 

Archiepiscopi Berytensis et Gibailensis Melchitarum (Bairat et Gibail) 
Qui responsum dedit una cum 

B. P. D. MAXIMO IV SAIGH 
Patriarcha Antiocheno Melchitarum 2 

6 

Exc.mi P. D. ATHANASII EL-CHAER 
Episcopi Paneadensis (Baniyas) 

Qui responsum dedit una cum 

B. P. D. MAXIMO IV SAIGH 

Patriarcha Antiocheno Melchitarum 3 

7 

Em.mi P. D. GREGORII PETRI XV Card. AGAGIANIAN 
Patriarchae Ciliciae Armenorum (Cilicia degli Armeni) 

Una cum Em.mo Patriarcha responsum dederunt: 

Exc.mus P. D. NERCES TAYROYAN, Archiepiscopus Babylonen- 
sis Armenorum (Bagdad). 

1 Cf. pp. 451-462. 

2 Cf. 1. c. 

3 Cf. 1. c. 



PATRIARCHA CILICIAE ARMENORUM 


395 


Exc.mus P. 
Exc.mus P. 
Exc.mus P. 
Exc.mus P. 

Exc.mus P. 
Exc.mus P. 
Exc.mus P. 


D. PAULUS KIREDJIAN, Archiepiscopus Constantino- 
politanus Armenorum (Istanbul). 

D. IOSEPH GENNANGI, Episcopus Kamechliensis Ar¬ 
menorum (Kamichlie). 

D. CYRILLUS I. ZOHRABIAN, Episcopus tit. Acili- 
senus. 

D. ALOYSIUS BATANIAN, Archiepiscopus tit. Colo- 
niensis in Armenia, Auxiliaris Patriarchalis Ciliciae 
Armenorum. 

D. SAHAG L. KOGUIAN, Episcopus tit. Comanensis in 
Armenia, Vicarius Patriarchalis Ciliciae Armenorum. 

D. GREGORIUS HINDIE, Archiepiscopus tit. Pedach- 
toenus. 

D. RAPHAfiL BAYAN, Episcopus tit. Pauitanus, Coadiu- 
tor c. s. Alexandrinus Armenorum. 


Beyrouth, le 14 aout 1959 

Eminence Reverendissime, 

Nous soussignes, Patriarche, Archeveques et Eveques du Patriarcat 
Armenien de Cilicie, avons 1’honneur de porter a la connaissance de 
Votre Eminence Rev.me que, reunis en Synode au Siege du Patriarcat, 
nous nous sommes occupes aussi des questions qui semblent pouvoir 
etre utilement traitees par le futur Concile Oecumenique. 

Le resultat de notre modeste travail se resume dans les points sui- 
vants, que nous avons 1’honneur de soumettre au jugement de la Commis- 
sion Pontificale Antepreparatoire, presidee par Votre Eminence, en 
reponse a la veneree lettre du 18 juin 1959, Prot. N. C/59-14: 


I. La Doctrine 
A) Oecumenisme 

Dans l’apostolat, que l’on appelle « Oecumenisme », il se dit, s’en- 
seigne et se publie beaucoup de cboses qui semblent troubler les esprits, 
au sujet de la notion de la veritable Eglise, de sa constitution, de son 
unite, de la Primaute et juridiction du Pontife Romain. 

Tout ceci laisse concevoir la veritable union des chretiens autrement 
que « par le retour des chretiens separes a 1’unique veritable Eglise du 
Christ ». 

Cet etat de choses risque de creer de 1’indifferentisme aupres des 



396 


LIBANUS 


catholiques, qui peuvent etre portes a croire qu’il y a plusieurs eglises 
et qu’elles se valent. 

II risque aussi de consolider davantage les dissidents dans leurs 
positions, en les confirmant dans leur opinion ou conviction que « leur 
eglise » est au moins une eglise comme toutes les autres, y compris 
1’Eglise Catholique. 

Certains, parmi ceux qui travaillent dans ce cliamp d’apostolat, sem- 
blent souvent finir par etre hantes par cette idee fixe: « Pour faciliter 
la voie de l’union, il faut a tout prix gagner les bonnes graces des dis¬ 
sidents ». 

Iis aboutissent ainsi a un faux « Irenisme » qui, au detriment de la 
verite, pretend agir selon la charite, et qui, pour ne pas troubler un etat 
de fait, se tait parfois sur le principe de la constitution divine de l’Eglise. 

Des documents officiels du Saint Siege ont deja signale ce danger. 

II semble, toutefois, tres utile et meme necessaire qu’une remarque 
solennelle soit faite: 

a) pour reprimer les abus; 

b) pour donner des directives qui invitent a s’en tenir aux sains 
principes. 

- - B) Verites eternelles .- .. 

Ces verites semblent, de nos jours, peu exposees dans les livres, 
que l’on publie, ou dans la predication en chaire. 

II faut leur redonner 1’importance qu’elles doivent avoir dans la vie 
chretienne. 

II. Discipline du Clerge 
A) Tendances a refrener 

Le clerge tend aujourd’hui: 

1. a exercer une activite exterieure exageree, au detriment de sa vie 
interieure; 

2. a s’occuper de commerce et d’industrie, sous pretexte d’assurer sa 
vie et de fonder et maintenir des oeuvres. 

Ceci le detourne souvent de son ideal religieux et sacerdotal, et lui 
attire la haine et le mepris des lalques, auxquels il semble faire con- 
currence; 

3. a aller au peuple, en s’abaissant au niveau de sa mentalite pro¬ 
fane ou mondaine, au risque de lui faire perdre de vue sa destinee sur- 
naturelle; 

4. a frequenter les lieux publics de spectacles, cinema, etc., dans le 



PATRIARCHA CILICIAE ARMENORUM 


397 


but d’etre renseigne pour eclairer les fideles. Ceci a cependant lieu, sou- 
vent, au detriment de la vertu, de la vie interieure, de la renommee du 
clerge, et au scandale des fideles. 

B) Apostolat missionnaire 

Le missionnaire repondra toujours mieux a sa vocation, en se rap- 
pelant qu’il doit toujours travailler comme auxiliaire de la Hierarchie 
locale et se soumettre a ses directives. 

Plus que jamais il doit completement se liberer du nationalisme. 

III. Discipline des fideles 
A) Penitence 

La loi du jeune et de 1’abstinence a ete bien mitigee ces derniers 
temps, surtout a cause des difficultes creees par l’etat de guerre. 

Passe Petat de guerre, ces mitigations durent encore presque dans 
leur totalite. 

Dans un siecle si porte au materialisme et au culte du corps, il semble 
utile de faire sentir d’avantage au peuple chretien la necessite de la 
penitence et de la mortification par le jeune et par 1’abstinence. 

B) Dispenses matrimoniales 

Dans un grand nombre d’empechements — empechants ou diri- 
mants — la dispense est devenue tellement ordinaire et presqu’inevi- 
table, qu’on se demande s’il n’y a pas lieu de reduire autant que possible 
ces empechements. 

C) Mariage mixtes 

1 La forme exigee pour la validite du mariage, dans le Code de 
Droit Canonique Oriental, a cree une situation tres penible en Orient, 
ou les mariages mixtes sont nombreux et inevitables, a cause du petit 
nombre des catholiques submerges par 1’element acatholique. 

Il y a, en Orient, une mentalite qui n’arrive presque pas a concevoir 
que Phomme puisse suivre la femme dans la celebration du mariage. 

Y’aurait-il moyen de faire cesser cette situation bien penible? 

La faculte de la « sanatio in radice », accordee aux Patriarches par 
le Saint Office, n’atteint que de tres rares cas. Et la aussi, il reste a voir 
si la garantie donnee par la femme — qui ne pourra generalement rien 
faire contre la volonte du mari dissident — est moralement sure. 

Ajoutez a cela que parfois la jeune fille catholique elle-meme ne 



398 


LIBANUS 


veut pas profiter de cette facul te, desirant laisser une porte ouverte a 
la liberation, aux yeux de 1’Eglise Catholique, en cas ou les choses 
n’iraient pas bien dans ce mariage. 

IV. Activite de l’Eglise 

A) Ecole catholique 

II faut refrener sa tendance a former des hommes de Science et des 
diplomes, en oubliant parfois son but principal et sa raison d’etre, qui 
consistent a « former des chretiens ». 

Lorsqu’elle recoit des eleves non-catholiques, ceci ne doit pas etre au 
detriment des eleves catholiques. 

B) Vie contemplative 

Plusieurs des personnes adonnees a cette vie ne trouvent pas facile- 
ment, de nos jours, les moyens qui assurent leur subsistance materielle. 

De la nait une tendance ou une necessite a modifier cette vie. 

II faut a tout prix conserver, encourager et multiplier les centres de 
vie contemplative. 

C) Question sociale 

II faut diffuser et chercher a faire mettre en pratique, par tous les 
moyens, la doctrine de 1’Eglise et les enseignements des Souverains Pon- 
tifes a ce sujet, surtout: 

a) en revendiquant une plus juste distribution des biens de la 
terre entre les nations; 

b) en generalisant la condamnation de Pexploitation de 1’ouvrier 
par le patron, et en insistant sur les devoirs de 1’ouvrier. 

D) Paganisme menaqant 

II y a une vague generale de materialisme, qui tend a paganiser 
meme le monde chretien. 

II faut mobiliser toutes les forces pour conjurer les mefaits de cette 
vague. 

E) Union des chretiens 

L’appel lance par le Saint Pere en faveur de Punion a generalement 
ete bien accueilli par les dissidents, qui Pont cependant compris et inter¬ 
prete a leur maniere. 

Pour ce qui est du Concile Oecumenique, en general: 



PATRIARCHA CILICIAE ARMENORUM 


399 


1. Iis s’attendent a etre invites officiellement. 

2. Leurs Patriarches acceptent une presidence de la part du Pape, 
mais comme « primus inter pares ». 

3. Iis excluent toute question doctrinale: les uns exigent que l’on 
s’en tienne aux trois premiers Conciles Oecumeniques, les autres aux 
sept premiers. 

4. Iis cherchent et revent une espece de conf ederat ion, qui ne tou- 
cherait point 1’autonomie et la souverainete de chaque eglise. 

Le Catholicos armenien dissident d’Antelias (Liban), Mgr Zareh 
Payaslian, dans un entretien avec un eveque catholique, a manifeste sa 
satisfaction a 1’annonce du Concile et a l’union des chretiens, qui, 
d’apres lui, auront leur grand avantage, dans ces deux buts: 

a) La formation d’un front uni entre les chretiens contre le mate- 
rialisme menacant. 

b) Les contacts entre les cbefs chretiens, qui aideront a renforcer 
leurs positions dans le monde. 

HASH, revue officielle du Catholicossat d’Antelias, dans son nu¬ 
mero d’avril 1959, intitule son article de fond « Concile Oecumenique », 
et, apres y avoir expose son point de vue, conclut: 

« Avec le meme esprit de l’ONU, il est possible d’obtenir une col- 
laboration entre les eglises, en respectant 1’independance de chacune. 
C’est avec cet esprit que le “ Concile Oecumenique ” devient une pos- 
sibilite et une collaboration necessaire pour la vitalite de 1’Eglise Uni- 
verselle et pour ses interets superieurs ». 

II est bien consolant de constater que les declarations bien claires et 
nettes du Saint Pere, dans sa premiere Lettre Encyclique, sont de nature 
a mettre un terme a des interpretations phantastiques et a des illusions, 
de la parte des dissidents en general, et de quelques catholiques aussi. 

Que faut-il alors penser de Tattitude des dissidents au point de vue 
« union »? 

Humainement pariant, il semble qu’il n’y ait pas grand chose a 
attendre de leurs chefs religieux. 

Le mouvement leur plairait, en tant qu’il offrirait a chacun d’eux 
1’occasion de paraltre, sur un plan universel et mondial, comme chef 
d’une eglise, et de consolider leurs positions. 

De la part du laicat, il est possible de s’attendre a quelque resultat. 

L’appel a l’union, lance par le Saint Pere, a le merite d’avoir eveille 
la conscience chretienne sur ce probleme angoissant; d’avoir fait com- 
prendre aux bommes de bonne volonte en quoi consiste exactementl 
l’union des chretiens; d’avoir invite le monde chretien a des prieres dans 
ce but. 



400 


LIBANUS 


II est a esperer qu’au Concile meme on arrive a fixer les directives et 
Ies moyens les plus efficaces pour aborder les chretiens dissidents, afin 
de les interesser a la question de runion dans son vrai sens, et a la 
recherche de 1’unique veritable Eglise du Christ. 

Au terme de cet expose, nous prions Votre Eminence Rev.me de bien 
vouloir deposer devant le Trone de notre Saint Pere le Pape Jean XXIII, 
glorieusement regnant, 1’hommage de notre parfaite soumission et inde- 
fectible attachement a Sa Personne Sacree, ainsi que 1’assurance de nos 
ferventes prieres pour que Son Pontificat soit vraiment prospere, dans 
un monde pacifie par Pobeissance generale aux preceptes du Christ 
notre Dieu et aux directives de Son Vicaire sur la terre. 

En union avec tout le monde catholique nous avons accueilli, avec 
une filiale et tres profonde gratitude, 1’annonce du Concile Oecume- 
nique, qui a rempli nos cceurs d’une joie extraordinaire. 

Nous prions et nous faisons prier pour que le Seigneur benisse 
abondamment les augustes intentions de Sa Saintete et accorde a Son 
noble Cceur de Pasteur Supreme de 1’Eglise la douce consolation de 
presider le Concile Oecumenique, d’en constater 1’heureux succes et 
d’en cueillir les fruits salutaires pour la Sainte Eglise et pour toute 
P humani te. 

Daignez agreer, Eminence Reverendissime, 1’hommage de notre pro¬ 
fonde veneration, avec la quelle nous avons 1’honneur de nous professer 

de Votre Eminence Reverendissime 
les tres humbles et tres obeissants serviteurs 

Omnes sequuntur subscriptiones 


8 

Exc.mi P. D. BASILII KHOURY 
Archiepiscopi Sidoniensis Melchitarum (Saida) 

Qui responsum dedit una cum 

B. P. D. MAXIMO IV SAIGH 

Patriarcha Antiocheno Melchitarum 1 


1 Cf. pp. 451-462. 



EPISCOPUS TRIPOLITANUS MARONITARUM 


401 


9 

Exc.mi P. D. ANTONII ’ABED 
Episcopi Tripolitani Maronitarum (Tripoli) 

Tripoli, die 10 decembris 1959 

Eminentissime Domine, 

Litteris Eminentiae Tuae Rev.mae responsionem tarde mitto, eo 
quod interim absens a territorio eram. 

Praeteritis enim mensibus iulii, augusti et septembris Romam pe¬ 
tivi ubi honoratus sum devotionem meam edicere Summo Pontifici feli¬ 
citer regnanti, Sanctitatemque Suam de rebus nostris informavi quas et 
Eminentia Tua bene novit in audientia mihi quoque illo tempore 
concessa. 

Patriae iterum feliciter revolutus omni quo par sum zelo proposi¬ 
tiones petitas pro futuro Concilio Oecumenico studui congregandas et 
enucleandas discrete quidem utendo consilio theologorum et iurisperi- 
torum Dioecesis meae. 

Hinc inde ea consilia et vota quae mihi in Domino videntur pro¬ 
ponenda inter argumenta Concilii futuri apparanda, iuxta erogata omni 
cum sinceritate et libertate summatim foliis adiunctis Pontificiae Com¬ 
missioni Antepraeparatoriae per Eminentiam Tuam communico. 

Interea omni qua par sum devotione ex corde in Christo Iesu me 
profiteor 

Eminentiae Tuae Rev.mae 
add.mum 

© Antonius ’Abed 
Episcopus Tripolitanus Maronitarum 


a) Generalia 

1. Elaboratio completa theologiae Episcopatus, iuriumque eiusdem 
officii, ita ut iuste et clare pateant relationes episcopi residentialis cuius¬ 
quam erga Summum Pontificem et Sanctam Sedem in genere, at prae¬ 
sertim erga Patriarcham et Nuntium aliosque Legatos aut Episcopos forte 
vel permanenter in territorio. 

2. Anathema Conciliare contra doctrinam communistam et omnes 
qui eidem adhaerent aut eamdem fovent cogitatione (= activitate in¬ 
tellectuali), verbo et opere ( = activitate practica). 


26 (II d) 



402 


LIBANUS 


3. Tempestiva institutio Pontificiae cuiusdam Commissionis pro re¬ 
formatione et definitione librorum liturgicorum — saltem Missalis et 
Breviarii — in Ecclesiis Orientalibus; ita tamen ut componentes hanc 
Commissionem refulgeant quidem scientia liturgica occidentali et orien¬ 
tali, attamen non sint tantummodo ideis latinizantibus moti (sive ipsi 
sint latini sive etiam orientales), neque falsis conceptibus imbuti quae¬ 
rant cursus monasticos subiectis ecclesiasticis (clericis vel laicis) impo¬ 
nere, sed omni qua pollere possunt caritate et aestimatione erga res 
liturgicas, proprie christianas et primitivas easdem conservare et or¬ 
dinare conentur iuxta cursum suum ecclesiasticum naturalem, hodier¬ 
nis conditionibus vitae et historiae ac verae scientiae liturgicae principiis 
adaptatum. 

Labor huius Commissionis urgeri deberet, si possibile, ante Con¬ 
cilium et durante Concilio, ita ut conclusiones obtentas iuxta dicta et 
sub lumine praxis iam ab annis admissae in Pontificia Commissione 
similari pro Liturgia Latina, tempestive elucidari possint meliori modo 
in sessionibus specialibus Concilii futuri, unde vitari queant quae 
passa sunt circa res liturgicas in praecedenti Concilio Vaticano. 

4. Elaboratio cuiusdam theologiae laicatus christiani ubi iura et 
officia, statusque christianae vitae in coelibatu aut in matrimonio ve¬ 
ram suam positionem obtineant in tractatu de Ecclesia Christi, et in 
correspondenti titulo Codicis luris Canonici Universalis. 

b) Specialia - 

5. Ne aliter orthodoxi videantur favorem assumere ex propria se¬ 
paratione a Sancta Sede, permittenda est Orientalibus Catholicis insti¬ 
tutio hierarchiae propriae in Americis coeterisque continentibus ubi 
numerus orientalium momentosus consideretur. Relationes cum hie- 
rarchis loci bene determinari possunt legislatione canonica apta. 

Haec plura beneficia haberent pro bono animarum fidelium nostro¬ 
rum sed etiam et imprimis pro Ecclesia in loco: ubi enim difficulter 
sacerdotes latini ritus ex origine americana vel europea agere possunt, 
candidati orientales oriundi et ordinandi pro servitio animarum in re¬ 
gionibus illis bene crisim vocationalem solvere possunt. Quod si canonico 
modo et spiritu vere sacerdotali exsequetur non impedit ullo modo 
collaborationem et harmoniam administrativam et disciplinarem. 

6. Omnibus consideratis, obligatio creandi et prosequendi libros 
« de statu animarum orientalium » in unaquaque paroecia latina, prae¬ 
sertim americana et africana, urgenda esset absolutis verbis in futuro 
Concilio, et quidquid sit de voto praecedenti. 

Ea enim quae in can. 406 et can. 432, in Cleri Sanctitate edicta 



EPISCOPUS TRIPOLITANUS MARONITARUM 


403 


fuerunt, non videntur sufficere eo magis quod pluribus in locis Americae 
neque legitur neque auditur quidquam de istis Litteris Apostolicis, 
quanto minus exsequentur. 

Nam iuxta easdem Litteras, canonibus praefatis et can. 511, ser¬ 
vatis tamen servandis, Episcopi « latini quoque ritus » Sanctam Se¬ 
dem docere debent de statu et necessitatibus fidelium orientalium. 
Haec logice nequeunt exsequi nisi imprimis et ubicumque vicarius ge¬ 
neralis pro fidelibus orientalibus in curiis episcopalibus habeatur, et, 
deinde inter libros uniuscuiusque paroeciae latinae habeatur etiam li¬ 
ber specialis de statu animarum orientalium, et de iis quae ad easdem 
animas pertinent nempe sacramenta aliave sacramentalia administrata 
a latinis. 

Exemplar huius libri alter, retineri debet et renovari semel in 
anno apud Curiam episcopalem prope vicarium generalem pro Orien¬ 
talibus. 

Vicarii generales, de quibus sermo hic est iuxta praefatas Litteras 
Apostolicas, designari debent et notum fieri in Annuario Pontificio una 
cum directione sua post illam Ordinarii loci, ut directe cum ipsis, ha¬ 
bita urgente necessitate, hierarchia orientalis correspondeat, et tunc 
proberetur effectiva exsequutio mandatorum Summi Pontifiicis in prae¬ 
dictis Litteris Apostolicis. 

7. Utpote magna aspiratio omnium nostrum et imprimis votum est 
perdilecti Summi Pontificis fel. reg. nempe quod leges et animi prae¬ 
parentur unioni omnium christianorum in caritate Christi, bene videtur 
concedendum esse in Iure Canonico ampliores facultates Episcopis resi- 
dentialibus quibus possint meliori quo fas sit modo ius suum divi¬ 
num in praxim deducere pro bono fidelium, iisdem tribuendo v. g. 
largiores competentias in iure matrimoniali et processuali. 

Plurimi esset enim pro bono unionis ut facultas dispensandi a 
forma canonica celebrationis matrimonii tribueretur non tantum pa¬ 
triarchae sed etiam ipsis episcopis ut, sicuti eis in Domino videretur, 
eadem facultate utentur. 

Etenim nova legislatio super formam celebrationis matrimonii (cre¬ 
brae allatae, can. 85 et praes, can. 90 § 1 n. 2) amarissimo animo ab 
orthodoxis cognita est et nostris catholicis deceptio magna fuit eo quod 
pluries in dies occurrunt matrimonia cum filiabus et filiis orthodoxorum, 
qui si olim non urgebant fanatice benedictionem a proprio parocho, 
nunc vero hoc exigunt, periculum creando fidelibus nostris quibusdam, 
et profectum quod obtinebatur olim matrimoniis praecedentibus nunc 
deperditur causa fanatismi exorti a nova nostra legislatione cognita. 
Igitur, alia solutio consilianda est et efficacior pro bono animarum: de- 



404 


LIBANUS 


cursu temporis, ope scholarum nostrarum et comitante zelo parochorum 
nostrorum matrimonia peracta cum parte orthodoxa ducebant et parentem 
et progeniem ad fidem catholicam. 

8. Dioeceses in Oriente definiendae sunt territorio indicato conti¬ 
nua superficie, non vero per pagos, ne habeatur in una eademque dioe¬ 
cesi vacuum sic dictum canonicum seu absentia absoluta iurisdictionis. 
Sit quaestio ad exemplum: cui iurisdictioni subest pagum mahumeta- 
num in quadam dioecesi, et cuinam parocho si pagum inter limites plu¬ 
rium dioecesium inveniatur? 

Et ita porro, pro casu ubi plurimae auctoritates rituales in eodem 
loco sint, iurisdictio determinanda est unicuique iuxta criteria rationa¬ 
bilia, nam alienum esset a mente Ecclesiae quod quis superior ecclesia¬ 
sticus exclusiones territoriales — non tantum personales — habeat in 
dioecesi in qua 90% commorantium pertineant ad ritum contra quem 
invocatur exclusio territorialis et quidem sub poena invaliditatis! 

Quid enim sibi vult vel intendit, v. g. hierarchia latina in aliquibus 
dioecesibus Libani ubi nullus adest latinus nisi fortasse missionarius vel 
religiosi docentes utriusque sexus utrum rationabile est ut eo ipso loca 
quae ab ipsis docentibus occupantur exclusiva evadant pro auctoritate 
hierarchae loci dum omnes alumni pertineant ad eiusdem ritum et 
iurisdictionem? 

Idem dicas circa alios episcopos rituum, in eadem proportione. 
Hinc, concludendum est, iurisdictio supervenientis hierarchiae sive sit 
latina sive alterius ritus orientalis, reduci deberet utpote exclusiva tan¬ 
tum ad loca bene determinata ratione momenti fidelium suorum laicorum 
commorantium, uti tales non uti peregrini vel docentes. Personae in casu 
pertinent semper ad superiorem suum ordinarium, non est vero necesse 
ut loca sua quae condividunt cum ceteris non eiusdem riti exclusiva 
evadant eiusdem! 

Aliter non videtur quomodo praecaveri possunt et vitari latinizo 
tiones iamiam a Summis Pontificibus condemnatae! 

Ad haec et similia, remedium iustum a competentibus in materia 
pastorali facilior invenitur quam a competentibus tantum in materia 
iuridica. 

9. Subdiaconatus iam ab omnibus theologis, — sicuti ab initio sem¬ 
per in Oriente fuit — tamquam ordo minor affirmatur. 

Hinc, summe auspicandum est quod in utroque Codice canonico hic 
iam non ut impedimentum dirimens, sed solum prohibens habeatur. 
Magis enim consonet cum ipsa theologia et traditione catholica, et mi¬ 
nueretur inutilis causa discrepandi cum disciplina christiana traditionali 
admissa ab orthodoxis. 



EPISCOPUS TRIPOLITANUS MARONITARUM 


405 


10. Relationes cum orthodoxis: Optandum est quod concedatur li¬ 
bertas in Domino ut in coeremoniis religiosis quae non sint proprie 
« sacrum » sed sumi possunt sensu religioso-sociali, v. g. in funeribus, 
inthronizatione episcopi vel patriarchae et aliis huiusmodi qui caritatem 
et harmoniam cordium fovere possunt, caute sed nihilominus licite per¬ 
mittatur assistentia et participatio socialis etiam pro clericis: etenim 
laici ipso facto illinc in circumstantiis vadunt et participant tamquam 
amici familiae defuncti, vel congratulantes « ex cortesia » uti dicitur. 

Quibusdam clericis catholicis orientalibus hoc iam concessum fuisse 
videtur, sicuti et iisdem concessum est orthodoxos ad confessionem et 
communionem admittendi et in Legionem Mariae coeterisque confra- 
ternitatibus inscribendi. Cauta generalizatio melior est in casu, ne per¬ 
turbentur animi contra nostram nationem catholicam, quae istis privi¬ 
legiis et concessionibus non gaudet hucusque. 

11. Auspicandum etiam est, quod iterum admittatur sicuti ab anti¬ 
quo, inter iura Episcopi, decisio de collatione ordinum infra-presbyte- 
ratus prouti ei videtur in Domino et necessitas animarum id urgeat, ne¬ 
que quis amplius dicat « ordines minores tantum conferendi sunt iis qui 
propositum habeant ascendendi ad presbyteratum... ». 

Valde enim augeretur laboris pastoralis efficacia, si faventibus circum¬ 
stantiis in loco, iterum subdiaconi vel etiam diaconi habeantur ad vi¬ 
tam qui missionibus et catechesi adiuvent parochos et missionarios. 

Ex altera parte pusillanimae vocationes sacerdotales quae aliquando 
difficile cognosci possunt egressum ante diem haberent, ut stent in ser¬ 
vitio divino absque illis obligationibus quibus non tam paratae inve¬ 
niantur. 

12. Si, prouti de facto est et debet, fiditur conscientiae Episcopi 
ordinarii in loco, permissio celebrandi et iter faciendi ab una ad alteram 
regionem pro determinato tempore ab ipso Ordinario pro clericis suis 
concedendum est. Quod iam datum est canone 85 in Cleri Sanctitate, 
inutile evadit per instructionem S. C. Orientalis circa necessitatem obti¬ 
nendi « Celebret » directe ab hac S. Congregatione. Hinc ad idem reditur 
tamquam si nihil concessum fuerit Hierarchae Loci! 

Bene determinandae sunt conditiones et circumstantiae huius iuris 
ut praecaveantur abusus possibiles inter homines: res tamen bene con¬ 
sideranda est ne propter abusus alicuius omnes episcopi iure suo 
priventur dum pondus oneris in conscientia eisdem semper incumbit. 

© Antonius ’Abed 
Episcopus Tripolitanus Maronitarum 




406 


LIBANUS 


10 

Exc.mi P. D. IOSEPHI KALLAS 
Archiepiscopi Tripolitani Melchitarum (Tripoli) 


Eminence Reverendissime, 


Tripoli, 2 avril 1960 


En reponse a Votre Honoree du 21 mars 1960, Prot. n. 1 C/59- 
1383-bis, j’ai l’honneur de Vous informer que ma reponse a du vous 
parvenir deja. En effet, reunis en Synode durant Pete 1959 sous la presi- 
dence de Sa Beatitude de Patriarche Maximos IV, les Hierarques de 
Notre Eglise Melkite ont redige, a 1’adresse de la Commission Pontificale 
Antepreparatoire une reponse collective contenant diverses questions et 
notes. Cette reponse je la fais mienne. 1 

Je me permets de proposer en outre le point suivant: j’ai entendu 
plus d’un pretre de ma connaissance, appartenant a des rites differents 
et a des communautes religieuses differentes, souhaiter 1’unification de 
toute le hierarchie catholique dans notre Orient: un seul eveque par 
diocese, aide d’autant de vicaires qu’il y a de communautes, et 1’unification 
des diverses communautes religieuses et missionnaires. Et cela en vue 
d’une collaboration plus etroite, surtout en ce moment ou le Proche-Orient 
a plus que jamais besoin de voir l’Eglise plus unie et plus efficace. En ce 
moment ou les chretiens ont besoin de se sentir davantage vivre les 
memes valeurs catholiques, pour affronter avantageusement un monde en 
evolution. Or nous voulons que la pensee de 1’Eglise et son esprit soient 
a la base de 1’edification du nouvel Orient qui se prepare. 

Ce souhait je le fais mien et le signale a l’attention de la venerable 
Commission Pontificale. En outre, j’espere pour ma part qu’une telle 
unification loin de nuire a la reunion des eglises separees, leur ferait da¬ 
vantage apprecier la vie intense de la grace qui anime les diverses activites 
d’une eglise catholique orientale tout a fait unifiee. II va sans dire que 
nous n’envisageons aucunement 1’abolition des divers rites liturgiques. 

Daignez, Votre Eminence Reverendissime, agreer 1’expression de mes 
religieux sentiments en N. S. 


© IOSEPH KALLAS 
Archeveque Grec-Melkite Catholique 
de Tripoli, Eattaquiet et Dependances 


1 Cf. pp. 451-462. 



ARCHIEPISCOPUS TYRENSIS MARONXTARUM 


407 


11 

Exc.mi P. D. MICHAELIS DOUMITH 
Archiepiscopi Tyrensis Maronitarum (Tyr) 

Una cum Archiepiscopo responsum dederunt: 

Exc.mus P. D. IGNATIUS ZIADE, Archiepiscopus Berytensis Ma¬ 
ronitarum (Beirut). 

Exc.mus P. D. PETRUS DIB, Episcopus Cahirensis (Le Caire). 

Exc.mus P. D. ANTONIUS KHOREICHE, Episcopus Sidonensis 
(Saida). 


Beryti, die 25 augusti 1959 

Eminentissime Princeps , 

Honorificum nobis est communicare Pontificiae Commissioni Ante- 
praeparatoriae pro Concilio Oecumenico, cui praeest Eminentia Tua Il¬ 
lustrissima opinionem et argumenta quae nobis suggesserunt necessi¬ 
tates Ecclesiae, huius temporis, in nostris Orientalibus regionibus. 

Votum scripsimus « om ni cum libertate et sinceritate », sicut com¬ 
mendavit Eminentia Tua Illustrissima, totum et unumquodque punctum 
subicientes, non tantum infallibili iudicio Ecclesiae sed etiam meliori 
prudentiorique iudicio Pontificiae Commissionis. 

Interim reverenter impensos animi 1 sensus profitemur 

Eminentiae Tuae Illustrissimae 
Add.mi 


Omnes sequuntur subsignationes 



408 


LIBANUS 


Obiectum, Oecumenico Concilio primo assignatum, unio nempe Chri¬ 
stianorum, magno cum gaudio his in locis, auditum fuit. Licet non sine 
difficultate et quidem magna, testantibus « Ortodoxiae » praeconibus, 
unio fieret, non inde non inquirenda est ab Ecclesia Catholica, via vere 
pertinenti. Si hierarchae dissidentes, huius temporis, nondum videntur 
dispositi ad partem habendam in Concilio Oecumenico a Romano Pon¬ 
tifice convocato (tali invitationi responsio affirmativa signaret unionem 
iam consummatam), ipsi fideles non sine admiratione et unitatis desiderio 
Ecclesiam Catholicam spectant. Cui expectationi nisi fiat aliqua responsio, 
corda fient exinde duriora. 

Responsio autem accurata videtur fieri debere ex parte Ecclesiae 
Catholicae quibusdam appropinquationibus sive in relationibus cum 
« Orthodoxis » sive in proprio regimine, quae apparent ut variae viae ad 
unionem, gratia Dei, efficiendam. 


I. Relaxatio legum de communicatione in sacris 

Prima via videtur esse relaxatio dispositionum iuris de communica¬ 
tione in sacris. Istae enim leges, ad errorem refellendum et fidem ser¬ 
vandam olim latae, videntur nunc, frequentiori casu, non pertinere. Ex¬ 
cepto casu quorumdam « Novatorum », nulla impugnatio fit nunc ad¬ 
versus Ecclesiam Catholicam ex parte dissidentium, saltem in his regioni¬ 
bus. Ex alia parte unio vera et duratura fieri nequit, nisi praeiacente spi¬ 
rituali maturatione communitatum separatarum ope missionariorum et 
sacerdotum catholicorum, magna patientia, magnaque libertate laboran¬ 
tium, omni intentione « proselitismi » ut dicunt exclusa: qui labor plena 
rectitudine et caritate exercitus non potest esse inanis. Teste enim historia, 
communicatio dissidentium cum catholicis (quorum missionarii Verbum 
Dei praedicabant et sacramenta ministrabant in ecclesiis fratrum dissi¬ 
dentium) effectum obtinuit conversionem multorum separatorum, quorum 
communitates forsan praemature, constitutae sunt ut ecclesiae sui iuris et 
ecclesias recenter unitas efformarunt (cf. historiam relationum cum « Or¬ 
thodoxis », in Patriarchatu Antiocheno, ante constitutionem hierarchia- 
rum recenter unitarum), teste etiam experientia unius nostrum, in collegio 
S. Rasilii dioecesis Argentinensis (Gallia), eadem cum Catholicis fratrum 
dissidentium communicatio, multa, ipsis fatentibus, praeiudicia contra 
Ecclesiam Catholicam dissipavit. 

Porro haec salutaris actio ministerii sacerdotalis Catholicorum erga 
separatos, difficilior apparet, manentibus quae nunc vigent legibus de 
communicatione in sacris. Relaxatione autem facta, ubi non adest peri¬ 
culum fidei, sacerdotale ministerium exerceri potest, ad dissidentium uti- 



ARCHIEPISCOPUS TYRENSIS MARONITARUM 


409 


litatem, quin Catholici exinde subeant ullum damnum. Periculum indif¬ 
ferentiae si quod vigeret in communicatione cum non catholicis, multo 
magis viget in communicatione cum non christianis, quae tamen non 
tantum non arcetur, sed etiam ab ipsis pastoribus commendatur, certe non 
in sacris, attamen in multis ad fidem pertinentibus, prout sunt principia 
ordinis moralis, philosophici immo et religiosi. Si quaedam unio « omnium 
in Deo credentium » legitime commendatur, quanto magis commendanda 
est unio christianorum bonae fidei et bonae voluntatis. Haec autem 
cooptata relaxatio videtur extendi debere, salvo Oecumenici Concilii et 
Romani Pontificis iudicio, ad omnia quae non iure divino prohibentur. 


II. Unificatio iurisdictionis in eodem territorio 

Secunda via videtur esse unificatio iurisdictionis in eodem terri¬ 
torio. Sunt enim nunc in Oriente tot ecclesiae quot ritus. Non tamen 
ita fuit antiquitus, nec ibi, ut videtur, standum est semper. 

Est enim error iuris, et factum antiquiori Traditioni contrarium, 
quod pluribus iurisdictionibus subiciatur idem territorium, vel quod 
sint in eadem sede plures sedentes. Ubi adest communio fidei et caritatis, 
non est ratio multiplicandi iurisdictiones, quae de facto non multipli¬ 
catae sunt antiquitus, nisi per haeresim aut schisma. Usus liturgicus, 
licet diversus, nunquam habitus est ut sufficiens ratio multiplicandi 
iurisdictiones. Sed inde a constitutis ecclesiis recenter unitis, aberratio 
facta est regula, et grave discrimen instauratum est inter Orientem 
et Occidentem, ubi usque adhuc non admittitur iurisdictionum multi¬ 
plicitas. 

Est etiam de facto inconveniens quod idem territorium pluribus 
iurisdictionibus subiciatur. Ubi enim adsunt plures communitates, si 
non fervet caritas, facilius fit communitas, non Ecclesia sed secta. 
Nonne ipsae orientales ecclesiae multo magis videntur et dicuntur 
« nationes » quam ecclesiae? Non autem sunt in Ecclesia Christi « na¬ 
tiones » etiam in humanis, a fortiori esse non debent in divinis. 

Quae si considerantur, sequentes conclusiones sequuntur: 

1. Admissa multiplicitate iurisdictionum ratione diversitatis usus 
liturgici, regula uniformiter applicanda est in Occidente sicut in Oriente, 
et legitimum fit votum Orientalium habendi in Occidente (v. g. in Ame¬ 
rica) propriam hierarchiam, sicut omnes in Oriente, non exclusis latinis, 
propriam hierarchiam habent. Secus videntur Orientales esse in Ecclesia 
fideles non pleni iuris, illorum ius esse ius particulare. 

2. Multiplicitate autem non admissa, sicuti est nunc in Occidente et 
ubique fuit antiquitus, deveniendum est etiam in Oriente ad unitatem 




410 


LIBANUS 


iurisdictionis et regiminis, inter Catholicos, primo, quo res fiet faci¬ 
lior cum acatholicis. Communio fidei et caritatis, apte exprimitur uni¬ 
tate iurisdictionis et ubi haec non adest, multis periculis offenditur 
illa. « Ritus » ex se est expressio cultus, non autonomiae tabula, et 
fideles, licet diversi ritus, Eiusdem Ecclesiae, non oppositarum nationum 
vel sectarum, membra sunt. Ideo ad vitanda scandala, ad regimen Ec¬ 
clesiae recte reintegrandum et ad caritatem promovendam, coram aliis 
christianis, haec unitas urgenda est, non obstantibus difficultatibus etiam 
maximis, quae occurrere possunt, et quae omnes non sunt insolubiles, si 
ipsi Pastores exemplum dant evangelicae renuntiationis. Unitati iuris¬ 
dictionis non offendunt nunc particularitates liturgicae ritus Lugdu¬ 
nensis, Milevitani, Mosarabici immo et Orientalis in Occidente, cur in 
Oriente idem esse non potest? 

3. Unitas iurisdictionis apte praeparatur unitate disciplinae. Salva 
distinctione liturgica, non videtur cur, in alia materia, tam frequentissime 
recurritur ad ius particulare, Ius « particulare » est semen divisionis, et 
olim non fuerunt tot iura particularia. Inde conversio ad unitatem non 
est necessario novitas, nec ipsi dissidentes novitatem respuunt nisi quia 
fit, ipsis inconsultis. Novitati quae fieret « ad normam » ut dicunt con¬ 
sentirent, exclusis gravioribus quae, secundum illos, ad depositum perti¬ 
nent et de quibus non curavit Romana Ecclesia. 

III. Promulgatio constitutionis « de Episcopis » 

Tertia via videtur esse promulgatio constitutionis « de Episcopis ». 
Gravissima enim novitas, secundum dissidentes, et certe principalior obex 
contra unionem, est definitio Primatus Romani Pontificis a Concilio 
Vaticano facta. Ipsum primatum minus contestarentur, si illius exerci¬ 
tium esset « leve », ut debet esse Christi iugum, admodum quo exerce¬ 
batur ante schisma byzantinum. Est enim commune inter dissidentes 
praeiudicium, quod episcopus catholicus iam non est verus pastor et 
verum caput suae ecclesiae, sed merus executor absolutae voluntatis 
Romani Pontificis immo et Romanorum Dicasteriorum. Sed haec non 
est fides Ecclesiae, nec ipsius Concilii Vaticani doctrina, quod si inter¬ 
ruptum non fuisset, constitutionem « de episcopis » promulgasset, ad 
exponendam totam doctrinam de regimine Ecclesiae. Unde ne amplius 
male intelligatur doctrina et difficilior reddatur unio, perutile immo et 
necessarium videtur opus Vaticani interruptum adimplere, constitutio¬ 
nem «de episcopis» promulgando quae simul exponeret episcopo¬ 
rum iura divina, et sedium patriarchalium iura traditionalia et ecclesiasti¬ 
ca, his omnibus collatis cum iuris dispositionibus, in Occidente vigenti- 



ARCHIEPISCOPUS TYRENSIS MARONITARUM 


411 


bus, praesertim inde a tempore byzantini schismatis. Quo facto, regimen 
Ecclesiae plene et recte stabilietur, confusiones sive ex una sive ex alia 
parte solventur et fratres separati magis ac magis in Ecclesia Catholica 
videbunt propriam Ecclesiam et Matrem. 

IV. Circa modum formulandi fidem 

Ultimum tandem votum quod magis facit ad unionem mentium in 
genere, ordinem habet ad doctrinam circa modum formulandi fidem, 
eamque mentibus huius temporis magis accomodandi. Id enim quod 
dicunt « la pensee moderne » videtur exerceri inde a tempore Tridentini, 
saltem quoad formam, extra lucem Christianae veritatis. Cuius facti 
multae afferri possunt rationes, ex quibus non excluditur cura theolo¬ 
gorum et Magisterii exprimendi depositum formulis scholasticis, aliis 
exclusis. Unde formula fidei facta est modernis impervia, immo ab 
ipsis theologis non semper recte intelligitur. Moderni autem aliique 
omnes, qui aliam traditionem culturae ac graeco-latinam colunt, nec 
in ignorantia nec in errore suo derelinquendi sunt. Est enim doctrina 
Christi lumen mentibus et Magisterii est invigilare ut luceat et mentes 
illuminet. Unde ad promovendum laborem theologicum, qui, invigi¬ 
lante Magisterio, veritatem exprimat modo mentibus omnium homi¬ 
num accomodato, non sine utilitate videtur fieri declaratio affirmans 
formulam fidei quae occurrit in declarationibus et canonibus conciliorum 
non esse ex se nec exclusiva, nec exhaustiva: non exclusiva scii, alius 
formulae quae idem, alio modo, diceret, secundum novas categorias extra 
scholasticas alius philosophiae, dummodo non sit erronea; nec exhausti¬ 
va scii, totius veritatis, nam conciliorum declarationes, licet irrefor¬ 
mabiles, persaepe formulantur ad errorem determinatum excludendum 
et veritatis determinatum aspectum exprimendum. Ex cura servandi de¬ 
positum, non deponenda est cura illud exponendi « omnibus homi¬ 
nibus » cuiuscumque culturae et traditionis philosophicae. 

Omnia in hoc voto exposita nobisque inter dissidentes viventibus 
experientia suggesta, ad hunc tantum finem tendunt ut illis via accedendi 
ad Fidem Catholicam aperiatur et, adiuvante Dei gratia, hora ab Eo 
praevisa, fiat unum Ovile et Unus Pastor. 


Omnes sequuntur subsignationes 



412 


LIBANUS 


12 

Exc.mi P. D. AGAPIOS S. NAOUM 
Archiepiscopi Tyrensis Melchitarum (Tyr) 

Qui responsum dedit una cum 

B. P. D. MAXIMO IV SAIGH 

Patriarcha Antiocheno Melchitarum 1 

13 

Exc.mi P. D. EFTIMIOS YOUAKIM 
Episcopi Mariannensis (Zahleh e Furzol) 

Qui responsum dedit una cum 

B. P. D. MAXIMO IV SAIGH 

Patriarcha Antiocheno Melchitarum 2 


14 

Exc.mi P. D. PAULI BERTOLI 
Archiepiscopi tit. Nicomediensis, Nuntii Ap. in Libano 

Beirut, 28 novembre 1959 

Eminenza Reverendissima, 

Durante la seconda meta di agosto mi giunse il venerato Officio 
n. 1 C/59-1676 coi quale Vostra Eminenza nelPinviarmi copia della 
Lettera Circolare, dei 18 giugno precedente, ai Padri dei futuro Con¬ 
cilio, mi invitava a far conoscere il mio pensiero sulPavvenimento an- 
nunziato dal S. Padre Giovanni XXIII. Ho atteso finora a rispondere 
perche, appena arrivato nel Libano, volevo, tra 1’altro, prender tempo 
per conoscere piu da vicino le idee di questa Gerarchia e le reazioni 
delPopinione pubblica. 

L’iniziativa della celebrazione di un Concilio e stata accolta anche 


1 Cf. pp. 451-462. 

2 Cf. 1. c. 



NUNTIUS AP. IN LIBANO 


413 


qui, com’e noto, con sodclisfazione e 1’accenno alia riunione dei cri- 
stiani ha suscitato naturalmente curiosita, speranze e preoccupazioni 
che non mancheranno di portare i loro frutti. Gli ecclesiastici ed i cat- 
tolici che si interessano dell’« ecumenismo » interpretano il Concilio 
come un segno favorevole per le loro attivita ed anche tra i non catto- 
lici 1’iniziativa e vista con simpatia: tutti, poi, pensano che si stia deli¬ 
neando un cambiamento positivo per un riavvicinamento delle diverse 
Chiese. Nello stesso tempo, si ha 1’impressione di un certo irrigidimento 
in qualche ambiente ecclesiastico ortodosso, preoccupato di perdere le 
proprie prerogative in caso di una riunione. Le enormi difficolta, tut- 
tavia, che anche i profani cominciano ad intravedere e, d’altronde, le 
dichiarazioni che stanno riportando la celebrazione dei Concilio alia 
sua vera funzione, hanno gia calmato i facili entusiasmi e dovrebbero, 
togliendo la base ai timori, non fornir piu un pretesto per una ri- 
presa di antipapismo. 

Per quanto riguarda questo problema, il Libano contrariamente a 
quanto la sua posizione lascerebbe pensare, non sembra sia in condi- 
zione di portare un contributo notevole. Come altrove, infatti, que¬ 
sto clero non e in generale psicologicamente e intellettualmente pre- 
parato per facilitare l’avvicinamento e gli ortodossi, dal canto loro, 
sono piuttosto ostili ai loro confratelli di rito. E, tuttavia, opinione co- 
mune che 1’atteggiamento benevolo dei S. Padre su un piano che ap- 
parisce piu umano e meno rigido ha creato un’atmosfera di vera sim¬ 
patia. 

Dalle risposte della Gerarchia inviate costi attraverso questa Nun- 
ziatura, si rileva, il desiderio che il Concilio possa fare qualcosa di 
positivo in favore dell’unione. Nello stesso tempo e risorta la preoc- 
cupazione delle prerogative e dei diritti dei Patriarcati che alcuni 
vorrebbero definiti e riconosciuti pienamente come condizione per aprire 
la via al ritorno degli ortodossi. Coloro che piu si agitano, sono come 
in passato, i greci melchiti, ma anche il sinodo siro, il Patriarca Maro¬ 
nita ed alcuni Vescovi dello stesso rito si riferiscono a questo problema 
che, sebbene in maniera diversa, vorrebbero vedere risolto. 

Un altro punto sui quale Vescovi e clero dei diversi riti — latino 
compreso — insistono e la « communicatio in sacris », che dovrebbe 
esser permessa in tutte le materie nelle quali non vi sia un impedi¬ 
mento di diritto divino. 

Circa, poi, il Codice Canonico Orientale, che ha suscitato pareri 
diversi e, com’era da attendersi, non poche critiche, si chiede che lo 
studio ed il riesame venga rimandato — com’e ormai ufficialmente am- 
messo — al Concilio stesso. 



414 


LIBANUS 


Qualche Prelato accenna alPopportunita di una internazionalizza- 
zione della Curia Romana tale che sia, anche esternamente, piu tan¬ 
gibile e visibile ed i Greci in particolare propongono cbe i Patriarchi 
concorrano alia elezione dei Sommo Pontefice. Codesti e simili desi¬ 
deri, non esclusivi degli orientali, sono molto sentiti in queste regioni, 
anche perche dagli ortodossi viene sempre sollevata come un’obiezione 
per una riunione. 

Codesti sono i principali desiderata connessi coi riti orientali, e 
che Pannunzio dei Concilio ha reso di maggiore attualita, che si vor- 
rebbero veder discussi, e per quanto possibile, definiti. 

Per quanto riguarda, poi, i problemi di ordine generale, ci si 
augura che il Concilio sara preparato con tutta la calma ed il tempo 
necessario. Si spera pure che non verranno dichiarati nuovi dogmi 
ne nuove feste sia in onore di qualche Mistero sia in onore di qualche 
Santo. Nel felice sviluppo, infatti, della liturgia e dei pensiero catto- 
lico sembra giunto il momento di fare una sosta e di rivedere tutte 
quelle devozioni che sono venu te ad appesantire i libri della preghiera 
pubblica e che non rispondono piu ai bisogni attuali delle anime. 

Seguendo, inoltre, lo spirito della umilta e della semplicita, si pensa 
che lo stile degli anatemi e la fulminazione di pene potra esser attenuato 
e magari nella maggior parte dei casi soppresso. 

Nella revisione dei Codice di Diritto Canonico sara forse opportuno 
adottare dei principi piuttosto ampi in modo che le prescrizioni siano 
pratiche, oggettive e adattate alPepoca. Si eviterebbe cosl la ripeti- 
zione di idee venerande che, aneor prima della promulgazione, sarebbero 
lettera morta. Si ridurrebbe anche l’uso delle dispense e delle eccezioni 
che appesantiscono oggi la disciplina generale della Chiesa. 

E desiderio comune che il futuro Concilio porti in fondo la co- 
stituzione « de Ecclesia », sospesa nel Vaticano dei 1870 e sviluppi la 
dottrina dei Corpo Mistico. Cio mettera nella vera luce i principi sui 
Primato ed in rilievo quelli sui Vescovi e potra aprire ai laici nuovi 
campi di apostolato in aiuto dei clero. Oltre ai benefici immensi che 
ne verranno per il governo interno della Chiesa e la sua attivita, lo 
studio di questa dottrina togliera di mezzo tanti malintesi. 

Nel campo sociale, morale, internazionale, dell’educazione della 
gioventu, degli studi biblici, delle relazioni tra la Chiesa e lo Stato e 
negli altri problemi di attualita sui quali esistono da Leone XIII un nu¬ 
mero ragguardevole di documenti pontifici, il Concilio potra mettere a 
punto una dottrina sempre piu rispondente alia realta. Sara, pero, neces¬ 
sario che prudentemente verigano scartate quelle idee e quei postulati 
che, pur essendo corollari di principi piu vicini alia scolastica tradi- 



EPISCOPUS TIT. ARCENUS 


415 


zionale, non rispondono alie esigenze dell’evoluzione e dello sviluppo 
della umanita. Verranno evitate cosl tante decisioni in materia bi- 
blica, storica ecc. che i fatti potrebbero smentire con danno della 
religione. 

Pregando il Signore per un successo pieno della felice iniziativa dei 
Papa Giovanni XXIII, mi chino al bacio della Sacra Porpora e mi con- 
fermo, con i sensi dei piu distinto ossequio e della piu profonda ve- 
nerazione, 

di Vostra Eminenza Reverendissima 
umil.mo dev.mo obbl.mo 

€B Paolo Bertoli 
Arcivescovo tit. di Nicomedia 
Nunzio Apostolico 

15 

Exc.mi P. D. IOANNIS CHEDID 

Episcopi tit. Arceni, Vicarii Patriarchalis Antiocheni Maronitarum 

Bekorki, die 30 septembris 1959 

Eminentissime Domine, 

Venerandas litteras Eminentiae Tuae de futuro Concilio Oecume- 
nico magno cum gaudio accepi magnaque sollicitudine perlegi, et veniam 
peto si adiuncta specialia responsionem meam hucusque tardarunt. 

In primis, carum mihi venit profundam meam devotionem expri¬ 
mere erga Urbem, ubi studia fideliter perfeci, et maxime erga Sanctam 
Sedem, quae paterno animo supra me populumque meum constanter per¬ 
vigilat, quapropter Eminentiam Tuam Reverendissimam humiliter rogo 
ut faveat sermonem meum considerare uti provenientem e devotissimo 
animo veri filii Romanae Ecclesiae. 

Nolo hic de variis quaestionibus doctrinalibus vel disciplinaribus in¬ 
quirere, de quibus certe certius plura vota iam formulata sunt; sed suffi¬ 
cit mihi proponere hic aliquas animadversiones, omni cum libertate atque 
sinceritate, circa « gubernium » in Ecclesia, et sane: 

Quod Ecclesia Christi sit una unitate fidei et supremi regiminis, 
nemo negare audet. Quod Ecclesia sic dicta orientalis unam eandemque 
Ecclesiam Catholicam constituat cum Ecclesia occidentali, non minus 
patet. Quod tamen omnia quae sunt occidentalis vel orientalis Ecclesiae 



416 • 


LIBANUS 


ipso facto pertineant totaliter ad « Unam, Sanctam, Catholicam et Apo- 
stolicam Ecclesiam » omnes fateri debent. 

Divisio autem Ecclesiae in occidentalem et orientalem non est nisi 
effectus quorumdam elementorum extrinsecorum, quorumdam factorum 
historicorum nec non diversorum morum populi in diversis regionibus 
degentis. Quae omnia essentiam Ecclesiae tangere minime possunt. 

De facto tamen, et decursu temporis, Ecclesia orientalis a vita Ec¬ 
clesiae universalis tamquam separata fuit, sive ratione angustiae tem¬ 
porum, sive ratione schismatum in quibus maxima Orientalium pars 
versata est. Exinde pars catholica inter Orientales quasi in margine Ec¬ 
clesiae vivit, dum alia pars, catholica, extra Ecclesiam prorsus mansit. 

Qua de causa, ad veram Ecclesiae Christi unitatem restaurandam 
atque stabilem reddendam, requiritur quod tota Ecclesia orientalis et 
omnia quae sua sunt, in sinum unicae ac universalis Ecclesiae plene re¬ 
dintegrentur. Haec redintegratio necessaria est ad catholicitatem Eccle¬ 
siae manifestandam et ad conversionem acatholicorum facilius promo¬ 
vendam. 

Ad huiusmodi redintegrationem perficiendam tres requiruntur con¬ 
ditiones, nempe: 

I. Auctoritatis Patriarchatuum orientalium, quoad regimen Eccle¬ 
siae universalis, in pristinum statum restitutio. 

II. Hierarchiae iurisdictionis in eodem territorio unificatio. 

III. Discrepantiae et oppositionis inter varios Ritus mitigatio, et 
quidem: 

I. De Patriarchatibus orientalibus 

De veneratione Sedium Patriarchalium Orientis deque eorum mo¬ 
mento, sive historico sive reali, in constitutione sociali Ecclesiae, nullum 
dubium habetur. Deinde Sancta Sedes omni cura in Communitates orien¬ 
tales semper incubuit eisque multas donationes, decursu temporis, lar¬ 
gita est. Attamen, nec veneratio quidem neque cura et donationes suffi¬ 
ciunt ad dicendum quod Ecclesia orientalis est vere et proprie particeps 
vitae Ecclesiae universalis. 

Patriarchae enim Sedium orientalium sese vident uti alienos a regi¬ 
mine totius Ecclesiae. Immo aliquam degradationem, ut ita dicam, a 
priore sui status passi fuisse videntur. Nam in ordine hierarchico quem 
ius novissimum sancivit, ipsi veniunt post Cardinales, Nuntios, Inter¬ 
nuntios (licet hi caractere episcopali careant) et, quibusdam in casibus, 
post ipsos latini ritus Episcopos. Deinde, dum fideles ritus orientalis in 
territorio occidentali degentes plene subduntur Hierarchiae latinae, fide¬ 
les ritus latini, intra limites Patriarchatuum orientalium degentes, pro- 



EPISCOPUS TIT. ARCENUS 


417 


prium Hierarcham latinum e contra habent, a iurisdictione Patriarchae 
loci plene independentem. 

Haec omnia et similia, dum Orientalibus catholicis iniuriam faciunt, 
Orientalibus acatholicis « petram scandali » et magna conversionis im¬ 
pedimentum constituunt, eo quod Orientales considerari videntur uti 
christiani inferioris ordinis. 

Propterea maxime expedire puto quod Patriarchae orientales tanta 
auctoritate augeantur ut in pristinum sui statum aliquo modo restituan¬ 
tur, et in regimine Ecclesiae universalis partem, quae dignitati vere pa- 
triarchali convenit, realiter habeant. In actuali rerum statu, et conside¬ 
rato regimine « centralistico » quod nunc viget in Ecclesia, optima pro¬ 
blematis solutio haberi potest, si Titulares Patriarchatuum orientalium 
Cardinales « ex Ordine Patriarcharum » creabuntur-. 

In gremio Sacri Collegii ita introducti, Patriarchae orientales par¬ 
tem habere possunt in Summi Pontificis electione, et in Ecclesia univer¬ 
salis regimine. Hoc modo venerabiles Sedes Patriarchales Orientis ali¬ 
quam « rehabilitationem » habuisse dici possunt. Hoc modo facilius di¬ 
minuitur illa oppositio inter Ecclesiam .orientalem et Ecclesiam occi¬ 
dentalem, et amplius locum habere non poterit erronea illa conceptio, 
iuxta quam Patriarchatus Orientis eiusdem iurisdictionis ordinis essent 
ac Patriarchatus Occidentis, seu Pontificatus Romanus. Quae conceptio 
vera radix est omnium schismatum in Oriente. 

II. De unijicatione Hierarchiae 

Ex unitate essentiali Ecclesiae naturaliter decurrit unitas iurisdictio¬ 
nis. Proinde unica Hierarchia in eodem territorio haberi debet, quid¬ 
quid sit de ritu fidelium in illo territorio degentium. Nam diversitas 
rituum semper in Ecclesia habita est, multiplicitas vero Hierarchiae 
in eodem loco dicenda est quaedam innovatio et quidem valde odiosa. 
Immo una sedes cum pluribus sedentibus monstrum esse antiquitus di¬ 
cebatur. Multiplicatio iurisdictionis non nisi deficiente communione 
fidei et caritatis antiquitus locum habuit. Recens tamen, occasione con¬ 
versionis quorumdam fidelium ex haeresi vel schismate, introducta fuit 
multiplicitas Hierarchiae in eodem loco. Haec tamen multiplicitas, teste 
experientia, recto regimini valde obest, et magnam scandali causam con¬ 
stituit, tam pro fidelibus quam pro ipsis infidelibus. 

Ideo ad regimen Ecclesiae recte restaurandum et ad caritatem inter 
fideles promovendam, urgenda est unificatio Hierarchiae in eodem ter¬ 
ritorio. Difficultates, quae huic unificationi obesse videntur, non sunt 
invincibiles, dummodo Pastores exemplum praebeant evangelicae solli¬ 
citudinis. Nonne caritas Christi omnes urgere debet? 


27 (II d) 



418 


LIBANUS 


III. De varietate Rituum 

Ad vincendas difficultates, quae contra unificationem Hierarchiae in 
eodem loco militant, maxime prodest mitigatio discrepantiae et oppo¬ 
sitionis inter diversos ritus. Multiplicatio enim iurisdictionis in eodem 
loco originem trahit ex eo quod ritus ut Ecclesia, propriam Hierarchiam 
et propriam disciplinam habens, sumptus est. Sed ritus essentialiter 
non est nisi expressio cultus, seu liturgia, et semper sub influxu morum 
fidelium sese habet. 

Varietas rituum uti liturgia, pulchritudinis signum et catholicitatis 
demonstratio in Ecclesia est. Sed ista varietas rituum est vera scandali 
petra quando iurisdictionis multiplicitatem in eodem loco vocat, quia 
dividit homines in castris, et eorum superbiam continuo excitat. 

Quapropter ritus considerandus est tantummodo uti expressio cul¬ 
tus seu uti liturgia, non vero uti communitas fidelium propriam disci¬ 
plinam propriamque hierarchiam habens. Itemque discrepantia vel op¬ 
positio inter diversos ritus ita mitiganda est, ut cuiusque ritus minister 
possit alieno ritu liturgiam perficere, dummodo ipse rite digneque id, 
iudicio Hierarchae loci, obire valeat. 

Hoc modo potest salvari vera Ecclesiae unitas et catholicitas; oppo¬ 
sitio inter varias ecclesias vel communitates fidelium facilius diminui¬ 
tur; et via ad conversionem acatholicorum facilius aperitur. 

Tandem haec omnia quae hic scripsi, venerandae Commissionis An- 
tepraeparatoriae et Patrum futuri Concilii Oecumenici meliori iudicio 
humiliter submitto; et interea omni quo par est obsequio, Eminentiam 
Tuam Reverendissimam prosequor meque profiteor 

ffi IOANNES CHEDID 
Episcopus tit. Arcenus 

Vicarius Patriarchalis Antiochenus Maronitarum 


16 

Exc.mi P. D. GREGORII E. JARJOUR 
Episcopi tit. Larissensis in Syria 
Auxiliaris Patriarchae Antiocheni Syrorum 

die 28 augusti 1959 

Eminentissime Princeps , 


Feria tertia, die 4 mensis augusti 1959 accepi, Tuae Eminentiae 
Ill.mae ac Rev.mae litteras e Civitate Vaticana emissas die 18 iunii 1959, 
Prot. n. 2626 1 C/59. 



EPISCOPUS TIT. LARISSENSIS IN SYRIA 


419 


Mihi magnus honor et magnum gaudium est, scire Eminentiam 
Tuam esse Praesidem Pontificiae Commissionis Antepraeparatoriae pro 
Concilio Oecumenico quia fuisti meus professor, « in re liturgica » in 
Pontificio Collegio Urbano « De Propaganda Fide » inter annum 1919 
et 1923. Quoad consilia, episcopus alumnus, non debet dare Em.mo Suo 
Professori et nulla habet. Quoad autem Vota, tenetur omnis clericus 
et omnis christianus rogare ut Deus Omnipotens, longam vitam det Sum¬ 
mo Pontifici, Dulci Vicario Christi in terra, ad Divinae Providentiae desi¬ 
deria et voluntatem, adimplendum et ad videndum oculis suis, Eccle¬ 
siae Christi filiorum unionem completam (ad maiorem Dei gloriam, pa¬ 
cemque et salutem omnium fidelium). 

Animadversiones demum, tenetur omnis futurus Pater Concilii fa¬ 
cere, ad animarum bonum publicum et Ecclesiae Universalis triumphum. 

Propterea cum sinceritate et libertate opinionem meam propriam 
exprimo: 

1. Quod spectat omnes fideles mundi Catholicos: 

a) Necessarium est colligere, redigere et confirmare in uno libro, 
decisiones, normas, renovationes et leges cuiusque generis. 

b) Opportunum est unificare leges, habitudines et traditiones 
necnon festa et ieiunia, Ecclesiarum Orientalium diversorum rituum, 
in quantum fieri potest, ut regnet inter Ecclesiam Latinam et Orienta¬ 
lem, harmonia perfecta, sincera fraternaque. 

c) Declarare, clare et specifice, iura et privilegia ac obligationes 
omnium ecclesiarum, ut non creetur abyssus magnus inter Ecclesias 
Orientales catholicas et Ecclesias Orientales separatas. 

2. Quoad ecclesias separatas. 

a) Necesse est preces imponere in « Urbe et Orbe » in om ni bus 

ecclesiis, oratoriis et conventibus, ante Concilium et perdurante Conci¬ 
lio Oecumenico, pro unione fratrum omnium in una familia Dei et 
Christi. - . ' • . ' 

b) Aliquod opusculum imprimere in quo exponantur veritates 
fundamentales dogmaticae et morales quas nemo potest mutare, et aliae 
quaestiones differentes inter Ecclesiam Catholicam et ecclesias separa¬ 
tas. Doctrina Catholica exponenda esset cum argumentis historicis, 
scripturalibus, patristicis, cum brevitate necessaria et caritate maxima. 

c) Istae quaestiones notae, inter nos et fratres nostros separatos 
sunt: 1) Primatus et infallibilitas Romani Pontificis; 2) Processio Spi¬ 
ritus Sancti; 3) Panis azimus et fermentatus; 4) Transubstantiatio Sa- 



420 


LIBANUS 


cramentalis; 5) Communio sub specie unica; 6) Communio infantium; 
7) Purgatorium; 8) Felicitas Sanctorum; 9) Baptismus per infusionem 
et aspersiones; 10) De Immaculata Conceptione; 11) De matrimonio. 

Inter praefatas quaestiones, principalis quaestio est: Primatus Ro¬ 
mani Pontificis suaque Infallibilitas. 

Nota. — Die 1 octobris 1959 adunabit episcopos in Synodum epi¬ 
scopalem, Em.mus Dominus Cardinalis Ignatius Gabriel Tappouni, Pa¬ 
triarcha Antiochenus Syrorum et dabunt in tempore suo, responsum 
collegialem. 1 

Nota 2. — Recursum habui consilio aliquorum virorum peritorum 
circa aliquas quaestiones et colligere potui sequentes notas: 

1. Opportunum vere est ut fundamentum unionis cum fratribus 
orthodoxis separatis sit super octo prima concilia oecumenica locum 
habentes sub praesidentia delegatorum Summi Pontificis, ultimum autem 
Concilium locum habuit anno 786, speciatim etiam super Concilium 
Florentinum locum habentem anno 1438, sub Pontificatu Eugenii IV Pa¬ 
pae, et cum assistentia Patriarchae Constantinopolitani. 

2. Quaestiones definitae a Summis Pontificibus « Motu Proprio », 
aut in Concilio Tridentino, aut Vaticano erunt obiectum discussionum 
futurorum a parte. Aut enim declaratur ecclesiam orientalem separatam 
non esse obligatam ut conformetur talibus quaestionibus, sicut in casu 
publicationis actorum Concilii Tridentini, quibus nostri fratres sepa¬ 
rati non erant obligati, per textum explicitum, sicut etiam catholici 
Orientales cum latinis occidentalibus ipsis non erant obligati, nisi in 
regionibus ubi acta concilii erant publicati in modo officiali, et usque 
nunc in diebus nostris, nemo tenetur, in regionibus Europae ubi publi¬ 
catio non facta fuit. 

3. Ecclesiae Orthodoxae separatae non erunt obligatae ad totam 
legislationem quam Ecclesia Romana aut SS. Summus Pontifex edit ad 
ecclesias Orientales unitas cum Roma, nisi ipsaemet ecclesiae separatae 
adoptent totam istam legislationem, aut aliquam partem convenientem 
ipsis. 

4. Pariter, nova legislatio generalis in administratione Ecclesiae, 
quae non fuit elaborata in Synodo ecclesiarum catholicarum et ortho¬ 
doxarum separatarum, si unionem faciunt cum Roma, non obliget istas 
ecclesias separatas, nisi in Synodo Oecumenico locum habentes sub pre- 
sidentia S. Patris Papae aut sui delegati. 

5. Supprimantur Patriarchatus latini instituti a Sancta Sede in Ale- 
xandria, Ierusalem et Antiochia. 


Cf. pp. 391-392. 


1 



EPISCOPUS TIT. LARISSENSIS IN SYRIA 


421 


6. Recognoscere ecclesiis separatis, legislationem factam post se¬ 
parationem, sub conditione quod nihil contineant contrarium dogmati 
et moribus. 

7. Recognoscere et confiteri immediate, in I Sessione Concilii Oe- 
cumenici, ex parte SS. Papae, quod ecclesiae orthodoxae separatae a 
Patriarchatu Constantinopolitano et a caeteris Apostolici Patriarcbatibus, 
conservant facultates completas ad Consacrationem episcoporum, et or¬ 
dinationem sacerdotum, necnon distributionem Sacramentorum cum au¬ 
ctoritate episcopali super fideles. 

Vota ago, benedictionem Caeli super futurum Concilium adprecor, 
omni ex corde Sacram Purpuram osculo, petendo Tuam Benedictionem 
pro alumno tuo dev.mo in Christo 

© Gregorius E. Jarjour 
Episcopus tit. Larissensis in Syria 
Auxiliaris Patriarchae Antiocheni Syrorum 




PAKISTAN 




1 

Exc.mi P. D. LAURENTII L. GRANER 
Archiepiscopi Dacchensis (Dacca) 

N. 1378/59 17 septembris 1959 

Eminentissime Domine , 

In responsione ad impensam Tuam epistolam, Prot. N. 1 C/59-428, 
volumus offerre sequentia consilia et vota: 

1. Missa in lingua vulgari usque ad offertorium, et a communione 
(inclusive) usque ad finem Missae. 

2. Sacerdotibus occupatis in vita activa concedatur recitatio Brevia¬ 
rii in lingua vulgari. 

3. Breviarium magis complectatur officia temporis cum biennali cyclo 
lectionum scripturarum. 

4. In administratione Baptismi tollantur consuetudines sequentes: 
a) exsufflatio in faciem, b) tactus aurium et narium cum saliva, c) un¬ 
ctio in pectore cum oleo catechumenorum. 

Cum confirmatione, Eminentiae Tuae, precationum nostrarum pro 
successu Concilii et impensis animi sensibus, 

Eminentiae Tuae 
add.mus 

© Laurentius L. Graner 
Archiepiscopus Dacchensis 


2 

Exc.mi P. D. IOSEPHI OBERT 
Episcopi Dinajpurensis (Dinajpur) 

8 aprile 1960 

Eminentissimo Sig. Cardinale, 

Quando S. Ecc.za il nostro Vescovo, Mons. Giuseppe Obert, rice- 
vette la Sua, era gravemente ammalato. Da allora e ancora ammalato e 
dovette ritornare in Italia per cura. Dove si trova ancora. Io ricevetti la 
Sua seconda lettera di sollecitazione e credo opportuno rispondere diret- 



426 


PAKISTAN 


tamente anche perche il tempo stringe. D’altronde le osservazioni e desi¬ 
derata sono 1’espressione della volonta dei nostro Ecc.mo Vescovo da Lui 
parecchie volte espresse sia con me che con i Padri di questa Diocesi 
missionaria. 

1. Definizione chiara, adeguata ai tempi e universale delle leggi dei 
digiuno e dei riposo festivo. 

2. Riforma liturgica: 

a) Introduzione della lingua volgare (nazionale) eccetto che nelle 
parti segrete della S. Messa, nella forma dei Sacramenti e negli Esorcismi. 

b) Riforma, non solo delle Lezioni, ma anche della stessa struttura 
dei Breviario che oggi, nella maggioranza, non e piu una preghiera corale. 

c) Preparare un « Ius liturgicum » universale per la liturgia 
romana. 

d) Riforma dei Messale, specialmente in riguardo ai Vangeli do- 
menicali che gradatamente, durante 1’Anno liturgico, rispecchino tutta 
la vita e dottrina di Cristo. 

3. Facolta agli Ordinari di controllare 1’amministrazione e bilancio 
delle Opere tenute da Religiosi in Diocesi, come ospedali, scuole, tipo- 
grafie ecc. con facolta di imporre una determinata tassa percentuale e pro- 
porzionale per il bene della Diocesi o Opere diocesane, eccetto nel caso 
che il guadagno compensi il bilancio passivo di altre Opere caritative 
tenute dai Religiosi nella stessa Diocesi. 

4. Regolare 1’afflusso delle vocazioni nei vari Istituti religiosi cosi 
che si evitino furti di vocazioni e l’incettazione di esse con detrimento 
dell’autorita dei Pastori di anime locali, della carita e decenza tra i vari 
Istituti. 

5. Riforma e snellimento dei Dicasteri della Curia romana (per il 
matrimonio per esempio oltre a Propaganda sono competenti la S. Con- 
gregazione dei Sacramenti, della Chiesa Orientale e dei S. Uffizio; per 
l’amministrazione ecclesiastica sono competenti le SS. Congregazioni di 
Propaganda, dei Concilio, della Chiesa Orientale, dei Religiosi ecc.) con 
piu uniforme determinazione delle competenze. 

6. Semplificazione e adeguamento dei Diritto penale. Le scomuniche 
e le pene latae sententiae sono cosi tante che neppure i Sacerdoti le 
conoscono tutte, e altrettanto inutili per il fatto che 1’ignoranza scusa 
da esse. 

Prostrato al bacio della S. Porpora 

di Vostra Eminenza 111.ma e Rev.ma 
P. F. Ghezzi 

Vicario Generale della Diocesi di Dinajpur 



ARCHIEPISCOPUS EP. HYDERABADENSIS - ARCHIEPI SCOPUS KARACHIENSIS 427 


3 

Exc.mi p. d. iacobi c. van miltenburg 

Archiepiscopi Ep. Hyderabadensis in Pakistan (Hyderabad in Pakistan) 
N. 269/60 Hyderabad, 29 aprilis 1960 

Eminentissime Domine, 

In litteris diei 21 martii 1960 — Prot. N. 1 C/59-610-bis — rogor 
ut respondeam ad litteras quas Eminentia Vestra miserit die 18 iunii 
1959 ad omnes Exc.mos Episcopos atque Praelatos, qui in Concilium 
Oecumenicum ex iure vocantur. 

Cum omni libertate et sinceritate mihi videtur communicare ut: 

1. Simplificetur Breviarium. 

2. Adaptetur liturgia conditionibus localibus, praesertim in missio¬ 
nibus, ita tamen ut unitas cultus stricte praeservetur. 

3. Ut redigatur Codex luris Canonici secundum instructiones et 
decisiones post annum 1919 a S. Sede promulgatas. 

4. Ut S. Congregatio de Propaganda Fide reorganizetur. 

5. Similiter quoque Secretariatus Status modificetur ita ut eius 
servitium non reservetur exclusive pro clero saeculari; e. g. religiosus, 
etiam si per multos annos bene laboraverit in aliqua Legatione Ponti¬ 
ficia, non potest esse « di Ruolo ». 

Inclinatus ad osculum S. Purpurae, qua par est reverentia, remaneo, 

Eminentiae Vestrae addictissimus in Domino, 

ffi Iacobus C. Van Miltenburg 
Archiepiscopus Episcopus Hyderabadensis in Pakistan 

4 

Exc.mi P. D. IOSEPHI M. A. CORDEIRO 
Archiepiscopi Karachiensis (Karachi) 

N. 754/59 Karachi, 23 augusti 1959 

Eminentissime ac Rev.me Domine, 

Hisce certiorem Vos facio me recepisse litteras Em. V. Rev.mae, 
Prot. N. 1 C/59-667, datas die 18 mensis iunii nuper elapsi, an. 1959. 
Pergratum mihi est mittere hic inclusa quaedam desideria et vota 



428 


PAKISTAN 


quae cum consilio virorum ecclesiasticorum nostrae archidioecesis exa¬ 
ravimus, quaeque rogo ut Em. V. Rev.ma faveat accipere. 

Inclinatus ad S. Purpuram, omni quo par est obsequio, subsignor 


Eminentiae Vestrae Reverendissimae 
addictissimus in Domino 

ffi IOSEPHUS CORDEIRO 
Archiepiscopus Karachiensis 


I. Quoad Doctrinam 

Ut Constitutio de Ecclesia iam partialiter definita in Concilio Vati¬ 
cano terminetur specialem attentionem tribuendo: 

1) relationi inter magisterium personale et infallibile Romani 
Pontificis et magisterium universale Episcoporum; 

2) sacerdotio universali fidelium; 

3) necessitati coniunctionis cum Christo in Ecclesia ex parte in¬ 
fidelium ad salutem obtinendam secundum famosum illud adagium pa- 
tristicum: « Extra Ecclesiam nulla salus » et quomodo haec coniunctio 
intellegenda sit. 

II. Quoad Liturgiam 

1. Ut caeremoniae liturgicae ita tempori actuali adaptentur, ut re¬ 
vera secundum verba Concilii Tridentini « mentes fidelium per haec 
visibilia religionis et pietatis signa ad rerum altissimarum, quae in hoc 
sacrificio (sc. Missae) latent, contemplationem excitarentur » (Denz. 
943). 

2. Ut lingua vernacula in Missa sic dicta Catechumenorum introdu¬ 
catur ita ut haec pars Missae suam pristinam et originalem significatio¬ 
nem, sc. catecheseos et instructionis populi fidelis recuperet. 

3. Ut aboleantur certae caeremoniae quae hodierno tempore signi¬ 
ficationem amplius non habent, uti sunt signa crucis super species conse¬ 
cratas, unctiones in administratione Baptismi et alia huiusmodi. 

4. Ut detur Episcopis quaedam potestas adaptandi caeremonias con¬ 
suetudinibus et indigentiis loci et temporis, praesertim Episcopis in ter¬ 
ris Missionum, quoad ritum celebrationis matrimonii. 

III. Quoad Ius Canonicum 

1. Ut normae pro confessariis religiosarum simplificentur. 

2. Ut fusius determinetur quomodo verbum « quamprimum » in 
can. 770 de tempore Baptismi intellegendum sit. 



EPISCOPUS KULNENSIS 


429 


3. Ut tractatus de Indulgentiis reficiatur et adaptetur mentalitati 
hodiernae. 

4. Ut sacramentum Extremae Unctionis restauretur in suam pristi¬ 
nam naturam sacramenti graviter infirmorum et non limitetur ad illos 
tantum qui iri periculo mortis versantur. 

5. Ut Ordines Minores, cum eis nulla realis functio correspondeat, 
supprimantur. 

6. Ut impedimenta matrimonialia stricte ecclesiastica revisioni sub¬ 
mittantur et eorum numerus et extensio restringatur in conformitate 
cum actuali praxi dispensandi. 

7. Ut leges de abstinentia et ieiunio conformentur dispensationibus 
generalibus hucusque datis. 

8. Ut numerus iuramentorum quae nunc pro variis officiis requirun¬ 
tur, limitetur, praesertim quod attinet ad iuramentum sic dictum anti- 
modernisticum. 

9. Ut caput de prohibitione librorum reficiatur, saltem in hoc sensu 
quod index librorum prohibitorum modernizetur et quod certis personis 
detur generalis dispensatio in iure. 

10. Ut tractatus de delictis et poenis simplificetur et ita corrigatur 
ut poenae revera in casu incurrantur. 

11. Ut inquiratur circa opportunitatem restaurandi ordinem Diaco¬ 
natus ut functionem propriam in Ecclesia, praesertim ad supplendum 
hodiernum numerum insufficientem sacerdotum tam in regionibus iam 
Christianis quam in terris Missionum. 

© IOSEPHUS CORDEIRO 
Archiepiscopus Karachiensis 


5 

Exc.mi P. D. DANTIS BATTAGLIERIN 
Episcopi Kulnensis (Khulna) 

Khulna, 3 septembris 1959 

Eminentissime Domine, 

Novissimus omnium animadversiones suggerere non auderem: ro¬ 
gatus tamen, haec pauca humiliter exponere ausus sum: 

1. Pascha D. N. I. C., si possibile, die dominica fixa celebretur ita 
ut kalendarium quoque sit fixum. 

2. E Rituali et Pontificali tollendae videntur, quaedam caeremoniae 



430 


PAKISTAN 


vel benedictiones quae nostris temporibus minus aptae iudicantur (v. g. 
exorcismus in ordine supplendi omissa super infantem baptizatum, usus 
vini, cineris, salis etc. in consecratione altaris, et similia). 

3. Commissio quaedam instituatur vel Congregatio cui specialiter 
commissa maneant ea omnia quae ad unionem Ecclesiarum fovendam 
spectant. Nunc temporis scissio fortius in animis et preiudiciis magis 
quam in doctrina stat. Et, ut plurimum, animus noster non est animus 
patris, sed filii qui numquam domum patris deseruit, erga fratrem mi¬ 
norem. 

4. Evangelia (et epistolae) dominicarum magis varia et selecta sint 
ita ut quotannis vel melius singulis trienniis principaliora dogmatis et 
moralis puncta ordinatim enucleare fas sit. 

© Dantes Battaglierin 
Episcopus Kulnensis 


6 

Exc.mi P. D. MARCELLI R. BUYSE 
Episcopi Lahorensis (Lahore) 

Lahore, 18 augusti 1959 

Eminentissime Domine, 

Ad Epistolam Prot, N. 1 C/59-714 ab Eminentia Vestra Reverendis¬ 
sima datam Romae die 18 iunii 1959 circa res et argumenta quae in fu¬ 
turo Concilio Oecumenico tractari possent liceat mihi respondere quod 
nullum huiusmodi argumentum mihi modo occurrit. Attamen, si quocum¬ 
que futuro tempore vel quovis modo aliquid ad bonum exitum huius 
quam maximi Concilii conferre possem, laeto animo magnaque cum solli¬ 
citudine praestarem et praestabo. 

Interim vero, Purpuram Eminentiae Vestrae Reverendissimae devo¬ 
tissime deosculans, subscribo 

Eminentiae Vestrae Reverendissimae 
filius add.mus 

ffi Marcellus R. Buyse 
Episcopus Lahorensis 



EPISCOPUS MULTANENSIS 


431 


7 

Exc.mi P. D. FRANCISCI B. CIALEO 
Episcopi Multanensis (Multan) 

Multan, 19 aprile 1960 

Eminenza Reverendissima, 

Mi voglia perdonare se non risposi a suo tempo alia venerata lettera 
N. 1 C/59-885 delTEminenza Vostra, e ho costretto Sua Eccellenza il 
Segretario della Commissione a mandarmi un sollecito. 

Se mi astenni dal mandare suggerimenti per il futuro Concilio fu 
principalmente per la convinzione di non avere un contributo particolare 
da poter portare, le poche idee che mi venivano in mente essendo assai 
comuni e certo molto meglio proposte da altri Prelati. 

In ossequio pero alPinsistenza delPEminenza Vostra, mi faccio un 
dovere di venire incontro ai Vostri augusti desideri. Solo chiedo venia 
se mi prendo la liberta di rispondere in Italiano, poiche ho perso la pra- 
tica di scrivere in Latino e non ho un segretariato che mi possa venire 
in aiuto. 

I. Vivendo in mezzo a non-cristiani, il problema della loro salute 
ci assilla in modo speciale. 

Assieme alPinvito alPunione che il Concilio si propone di inviare ai 
fratelli separati, Scismatici e Protestanti, ardirei proporre che si facesse 
arrivare un messaggio anche ai non-cristiani, mettendo in rilievo come an- 
che tra essi le anime di buona volonta che sinceramente credono e cercano 
di piacere a Dio possono salvarsi: « in omni gente qui timet eum et ope¬ 
ratur justitiam acceptus est illi » (Act. 10, 35). 

Cristo rimane sempre il Mediatore universale per tutti: la sua virtu 
redentiva raggiunge tali anime sincere in maniera spesso misteriosa per 
noi, ma sempre conforme al Suo Amore misericordioso che in tutta verita 
« vult omnes homines salvos fieri » (I Tim. 2, 4). 

II. Se vogliamo un maggior spirito cristiano nel popolo, prima condi- 
zione e che tale spirito sia davvero vissuto dalle persone consacrate a Dio, 
Sacerdoti e Religiosi. La loro vita sara sempre la prima e piu efficace pre- 
dicazione delPinsegnamento di N. S. Gesu Cristo. 

In essi si desidera spesso: 

1) una piu intensa vita spirituale. Tanti sembrano sovente travolti 
dalle attivita esterne e distrazioni di ogni genere, dando ben poca parte 
dei loro tempo alia preghiera e alPunione con Dio. 



432 


PAKISTAN 


2) piu distacco dalle idee e spirito dei mondo. Essere al corrente 
della vita e mentalita dei proprio tempo e necessario per poter avvicinare 
gli uomini e portarii a Dio, ma non troppo raramente e da temersi che 
anche anime consacrate si facciano dominare un po’ troppo da tali idee 
dei mondo, sino al punto di considerare quasi come sorpassato quel senso 
di disciplina e di rispetto alie autorita che sono sempre stati alia base 
della vita della Chiesa Cattolica; 

3) piu poverta e semplicita nella vita e nelle abitazioni. Anche 
ammettendo le esigenze della vita moderna, tanti palazzi di Prelati, di 
Padri e Madri Generali, di Istituzioni Religiose, come pure altre costose 
comodita, sembrano alie volte contrastare con la poverta predicata e pra- 
ticata da N. S. Gesu Cristo e cosi cara a tutti i Fondatori di Ordini Re¬ 
ligiosi. Inoltre un simile lusso non aiuta ad avvicinare il povero e Tope- 
raio, mentre eccita 1’ostilita e la cupidita degli estranei. 

III. Anche nelle Missioni la Liturgia dovrebbe essere la migliore pre- 
ghiera ed un mezzo d’istruzione per i fedeli. Degli adattamenti sono neces- 
sari per raggiungere tale scopo: 

1) si desidera un maggior uso della lingua locale, particolarmente 
nella parte catechetica della S. Messa e nel canto liturgico; 

2) i Vescovi potrebbero essere autorizzati, almeno in certi limiti, 
a semplificare alcune cerimonie (p. e. quando si richiede un gran numero 
di ministri), come pure a poter fare degli adattamenti che rendano i sacri 
riti meglio conformi alie capacita mentali dei popolo. 

IV. Semplificazioni nelle insegne e paramenti vescovili sembrano 
necessarie. Coi caldo tropicale diventa spesso praticamente impossibile 
fare un Pontificale. 

Anche le insegne extra-liturgiche, come croce pettorale, zucchetto, 
potrebbero essere riservate a funzioni ufficiali. 

Una certa autorita potrebbe essere lasciata ai Vescovi per introdurre 
modifiche nel vestito dei clero che lo rendano piu adatto al clima ed alie 
condizioni locali. 

Con i sensi di filiale devozione ho Tonore di professarmi, 

DelTEminenza Vostra Reverendissima 
umile servitore 

© Francesco B. Cialeo, O. P. 

Vescovo di Multan 



INTERNUNTIUS AP. IN PAKISTAN 


433 


8 

Exc.mi P. D. EMMANUELIS CLARIZIO 
Internuntii Ap, in Pakistan 

Karachi, die 25 augusti 1959 

Eminentissime Domine, 

Pro litteris die 13 iulii conscriptis (1 C/59-1679) quibus argumenta 
in futuro Concilio Oecumenico pertractanda etiam a me postulare di¬ 
gnatus es, sincero corde Tibi gratias ago. 

Libenter, facultate utens, humillime vota quae sequuntur, eximiae 
istius Commissionis examini proponere audeo, illud sperans quod Emi¬ 
nentia Tua aliqua consideratione digna ea iudicabit. 

1. Doctrina de salvatione animarum sub lumine Paulini effati« (Deus) 
omnes homines vult salvos fieri et ad agnitionem veritatis pervenire » 
(7 Tim. 2, 4) exponatur; et non-catholicorum in bona fide recte viventium 
exitum post mortem explicetur esse felicem posse. 

2. Catechetica expositio Fidei detur, temporis necessitatibus adap¬ 
tata. 

3. Ad solidam fidelium pietatem fovendam et ad efficacitatem aposto- 
latus promovendam, innovationes in Sacra Liturgia, largiori cum usu 
linguae vernaculae, caute tamen et prudenter, concedantur. 

4. Institutum quod reditum protestantium ad unitatem verae Eccle¬ 
siae Christi constanter et certa ratione foveat, aptiora studia promoveat 
et singulas sodalitates in variis regionibus ad hoc adlaborantes efficaciter 
dirigat, Romae constituatur, 

Novam Congregationem Romanam, ad instar Sacrae Congregationis 
pro Ecclesia Orientali, instituere, fortasse, utile erit. 

5. Opus missionale post-coloniali mundo adaptetur. 

6. Clerus saecularis ad laborem apostolicum in missionibus assumen¬ 
dum invitetur, etiamsi permansio singulorum sacerdotum in longinquis 
regionibus, ad tempus limitetur. 

7. Viae conversionis mahometanorum studio perquirantur. 

Institutiones ad doctrinam islamicam penitius cognoscendam opus 

dantes, maximis auxiliis corroborentur. 

8. Territorii ecclesiastici partitio nostris diebus necessitatibus adap¬ 
tetur: praesens in paroecias divisio examini subiciatur; unitas actionis 
dioecesium eiusdem Provinciae augeatur. Provinciae in Regiones fungan¬ 
tur. In eadem Natione ecclesiasticae circumscriptiones iuridico ligamine 
inter se roborentur. 


28 (II d) 



434 


PAKISTAN 


Conventus repraesentantium Episcoporum finitimarum Nationum 
passim habeantur. 

9. Congregationes Religiosae virorum et mulierum enixe invitentur 
mutuo adiutorio in labore apostolico esse. Conventus Superiorum eiusdem 
regionis, iuridica obligatione, statutis temporibus habeantur. 

10. Sorores Religiosae ad innovationes secundum necessitates tem¬ 
poris et loci adhibendas suadeantur. 

11. Infeliciter lapsis sacerdotibus maxima cum caritate porta redi¬ 
tus ad bonam frugem pateat; causae spiritualis naufragii studentur. 

12. Clericis in sacris obligatio sit librum meditationis quotidie legen¬ 
di per quadrantem, speciatim super contextum Sacrae Scripturae Divini 
Officii diei (cf. ex. gr. Mons. Angrisani, « In Matutinis Meditabor in Te; 
Meditazioni per ogni giorno delPanno suile lezioni scritturali dei Bre¬ 
viario ad uso dei Sacerdoti », Marietti, 1950). 

Obligatio, autem, recitationis Breviarii ad dimidiam horam immi¬ 
nuatur. 

13. Laici catholici magis magisque ad participationem in sacro apo- 
stolatu vocentur; eorum officia et iura plane describantur. 

Et illi in missionibus mittantur, post, autem, opportunam praepa¬ 
rationem. 

14. Una cum talari « clergyman » habitus pro omnibus ecclesiasticis 
approbetur; ita, tamen, ut distinctio a ministris protestantibus clare ap¬ 
pareat. 

Ut labores Tui pro totius Ecclesiae prosperitate feliciter eveniant, 
Sancti Spiritus auxilium per dies ferventi animo invoco. 

Optima faustaque omnia Tibi adprecor et sensus maximae devotionis 
profiteor 

Eminentiae Tuae Reverendissimae 
in Domino addictissimus 

© Emmanuel Clarizio 
Internuntius Apostolicus in Pakistan 



PALAESTINA 




1 

Exc.mi P. D. GEORGII HAKIM 
Episcopi Ptolemaidensis (Akka) 
Qui responsum dedit una cum 

B. P. D. MAXIMO IV SAIGH 

Patriarcha Antiocheno Melchitarum 1 


2 

B. P. D. ALBERTI GORI 

Patriarchae Hierosolymitani Latinorum (Gerusalemme) 

929/59 Jerusalem, die 1 septembris a. D. 1959 

Eminentissime Pater, 

Cum praeterito mense augusti in Sedem redii ex visitatione « ad li¬ 
mina », pergratum mihi fuit legere Epistolam Tuam diei 18 iunii 1959, 
Prot. N. 1 C/59-56, qua Eminentia Tua Reverendissima desideria Augu¬ 
sti Pontificis Ioannis XXIII fel. regn. quoad futurum Concilium Oecume- 
nicum patefaciebat. 

En vota et animadversiones quas Pontificiae Commissioni Anteprae- 
paratoriae pro Concilio Oecumenico submittere puto. 

I. S. Missae Sacrificium 

1. Concelebratio. Opportunum videtur concedere facultatem con¬ 
celebrandi, servatis servandis, Sacerdotibus latini ritus, praecipue occa¬ 
sione peregrinationum vel coetuum sacerdotalium. 

2. XJsus linguae vernaculae. Valde opportunum foret, ut usus lin¬ 
guae vernaculae concedatur pro ritu latino, non solum in Sacramentorum 
et Sacramentalium administratione, sed etiam prudenter in celebratione 
Augustissimi Missae Sacrificii, quando pro populo celebratur, pro ea 
parte Missae quae « Catechumenorum » vocatur, et pro illis partibus 
Missae « Fidelium » quae elata voce vel cantu dicuntur. 


1 Cf. pp. 451-462. 



438 


PALAESTINA 


3. Ordo Missae. Nonnulli putant bonum esse aliquas mutationes 
prudenter introducere in Ordinario Missae. V. gr.: restitui possunt ad 
« Kyrie, eleison » — ad intimiorem unionem inter Celebrantem et Fideles 
adstantes fovendam — « Preces litanicae » (diaconica) quae statutis die¬ 
bus in ritu ambrosiano et cotidie in ritu byzantino in usu sunt. 

Insuper distributio pericoparum Epistolarum et Evangeliorum ita 
fieri potest ut, certo annorum cyclo, integer textus Evangeliorum et Epi¬ 
stolarum legi possit. 

II. Matrimonii Sacramentum 

De forma Matrimonii. Ad bonum animarum tutandum et ad admi¬ 
rationem acatholicorum vitandam, mihi videtur praescripta C.I.C. circa 
« formam » Matrimonii reconsideranda esse. Opinor enim Matrimonia 
contracta contra praescriptum can. 1099 illicita potius quam invalida 
consideranda esse. 

III. Dies festi de praecepto 

Translatio festorum de praecepto. Ad vitanda peccata, existimo sal¬ 
tem sequentes dies festi de praecepto convenientius in diem dominicam 
transferri posse: Festum Ss.mi Corporis Christi, Immaculatae Concep¬ 
tionis B, V. M., Sancti Ioseph Sponsi B. M. V. et Beatorum Petri et 
Pauli Apostolorum. 

IV. leiunium et abstinentia 

1. XJnificatio dierum abstinentiae et ieiunii. Ne pia mens fidelium 
turbetur, mihi videtur opportunum, per legem generalem, dies ieiunii et 
abstinentiae statuere, qui a fidelibus omnium rituum catholicorum ser¬ 
ventur. 

2. Translatio abstinentiae. Item utile iudico ut Ordinariis locorum 
facultas tribuatur transferendi, quoties necessitas vel animarum utilitas 
id postulet, abstinentiam sextae feriae in alium diem infra hebdomadam. 

V. Varia 

1. Clerici ad statum laicalem reducti. Videtur praescriptum § 2 
can. 213 prudenter mitigandum esse, ut bono animae clericorum ad sta¬ 
tum laicalem reductorum provideatur. 

2. Vontifcale et Rituale Romanum. Videtur opportunum esse non¬ 
nullas benedictiones et consecrationes (Ecclesiarum, Altarium, etc.) ad 
breviorem formam reducere. Item aliae quaedam benedictiones in Rituali 
Romano Episcopis reservatae (cf. tit. VIII, cap. 20 et ss.) potius inter 
non reservatas enumerandae essent. 



DELEGATUS AP. IN IERUSALEM ET IN PALAESTINA 


439 


3. Vigilia Paschalis. Magis consentaneum videtur ut Vigilia pascha¬ 
lis non ante mediam noctem, sed summo mane diei Dominicae Resurrec¬ 
tionis incipiatur, ita ut circa auroram absolvatur. 

4. Nomen S. C. pro Ecclesia Orientali. Nonnulli putant melius vo¬ 
cari posse: « S. C. pro Ritibus Orientalibus ». 

Interim Sacram Purpuram osculans, quo par est obsequio me pro¬ 
fiteor 

Addictissimum in Christo famulum 
Eminentiae Tuae Rev.mae 

© Albertus Gori, O. F. M. 

Patriarcha Hierosolymitanus Latinorum 

3 

Exc.mi P. D. IOSEPHI SENSI 

Archiepiscopi Sardiani, Delegati Ap. in lerusalem et in Palaestina 
N. 3473/60 9 maggio 1960 

Eminenza Reverendissima, 

Non conosco le risposte date a suo tempo da questi Ecc.mi Vescovi 
(Gori, Gelat, Pasini, Capozzi, Assaf, Hakim) alia circolare dell’Eminenza 
Vostra Reverendissima N. 1 C/59-1694, non essendo esse passate per le 
mie mani. Non mi resta per tanto che di scrivere per mio conto. 

Ecco quanto mi permetto di far presente, con intera e filiale fran- 
chezza. 

Tra i numerosi argomenti che si potrebbero esaminare mi limito a 
indicare quelli suggeritimi dalla mia personale esperienza, fatta qui o nei 
miei precedenti posti. 

Ad umile awiso dei sottoscritto, sarebbe utile trattare i seguenti terni: 

I. Chiesa, 

II. Sacerdozio, 

III. Apostolato, 

IV. Laicato e apostolato dei laici, 

considerandoli non soltanto negli aspetti teologici, ma ancbe in quelli pra- 
tici, per potere fornire soprattutto, oltre gli opportuni orientamenti dottri- 
nali, stimolanti norme di apostolato e di vita cristiana. 

Pur stimando superfluo entrare nei particolari, tengo tuttavia a menzio- 
nare i seguenti punti. 



440 


PALAESTINA 


I. Circa la Chiesa 

1. Parrebbe utile approfondire 1’esame delle idee che i melchiti han- 
no sulla Chiesa, per vedere se non sia possibile, con Pautorita dei futuro 
Concilio Ecumenico, togliere 1’equivoco caro alia chiesa greco-cattolica, 
la quale si fa forte delPapostolicita dei Patriarcati e delPautorita dei Con¬ 
dii dei primi secoli, e in specie dei Concilio di Calcedonia. 

In breve: si puo, nella presente congiuntura storica, concepire ancora 
la Chiesa Cattolica divisa, come al tempo delPimpero di Bisanzio, in due 
rami, uniti soltanto nella fede e nelTobbedienza al suo Capo Supremo, 
ma distinti e autonomi nel resto? Non e oggi anacronistico voler distin¬ 
guere 1’autorita dei Pastore Supremo da quella dei Patriarca delPOcci- 
dente, per sottoporsi. alia prima che — ammessa una tale distinzione — 
si eserciterebbe assai di rado, e rifiutare la seconda? 

Questi melchiti sottolineano poi che la chiesa greco-cattolica e quella 
« ortodossa » sono due rami di una stessa chiesa, Puno dei quali e unito 
con Roma e 1’altro e separato, mentre la chiesa occidentale e un’altra 
chiesa, con la quale pero la chiesa greco-cattolica e unita. La Chiesa Cat¬ 
tolica e percio la risultante delle due chiese unite. 

Questo modo di vedere alimenta una deprecabile confusione, dato 
che i melchiti sostengono che gli « ortodossi » (non la gerarchia bensi i 
fedeli) sono tali soltanto materialiter ma non jormaliter. In conseguenza 
i melchiti ammettono correntemente ai santi sacramenti la gioventu 
« ortodossa » che frequenta le loro scuole e — se sono bene informato — 
non si adoperano di buon grado per eliminare le innegabili difficolta 
occasionate dalPobbligo della forma dei matrimonio, imposto — com’e 
noto — dal nuovo codice orientale, il quale ha reso invalidi i matrimoni 
misti, che sono celebrati tra cattolici e « ortodossi » dinanzi al ministro 
« ortodosso ». £ difficile immaginare il fascino che la chiesa « ortodossa » 
esercita su quella melchita, che in essa si rispecchia. 

L’osservatore che vive in questi paesi e in grado di rilevare che 
la causa principale dei mali che travagliano la chiesa melchita risiede 
nella qui sopra accennata concezione, la quale rende molto difficile alia 
Santa Sede di portare rimedio ai mali medesimi e frusta in larga misura 
la sua azione. 

In conclusione: sembrerebbe desiderabile chiarire, non soltanto agli 
occhi degli orientali ma soprattutto a quelli degli occidentali che talvolta 
hanno al riguardo vedute confuse o troppo teoriche, quale sia la reale 
portata delPespressione « chiesa orientale ». 

Si tratta, cioe, soltanto dei rito, dei costumi, dei privilegi e della di¬ 
sciplina orientali? Ovvero si pub accettare anche il dualismo (Occidente- 



DELEGATUS AP. IN IERUSALEM ET IN PALAESTINA 


441 


Oriente) a cui i melchiti sono strenuamente attaccati, e 1’autonomia che 
ne consegue? 

Ho sentito esprimere da piu. parti il desiderio che la S. Congregazione 
per la Chiesa Orientale cambi il suo attuale nome con quello di S. Con¬ 
gregazione per i riti orientali. 

2. Quanto poi ai privilegi dei Patriarchi orientali si potrebbe conside¬ 
rare 1’opportunita di riconoscere loro anche quello di partecipare, con gli 
Em.mi Cardinali, alPelezione dei Sommo Pontefice. 

Sempre in merito alia Chiesa, si potrebbero inoltre esaminare i se- 
guenti punti: 

3. Le relazioni tra Chiesa e Stato (dottrina e pratica). 

4. La comunicazione « in sacris » e la collaborazione con le chiese 
dissidenti, settore nel quale si fa strada una confusione sempre piu grande 
e da molte parti si desidera una maggiore liberta d’iniziativa. 

5. L’aggiornamento e la riorganizzazione della Curia Romana, per 
renderla piu rispondente alie esigenze odierne e per rialzare il suo pre- 
stigio. 

II. Circa il Sacerdozio 

Precisare la natura, le funzioni e le attivita proprie dei sacerdote. Tra 
l’altro, insisterei in particolare sulPobbligo dei sacerdote d’intensificare 
1’insegnamento religioso ai fedeli. 

Circa il presente argomento desidererei attirare 1’attenzione sui se- 
guenti punti: 

— Come evitare che i sacerdoti, spinti dal bisogno dei fedeli o da 
motivi umani, trascurino i loro obblighi essenziali ed esclusivi per dedi- 
carsi ad un apostolato extrasacerdotale? 

— Come porre fine al dilettantismo nelle attivita promosse e dirette 
dal clero, sociali, assistenziali, caritative, ecc.? 

— Come e da chi farlo aiutare o sostituire, in caso di bisogno, nelle 
attivita di apostolato non strettamente sacerdotale? Da ecclesiastici di 
grado inferiore? Dai laici? 

— Come rialzare maggiormente, di fatto, il livello e il prestigio 
dei sacerdote? 

— Come migliorarne la formazione spirituale, intellettuale e in 
particolare pastorale? 

— E possibile ritardare l’eta dell’ordinazione sacerdotale stabilita 
nel C.I.C,.? 

III. Circa l’Apostolato 

Sembrerebbe utile precisare la natura delPapostolato. 

Ad esempio, cosa si deve pensare di un sacerdote membro di un Isti- 



442 


PALAESTINA 


tuto Secolare le cui costituzioni 1’obbligano ad astenersi dalPapostolato 
attivo, per limitare la sua azione alia cosidetta « presence », al cosidetto 
« temoignage »? Che dire poi se — come avviene a Gerusalemme — un 
tale sacerdote svolge, per giunta, il suo « temoignage » facendo Tinfer- 
miere in una clinica cattolica, tenuta da suore? 

Per rendere maggiormente efficace 1’apostolato delle religiose, san¬ 
cire e sviluppare l’azione promossa dalla S. Congregazione dei Religiosi a 
favore delle Unioni Nazionali degli Ordini e delle Congregazioni Reli¬ 
giose. 

In particolare, molte suore hanno oggi bisogno di una preparazione 
intellettuale piu completa e di una istruzione religiosa piu profonda, per 
divenire piu valido strumento della Chiesa. 

IV. Circa il laicato e l’apostolato dei laici 

Determinare la natura dei laico cattolico (santificato dalla fede e dal 
battesimo), la sua partecipazione al sacerdozio, i suoi obblighi nel campo 
dell’apostolato. 

Stimolare e organizzare sistematicamente, in maniera consona e ade- 
guata alie esigenze della nostra epoca, 1’apostolato dei laici, come ausi- 
liari dei sacerdote, preparandoli in modo particolare per gli ambienti 
scristianizzati, specie dove la presenza dei sacerdote e impossibile o inop¬ 
portuna o inefficace. 

Curare con grande impegno 1’istruzione religiosa dei laicato, per 
portarla alio stesso livello della cultura generale e profana, e la sua for- 
mazione liturgica, facendone un mezzo efficace di difesa contro il laicismo, 
il materialismo e 1’edonismo che pervadono sempre piu, in maniera sub¬ 
dola e sottile, la societa moderna. 

Chinato al bacio della s. porpora, ho Tonore di professarmi con la piu 
profonda venerazione 

delPEminenza. Vostra Reverendissima 
umil.mo, dev.mo e obbl.mo servitore 

© Giuseppe Sensi 
Arcivescovo tit. di Sardi 
Delegato Apostolico 



EPISCOPUS TIT. MENOIDENSIS 


443 


4 

Exc.mi P. D. VINCENTII GELAT 

Episcopi tit. Menoidensis 
Auxiliaris Vatriarchae Hierosolymitani Latinorum 


Hierosolymis, die 27 augusti 1959 


Eminentissime Homine, 

Iuxta desiderium Eminentiae Vestrae Reverendissimae expressum 
litteris datis die 18 iunii 1959 numero 1 C/59-2224 circa animadversiones 
et vota respectu futuri Concilii Oecumenici, humiliter audeo exponere 
quae sequuntur: 

a) In universo Orbe magna certo laetitia exorta est propter nun¬ 
tium futuri Concilii Oecumenici, praesertim ratione desiderii Unitatis 
populi Christiani; sed non omnes aequaliter intelligunt modum talis 
Unitatis: 

Aliqui putant talem unitatem obtineri per compromissum, non in- 
telligentes substantialem conditionem Constitutionis Ecclesiae esse unam 
Fidem, unum Ovile et unum Pastorem. 

In Oriente nonnulli arbitrantur talem Unitatem sufficienter obtineri 
posse per conformationem in celebratione festorum, praetermittendo di¬ 
sceptationes dogmaticas. 

Magna difficultas contra Unionem oritur ex timore Ecclesiasticae di¬ 
sciplinae, necnon e spiritu libertatis et independentiae. Immo apud ipsos 
acatholicos, eorum unitas subdivisa est in varias provincias ecclesiasticas 
inter se independentes et autocephalas. 

Nonnulli forsitan cupiunt occasionem Concilii sumere ad criminatio¬ 
nes renovandas contra Ecclesiam. 

Quare iuxta admonitionem Summi Pontificis, Concilium Oecumeni- 
cum agere deberet praecipue de restauratione fervoris et disciplinae intra 
ipsam Ecclesiam, ratione habita mutationum generis vitae. 

b) Magna difficultas in Oriente oritur propter matrimonia mixta, 
et nullitatem matrimonii celebrati a catholicis apud ministrum acatho- 
licum, praesertim in locis ubi catholici sunt minoris numeri et sunt colli¬ 
gati cum aliis familiis ratione eiusdem originis. 

c) Usus linguae vernaculae in administratione sacramentorum utilis 
est, sub conditione tamen limitationis; animadvertendo ne pereat con- 



444 


PALAESTINA 


formitas cum aliis regionibus. Rituale adhibitum in Gallia praebet utile 
exemplum, cum aliqua modificatione. 

d) Restringenda nimia libertas in habitu ecclesiastico nisi in evidenti 
necessitate; et hoc praesertim in Oriente. 

Attamen praedictae animadversiones non excludunt alias exhibitas 
ab Excellentissimo D. D. Patriarcha Hierosolymitano, quae nonnulla 
optata Dioecesis exprimunt. 

Interim humillime et cum omni reverentia Sacram Purpuram Emi- 
nentissimi Domini deosculor. 

Dev.mus in Christo 
ffi Vincentius Gelat 

Episcopus tit. Menoidensis 
Auxiliaris et Vicanus Generalis 
Eatriarchatus Hierosolymitani Latinorum 



R. A. U. 
(SYRIA) 




1 


Exc.mi P. D. FRANCISCI AYOUB 
Archiepiscopi Aleppensis Maronitarum (Alep) 

Alep le 13 octobre 1959 

Eminence Illustrissime et Reverendissime, 

Je regrette que ma reponse a votre honoree du 18 juin ecoule ne 
vous parvienne pas, comme vous le souhaitiez avant le premier septem- 
bre. Quoiqu’en retard, je me fais un devoir de vous soumettre les vceux 
envoyes ci-joint et reunis sous trois rubriques: liturgie, discipline, 
orthodoxes. 

A ces vceux je joins personnellement et conjointement avec mes 
pretres et mes fideles les prieres qui attirent sur la commission les be- 
nedictions et les lumieres du Tres-Haut, sollicitant du Cceur amoureux 
de Notre-Seigneur de vouloir bien rapprocher les cceurs de tous les 
chretiens, et de realiser son voeu: un seul troupeau et un seul pasteur. 

Agreez mes vceux respectueux en Nostre-Seigneur. 

© F.RANCOIS AYOUB 
Archeveque Maronite 
d’Alep 

Administ. Apostol. de Lattaquie 


Liturgie 

En vue de retablir la liturgie dans son role de pedagogue du peu- 
ple chretien, et de faciliter aux fideles une participation bienfaisante 
a ses differentes expressions: 

— favoriser un renouveau liturgique en Orient analogue a celui 
qui se fait en Occident, 

— enseigner methodiquement et d’une maniere vivante la liturgie 
dans les seminaires et les noviciats, 

— vulgariser ces memes etudes dans les paroisses et dans la presse, 

— adapter la langue vivante du pays a la messe, au breviaire et 



448 


RAU: SYRIA 


aux autres ceremonies liturgiques. (Dans certaines communautes, il y 
a une incomprehension totale de la langue liturgique chez les fideles, et 
tres croissante chez les clercs). 

Discipline 

La multiplicite de juridiction pour les catholiques residant sur le 
meme territoire en Orient, grossie de celle etablie pour les acatholiques, 
est souvent source de faiblesse, de concurrence, de desaccord, de scan- 
dale et de recul pour la foi chretienne. 

Ainsi avons-nous: 

а) Deux patriarches-cardinaux a Beyrouth, et a quelques kilome- 
tres de cette ville un troisieme patriarche a Bkerke. Les autres catho¬ 
liques et les acatholiques de differents rites relevent dans le meme pays 
d’autres patriarches qui vivent ou passent de temps en temps dans le 
pays. 

b) A un degre moindre de la Hierarchie, six iuridictions diffe¬ 
rentes pour les catholiques d’Alep et cinq paralleles pour les acatholi¬ 
ques, avec 4 hierarques catholiques (iis etaient 5) et 3 acatholiques 
pour une population chretienne atteignant 100.000 fideles a Alep. 

Il est a souhaiter: 

1) Punification de la hierarchie patriarcale en Orient, de sorte 
qu’un seul patriarche soit le chef exclusif des catholiques dans un 
groupe d’etats ou au moins pour tout un etat. 

2) la reduction a un seul du nombre des hierarques dans chaque 
localite, meme s’il y a plusieurs rites differents. 

3) le reajustement de Padministration ecclesiastique conforme- 
ment aux necessites geographiques et sociales actuelles (celle du dio- 
cese aux circonscriptions civiles, les paroisses aux groupements humains 
et au centre vital commun). 

4) la collaboration plus etroite, et sous 1’autorite du hierarque, 
entre les deux clerges seculier et regulier, et les religieuses travaillant 
sur le meme territoire. 

5) tout en mettant a contribution 1’action catholique et tout 
apostolat des laics, et tout en utilisant judicieusement les moyens mo- 
dernes: presse, cinema, radio, television, Pharmonisation des differentes 
organisations d’apostolat, toujours sous 1’autorite du hierarque, de fagon 
a maintenir Punite d’objectif de la communaute, sans que les buts 
particuliers de ces organismes prevalent sur 1’objectif commun. 

б) dans Pesprit de 1’encyclique « Fidei Donum » pour PAfrique, 
une realisation analogue pour POrient, de sorte que les dioceses mieux 



ARCHIEPISCOPUS ALEPPENSIS MARONITARUM 


449 


equipes en competence, en personnel ou en argent prennent en charge 
les dioceses qui en sont moins pourvus. 

7) un dialogue plus confiant et plus frequent entre le Saint- 
Siege et la Hierarchie locale; le Saint-Siege se croit suffisamment do- 
cumente parce que lui communiquent ses representants offici eis, et 
se dispense de demander les renseignements a la hierarchie, mieux pla- 
cee pour dechiffrer une situation, et donner un avis realiste. Aussi, 
voit-ou une disposition prise par un representant officiel du Saint- 
Siege diametralement contrefaite par son successeur immediat. Aussi 
certaines mesures regrettables sont-elles prises par le Saint-Siege, au 
vu de la hierarchie locale qui en souffre parce qu’elle voit qu’elles sont 
desavantageuses et pour la cause chretienne et pour le Saint-Siege lui- 
meme. 

Les problemes d’eglise se traitaient dans des conciles, dans des 
congres ou autres sortes d’asseblees generales, tandis que l’etat civil 
n’en avait nullement cure; a present, les etats sentent le besoins des 
rencontres pour les decisions a prendre. II est tout indique que 1’Eglise 
garde sa tradition d’echanges de vue et de tractations avec les interesses 
et les responsables locaux. 

Orthodoxes 

L’annoce faite par Sa Saintete Jean XXIII de l’union qu’il entend 
faire entre tous les chretiens a cree un enthousiasme general, plus sen- 
sible peut-etre chez les acatholiques que chez les catholiques eux- 
memes. Le Saint-Esprit remue les ames; il eclairera les esprits; nous 
esperons qu’il unira meme les coeurs. 

II est de toute necessite que l’Eglise Catholique relache tout ce 
qui est de droit non divin, et pourrait empecher, retarder cette union ou 
y nuire. Aussi me permette-je de proposer les moyens suivants: 

1) en faveur des eveques-. 

— continuer le Concile du Vatican pour la partie qui concerne 
le pouvoir des eveques, en correlation avec celui du Souverain Pontife. 
Une mise au point en ce sens disposera beaucoup les eveques acatholi¬ 
ques en faveur de 1’union. 

— reconnaitre aux eveques orthodoxes les valeurs chretiennes 
conservees dans leurs eglises qui gardent comme 1’Eglise Catholique les 
sept sacrements et le sacerdoce. 

2) en faveur des clercs: 

— encourager les institutions catholiques a ouvrir des semi- 
naires aux orthodoxes, a 1’exemple de TUniversite de Strasbourg ou une 
pepiniere de pretres orthodoxes roumains ont fait autrefois leurs etu- 


29 (II d) 



450 


RAU: SYRIA 


des et ont re^u leur formation par les soins de Mgr Dib (actuellement 
eveque maronite du Caire). 

— admettre dans nos seminaires catholiques certains candidats 
au sacerdoce, choisis parmis les fideles orthodoxes. 

3) en faveur des fideles acatholiques : 

— traitement privilegie des orthodoxes, et different de celui 
des protestants qui n’ont plus le sacerdoce et qui n’ont pas conserve 
dans leur eglise tous les sacrements. 

— suppression de toute expression qui blesserait les sentiments 
des acatholiques. 

— admission des acatholiques dans 1’eglise catholique sans leur 
imposer une abjuration humiliante, mais se contenter d’une adhesion 
generale a la doctrine catholique, et reconnaitre pour telle le fait de 
les voir demander a s’affilier a 1’eglise de tel rite catholique. 

— admission des acatholiques dans les oeuvres catholiques en 
les autorisant aussi a devenir temoins dans le mariage et parrains dans 
les baptemes des catholiques. 

— distribution des sacrements aux orthodoxes qui les demandent 
sous des conditions realisables. (Le Saint-Siege a deja autorise avec 
discretion et sous certaines conditions l’admission des eleves aux sa¬ 
crements de la Penitence et de 1’Eucharistie). 

— entente avec les acatholiques sur la celebration a la meme 
date de la fete de Paques et de Noel; la repercussion d’une pareille 
reussite dans la mentalite du peuple est d’une portee inouie; pour cer¬ 
tains elle exprime par elle-meme l’union des chretiens, dans un pays 
a majorite musulmane ou les musulmans celebrent tous ensemble leurs 
fetes annuelles au coup de canon. 

— solution a trouver pour la validite au moins, du mariage 
mixte celebre chez les orthodoxes; il est a prevoir cependant les pre- 
cautions a prendre pour obvier a 1’obstacle serieux du divorce. (II sem- 
ble etabli que le nombre des mariages mixtes invalides pour vice de 
forme est de beaucoup superieur aux mariages mixtes aboutissant a un 
divorce). 

— obligation, ou au moins licence aux fideles catholiques d’assi- 
ster a la messe chez les orthodoxes, la ou il n’y a pas d’eglise ca¬ 
tholique. 

4) en faveur du rapprochement entre les catholiques et les aca¬ 
tholiques: 

— eviter toute discussion oiseuse, surtout dans la presse, et 
s’abstenir de toute polemique qui ravive les discussions passees. 



PATRIARCHA ANTIOCHENUS MELCHITARUM 


451 


— s’interesser aux eleves acatholiques et a leurs parents par 
le biais des ecoles (Le Bulletin d’Orientations CEcumeniques, paraissant 
a Beyrouth, n. 1 de mai-juin 1959, a la page 33, recense 1’ouvrage, pro- 
bablement fait en grec, du P. Gregoriou: « Relations entre catholiques 
et orthodoxes » selon lequel au 17 e et 18 e s. des relations spirituelles et 
ecclesiastiques tres etroites liaient les 2 communautes jusqu’a ne tenir 
aucun compte de la « communicatio in sacris »). 

— contacts plus immediats entre theologiens catholiques surs et 
theologiens acatholiques bien intentionnes en vue de se ressources a la 
tradition commune. 

— choix dhntermediaires catholiques de doctrine solide et de vue 
large, pour contacter les chefs des eglises acatholiques, et principalement 
les laics acatholiques qui ont leur influence dans ces eglises, pour pre- 
parer les voies du retour. 

© Francis Ayoub 
Archeveque Maronite 
d’Alep 

Administ. Apostol. de Lattaquie 


2 

B. P. D. MAXIMI IV SAIGH 

Patriarchae Antiocheni Melchitarum 


Una cum eo responsum dederunt: 


Exc.mus 

Exc.mus 

Exc.mus 

Exc.mus 

Exc.mus 

Exc.mus 

Exc.mus 


P. D. GEORGIUS HAKIM, Episcopus Ptolomaidensis 
(Akka). 

P. D. ISIDORUS FATTAL, Archiepiscopus Aleppensis Mel¬ 
chitarum (Alep). 

P. D. IOSEPH MAALOUF, Episcopus Heliopolitanus Mel¬ 
chitarum (Baalbeck). 

P. D. PHILIPPUS NABAA, Archiepiscopus Berytensis et 
Gihailensis Melchitarum (Bairut e Gibail). 

P. D. ATHANASIUS EL-CHAER, Episcopus Paneadensis 
(Baniyas). 

P. D. PETRUS CHAMI, Archiepiscopus Bostrenus et Au- 
ranensis (Bosra e Hauran). 

P. D. ATHANASIUS TOUTOUNGY, Archiepiscopus He- 
mesenus Melchitarum (Homs). 



452 


RAU: SYRIA 


Exc.mus P. D. 
Exc.mus P. D. 
Exc.mus P. D. 
Exc.mus P. D. 
Exc.mus P. D. 

Exc.mus P. D. 

Exc.mus P. D. 

Exc.mus P. D. 
Rev.mus P. D. 
Rev.mus P. D. 
Rev.mus P. D. 
Rev.mus P. D. 


MICHAEL ASSAF, Archiepiscopus Petensis et Phi- 
ladelphiensis (Petra - Filadelfia). 

BASILIUS KHOURY, Episcopus Sidoniensis Mel- 
chitarum (Saida). 

AGAPIOS S. NAOUM, Archiepiscopus Tyrensis Mel- 
chitarum (Tyr). 

EFTIMIOS YOUAKIM, Episcopus Mariamnensis 
(Zahleh - Furzol). 

ANTONIUS FARAGE, Archiepiscopus tit. Laodice- 
nus Melchitarum, Consiliarius Patriarchalis Antioche¬ 
ni Melchitarum. 

PETRUS MEDAWAR, Archiepiscopus tit. Pelusita- 
nus Melchitarum, Auxiliaris Patriachalis Antiocheni 
Melchitarum. 

DIONYSIUS KFOURY, Archiepiscopus tit. Tarsen¬ 
sis Melchitarum, Consiliarius Patriarchalis Antioche¬ 
ni Melchitarum. 

ELIAS ZOGHBI, Archiepiscopus de Nubia, Vicanus 
Patriarchalis Antiocheni Melchitarum. 

SABA YOUAKIM, Archimandrita Ordinis Basiliani 
Ss.mi Salvatoris Melchitarum. 

AUGUSTINUS FARAH, Archimandrita Ordinis Ba¬ 
siliani S. loannis Baptistae. 

AMBROSIUS KASSIS, Archimandrita Ordinis Basi¬ 
liani Aleppensis Melchitarum. 

PAULUS ACHKAR, Superior Gen. Societatis Missio- 
nariorum S. Pauli. 


Ain-Traz, le 29 aout 1959 

Eminence Reverendissime, 

Nous, signataires de cette lettre: Patriarche, Eveques et Superieurs 
Generaux de 1’Eglise Grecque Melkite Catholique, avons 1’honneur d’ac- 
cuser reception de la circulaire de la Commission antepreparatoire au 
Concile CEcumenique, en date du 18 juin 1959. 

Dans cette circulaire, Votre Eminence, en sa qualite de President de 
la dite Commission, nous demandait de lui communiquer en toute liberte 
et en toute franchise les remarques, les conseils et les vceux que la solli- 
citude pastorale et le zele des ames nous auront suggeres a propos des 
questions qui sont susceptibles d’etre traitees au futur Concile. 



PATRIARCHA ANTIOCHENUS MELCHITARUM 


453 


Apres mure reflexion et une discrete information aupres des eccle- 
siastiques avises et prudents de notre entourage, nous avons formule les 
remarques, exprime les vceux et suggere les propositions qui nous paru 
de nature a faire rendre au prochain Concile, avec la grace de Dieu, les 
meilleurs fruits spirituels, tels que les souhaite le grand coeur de notre 
Saint Pere le Pape et, avec lui, toute PEglise. 

Cependant, nous avons cru plus utile de mettre en commun nos 
suggestions et d’en conferer entre nous avant de vous les soumettre en 
notre nom collectif. C’est ce que nous avons fait au cours du synode 
annuel que nous avons tenu a la Residence Patriarcale d’Ain-Traz (Liban) 
du 24 au 29 aout 1959. Et c’est le resultat de ces deliberations synodales 
que nous avons 1’honneur de vous faire parvenir, comme etant le resume 
des remarques, conseils et vceux de chacun de nous pour le futur Con¬ 
cile CEcumenique. 

Nous avons estime bon de les grouper en deux notes annexees a 
cette lettre: la premiere, vu 1’importance du sujet pour toute PEglise et 
pour nous en particulier, traite du « Rapprochement avec les Ortho- 
doxes »; la seconde reproduit les suggestions que nous nous permettons 
de soumettre concernant les autres matieres susceptibles d’etre propo- 
sees au Concile CEcumenique. 

Veuillez agreer, Eminence Reverendissime, Phommage de notre pro- 
fond et religieux respect. 

© Maximus IV Saigh 

Ratriarche Grec-Melkite Catholique d’Antioche 
et de tout VOrient, d’Alexandrie et de Jerusalem 

Annexe I 

Rapprochement avec les Orthodoxes 

Notre Eglise Grecque-Melkite Catholique estime que sa mission 
principale est de travailler a Punite chretienne et, plus particuliere- 
ment, a rapprocher du Saint-Siege Romain nos freres orthodoxes. 

Aussi estimons-nous que parmi les travaux du prochain Concile 
CEcumenique, ceux qui doivent le plus retenir notre attention et la 
sienne sont precisement ceux qui se proposent de preparer la restau- 
ration de Punite chretienne. C’est d’ailleurs sur ce point que notre 
apport au Concile sera, croyons-nous, le plus appreciable, car, malgre 
notre petit nombre, nous representons en ses racines, dans la catho- 
licite actuelle, la grande chretiente orientale apostolique, dont la majeure 
partie est encore aujourd’hui malheureusement hors de la communion 
romaine. 



454 


RAU-. SYRIA 


Or c’est un fait indeniable et constate par une longue experience 
que depuis la separation entre 1’Orient et l’Occident, et surtout durant 
les deux derniers siecles, le comportement des dirigeants de 1’Eglise Oc¬ 
cidentale Catholique, malgre la purete de leurs intentions et la saintete 
de leur personne, n’a fait qu’augmenter Peloignement des Orthodoxes, 
approfondir le fosse du schisme, durcir les positions. On s’en rend ra- 
rement compte en Occident, et 1’on y est facilement porte a accuser les 
Orientaux d’en etre la cause. Mais nous, les Grecs-Catholiques, qui 
sentons et eprouvons tous les contre-coups des heurts latino-orthodo- 
xes, nous nous devons de signaler la chose au Concile (Ecumenique, en 
indiquant ouvertement la principale cause du mal et en proposant les 
remedes appropries. 

1. La principale cause du mal est, nous semble-t-il, la tendance de 
la plupart des theologiens et canonistes latins a concentrer toute 1’auto- 
rite confiee par le Christ a son Eglise dans la seule personne du Souverain 
Pontife, a faire de lui la source de tout pouvoir et, par voie de conse- 
quence, a donner des pouvoirs demesurement centralisateurs et prati- 
quement souverains a la Curie Romaine qui agit en son nom. Sous cette 
perspective, il leur est difficile de voir dans le pouvoir apostolique des 
Patriarches et des Eveques autre chose qu’une delegation pure et simple 
de Pautorite supreme du Pape, limitable et revocable a volonte. De la 
sorte le Pape, le Pere des chretiens, est devenu, en chretiente actuelle- 
ment dissidente de sa communion, un personnage defigure, accuse par les 
non-catholiques d’orgueil insatiable et d’ambition humaine, souvent an¬ 
tipathique, quoi qu’il en soit du charme de sa personne, de ses qualites 
humaines et de sa saintete eminente. 

La legislation du droit canon et 1’ecclesiologie influent Pune sur 
1’autre dans ce domaine, et donnent naissance a des theses et a des 
mesures de gouvernement de plus en plus centralisees qui, devant 
1’autorite du Pape, — c’est-a-dire, en fait, de la Curie Romaine —, 
font disparaitre toute autorite dans PEglise. 

La premiere chose a faire sera donc de reprendre et de parachever 
sur ce point Poeuvre du Concile du Vatican suspendu en 1870. II 
avait defini les pouvois du Souverain Pontife, mais n’avait pas eu le 
temps de definir la nature et les pouvoirs de Pepiscopat. Or, la hierarchie 
instituee par Notre-Seigneur repose sur les Douze avec la primaute de 
Pierre. Il est indispensable, au point de vue de 1’union des Orthodoxes 
— et de la paix intime des Catholiques aussi — que le pouvoir de 
Pierre soit « equilibre » par celui des Douze. 

Telle est, nous semble-t-il, au point de vue dogmatique, la principale 
oeuvre a accomplir par le Concile. 



PATRIARCHA ANTIOCHENUS MELCHITARUM 


455 


En outre, le prochain Concile devra, nous semble-t-il, mettre un frein 
desormais au zele excessif qui pousse certains groupes ou certains indi- 
vidus a « faire des campagnes » dans 1’Eglise pour que le Pape pfononce 
de plus en plus des definitions dogmatiques dans des matieres iusque-la 
libres, ce qui a pour effet de susciter par reaction une tendance doctrinale 
contraire chez les autres Chretiens, les eloignant encore davantage d’une 
possibilite d’union autour du Saint-Siege de Rome. 

2. Creation d’une commis sion speciale pour travailler a l’unite de 
1’E glis e. 

Le travail de preparation de cette section du Concile sera surement 
confie a une commission speciale. 

a) Composition. Cette commission ne devra pas etre recrutee, nous 
semble-t-il, uniquement parmi les theologiens et les canonistes de la 
« tendance centralisatrice » qui dominent dans les Dicasteres de la Curie 
Romaine et les Universites Pontificales ou, theoriquement et pratique- 
ment, chacun croit bien faire en rencherissant sur l’autre au point de vue 
de la concentration des pouvoirs dans la Curie. La commission dont il 
s’agit devra comprendre aussi des gens de 1’autre bord, c’est-a-dire des 
gens qui comprennent la mentalite chretienne apostolique de 1’Orient, 
qui saisissent ses reflexes et reconnaissent ce qu’ils ont de bon et de 
juste, des gens qui se rendent compte de Pimpression que les paroles et 
les gentes du Saint-Siege Romain peuvent produire sur les Orientaux. 
Les theologiens de cette categorie ne sont pas nombreux; mais, Dieu merci, 
il y en a et de plus en plus. S’il nous etait demande d’en signaler quelques- 
uns et de suggerer qu’ils soient designes comme membres de la dite com¬ 
mission, nous le ferions volontiers. 

b) Contacts orthodoxes. Cette commission ne devra pas restreindre 
son travail a 1’etude speculative des pouvoirs de 1’episcopat et a leur 
formulation canonique. Sans crainte, elle devra — toute entiere ou quel- 
ques-uns de ses membres formant un sous-comite — se mettre en 
rapport avec des representants de POrtbodoxie, prelats et theologiens 
scientifiquement qualifies, peut-etre meme officiellement designes par 
leur hierarchie, pour etudier ensemble ces questions dans la verite et la 
charite, rapprocher les points de vue qui souvent ne sont pas contraires 
mais complementaires. Cette entree en contact avec les Orthodoxes est 
indispensable. Par « Orthodoxes » nous entendons naturellement les 
Orthodoxes des patriarcats et des autres autocephalies; mais rien n’em- 
peche de s’aboucher avec les autres Eglises qui se disent aussi ortho¬ 
doxes: Parmenienne, la copte, la syriaque; on sait d’ailleurs que leur 
« monophysisme », ou, chez les Assyriens, leur « Nestorianisme », est 
considere de plus en plus comme simplement verbal. 



456 


RAU: SYRIA 


c) Urgence. Nous insistons sur la necessite de former de suite la 
commission dont il s’agit pour deux motifs: 

1) Etant donne qu’au point de vue de la restauration de Punite, 
la rencontre avec les Orthodoxes est indispensable, la formation de cette 
commission et son habilitation a les contacter semblent etre le meilleur 
moyen d’entrer en rapport avec eux; car il resuite des premieres reactions 
que, dans les conditions actuelles de la chretiente, il semble qu’il n’y 
aura ni convocation oflicielle de la part du Pape aux Orthodoxes pour par¬ 
ticiper au Concile, ni reponse orthodoxe possible a une telle convocation. 
Il ne reste que la ressource proposee: une commission qui assurerait of- 
ficieusement les contacts necessaires. 

d) Maintien. 

2) On peut esperer que les Services de cette « commission » se- 
ront tels que le Saint Pere en decide, meme apres la fin du Concile, le 
maintien comme une institution permanente pour le contact avec les 
Eglises Separees. Elie pourrait meme devenir un des sacres dicasteres 
romains, auquel il sera imparti de s’occuper de tout ce qui touche a 
Pcecumenisme, de poursuivre avec constance la reforme de tout ce 
qui, sans porter atteinte au dogme, a la morale ou a la discipline ca- 
tholiques, prete a critique dans les comportements catholiques vis-a-vis 
des autres chretiens, dans le langage et dans les actes. De cette facon, 
1’Eglise catholique prendra, comme c’est le souhait universel, la tete 
d’un vrai cecumenisme catholique. 

La primaute de Pierre, la primaute infaillible, est une grande 
grace, un charisme place par Dieu dans son Eglise non pour 1’avantage 
de quelques-uns ni des seuls Catholiques, mais de tous les Chretiens: 
Orthodoxes et Protestants compris. Tous ces Chretiens ont le droit de 
profiter de ce charisme. Or, il y a des obstacles qui les empechent 
de le voir et d’arriver a lui, obstacles places soit par eux-memes soit 
par nous autres Catholiques. Il faut que, en qui nous concerne, nous 
commencions par enlever les obstacles provenant de nous, sans attendre 
que les autres commencent. Cette ceuvre fera partie des competences de 
la commission proposee. 


Annexe II 

I. Questions dogmatiques 

1. En vue de preparer progressivement Punite chretienne et afin 
de ne pas priver certaines ames de bonne foi des avantages de la commu- 
nion ecclesiastique, nous proposons que 1’Eglise Catholique assouplisse 
sq legislation qctuelle en matiere de communicatio in sacris, toutes les 



PATRIARCHA ANTIOCHENUS MELCHITARUM 


457 


fois que celle-ci ne comporte pas necessairement la negation de la verite 
catholique ou un scandale pour les chretiens. Nous remarquons a ce 
sujet que, dans les temps actuels et surtout dans nos pays, ce qui scan- 
dalise les fideles, c’est moins la participation des catholiques a certai- 
nes ceremonies des Orthodoxes que leus refus d’y participer. II n’est 
pas permis, nous sembre-t-il, de traiter de la meme fagon les « acatho- 
liques » infideles et les « acatholiques » chretiens, surtout s’ils sont or- 
trodoxes. 

2. Certains mouvements, partis ou sectes, a 1’endroit desquels 
1’Eglise s’etait jadis prononcee, ont revetu de nouvelles formes de na¬ 
ture a tromper les esprits. Aussi estimons-nous utile que 1’Eglise fixe 
a nouveau sa position a leur egard, de maniere que les pasteurs d’ame 
soient munis des documents officiels necessaires, convenablement mis 
a jour. Nous pensons en particulier aux doctrines et organisations sui- 
vantes: communisme, franc-magonnerie, racisme, nazisme, fascisme, ca- 
pitalisme extremiste, etc. 

3. L’enseignement de la philosophie et de la theologie dans nos 
Grands Seminaires et nos Facultes clericales devrait reserver une place 
plus large a la doctrine des Peres de 1’Eglise et aux theories philoso¬ 
phique modernes. 

II. Questions Pastorales 

4. Notre siecle est victime du materialisme athee, de la course ef- 
frenee au plaisir et de 1’indifference religieuse. Les enfants et les jeunes 
gens sont eleves, selon cet esprit, dans des etablissements scolaires are- 
ligieux, laiques ou athees; la classe ouvriere perd 1’esprit de foi et rompt 
de plus en plus avec 1’Eglise. Aussi conviendrait-il de revoir nos me- 
thodes d’apostolat, de retablir le contact avec les jeunes et les ouvriers, 
soit par le moyen de 1’enseignement religieux, soit par le moyen de 
1’Action Catholique, a laquelle 1’Eglise devrait octroyer une forme offi- 
cielle et canonique, soit en encourageant les vocations sacerdotales, soit 
par le moyen de la presse, du cinema, de la radio, de la television, etc. 

5. Notre siecle souffre d’une crise de vocations sacerdotales et de 
la penurie de missionnaires, en particulier dans certaines parties du 
monde, comme en Amerique du Sud, en Afrique et en Asie. Pour re¬ 
medier a cet etat de choses, ne serait-il pas opportun de reetudier a la 
lumiere du veritable bien de 1’Eglise et de son developpement surtout 
en pays de mission la question du mariage des pretres? Au choc que 
suscite cette idee de prime abord succede peut-etre un etat de plus de 
comprehension. II serait necessaire aussi de prendre des mesures effi¬ 
caces pour encourager les vocations sacerdotales et parer a 1’isolement 



458 


RAU: SYRIA 


moral et a la detresse materielle dont souffrent, en particulier, les pre- 
tres de campagne. 

III. Questions Liturgiques 

6. Nous souhaitons que les prieres et les ceremonies liturgiques, 
tout en restant le plus possible fideles d la tradition des Feres, puis- 
sent evoluer normalement, comme toute expression de vie, de maniere 
d’etre comprises de tous les fideles et vecues par eux; certains rites ont 
besoin d’etre abreges et varies; d’autres pourraient etre utilement re- 
vus quant a 1’expression plus exacte des verites qu’il contiennent. Tous 
devraient etre celebres dans la langue du peuple. En ce qui concerne 
les Eglises orientales, cette evolution devrait se faire de maniere, ce- 
pendant, a ne pas accentuer les differences qui nous separent de nos 
freres orthodoxes et, si possible, de concert avec eux. 


IV. Questions disciplinaires 

7. TJnification de la date de Paques. - La reforme du Calendrier 
prescrite par le Pape Gregoire XIII en 1582, et qui n’a pas encore ete 
adoptee par les Eglises Orientales non unies a Rome pour ce qui con¬ 
cerne la date de Paques, fait que les chretiens en Orient ne celebrent 
que rarement ensemble cette « Grande Fete », ce memorial de la « Re- 
surrection du Christ, fondement de notre foi », ce symbole de notre unite. 
Ainsi d’apres le calendrier ecclesiastique des quinze prochaines annees, 
de 1960 a 1975, nous n’aurons la joie de la celebrer ensemble que 
trois fois (1960, 1963, 1974); quatre fois il y aura entre nous une dif- 
ference de 35 jours (1964, 1967, 1970, 1975); les huit autres fois, la 
difference sera de sept jours. 

En Occident (Europe, Amerique) et dans les pays ou les chretiens 
sont surtout catholiques et protestants (Afrique, Asie, Oceanie), on ne 
se rend pas compte de 1’importance de la chose. Mais dans tout 1’Orient, 
et partout dans le monde ou il y a des minorites orthodoxes, les chre¬ 
tiens souffrent peniblement de cette situation, tant au point de vue re- 
ligieux qu’au point de vue social. 

En effet, dans tous ces pays, il n’y a pas de cloison etanche entre 
les diverses communautes chretiennes: de tres nombreuses familles sont 
mixtes;de tres nombreuses familles comptent une branche catholique et 
une branche orthodoxe; toutes les familles entretiennent entre elles des 
rapports sociaux d’amitie, de voisignage, d’affaires. Chez les Orientaux, 
la Fete de Paques revet une importance tout particuliere, tant aux yeux 
des chretiens que de leurs concitoyens musulmans, qui, a cette occasion, 



PATRIARCHA ANTIOCHENUS MELCHITARUM 


459 


viennent les visiter et leur presenter des felicitations.. Que 1’on veuille 
bien penser a la peine profonde que les chretiens ressentent a cette oc- 
casion, laquelle ne devrait etre en principe qu’une occasion de joie inte- 
rieure et exterieure! Que l’on veuille bien penser a tous les sarcasmes 
dons les chretiens sont 1’objet de la part des autres: « Tandis que les 
uns Le ressuscitent, disent-ils, les autres L’enterrent »! Et tous les gens 
ne sont pas des savants ou des hommes cultive pour ne voir dans cette 
difference de calendrier qu’une question de calculs astronomiques. Les 
musulmans y voient une des tares irremediables du christianisme, voue 
a la division; les chretiens moyens — la majorite — y voient un eflet 
de 1’entetement et du mauvais vouloir des chefs ecclesiastiques. Et cha- 
que annee c’est la meme rengaine et les memes plaintes qui sont repe- 
tees sur tous les tons. 

Plus que jamais, dans 1’Orient Arabe, les chretiens sentent le be- 
soin de s’unir, au moins dans les choses exterieures, en attendant une 
unite plus complete et plus profonde. Ce besoin d’unifier la date de 
Paques est tellement grand que lorsque S. S. la Pape Jean XXIII a 
annonce son intention de reunir un concile oecumenique, 1’ensemble du 
bon peuple chretien de toutes les confessions a pense que ce concile 
aura principalement pour but de fixer une date commune pour la 
« Grande Fete » de tous les Chretiens! 

Du temps de la Societe des Nations a Geneve, on avait etudie di- 
vers projets de reforme du calendrier. Ce qui nous interesse, c’est la 
date de Paques. Or, parmi les dits projets, il y en avait un qui proposait 
la fixation de la fete de Paques au 2e Dimanche d’Avril. Ce projet avait 
recueilli l’adhesion de principe de 1’Eglise Catholique, des Protestants 
et des Eglises Orthodoxes. Mais les evenements politiques de l’epo- 
que, notamment la guerre de 1939-1945 et les perturbations qu’elle 
avait apportees dans le monde et qui ont fait disparaitre la S.D.N. de 
Geneve, ont fait perdre de vue la reforme du calendrier pascal. 

C’est pourquoi nous suggerons la constitution a Rome d’une petite 
commission de quelques specialistes pour etudier techniquement la 
question et entreprendre de suite des contacts avec les Eglises Orthodoxes 
a ce propos. Ces contacts sont absolument necessaires; iis doivent etre 
poursuivis avec perseverance et charite jusqu’a ce qu’ils aboutissent. II 
se peut qu’ils arrivent a un accord qui serait mis en vigueur avant meme 
la reunion du Concile oecumenique. 

8. Nous proposons une revision des parties, deja publiees ou a 
publier, du futur Code de droit canonique oriental avant sa promulga- 
tion definitive. Cette revision, dans laquelle les Eglises orientales elles- 
memes devraient etre mieux representees et davantage ecoutees, se fe- 



460 


RAU: SYRIA 


rait dans le sens d’une plus grande fidelite aux authentiques traditions 
de POrient chretien, sans exclure 1’opportunite d’operer des retouches 
tendant a simplifier et a alleger le droit ancien. Nous pensons en parti- 
culier au droit matrimonial et a la necessite qu’il y a, pour nos pays 
d’Orient, a reconnaitre la validite des mariages mixtes contractes de- 
vant Pautorite orthodoxe. C’est un point tres important sur lequel notre 
Patriarcat et les Eveques reunis en synode ont frequemment entretenu 
le Saint-Siege Romain, corroborant leurs propositions par des arguments 
de fait qui leur paraissent decisif. 

9. L’election du Souverain Pontife devrait, nous semble-t-il, se 
faire sur des bases plus larges. Pour confirmer la catholicite effective de 
PEglise, et vu les pouvoirs centralisateurs que le Pape assume d’une 
facon ordinaire dans toute PEglise, nous proposons que les Patriarches 
orientaux participent desormais a son election. Nous serions heureux 
aussi que cette election soit faite par un nombre encore plus grand 
d’electeurs, representant davantage toutes les Eglises du monde catho- 
lique. 

10. La representation pontificale dans le monde, qu’elle soit de 
caractere diplomatique ou simplement religieux, devrait etre soumise 
a une revision serieuse, de maniere a eviter que les representants pon- 
tificaux ne se transforment de lait en « sur-eveques » gouvernant, au nom 
du Pape, les dioceses du monde entier, et que leur choix ne soit pas 
plus ou moins reserve a une nation chretienne au detriment des au- 
tres. Nous souhaiterions aussi que des Orientaux puissent etre appelee 
a rendre de tels Services a PEglise. 

181. Nous proposons que le Saint-Siege opere une reforme de la 
Curie Romaine, dans le sens d’une nette decentralisation des pouvoirs 
et d’une reelle catholicite ( — internationalisme) de ceux qui la compo- 
sent. La centralisation excessive et sans cesse grandissante est un des 
principaux griefs des non-catholiques — et des catholiques eux-memes — 
contre Pautorite pontificale. 

12. Le Concile General devrait, croyons-nous, reaffirmer solennel- 
lement les declarations des precedents conciles oecumeniques et les pro- 
messes formelles des Papes relativement aux droits et privileges des 
Eglises orientales. II n’est pas possible que les conciles oecumeniques 
et les Papes, — prometlant aux Orientaux qui feraient Punion avec 
PEglise Romaine de respecter et de proteger le rang qu’ils occupaient 
dans PEglise, les droits et les privileges de leurs Patriarches et eveques, 
le rite et la discipline qui leur est propre, — soient rendus de fait illo- 
giques avec leurs declarations et infideles a leurs promesses. Avec de 
tels precedents, qui mettent en doute Phonnetete de la partie catholique, 



PATRIARCHA ANTIOCHENUS MELCHITARUM 


461 


il n’est pas possible d’esperer traiter fructueusement du retour a 
Punite catholique avec nos freres desunis. Nous pensons en particulier 
aux trois points suivants: 

a) Le rang des Patriarches d’Orient dans la hierarchie catholique-. 
ce rang, tel qu’il fut fixe dans les conciles oecumeniques et tel que les 
Papes ont promis de le respecter, place les Patriarches d’Orient im- 
mediatement apres le Souverain Pontife Romain; il n’est donc pas per- 
mis, par respect pour Pautorite des conciles oecumeniques et pour les 
promesses formelles des Papes, comme aussi dans 1’interet meme de 
1’Eglise Catholique et des efforts pour la restauration de Punite chre- 
tienne, qu’on fasse preceder sur eux tous les Cardinaux et tous les 
representants du Saint-Siege Romain, meme s’ils ne sont pas legats « a 
latere » et meme s’ils sont de simples pretres. L’ordre de preseance 
dans 1’Eglise catholique devrait rester ce qu’il a toujours ete: le Pape de 
Rome en premier lieu; viennent ensuite les Patriarches orientaux ef- 
fectifs — non les patriarches titulaires — de Constantinople, d’Ale- 
xandrie, d’Antioche et de Jerusalem. 

b) Les pouvoirs des Patriarches orientaux. Le nouveau droit ca¬ 
nonique oriental, promulgue par le Saint-Siege Romain, ne respecte 
pas les prerogatives de Pinstitution patriarcale et soumet 1’exercice de 
la plupart des pouvoirs patriarcaux e des autorisations prealables ou 
subsequentes, humiliantes et inutiles, de la Curie Romaine. 

c) La sauvegarde des Eglises orientales. Le Saint-Siege Romain 
devrait prendre les mesures efficaces pour empecher la latinisation de 
POrient par des missionnaires occidentaux mal eclaires. Les orientaux 
doivent rester orientaux. Les catholiques orientaux ne sont pas moins 
catholiques que leurs freres latins. Il n’est pas necessaire, pour etre 
pleinement catholique, d’etre latin. Il faut interdire Petablissement, en 
Orient, de juridictions latines ordinaires, dont le but est de soutenir la 
latinisation de POrient, tel que le « Patriarcat latin de Jerusalem », qui 
est un veritable defi a POrient chretien et qui doit etre supprime. Les 
Eglises orientales catholiques ont des droits sur les Lieux Saints autant, 
si non plus, que 1’Eglise latine, droits qui sont aujourd’hui absolument 
meconnus par 1’autorite latine. D’autre part, les Orientaux catholiques 
disperses dans le monde entier doivent etre munis de pasteurs de leur 
rite, a tous les echelons de la hierarchie, et cela en collaboration avec 
Pautorite locale. 

Sur ces trois points, les eveques de notre patriarcat ont expose 
leur pensee en detail dans une lettre synodale au Pape Pie XII, en date 
du 10 fevrier 1958, et dans une lettre synodale au Pape Jean XXIII 
en date du l er mai 1959. 



462 


RAU: SYRIA . 


13. Restauration de Vinstitution metropolitaine. Le role que joue 
Finstitution patriarcale en Orient, Finstitution metropolitaine ou pri- 
matiale devrait le jouer en Occident, par rapport aux eveques suffra- 
gants d’une meme province ou d’un meme pays. Cela suppose une 
restauration, en Occident, de Finstitution metropolitaine, reduite de- 
puis des siecles au rang d’une institution presque uniquement honori- 
fique. Ainsi, a la tete d’une region ou d’un pays, il y a un organe cen- 
tralisateur, intermediaire entre Fautorite du Pape et celle des eveques: 
role pratiquement joue jusqu’ici par les representants du Pape, ce qui 
contribuait a renforcer encore davantage la, centralisation de 1’Eglise. 

14. Les pouvoirs episcopaux doivent etre reconnus et renforces. Nous 
pensons, pour ce qui nous concerne, au pouvoir qui leur fut toujours 
reconnu d’elire leur Patriarche, d’elire leurs collegues dans 1’episcopat 
et d’ordonner les clercs de leurs dioceses, et cela sans entraves de la 
part de la Curie Romaine. 

15. La position du pretre dans 1’Eglise devrait etre revalorisee spi- 
rituellement et materiellement. 

16. L’habit clerical. Il est temps, pensons-nous, que 1’habit clerical 
soit rendu plus conforme aux exigences de la vie et du travail contem- 
porain. 

17. La discipline du jeune et de l’abstinence, ainsi que le nombre dei 
fetes de precepte et la maniere de les observer devraient etre soumis a 
une revision. Il y a a ce sujet trop de divergences d’un endroit a 
Fautre. Le jeune et 1’abstinence sont rarement observes. Le chomage du 
dimanche et des fetes de precepte ne peut plus etre base sur la distinc- 
tion, surannee et parfois inequitable, entre les travaux serviles et ceux 
qui ne le sont pas. 

18. L’Eglise occidentale est portee vers le juridisme et Vorganisa- 
tion de 1’Eglise en tant que societe humaine. Cette mentalite presente 
1’inconvenient de presenter 1’Eglise sous un angle trop exclusivement 
humain, comme toute autre societe de ce monde, alors que FEglise est 
avant tout une societe spirituelle, surnaturelle, dont le but premier n’est 
pas de ce monde. Cette mentalite est a revoir, autant que la legislation 
et les institutions canoniques qu’elle anime. 

19. Le besoin se fait sentir d’exposer solennellement quelle est la 
position des laiques dans FEglise: leur role, leur mission, leurs droits et 
devoirs, leur participation a 1’apostolat et, en particulier, leur collabo- 
ration aux taches materielles de FEglise. En d’autres termes, FEglise 
devrait fixer une theologie du laicat, qui peut etre puisee dans les docu- 
ments pontificaux publies sur tout depuis le Pape Pie XI. 

Omnes sequuntur subsignationes 



EPISCOPUS SPINENSIS, EP. KAMECHLIEN SIS, ARCHIEP. TIT. NACOLENSIS 463 


3 

Exc.mi P. D. IACOBI J. KARROUM 
Episcopi Spinensis Syrorum (Hassake) 

Qui responsum dedit una cum 

Em.mo P. D. IGNATIO G. Card. TAPPOUNI 

Patriarcha Antiocheno Syrorum 1 

4 

Exc.mi P. D. IOSEPHI GENNANGI 
Episcopi Kamechliensis Armenorum (Kamichlie) 

Qui responsum dedit una cum 

Em.mo P. D. GREGORIO PETRO XV Card. AGAGIANIAN 

Patriarcha Ciliciae Armenorum 2 

5 

Exc.mi P. D. IOSEPHI RABBANI 
Archiepiscopi tit. Nacolensis, Administratoris Ap. Hemeseni Syrorum 

(Homs) 

Qui responsum dedit una cum 

Em.mo P. D. IGNATIO G. Card. TAPPOUNI 
Patriarcha Antiocheno Syrorum 3 

1 Cf. pp. 390-392. 

2 Cf. pp. 394-400. 

3 Cf. pp. 390-392. 




RHODUS 




1 


Exc.mi P. D. FLORIDI A. ACCIARI 
Archiepiscopi Rhodiensis (Rodi) 

Romae, die 26 augusti 1959 

Eminentissime Domine, 

Breviter respondeo ad ea quae Eminentia Tua poscit folio N. 1 C/59- 
1125 diei 1 iunii 1959. 

Opinor: 

1. Quod in Concilio ante omnia exponendae sint veritates ab omni¬ 
bus profitendae, et damnandi errores qui, praesertim post Concilium Va¬ 
ticanum, contra doctrinam catholicam irrepserunt: et hinc: 

2. Iterum damnentur massonicae sectae, communismum, sociali- 
smum, etc. 

3. Formulae pro Professione Fidei nec nimis contractae sint, nec 
longiores. 

4. Optimum erit si praeparetur et in lucem edatur Catechismus 
— Maior et Minor — ita ut iisdem formulis Ecclesia universa profiteatur 
suam fidem. 

5. Desideratur ut a Concilio promulgetur Constitutio pro electione 
Summi Pontificis, Romana Sede vacante. 

6. Statuere quae in administratione Sacramentorum et in aliis litur- 
gicis functionibus liceat vernacula lingua recitare. 

7. Curare novam editionem Pontificalis Romani et Caeremonialis 
Episcoporum cum opportunis variationibus. 

8. Desiderantur maiores relationes inter Episcopos et Superiores 
regulares, praesertim quando clero regulari sit concredita cura paroe- 
cialis. Hinc Superiores regulares invitandi sunt in Conciliis provinciali¬ 
bus, in Synodo dioecesana et quando agitur de gravioribus negotiis 
populum christianum spectantibus. 

9. Ad novum examen revocare quae a Codice I. C. statuuntur Libro 
Secundo « De Personis ». 

Pro nunc nihil aliud suggerendum puto. 

Cum reverentia et observantia 

Eminentiae Tuae Addictissimus 

© Floridus A. Acciari 
Archiepiscopus Rhodiensis 




SINAE 




1 


Exc.mi p. d. friderici melendro 

Archiepiscopi Nganchimensis (Anking) 


Palentiae 7 augusti 1959 

Eminentissime Princeps, 

Re, qua par est reverentia diligenter considerata, ac Deo commen¬ 
data; consilio etiam virorum ecclesiasticorum peritorum et prudentium 
expetito; animadversiones, consilia et vota quae sequuntur circa res et 
argumenta, quae in futuro Concilio Oecumenico tractari poterunt, cum 
sincera libertate summatim indicantur. 


© Fridericus Melendro, S. I. 
Archiepiscopus Nganchimensis 


I. Quaedam doctrinae capita 

1. De Sacra Scriptura. Concilium Vaticanum definivit inspirationem 
omnium librorum S. Scripturae et aliqua innuit de natura ipsius inspi¬ 
rationis docens Deum esse auctorem librorum sacrorum (Enchiridion 
Biblicum 79, 77). 

Leo XIII in Encyclica Providentis simus magis determinavit mo¬ 
dum quo Deus est auctor S. Scripturae, describens influxum positivum 
supernaturalem quo Deus influit in facultates hagiographi (EB 125). 
Hanc ipsam explicationem fundatam in doctrina S. Hieronymi, suam 
fecit Benedictus XV in Encyclica « Spiritus Paraclitus », et postea Pius 
XII in Encyclica Divino ajflante Spiritu (EB 448. 546). 

Temporibus recentioribus tum in libris, tum in ephemeridibus de re 
biblica plura scripta sunt circa modum definiendi partes quae Deo et 
hagiographo tribuendae sunt in compositione librorum sacrorum. Non 
omnia conformia sunt cum doctrina a Romanis Pontificibus proposita, ut 
constat ex Encyclica Humani genens in qua Pius XII conqueritur de 
modo loquendi de hac re aliquorum auctorum. (EB 613). 

His ultimis annis post Encyclicam Humani Generis de eodem pro¬ 
blemate variae propositae sunt solutiones, quae in campo biblico per- 



472 


SINAE 


turbationem aliquam generant, cum hoc problema intime connectatur 
cum doctrina de inerrantia S. Scripturae. 

Desiderandum igitur esset ut PP. futuri Concilii in hoc problemate 
inquirerent et principia dogmatica stabilirent quae ab omnibus catho¬ 
licis tenenda sunt. 

2. De Theologia dogmatica. In Concilio Vaticano aliqua decreta 
et canones elaborati erant, qui non potuerunt approbari propter eius 
repentinam dissolutionem. Utile esset, occasione novi Concilii, denuo ea 
proponere PP., aut saltem illa eligere, quae his etiam temporibus apta 
videantur. Aliquae quaestiones quae in Encyclica Humani Generis attin¬ 
guntur de nova Theologia, ut doctrina de peccato originali in sua rela¬ 
tione cum evolutionismo et poligenismo, cum utilitate poterunt in fu¬ 
turo. Concilio tractari, ut clarius determinetur quid ab omnibus catho¬ 
licis circa hanc doctrinam teneri debeat. 

3. De Oblivione Dei. Inter graviora nostrae aetatis mala quibus Sa¬ 
crum Concilium occurrat illud computandum videtur quod appellari pos¬ 
set oblivio Dei, ex quo hodiernus et continuo accrescens Naturalismus 
promanat, cuius aperta manifestatio habetur in Irenismo et nimia indul¬ 
gentia erga multiplicis generis errores sive speculativos sive practicos. 

Ex variis autem modis quibus illa Dei oblivio (seu defectus et amis¬ 
sio « sensus Dei »: « dei sentido de Dios », « du sens de Dieu ») inno¬ 
tescit et ex consequentiis quae ab ea eruuntur, haec quae sequuntur 
memoranda videntur: 

a) In vita Nationum publica. Civitates (Status) communius lai- 
cismum profitentur. Ipsi catholici (sive Summi Moderatores, sive com¬ 
munes cives, sive, non raro, ecclesiastici et religiosi): 

Theoretice denegant obligationem Status erga Deum et Ecclesiam ut 
institutionem divinam (etsi Sanctam Sedem revereantur ut institutionem 
quamdam summi valoris); quas obligationes inconciliabiles existimant 
cum societate civili debite evoluta ut, nostra aetate, in pluribus iam 
nationibus exsistit, proprias autem conceptionis, ut aiunt, medievalis 
Ecclesiae, quin autem ad Status et Ecclesiae naturam spectent. 

Practice in negotiis publicis, communissime, de naturali et tempo¬ 
rali tantum prosperitate reipublicae curare videntur; de religione si¬ 
lere malunt, et quidem sub praetextu « caritatis », ne ex eis quae, ut 
dicunt, ad intimam tantum conscientiam pertinent, turbationes anachro- 
nice excitentur. 

Cum haec publica Dei oblivio, dum humanae res summe extollantur, 
multum ad indifferentismum religiosum conferat, momenti videtur rectam 
doctrinam de Dei, et consequenter Ecclesiae, iuribus publicis expo¬ 
nere et tueri. 



ARCHIEPISCOPUS NGANCHIMENSIS 


473 


b) In vita intellectuali. Oblivio Dei sese manifestare videtur ea 
praesertim ratione qua auctores ita, non raro, interpretant Scripturam 
Sacram ut si Deus non, hucusque, provide curavisset in Ecclesia de 
eius genuina interpretatione, ac proinde, neglecta potius sacra Tradi¬ 
tione, omnia quoad exegesim funditus innovanda essent; et quidem cri- 
teriis plus aequo, ut videtur, rationalismo proximis. 

Opere ergo pretium videtur ut doctrina de recta Sacrae Scripturae in¬ 
terpretatione doceatur et eius applicatio iubeatur. 

Nec praetereunda, inter alia quae ad doctrinam simul et ad praxim 
spectant, immoderata indulgentia quorumdam catholicorum, etiam inter 
ecclesiasticos, erga errores et opiniones periculi et levitatis plenas illius 
quam « psychologiam profundam » vocant, quibus, praeter alia damna, 
illud maxime exurgit: extenuatio conceptus verae responsabilitatis. 

Quod gravius urget cum in dies amplius sermo leviter divulgetur de 
momento illius « psychologiae profundae » sive ad perturbationes psy¬ 
chicas medendas, sive etiam ad praxim sacramenti poenitentiae et ad 
animos in vita spirituali moderandos. 

Gravia ergo monita S. Pont. Pii XII et Sancti Officii erga scriptores 
et editores catholicos circa hanc rem videntur confirmanda, et doctrina 
complenda et urgenda. 

c) In communi hominum vita interiori. Dei oblivio vehementer 
fovetur apud singulos homines incitamentis undequaque nunc exortis ad 
res pure temporales summo aestimandas, praesertim progressum tech¬ 
nicum, et ad huius vitae commoda inexplebili aviditate sibi procuranda. 
A quo periculo et defectu neque ecclesiastici, sive saeculares sive reli¬ 
giosi, eximuntur, ut nimis notum est. 

Interdum autem ipsa ratio curandi de supernaturali vita fidelium 
defectu levitatis laborare videtur, ut cum normae asceticae christianae, 
sanae et austerae, substituuntur suavitate et sterilitate languidae psycho- 
therapiae, vel cum in sacris ritibus peragendis et in astando sacrae litur- 
giae multum curatur de exteriori caeremoniarum executione, parum de 
singulorum intima unione cum Deo internis actibus virtutum comparanda. 

Huic incommodo fere inseparabili ad illecebris et levitate vitae ho¬ 
diernae, unus et insupplebilis modus obsistendi videtur cotidiana oratio 
mentalis, quae spiritualibus secessibus foveatur et sustentetur. 

d) In communi vita publica. Oblivio Dei (quae implicat amissionem 
« sensus peccati »: « dei sentido dei pecado ») in divinae legis despectu 
continuo proditur procaci impudentia in vestitu, cui nulla forsam fuerit 
par in tota excultorum populorum historia. 

Necesse igitur videtur ut gravis obligatio modestiae christianae et 



474 


SINAE 


etiam naturalis pudoris doceatur eiusque praxis, normis etiam concretis, 
quantum fieri possit, praecipiatur. 

e) In vita internationali. Communismus, potentissima vi militari 
instructus, contra innumerabilium hominum bona, personalem digni¬ 
tatem, vitam, crudelissi m e saevit; et, quod sine comparatione deterius 
est, eorum animos in aeternam damnationem satanica astutia et violentia 
impellit. 

Omnibus nota est omnium fere nationum ignavia ad immane hoc 
malum ab illis eo oppressis arcendum. 

Status, vix uno alterove excepto, sese plane aecomodare videntur 
principio de « non Interventu » a Pio IX, in Syllabo prop. 62, dam¬ 
nato. Quod si quis Status contrarium sive doctrina sive factis sustineat, 
deseritur et ab innumeris catholicis impugnatur. 

Catholici autem scriptores, communissime, suo silentio circa hoc, 
immo, non raro, immoderato iniquae pacis studio, unum videntur agno¬ 
scere remedium, quod depromptum dicendum esset a principiis ele¬ 
vandi conditionem classium inferiorum. 

Hoc modo agendi Statuum et plurium scriptorum, ut idem S. Pon¬ 
tifex conquerebatur, « mirandum quod uni (iniusto invasori) liceat prin¬ 
cipium (de non Interventu) despicere ac violare; universa Europa in¬ 
spectante, (et nunc, toto mundo occidentali)...: ex quo perniciosa con¬ 
sequitur absurditas, alienum nempe interventum dumtaxat admitti ad 
rebellionem sustinendam atque fovendam », in hodiernis autem eventi¬ 
bus,. ad totam tot populorum salutem penitus evertendam (cf. "Pii Pont. 
Max. Acta, vol. 3 [1858-1864], pag. 187. Allocutio « Novos et ante » 
die 18 sept. 1860). 

Ex qua allocutione liceat etiam alia exscribere verba ad hodierna 
adiuncta maxime apta: « Agitur enim de immani violatione, quae contra 
universale gentium ius nequiter est patrata, quaeque nisi omnino coer¬ 
ceatur, nulla deinceps legitimi cuiusque iuris firmitas ac securitas poterit 
consistere » (Ibid.). 

Quae ita sint ut exponuntur, momenti videtur in mentes catholi¬ 
corum revocare doctrinam contra principium de non Interventu et obli¬ 
gationem declarare et urgere, quae ex ea dimanat cum erga catholicos 
scriptores tum maxime erga Status et horum supremos moderatores. 

4. De praeceptis Ecclesiae. 

a) Primum praeceptum. De sanctificatione dierum festorum. 

De requie dominicali. 

An Missa, certis in locis et adiunctis, sub dio, diebus festis de prae¬ 
cepto celebranda sit, ut plures christifideles praecepto audiendi Missam 
satisfacere valeant? 



ARCHIEPISCOPUS NGANCHIMENSIS 


475 


b) Secundum praeceptum. De abstinentia et ieiunio in Ecclesia 
universali servandis. 

c) Tertium praeceptum. An obligatio fidelibus sit imponenda 
recipiendi sacramenta poenitentiae et Communionis ter in anno-, in 
Quadragesima vel Pascha, mense iunio ac decembri? Ita tamen ut 
grave peccatum contra haec praecepta illi tantum fideles committant, 
qui semel in anno ea non recipiant. 

d) Quartum praeceptum. De bonis temporalibus, quibus fideles 
necessitatibus Ecclesiae subvenire debent. 

5. De Sacramentis. 

a) De sacramentis in genere. De usu linguae vernaculae in sacra¬ 
mentorum administratione. 

b) De Baptismo. An caeremoniae baptismi adultorum breviores 
reddere oporteat? 

c) De Eucharistia. Ut quacumque diei et noctis hora Missa cele¬ 
brari liceat, et Communio etiam extra Missam distribui. 

Debita gratiarum actio pro communione enixe fidelibus commen¬ 
danda videtur. 

Ut in sacristia silentium a sacerdotibus ante et post Missam ser¬ 
vetur. Usus tabaci in sacristia prohibendus. 

d) De Ordine. An Ordines ostiarii, lectoris, acolythi ad Ecclesiae 
necessitates aptandi atque selectis laicis conferendi sint? 

An novus sit instituendus Ordo, electis conferendus laicis, qui sa¬ 
cram operam sacerdotibus praestent sive in cultu ecclesiarum, sive ut cate- 
chistae, sive in operibus apostolicis? 

Eiusmodi ordo necessarius fere videtur in illis regionibus, quae ma¬ 
gnam sacerdotum inopiam patiuntur. Candidatorum ad praedictos ordi¬ 
nes institutio, scientia, virtutes, obligationes, officia determinanda sunt. 

Presbyteratus ante vicesimum sextum annum non conferendus vi¬ 
detur. 


II. Disciplina cleri et populi christiani 
Sectio I. De Disciplina cleri 

1. De Cardinalibus. De numero maiori cardinalium a Romano Pon¬ 
tifice eligendo. 

An maius Ecclesiae bonum postulet ut cardinalium italorum numerus 
minuatur et aliarum nationum augeatur? 

2. De Curia Romana. Numerus sacrarum Congregationum augen¬ 
dus videtur. 



476 


SINAE 


An Officiales Curiae Romanae et numero augendi sint, et ex di¬ 
versis nationibus multo plures eligendi? 

An novus Officialis nominandus sit titulo « Admonitoris » vel « Vi¬ 
sitatoris » vel « Inspectoris »? Illius erit munus inspicere, examinare, 
urgere exsecutionem practicam decretorum, dispositionumMode¬ 
ratores monere aliquando forte visitare locum certum, dioecesim 
quoad res determinatas; etc. 

3. De Legatis Romani Pontificis. An catholicitas Ecclesiae postulet 
ut plures ex diversis nationibus eligantur? 

4. De Episcopis. Urgeatur impletio can. 283 de Conciliis provin¬ 
cialibus celebrandis, item can. 356 de celebranda Synodo dioecesana. 

Optimum clericis et fidelibus exemplum praebent Episcopi, qui 
in communi quotannis exercitiis spiritualibus vacant. 

Dioeceses, magnae numero fidelium, dividendae videntur, ut maio¬ 
res spirituales percipiantur fructus. 

5. De sacerdotibus in genere. 

a) Sacerdos, cum sit alter Christus, Christi vitam imitetur ne¬ 
ces se est; qui dum in hoc mundo vixit, in omnibus actibus suis Patris 
maximam glorificationem atque hominum salutem fecit. « Ego quae 
placita sunt ei facio semper » ( loan. 8, 29). 

Sobrie, iuste, pie, sancte vivat sacerdos. « Abnegantes impietatem et 
saecularia desideria, sobrie, et iuste, et pie vivamus in hoc saeculo » 
(Tit. 2, 12). 

Quotidie orationi mentali per dimidiam horam, sub peccato veniali 
incumbant sacerdotes. 

Conscientiam suam singulis diebus per decem aut quindecim mo¬ 
menta examinent. 

Ad poenitentiae sacramentum semel in hebdomada, sub peccato 
vero veniali semel intra quindecim dies, accedant. 

Dies secessus menstrui in singulis vicariatibus foraneis a sacerdo¬ 
tibus habeatur. 

Singulis annis, spatio sex saltem dierum, spiritualibus exercitiis 
vacent. 

« Unio Apostolica Sacerdotum Saecularium a SS.mo Corde Iesu », 
optimum sanctificationis medium, omnibus enixe est commendanda. 

b) Confessores seu Directores Spirituales. Optatur ut in unaqua¬ 
que dioecesi ab Episcopo designentur ex clero, tum saeculari tum regulari, 
sufficientes selecti sacerdotes, quibus munus sit « Directoris Spiritualis 
sacerdotum ». 

Hi singulis mensibus tradent secessum mentruum; visitabunt sa- 



ARCHIEPISCOPUS NGANCHIMENSIS 


477 


cerdotum paroecias, ut sacerdotes confiteantur, consultationes ei fa¬ 
ciant etc. 

Residendam habebunt in loco apto, ex quo facile commercium cum 
sacerdotibus regionis instituere possint. 

c) Oboedientia superioribus debita. Oboedientiae fundamentalia 
principia exponantur ac roborentur. 

Consequenter damnetur spiritus criticae, liberi examinis, resistentiae 
auctoritati a Deo constitutae. 

d) Vita communis inter clericos. Magis determinetur can. 134; 
ac normae efficaces practicae proponantur. 

e) De habitu ecclesiastico. Sacerdos, semper et ubique, conve¬ 
nienti ratione a laico viro in veste et externis formis distinguatur. 

f) De usu radii... De recto usu radii, televisionis, cinemae, ludo¬ 
rum, conviviorum, tabaci, motocycletae, automobilis. 

De necessaria mortificatione bonumque praebendum exemplum in 
adhibendis vel reiciendis praedictis bonis; quae vitam mollem, materia¬ 
lem, sensibus gratam sequendi pericula multa creant. 

g) De Capitulis canonicorum. Quaenam in illis reformanda sint? 

An canonici, quod ad functiones liturgicas attinet, per Congregationes 

Monasticas paulatim suppleri valeant? 

De cultu divino pro fidelibus in cathedralibus magis promo¬ 
vendo. 

h) De parochis. Examinanda doctrina Codicis I. C. de verbi Dei 
praedicatione, de catechesi, scholarum visitatione, missionibus « saltem 
decimo quoque anno habendis » ( C.I.C. 1349); atque impletio rerum 
praeceptarum urgenda. 

De parocho ut confessario, seu de ministerio confessiones audiendi 
magis promovendo. 

i) De Coadiutoribus parochorum. 

De divisione paroeciarum, quae multorum fidelium numero con¬ 
stant. 

De paroeciis maiorum urbium Ordinibus et Congregationibus re¬ 
ligiosis tradendis. (Dicitur aliquibus paroeciis). 

j) De professoribus. 

Regulae statuendae pro sacerdotibus professoribus in athenaeis, col¬ 
legiis, universitatibus. 

Sectio II. De institutione clericorum 

a) De vocationibus ad sacerdotium fovendis. In dioecesibus qui¬ 
bus superabundant candidati, recipiendi hi quoque erunt sive pro dioe¬ 
cesibus clero indigentibus, sive pro locis Missionum. 



478 


SINAE 


b) De Seminariis Minoribus et Maioribus. Quae ad illa spectant 
examinanda, aliqua corrigenda, multa perficienda. 

De clericorum formatione videtur agendum prae oculis habitis ne¬ 
cessitatibus hodiernis necnon et periculis naturalismi et neopaganismi. 

c) Directores spirituales ( C.I.C . 1360). Maximi momenti hoc 
munus haberi debet. 

Instituendi videntur, saltem per annum, in aliquo Instituto vel Uni¬ 
versitate, tum in scientia spirituali tum in directione practica seminari- 
starum et sacerdotum. 

Valde utile fore creditur ut per mensem exercitiis spiritualibus va¬ 
cent. 

d) De anno Pastorali. Neosacerdotes, presbyteratu recepto, per 
unum vel duos annos, quaestionibus pastoralibus practicis operam dent, 
determinata materia, programmate, examine etc. 

An optandum sit ut neosacerdotes exercitiis spiritualibus, iuxta 
Sancti Ignatii, Exercitiorum Spiritualium Patroni, methodum, per men¬ 
sem, vel saltem per quindecim dies, incumbant? 

Sectio III. De Religiosis 

Principia fundamentalia Obedientiae, Cantatis fraternae, Observan¬ 
tiae regularis definiantur enixeque commendentur omnibus Religiosis 
sive viris sive mulieribus. 

Quid sit in Ordinibus et Congregationibus corrigendum, perficien¬ 
dum? 

De Congregationibus religiosis laicalibus virorum. 

De Congregationibus religiosis mulierum. 

An maior gloria divina postulet ut moniales et sorores, quae Officium 
divinum recitare tenentur, in lingua cuiusque nationis propria recitent? 

De Institutis Saecularibus Religiosis. 

Sectio IV. De disciplina populi christiani 

a) Vita familiaris christiana. Laudanda est atque fovenda vita com¬ 
munis quotidiana omnium personarum, quae familiam constituunt; paren¬ 
tum, filiorum, fratrum, cognatorum, famulorum. 

Familiae conservent, aut accipiant, pias consuetudines colendi Sanc¬ 
tissimum Cor Iesu et Mariae; recitandi matutinas et vespertinas preces, 
Sanctissimum Rosarium B. V. M.; praxim frequentis confessionis et 
communionis etc. 

Commendanda est etiam vita communis familiae diebus festis tum in 
ecclesia, tum in recreationibus, spectaculis etc. 



ARCHIEPISCOPUS NGANCHIMENSIS 


479 


Condemnandi hodierni temporis mores de inoboedientia et libertate 
filiorum; de inhonestis vestibus; de assistentia spectaculis horis noc¬ 
turnis etc. 

b) Vita fidelium in ecclesiis. De christifidelium reverentia, oboedien¬ 
tia, amore, defensione parochi et poroeciae, Ecclesiae Catholicae, Summi 
Pontificis, praelatorum, religiosorum; deque mutua inter se unione in 
caritate et adiutorio. 

c) De participatione activa fidelium in sancto Missae sacrificio; in¬ 
terna per devotam assistentiam et Communionem, externa per communem 
recitationem iuxta recentes normas S. Congregationis Rituum. 

De cantu fidelium in functionibus sacris. 

d) De zelo animarum a singulis fidelibus exercendo. Doctrina theo- 
rica et practica. 

Principia fundamentalia oboedientiae Praelato et parocho, rectae in¬ 
tentionis, abnegationis, caritatis et mutuae cooperationis in operibus apo- 
stolicis. 

e) De Actione Catholica paroeciali. 

f) De piis Associationibus. 

De Pia Unione Apostolatus Orationis in omni paroecia erigenda. 

De Congregationibus Marianis et de Legione Mariae. 

De Cooperatoribus Catechistis viris et feminis. 

De Associationibus beneficentiae. 

De Coetibus adiutorium praestantibus pro munditia et ornatu ec¬ 
clesiarum. 

De Congregationibus Religiosarum, quae in operibus paroeciae ad- 
laborent. 

g) De Operibus Pontificiis Missionalibus. 

III. Actuositas Apostolica hodierna Ecclesiae 

Actuositas Apostolica Ecclesiae inter fideles. — Principia fundamen¬ 
talia docenda de obligatione fidelium adlaborandi pro Iesu Christi Regno 
et proximorum salute; de oboedientia Directoribus ecclesiasticis debita in 
operibus apostolatus; de recta intentione in labore apostolico. 

Praedicatio Evangelii. Catechesis. Scholae. Exercitia spiritualia. Mis¬ 
siones populares. 

Proelum catholicum. Radio,cinema, theatrum, televisio. 

Actuositas Apostolica Ecclesiae inter dissidentes : Schismaticos, Ma- 
humetanos, Protestantes, Iudaeos. 

Media adhibenda ut ad veram Ecclesiam redeant: Oratio, caritas, 
praedicatio. 



480 


SINAE 


Actuositas Apostolica Ecclesiae pro infidelibus: Unaquaeque dioe¬ 
cesis nationis christianae adoptet Missionem infidelium, vel etiam reci¬ 
piat aliquam partem territorii missionalis evangelizandam. 

Singuli Instituti religiosi sive virorum sive mulierum participent in 
certo territorio Missionum. 

De Cooperatone populi christiani pro Operibus Missionalibus, ora¬ 
tione, eleemosynis, cognitione et propagatione rerum missionalium. 

IV. Negotia Ecclesiae maioris momenti 

De fide et bonis moribus conservandis, muniendis, perficiendis. 

Damnandi hodierni errores naturalismi, materialismi, laicismi, falsae 
libertatis seu independentiae, neopaganismi, doctrinae moralis, quam vo¬ 
cant circumstantiarum. 

Praecavendum periculum rerum novarum in ascesi, cultu divino, arte 
sacra ... 

Doctrina Ecclesiae de fide et moribus integra docenda; v. gr. de pec¬ 
cato, de sanctione aeterna ... 

De doctrina Ecclesiae in rebus doctrinalibus et disciplinaribus, non 
tamen de fide credendis. 

Media. Cognitio, amor, imitatio D. N. Iesu Christi: Ergo Iesus 
Christus praedicandus ... 

De culti Sanctissimi Cordis Iesu fovendo, iuxta Encyclicas: Miseren- 
tissimus Redemptor et Haurietis aquas. 

De Sanctissimo Rosario B. V. Mariae. 

Optantur normae concretae de modestia christiana contra inhonestos 
mores. 

De Actione Catholica. 

De Rebus Socialibus. 

In doctrina sociali desiderantur normae practicae quibus uniformiter 
omnes catholici doctrinam Ecclesiae in casibus concretis applicent. 

De Communismo. 


V. Diversa argumenta 

Doctrina Mystici Corporis Christi. Hinc de mutua inter se caritate et 
unione christifidelium totius mundi. 

Normae practicae exoptantur de veritate, iustitia, caritate, quas 
scriptores ephemeridum, librorum..., radii locutores catholici..., observare 
debent, cum scribunt, loquuntur ... de rebus aliarum nationum, ma¬ 
xime de rebus catholicis. 



ARCHIEPI SCOPUS CIAMSCIAVENSIS 


481 


Doctrina de B. V. Maria, Omnium Gratiarum Mediatrice. 

De Confoederationibus Catholicis Internationalibus. 

De Catechismo Universali edendo. 

An parvi libri scribendi sint pro clero, seminaristis, christifidelibus, 
de quibusdam selectis doctrinis in Concilio Oecumenico tractatis? 

De pace inter nationes promovenda. 

In SS. Sacrificiis et precibus cum Sancta Sede unitus pro felicissimo 
exitu futuri Concilii Oecumenici, Eminentissimae Tuae Reverendissimae 
me profiteor addictissimum servum in Domino lesu Christo 

£8 Fridericus Melendro, S. I. 

Archiepiscopus Nganchimensis 

2 

Exc.mi P. D. PETRONII M. LACCHIO 
Archiepiscopi Ciamsciavensis (Changsha) 


Eminentissimo Principe, 


18 agosto 19.59 


Nel luglio p.p. ricevevo la Venerata Lettera di Vostra Eminenza Reve¬ 
rendissima, Prot. N. 1 C/59-339. 

Ossequente a quanto e scritto in essa, dopo il ricorso alia preghiera e 
la consultazione di alcuni dei miei Missionari, ho creduto bene di presen- 
tare i voti notati nel foglio accluso. 

Con profonda stima e riverenza, bacio la Sacra Porpora e chiedo la 
S. Benedizione. 

Dev.mo e obbed.mo in Cristo 


! ® Petronio M. Lacchio, O. F. M. 
Arcivescovo di Changsha 


1. Ut ministri protestantes ad Ecclesiam Catholicam conversi, si ve¬ 
lint, et si circumstantiae requirant, recipiant Ordinem Diaconatus, et 
ministeria huic Ordini propria exerceant, scilicet, possint: Verbum Dei 
praedicare, Baptismum et S. Communionem (incluso Viatico) fidelibus 
administrare, et praeterea, exequias peragere. Motiva: Ad supplendam 
Sacerdotum penuriam; ad spirituale et morale emolumentum eis praeben¬ 
dum; ad media obtinenda pro sustentatione familiae, si habeant, etc. 

2. Ut lingua vernacula possit adhiberi in administratione Sacramen¬ 
torum Baptismatis, Confirmationis, Poenitentiae, Matrimonii, Extremae 


3i (II d) 



482 


SINAE 


Unctionis; in administratione S. Communionis et Viatici; in liturgia Mis¬ 
sae, etc ... saltem in illis partibus ubi intelligentia vel comprehensio caere¬ 
moniarum magis requiritur in fidelibus. 

3. Ut in administratione Baptismatis, longae interrogationes: « Quid 
petis ab Ecclesia Dei, etc. » — « Abrenuntias satanae, etc. » — « cre¬ 
dis ... etc. » in lingua vernacula tantum et tantum globatim et non 
« singulariter singulis » fiant, saltem quando plures, scilicet plus quam 
quinque, insimul baptizantur. 

Iterum, ut aliquae caeremoniae in administratione Baptismatis sup¬ 
primantur vel mutentur: v. g.: Insufflatio supprimatur, iunctio gutturis 
et inter scapulas fiat in fronte, crux cum saliva in auribus et naribus 
omittatur, etc. 

4. Ut in regionibus Missionum, obligatio Missam audiendi dierum 
festorum durante hebdomada obvenientium, Nativitate Domini excepta, 
ad diem Dominicam sequentem vel praecedentem transferatur. 

5. Ut in regionibus Missionum, Officium Divinum quotidianum, 
vel saltem in festivis diebus eorumdemque vigiliis, ad ritum simpli¬ 
cem reducatur. 

6. Ut Missionarii Religiosi sequi possint kalendarium liturgicum 
propriae Religionis, non tantum pro Divino Officio recitando, sed etiam 
in celebratione Missae, sive in ecclesia propriae Religionis, sive in ec¬ 
clesia quam administrant, litent. 

'ffi Petronius M. Lacchio, O. F. M. 

Archiepiscopus Ciamsciavensis 

3 

Exc.mi p. d. gerardi f. herrero garrote 

Episcopi Ciamteani (Chanteh) 


Eminentissime Domine, 


1 septembris 1959 


Accepi Litteras opportuno tempore: sed quia mense augusti debe¬ 
bat celebrari in Archiepiscopali Burgensi civitate « Hebdomada Mis- 
sionalis » quae quotannis celebratur, ubi studia rei missionalis fiunt 
a selectis viris Professoribus, versatis in scientia Missionologica et assi¬ 
stentibus Praelatis Hispanis, etiam Praelatis ex Exilio, hac de causa, 
responsum procrastinatum fuit. 

Hoc anno, Lectio prima fuit pronuntiata ab Exc.mo S. Sedis Nuntio 
Mons. Hildebrando Antoniutti: cuius titulus fuit: «Unio omnium 



EPISCOPUS CIAMTEANUS 


483 


chfistianorum, exigentia vitalis missionum ». Lectiones fere omnes re¬ 
lationem intimam faciebant ad Concilium Oecumenicum. 

Quindecim Praelati adfuerunt: tres Abbates, sacerdotes multi utri- 
usque Cleri et 470 Seminaristae atque multitudo ex ipsa civitate Bur- 
gensi quae frequentabat Conferendas. In decursu istarum lectionum ali¬ 
qua memoranda Historiae Missionalis in Sinis in relationibus cum Pro- 
testantibus quae possunt constituere materiam pro Concilio Oecumenico 
sicut commentavi cum Praelatis assistentibus huic Hebdomadae, sci¬ 
licet XII ae Burgensi. 

Ergo ante Pontificiam Commissionem Antepraeparatoriam pro Con¬ 
cilio Oecumenico expono: 

Primum: Conversio Pastoris « Vutola », Finlandensis, Societatis Lu- 
teranae « Sin-I-Huei». Erat vir magnae pietatis et mansuetus, qui 
adhibebat septem horas in oratione et lectione S. Scripturae singulis 
diebus ac fervidus credens cum anxietate in quaerenda vera doctrina. 
Exercuit apostolatum missionale in regione Hunam in civitatibus Shih- 
men et Tzeli, quando ego eram illic. 

Audierat a Catechistis et christianis de mea facilitate in loquendo 
linguam sinicam et de pacifico modo agendi in apostolatu; hac de causa 
venit ad me visitandum ut exponeret suas anxietates animi. Ductus 
erat non spiritu polemicae, sed desiderio inquirendi veritatem. Prima 
quaestio fuit « si patres eius, protestantes, potuissent obtinere salvatio¬ 
nem animae? ». 

Responsum a me datum « de ignorantia invincibili » in qua versi 
fuerant tota vita in Finlandia, ubi nunquam audierant de alia religione, 
erat argumentum spei de eorum salvatione possibili. 

Valde gavisus est haec audiens: nam legerat in libris quia omnes 
protestantes non poterant salvi fieri: audiens istam distinctionem ex 
gaudio pro patribus eius lacrymatus est et consolatus. 

Hoc fuit initium nostrarum conversationum; iam postea sese com¬ 
mendavit « meis orationibus et S. Sacrificio Missae ut semper habe¬ 
rem illum praesentem ». Et sic sensim sine sensu iam « fiducia eius 
inveniendi veritatem concrevit». Et induxit suos subditos «ut illo 
absente audirent me et unirentur Ecclesiae Catholicae in defensione 
contra paganismum ». 

Ante paganos habebat famam bonam. Non habebat uxorem. 

Post duos annos, reversus in Europam, visitavit Ierusalem, ubi 
se dedit studio doctrinae catholicae et conversus est. 

Sic narravit mihi catechista, ex protestantibus, qui multum Putola di¬ 
ligebat. Hoc enim accidebat annis 1911-1912. 



484 


SINAE 


Erant mihi gratissimae visitationes eius ac dubia ab illo proposita, 
Deo adjuvante et Beatissima Virgine Maria intercedente, illi solvebam. 

A prima quaestione « de ignorantia invincibili » pro salvatione suo¬ 
rum parentum et de cultu quem Beatissimae Virgini tribuimus catho¬ 
lici, habui spem de futura conversione: maxime quando audivi de ore 
illius « Pater, ego habeo spem inveniendi veritatem: singulis diebus in 
Sacrificio Missae recordare mei; nam ego quotidie peto confidenter 
obtinere viam veritatis quam in Religione catholica invenire potero ». 
Cum tali fiducia petebat a me orationes in sacrificio Missae et tali mansue¬ 
tudine praeditus et fervore spirituali ut mihi videbatur possibilis con¬ 
versio eius. 

Ille habebat duas Missiones, Shihmen-hum et Tzeli: dixit catechistis 
de Shihmen: cum ego absens fuero, si aliquae quaestiones ortae fuerint 
interrogate P. Gerardum, Missionarium catholicum, nam ille habet 
scientiam concordiae. 

Sic in relationibus mutuis semper concorditer procedebamus. 

Anno 1913 Rev. Putola regressus in Finlandiam pertransit per Ieru- 
salem, ubi mansit per sex menses ut studeret doctrinam catholicam et 
ex corde conversus, baptizatus est catholico ritu. 

Catechistae Protestantes habuerunt notitiam et unus ex illis propin¬ 
quus Catechistae nostri communicavit nobis « conversionem Rev. Pu¬ 
tola, quamvis Pastores occultarent ». 

Consequentiae pro Concilio Oecumenico: 

Pax inter duas religiones praeparat sensim sine sensu conversionem 
illorum ad nostram religionem. Vitandae sunt semper pugnae doctrinales 
ex quibus pagani scandalizantur: et nihil boni pro duabus partibus obti¬ 
neri potest. 

Anno 1915: in missione Pinkiang, nunc Praefectura Apostolica de 
Yochow, et missio catholica fervens et numerosa: quando fundator, 
Rev. P. Hospital erat illic, praedicans de Protestantismo faciebat verba ad 
christianos ferventiores semper in aula privata: ita ut aliqui ex illis qui 
fuerant catechumeni protestantes evaderent catholici firmi in fide et la¬ 
borarent ad attrahendos ipsos affiliatos protestantium. Tantum crevit istud 
motum conversionum ut iam ipse Pastor venit apud P. Hospital nuntians 
illi quia catechista sentiebat vocationem pro religione catholica. 

Pater iam sciebat: dixit illi « Circa catechistam non erat timendi 
causa» nam catechista indiget documento rubricato a suo Pastore, ut ego 
admittam illum sicut catechumenum. 

Post aliquos annos ergo regebam missionem Pinkiang et Pastor 
Chow Rev. Harwy regebat missionem Protestantium. Erat anglus me- 
thodista valde instructus, et circa Religionem catholicam « comprehen- 



EPISCOPUS CIAMTEANUS 


485 


sivus », in hoc sensu, « quia in Religione catholica poterat salvari anima! ». 

Ad me personaliter dixit: « Totum laborem missionarium cedere con¬ 
veniebat Missioni Catholicae. Protestantes tantummodo curare de Scholis 
et Hospitalibus. Vos pergitis ad missionandum per unum vel duos menses 
cum omnimoda libertate: ego vero non possum absens manere per quat¬ 
tuor dies: uxor vero non concedit mihi manere extra! Familia clamat! ». 

« Caritas missionarii catholici est sublimis, evangelica: nostra est 
philantropia. Missionarius catholicus est pronus ad succurrendum neces¬ 
sitatibus aliorum. Vestra vita frugalitatis est in aedificatione omni cre¬ 
denti et pagano: vestra sensibilitas religiosa in attendendis necessitatibus 
aliorum est notabilis: nos in aliquo casu facimus eleemosynam: non intrat 
in nostro programmate quia iudicamus haec fieri ab Statu vel Associa¬ 
tionibus Beneficis ». 

Protestantes in genere dant praeferentiam explicatione doctrinae 
S. Scripturae, parum curant de explicatione dogmatum. 

Denique alia magnopere habenda est in Missionibus scientia idio- 
matum. Nam perfecta locutio idiomatis praebet occasionem et gignit 
amorem in indigenis erga missionarios et infundit admirationem et re¬ 
spectus in Auctoritatibus et intellectualibus. Sic possum testificare ex 
mea longa conviventia in Sinis per quadraginta quinque annos, Deo 
gratias, exercitium in lingua sinica dedit mihi tantam facilitatem ut lo¬ 
quela evasit sicut indigenarum: ita ut audientes qui non me videbant 
crederent esse sinensis qui loquebatur quando Gubernium subditorum 
de Kiang-Kai-Shih invitabat me pro conferentiis in festivalibus natio- 
nalibus ad loquendum ad multitudines, milites, scholares in Pinkiang 
missione. Eodem modo occurrit cum essem Episcopus in visitatione pa¬ 
storali. 

Et annis 1949, 1950, 1951 sub regimine Rubrorum habuerunt erga 
me socialiter distinctiones propter loquendi modum sinicum: ita ut Du¬ 
ces civiles et militares venirent ad colloquendum mecum... 

Sicque, Deo gratias, evasi liber a tortoribus et carceribus usque 
annum 1952, quo fui expulsus a Changteh. 

Hae sunt Eminentissime Domine, breviter quae mihi occurrunt 
animadversiones, expositae cum omni libertate et sinceritate. 

Interim adprecor Ss.mum Cordem Iesu ut Concilium celebrandum, 
sit pro pace et unione catholica firmum ac securum praesidium. 

Vestra Eminentiae add.mus admirator 
ac devotus 

Gerardus F. Herrero Garrote 
Episcopus Ciamteanus 



486 


SINAE 


4 

Exc.mi P. D. HENRICI PINAULT 
Episcopi Cemtuani (Chengtu) 

Die 31 augusti 1959 

Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

Valde gaudeo institutione Commissionis Antepraeparatoriae pro fu¬ 
turo Concilio Oecumenico necnon tibi gratulor Praesidem eiusdem 
Commissionis electo. 

Rogatus, per litteras 1 C/59-347, die 18 iunii exaratas, vota ac 
consilia communicare, ut exui episcopus quaestionem « materialismi dia¬ 
lectici » Commissioni Praeparatoriae examinandam proponere audeo. 

Magni enim momenti mihi videtur istius perversae doctrinae sen¬ 
sus abditus ac iuri tam naturali quam positivo oppositus a Concilio con¬ 
demnari. Eius efficientia reprobetur, quam multi laudant, gratiae divi¬ 
nae obliviosi et mediis humanis tantum confidentes. 

Spero Communismum viam explanaturum esse unioni omnium ho¬ 
minum qui Deo fideles remanere volunt in Ecclesia quam Ipse Unam 
instituit. 

Omnia faustissima ac fidelissima tibi adprecor, qui Eminentiae Tuae 
Reverendissimae 

sum addictissimus in Christo 

© Henricus Pinault 
Episcopus Cemtuanus 


5 

Exc.mi P. D. IOSEPHI M. YUEN CHING PING 
Episcopi Ciumatienensis (Chumatien) 

Die 15 augusti 1959 

1. Negotiorum primum maioris momenti quod Ecclesia obire hodier¬ 
nis tenetur temporibus esse Communismum censeo. Etenim Communi- 
smus tam pro Ecclesia quam pro societate humana maximum est pericu¬ 
lum. Ideoque: 

a) In scholis cuiuscumque gradus, Monasteriis, Conventibusque 



EPISCOPUS CIUMATIENENSIS 


487 


religiosorum doctrina Communista edoceatur et explanetur ut iuvenes, 
religiosi populique cuiuscumque status intelligant ac sciant quid est Com- 
munismus. 

b) In catecheticis instructionibus quoque ne negligatur dare prin¬ 
cipiorum Communismi cognitionem. Qui vult extinguere atque oppri¬ 
mere perniciosam inimici potentiam bene clareque praescire debet ad¬ 
versarii armaturam. Ex ignorantia Communismi propagatio eius augetur. 

c) Contra Communismum Ecclesia uti tenetur hodie maiore actuo- 
sitate et sine ulla pietate eum expugnare ne impietas magis diffundatur 
et augeatur. 

2. Lectio S. Scripturae Veteris ac Novi Testamenti inter universae 
Ecclesiae populos promoveatur eisque libri « De Imitatione Christi » lec¬ 
tio commendetur. 

3. Magis in dies necessaria videtur participatio laicorum catholico¬ 
rum in apostolatu; sed urget statuere modum, media et formam huius 
participationis ne confusio oriatur sive propter excessum sive propter 
defectum. 

4. Partecipatio fidelium sive in sacro faciendo, sive in aliis functio¬ 
nibus religiosis maior fieri debet; ut haec comparticipatio ne fiat so¬ 
lummodo passiva et incomprehensibilis populo christiano, utilis et neces¬ 
sarius videtur usus frequens linguae vernaculae, seu uniuscuiusque na¬ 
tionis. 

5. Communi opinioni multorum clericorum videtur quod Brevia¬ 
rium Romanum seu Divinum Officium ad simpliciorem formam redigi 
conveniat. Ita cogitant: 

a ) Seligantur Psalmi qui maiorem significationem orationis ac 
precum habeant. 

b) Lectiones sive Scripturarum sive vitae Sanctorum in brevem 
formam reducantur. 

c ) Hymni proprii aliquorum Sanctorum nimis longi videntur. 

d) Pater et Ave, quae sunt preces pulcherrimae ab Ipso Christo 
Domino confectae et ab Angelo pronuntiatae, resumantur. 

e) Divinum Officium ita sit confectum ut cotidiana recitatio non 
excedat quadraginta momenta temporis. 

6. Visitatio cotidiana SS. Sacramenti et meditatio sacerdotibus tan- 
quam obligatoriae imponantur. 

7. Cum de die in diem accidentia automobilistica increscant necesse 
est, videtur, ut ad vitae humanae securiorem protectionem praeceptum 
novum contra negligentes auto-vehiculorum conductores instituatur. 

8. Reformatio praesertim antiquorum Ordinum Religiosorum re- 



488 


SINAE 


quiri videtur ut religiosi magis eorum fundatorum vestigiis inhaereant 
et verum ac primitivum spiritum vitae religiosae aliquo modo iterum 
resumant ad maiorem Dei gloriam. 

9. Formulae caeremoniarum ac rituum pro receptione et profes¬ 
sione votorum monialium redigi debent ita ut moniales ubicumque ter¬ 
rarum uniformem caeremoniarum librum habeant. 

10. Repraesentantes Pontificis non mere ancipiti dicendi faciendique 
sapientia sed magis sanctitate personae eligantur. 

© Ioseph M. Yuen Ching Ping 
Episcopus Ciumatienensis 


6 

Exc.mi P. D. THEODORI LABRADOR 
Archiepiscopi Fuceuvensis (Foochow) 


Eminentissime Domine, 


Die 24 augusti 1959 


Epistola circularis Vestra, die 18 mensis iunii currentis anni data, 
propter varias circumstantias, non nisi serius ad manus meas pervenit, 
ut virorum ecclesiasticorum peritorum et prudentium consilium mature 
exquirere possim, cum ferias aestivas diversis et dissitis in locis agant, 
et promptum responsum, ut petit, valeam dare. 

Non nisi unum, alterumve, consulendi obiter mihi eventualis oc¬ 
casio fuit. Qui singuli responderunt non habere in promptu animad¬ 
versiones, consilia et vota circa res et argumenta quae in futuro Con¬ 
cilio tractari poterunt. 

Mihi autem nihil aliud proponere in mentem venit nisi ut quae¬ 
stio de moralitate publica, in quantum possibile, adamussim definiatur, 
ita ut uniformis et vere catholica ubique inveniatur atque evitentur 
dubia et anxietates populo christiano et extraneis, qui ansam quaerunt 
infamandi Ecclesiam Christi, opportunitas auferatur. 

Huiusmodi occasio fuit, cum b. m. Petrus Card. Segura, Archiepi- 
scopus Hispalensis, quondam declarationes' fecit circa choreas et infil- 
trationes protestantium in sua archidioecesi. 

Hoc nuperrime accidit cum normas circa moralem publicam Hie- 
rarchia hispana, praesertim pro tempore aestivo, publicas fecit, quas 
ephemerides aliarum nationum malitiose deturpaverunt et fuse publi¬ 
caverunt quasi datas ab Archiepiscopo Toletano, Card. Pia y Deniel, 



EPISCOPUS HANCIOMENSIS 


489 


pro tota Hispania, asserentes quod Cardinalis Hispanus volebat rigo- 
rosiorem et strictissimam regulam moralem imponere, contra moralem 
aliarum nationum et ipsiusmet Ecclesiae. 

De cetero, prospera quaeque ominor et adprecor pro successu fu¬ 
turi Concilii Oecumenici et preces meas adiungo precibus totius Ec¬ 
clesiae. 

Et Deus labores vestros in apparando futuro Concilio benedicere 
dignetur. 

Interim Eminentiae Vestrae humillimum servum me profiteor et 
permaneo in Christo, 

'© Theodorus Labrador, O. P. 

Archiepiscopus Fuceuvensis 


7 

Exc.mi P. D. IOSEPHI MAGGI 
Episcopi Hanciomensis (Hanchung) 

Lecco (Como) die 10 augusti 1959 

Placitis huius Pontificiae Commissionis per litteras N. 1 C/59-581 
diei 18 iunii 1959 ad me missas libenter obtemperans, gratias imprimis 
ex corde ago Deo Romanoque Summo Pontifici Ioanni XXIII feliciter re¬ 
gnanti pro proxima convocatione Concilii Oecumenici, quod maximam 
utilitatem universae Ecclesiae certus sum fore allaturum. 

Meas preces pro bono exitu Concilii quotidie fundens, haec quae 
sequuntur, iudicio huius Commissionis humiliter submitto. 

I. Circa quaedam doctrinae capita 

1. Opportunum esset quod ab omnibus Concilii Patribus doctrina 
communistarum atheistica et materialistica rursus sollemniter damna¬ 
retur. 

2. Item damnandum esse puto illum « motum » vulgo dictum « con- 
celebrationis ex parte fidelium cum sacerdote in Missae sacrificio », 
qui iam a Summo Pontifici Pio XII reprobatus est. 

Participatio enim fidelium in Missae celebratione promoveri po¬ 
test v. g. Missis dialogatis, lectione in lingua vernacula partium mobi¬ 
lium, oblatione materiae in sacrificio adhibitae (hostiae, vinum, in¬ 
censum, oleum, candelae), prout iam in multis paroeciis laudabiliter fit. 

3. A Sacerdotibus Ritus Romani servandus videtur usus linguae 



490 


SINAE 


latinae in Missae celebratione, quippe quod linguae « modernae » fa¬ 
cile mutantur, dum antiquus et probatus usus linguae latinae signum est 
unitatis. Lingua autem vulgaris adhiberi potest v. g. in orationibus post 
Missam a Papa Leone XIII iussis, item in caeremoniis « paralitur- 
gicis », etc. 

II. Circa disciplinam cleri 

1. Caelibatus ecclesiasticus, gloria et fulgor sacerdotum, omnino ser¬ 
vandus est in sua integritate; ipso enim deficiente, ministerium sacrum 
ad speciem cuiuscumque laicae professionis reduceretur. Neque vali¬ 
dae aut practicae videntur rationes in favorem abolitionis caelibatus 
adductae. 

2. Reprobanda videtur opinio fautorum institutionis « diaconorum » 
(cum uxore) ad penuriam sacerdotum suppeditandam, praesertim in 
locis missionum, ubi habentur probatae virtutis viri catechistae, baptiza- 
tores infantium qui optime adiuvant et quandoque (in quantum pos¬ 
sunt) ipsos sacerdotes supplere valent. 

3. Pro illis dioecesibus vel missionibus, ubi deficientia cleri magis 
advertitur, Sancta Sedes facultatem concedere posset Ordinariis loco¬ 
rum reducendi studiorum programmata ad efformandos sacerdotes, prae¬ 
cipue ubi agitur de vocationibus « tardivis ». 

4. Sacerdotibus in singulis paroeciis ad curam animarum addictis 
imponenda videtur vita communis, tum ad ipsorum spiritum ecclesia¬ 
sticum servandum et fovendum, tum ad pericula permulta et « nepoti- 
smum » vitanda. Vita communi opportunis normis statuta, omnes in¬ 
troitus paroeciae (v. g. reditus, congrua, oblationes fidelium, iura sto¬ 
lae, etc) in cassam communem mitti et sub Curiae episcopalis vigilantia 
administrari deberent. Ex reditibus cassae provideatur sustentationi vi¬ 
tam communem agentium, necessitatibus cultus, congruae parochi eius- 
que coadiutorum retributioni, etc. Quae praxis iam optime in usu est 
apud missiones et quasdam Europae Americaeque dioeceseos. 

5. Optandum quoque ut in singulis dioecesibus vel saltem in Re¬ 
gionibus ecclesiasticis erigatur « domus cleri » vel convictum ecclesia¬ 
sticum; insuper unaquaeque natio domum habeat aptam ad recipiendos 
et curandos episcopos et sacerdotes invalidos vel senio confectos, qui, 
ope « mutui » vel pensionis vel cuiusdam huius generis, serenam vi¬ 
tam agere valeant. 

6. Quoad habitum ecclesiasticum: Puto hunc habitum servandum 
esse saltem in nationibus catholicis Occidentis ad sacerdotum decus. In 
statibus autem protestantibus vel paganis talis habitus servetur tantum in 
sacris functionibus et domi, dum in aliis locis induatur habitus sic dictus 
« clergyman » vel prout consuetudo locorum suadet. 



EPISCOPUS HANCIOMENSIS 


491 


7. Quoniam in locis missionum Hierarchia Ecclesiastica in dies consti¬ 
tuitur (quod valde est laudandum), summopere opportunum est ut in 
Codice luris Canonici addatur pars illa quae « Ius Missionale » respicit, 
adeo ut ecclesiae missionum eiusdem gradus ac aliae considerentur. 

8. Quia Instituta missionalia sine votis in dies augentur cum ma¬ 
gno plausu Sacrae Congregationis de Propaganda Fide, optimum esset si 
in C.I.C. includeretur « capitulum » quoddam ad ipsorum specificam in¬ 
dolem denotandam. 

III. Circa disciplinam populi christiani 

1. Explicatio doctrinae christianae pro adultis in die Dominica obli¬ 
gatoria in ecclesiis paroecialibus reddatur, non obstantibus omnibus ex¬ 
cusationibus adductis pro omissione; cursus augeantur sic dicti « di 
aggiornamento » sive catechistici sive apologetici diversis coetibus socia¬ 
libus accomodati. 

2. Scholae catholicae, etiam cum sacrificio pecuniario, in quibus in¬ 
structio religiosa sit materia aeque principalis, multiplicentur. 

IV. Circa actuositatem multiplicis genens, qua hodie Ecclesia tene¬ 
tur, etc. 

Facilius expeditiusque reddatur tractatio negotiorum ecclesiastico¬ 
rum, tum in Sacris Romanis Congregationibus, tum in Curiis episcopa¬ 
libus. 

Commendatur ut qui Sanctam Sedem in diversis nationibus repraesen¬ 
tant amplioribus gaudeant facultatibus. 

Superius (prout meo iudicio suggerere putavi) propositis, toto corde 
cum Sancta Sede sentio, atque damno schisma quod nunc in Sinis dolorem 
Sanctae Ecclesiae affert et unitati fidelium magnopere obstat. 

Quotidie Deum adprecor pro Ecclesia Sinensi, speciatim pro mea 
dioecesi Hanciomensi, ut dignetur servare in fortitudine fidei fratres in 
persecutione degentes, atque redire concedat errantes ad ovile Summi 
Pastoris. 

Firmiter credo hoc schisma, communismo, cito, ut aptatur, profligato, 
non late esse divulgandum, eo quod agitur, ut videtur, de illis' fratribus 
et sacerdotibus (saltem permultis) qui fraude decepti vel gravissimis mi¬ 
nis territi, gubernii athei in toto vel in parte suggestionibus indulserunt. 

Maxima qua par est reverentia maneo et me profiteor 

addictissimum 

83 Ioseph Maggi, P. I. M. E. 

Episcopus Hanciomensis 



492 


SINAE 


8 

Exc.mi P. D. IOSEPHI F. M. ROSA 
Archiepiscopi Hancheuvensis (Hankow) 

Chiampo, 24 luglio 19.59 

Eminenza Illustrissima e Reverendissima, 

II 13 luglio 1959 ho ricevuta la venerata lettera di V. Eminenza 
(N. 1 C/59-582) riguardante la communicazione dei prossimo Concilio 
Ecumenico. 

Mi dispiace assai dover notificare a V. Eminenza Reverendissima un 
particolare grave impedimento fisico, per cui mi e impossibile poter in¬ 
tervenire al Concilio. 

Gia nel febbraio 1957 fui colpito da una grave infermita: doppia 
polmonite con bronchite che mi obbligo a letto diversi mesi alTospedale 
e poi in convento per tutto quell’anno. Non ancora ristabilito in salute 
i medici riscontrarono anche un infarto cardiaco, che mi causava e causa 
pur attualmente grande debolezza alie gambe, una accentuata aerofagia 
con relative conseguenze alio stomaco, nonche indebolimento delle fa- 
colta mentali che impedisce ogni seria applicazione. Solamente Panno 
seorso ho potuto riprendere la celebrazione della Messa in privato e non 
sempre la recita dei Breviario. Sono ancora sotto cura medica e passo i 
giorni ritirato in stanza e solo nel tempo estivo posso fare breve passeggio 
nelPorto. 

Considerate quindi tali condizioni della mia salute, mi e impossibile 
intervenire al Concilio Ecumenico e ne chiedo a Vostra Eminenza Re¬ 
verendissima la dispensa. 

Frattanto, a norma dei canoni, spero poter trovare un procuratore 
che mi rappresenti al Concilio. 

Riguardo ai voti ed osservazioni mie personali da proporre per il 
Concilio temo di non poterio fare, data la difEcolta e la stanchezza nel- 
1’applicare la mente; la semplice lettura mi stanca presto. 

Godo di cogliere 1’occasione per congratularmi della elezione di Vo¬ 
stra Eminenza Reverendiss im a a Presidente della Commissione Antipre- 
paratoria dei Concilio e prego Dio che 1’assista con aiuti copiosi e lumi 
celesti. 

Si degni accettare i miei profondi sensi di stima ed ossequio, mentre 
al bacio della Sacra Porpora mi professo 

di Vostra Eminenza Ill.ma e Rev.ma umile servitore 
© Giuseppe F. M. Rosa, O. F. M. 

Arcivescovo di Hankow 



EPISCOPUS SCIIAMCHIAMENSIS 


493 


9 

Exc.mi P. D. LAURENTII BIANCHI 
Episcopi Sciiamchiamensis (Hong-Kong) 


Hong Kong, die 20 septembris 1959 

Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

En pauca, veluti « viduae duo minuta », quae, auditis quibusdam 
viris ecclesiasticis, Pont. Commissioni Antepraeparatoriae pro Concilio 
Oecumenico, pro mea humilitate, in Domino submittere audeo. Varia 
sunt argumenta, et fortasse congruentius egissem si singula in foliis di¬ 
stinctis inscripta submittenda curassem ... 

Defectu temporis prohibeor quominus fusiorem descriptionem redi¬ 
gam. Nuper enim ex Europa rediens, litteras Pont. Commissionis inveni, 
quibus responsum mittere ante primos mensis septembris dies invitabar. 
Qua par est reverentia, omnia cunctaque fausta adprecans, me pro- 

^ teor ’ Eminentiae Tuae Rev.mae 

addictissimus 
© Laurentius Bianchi 
Episcopus Sciiamchiamensis 


Quaestiones omnes, sive dogmatico-morales, sive iuridicae, sive phi¬ 
losophicae, etc., atque sive generales sive particulares, quas Pontificiae 
Commissioni Antepraeparatoriae submittere audemus, omnes ex peculiari¬ 
bus adiunctis huius Dioecesis, his nostris temporibus, originem et spi¬ 
ritum trahunt, prout quidem illas ad officium nostrum seu ad necessi¬ 
tates apostolatus inter Sinarum gentes praesertim pertinere, de Nobis 
tamen diffidentes, in Domino censemus. 

I 

A) Tempora et adiuncta hodierna in regionibus Orientis tribus his ele¬ 
mentis praecipue, ni fallimur, moderantur, et colorem proprium accipiunt, 
scii. « Nationalismo », « Communismo » et « Materialismo » quos di¬ 
cunt. « Nationalismus », cuius nostrum non est historiam causasque in¬ 
vestigare, hodie post ultimum bellum nationes omnes et veteres et no¬ 
vissimas in Oriente funditus pervadit et exasperat; frequenter etiam 
adhuc intensius acuitur ob traditiones et mythos antiquae historiae at- 



494 


SINAE 


que praeteritae gloriae, haud raro etiam ob spiritum illum quo quid¬ 
quid ad proprii generis (« razza ») traditiones religiosas, morales et hu- 
manisticas quoquo modo pertinet, exaltatur, quidquid vero alienum et 
extraneum est, fere a priori reicitur. — De « Communismo » autem 
superfluum videretur loqui: verum momentum et ingens vis politica 
Sinarum civitatis communisticae ignorari non potest, sicut nec licet prae¬ 
termittere communistarum conatus systema suum longe lateque divul¬ 
gandi, cum ex propinquitate Sinarum hi conatus non sine fructu sint, 
non solum in hac Dioecesi, praesertim inter iuniores et operarios ... — 
Quid tandem dicendum de « Materialismo » (materialismo scientifico, 
quatenus a Communismo distincto), quo practice inficiuntur publicae 
auctoritates civitatum etiam quae communismo obsistunt, necnon plures 
inter excultiores homines qui communismo contradicunt? 

Ex his aliisque considerationibus indolis magis universalis, Nobis 
videtur summe convenire, immo necesse esse: 

1) Ut Apologetica Christiana pro posse ad hanc nostram novae 
aetatis rationem adducatur, quatenus et quousque notiones et vocabula 
propria catholicae Theologiae et Philosophiae possunt linguis vernaculis 
hodiernis harum (et aliarum...) regionum exprimi et demonstrari, menti 
huius novae aetatis morem quousque convenit gerendo, utique illaesa 
quidem veritate et absque periculo perversionis doctrinae et principiorum 
nostrorum ... Habita etiam ratione, quatenus possibile, conceptuum phi¬ 
losophicorum et moralium cultiorum civitatum orientalium. Quatenus 
nempe et quousque huiusmodi peculiares conceptus, ab humana ratione 
— naturaliter christiana — decursu saeculorum acquisiti, possint rite 
comprehendi in vera Theologia et Philosophia catholica (ita ut saltem 
constet utrum verum sit necne huiusmodi comprehensionem uberiores 
notiones afferre posse vel esse allaturas in evolutionem doctrinalem ca¬ 
tholicam — rite intellectam — necnon in praxim vitae christianae, et 
quidem quod ad gentes orientales attinet...). 

(Varii conatus sporadici ad hunc finem usque modo positi non vi¬ 
dentur magnos fructus obtinuisse, sed potius — ni fallimur — veluti 
« adulationis » species quaedam, ad captandos animos, a gentibus Orientis 
fuisse considerati...). 

2) Ut clare et aperte exponantur catholica principia, in Philosophia 
et Theologia, de « opere » (Filosofia e Teologia dei « Lavoro »): hodierna 
adiuncta politica, socialia et oeconomica hoc a nobis revera postulant, 
praecipue his in regionibus oeconomice minus evolutis, in quibus ope¬ 
rarii (maior populi pars) fere semper et ubique usque ad extremum 
patientiae limitem opprimuntur ... His principiis inconcusse positis, fa¬ 
cilius et fortius, ni fallimur, ex eis consectaria derivabuntur pro praxi... 



EPISCOPUS SCIIAMCHIAMENSIS 


495 


Hanc occasionem nacti, Patres Concilii denuo organice et aperte iterent 
principia illa iam pluries a Summis Pontificibus exposita de quaestione 
sociali, de salario familiali, etc. etc. 

3) Ut sollemniter reaffirmetur status proprius et naturale mo¬ 
mentum personae (hominis individui) necnon familiae in societate huma¬ 
na, consideratis ipsa humana natura, natura societatis, natura « operis », 
necessitatibus socialibus et oeconomicis, iuribus civitatis, necnon « tota- 
litarismo » (quem dicunt) civitatum quarumdam, quae communismum 
non profitentur vel illi adversantur ... Huius aetatis mens maiorem « con¬ 
scientiam socialem » ab unoquoque exigere videtur, sed quousque haec 
exigentia se extendere potest? ... Cum consectariis quae exinde proce¬ 
dunt, quoad naturam et obligationes iustitiae legalis, socialis, etc. etc. 

Multa de his a Summis Pontificibus in Encyclicis et allocutionibus 
iam sunt pronuntiata; remanet et convenit ut principia et doctrinae in 
unum ac fusius redacta et sollemniter proposita, maiore diligentia et 
auctoritate edoceantur. His in regionibus, ut Christi regnum ad omnes 
et omnia se extendat, oportet ut Ecclesia (« Catholici ») aliorum magi¬ 
stri et duces sint doctrina simul et opere. 

B ) His positis, manifeste patet: 

1) Quanta cura sit clerus indigena efformandus, non tantum in 
vera pietate in scientiis theologicis, philosophicis, socialibus, etc., sed 
etiam in scientiis traditionum, legum, philosophiae, etc. suae ipsius gen¬ 
tis, ita ut possint inexhausto zelo et omnibus mediis rationibusque concives 
ad Christi regnum adducere (non ut alienigenarum sectatores ...). Haec 
educatio atque « formatio » non potest ullo modo praetermitti, etiam si 
oporteat ad hoc ordinationes per aliquot annos differre ... Missionario- 
rum exterorum opera evangelizationis, in quibusdam regionibus Orientis, 
probabilius gradatim coarctabuntur ... 

Rationarium de cleri indigenae modo agendi in persecutionibus com- 
munistarum fortasse quaedam notatu digna indicabit. 

2) Quanta cura doctrina et praxis apostolatus laici sint exponendae, 
evolvendae, applicandae ... Proinde: de natura et obligatione coopera¬ 
tionis ad apostolatum Hierarchiae, ad quam singuli fideles tenentur, eo 
ipso quod membra Corporis Christi Mystici sint; de fidelium (laicorum) 
Hierarchiae subiectione in his; de laicorum subordinata participatione 
etiam in auctoritate dirigendi, si quae sit, et quousque se extendat; an 
laicorum moderatio ex parte Hierarchiae in his possit excedere, veluti 
forma quaedam «totalitarismi» in rebus religiosis, vel «collectivi- 
smi » ex parte Ecclesiae, in favorem suiipsius, contra civitatis, societatis 
civilis necnon personae iura; an laicorum in moderatione participatio 
possit evadere in damnum Ecclesiae et apostolatus, in indebitam admix- 



496 


SINAE 


tionem rei politicae cum rebus spiritualibus; tandem, utrum quaedam 
apostolatus laici formae hodiernae per orbem iam satis divulgatae sint 
aliis preferendae et ad necessitates cuiusvis regionis conformandae... 
Aliis verbis, principia de apostolatu laico clarius et accuratius iterentur, 
simul componendo et elucidando quae a Summis Pontificibus de his 
iam sunt edita. 

3) Ut mediis modernis ad apostolatum abundantius Ecclesia uta¬ 
tur: scholis, praelo, radio, televisione, cinematographo, etc. 


II. Varia 

1. Magnopere convenire ducimus ut fiat a Concilio sollemnis et 
maximam auctoritatem praeseferens iterata proclamatio quorumdam dog¬ 
matum et veritatum, quae fere in desuetudinem apud nonnullos auctores, 
concionatores, etc., pedetentim viderentur dicenda advenisse, ut, vgr.: 

a) de inferno, eius existentia, aeternitate et poenis; 

b) de purgatorio, eius existentia et poenis; 

c) de virtute iustitiae, in genere, necnon de iustitia sociali (cf. 
supra) in specie... etc. 

Emphatice frequenter invehitur contra peccata et vitia de sexto deca¬ 
logi praecepto — quod quidem rectum est, et faciendum, et quidem 
ex officio, etc. — sed et saepe obligationes iustitiae et caritatis praeter¬ 
mittuntur... Unum facere et aliud non omittere. 

2. Utrum conveniat in textibus Theologiae Moralis: 

a) magis attendere ad praxim pastoralem et animarum directio¬ 
nem, quam ad casisticam, et ad illud minimum quod cuique liceat facere 
vel omittere ne animam suam perdat; 

b ) maiore intentu ad inventa scientiae medicae et psychologicae 
animadvertere, quod attinet ad actus humanos, ad effectus hereditatis, 
ad inclinationes sexuales, ad hypnotismum, etc., potius quam ad repeti¬ 
tionem opinionum quae iam obsoleverunt; 

c ) fusius ea exponere quae ad scientiam socialem spectant. 

3. Quod attinet ad Matrimonium, enixe quaesumus: 

a) Ut clare definiatur quaenam auctoritati civili competat, ex 
lege, traditione, etc., potestas in matrimoniis non baptizatorum; accurata 
requiritur definitio, ad auferendas quaestiones, dubia, obstacula in pra- 
xi, quae his in regionibus haud raro prope innumera hac de re exsurgunt 
pro catechumenis et eorum prole; 

b) Ut edantur clariores instructiones et applicationes quod atti¬ 
net ad usum privegii sive « paulini » sive « petrini » (inclusis variis 
Const. Apost. de quibus in can. 1125); 



EPISCOPUS SCIIAMCHIAMENSIS 


497 


c ) Ut, quatenus possibile et conveniens, simplificentur impedi¬ 
menta matrimonialia iuris ecclesiastici, et ab iis eximantur acatholici 
baptizati; 

d) Ut ad praesentis temporis mentem moresque accommodentur 
« causae canonicae » pro dispensationibus matrimonialibus; 

e ) Ut accuratius exponantur principia et praxis licita fidelibus, 
quod attinet ad prolis limitationem ... 

4. Ut ad praesentis temporis mores et ad mutatae conditionis so¬ 
cialis adiuncta accommodentur praecepta de operibus servilibus diebus 
dominicis et festis de praecepto servanda; nova scii, detur definitio de 
operum servilium natura, inter praecipuas prohibitionis rationes inten¬ 
tionem vel etiam factum «lucri » acquirendi constituendo, «hone¬ 
stam autem recreationem » inter illas quasdam permittendi quae hu¬ 
cusque interdicebantur ratione « servilitatis »... etc. 


III. De Ordinario loci 

Valde conveniens et in praesentibus fere necessarium ducimus ut 
Ordinarii loci auctoritas .(iurisdictio) quod attinet ad Ordines et Con¬ 
gregationes clericales (relate scii, ad sacerdotes regulares et religiosos 
etiam exemptos), canonice augeatur: 

1) Ita ut Ordinarius loci possit, per tramitem quidem Superio¬ 
rum localium, huiusmodi sacerdotes religiosos qui apti sint, arcessere 
et etiam compellere ut in cura animarum adiuvent, quoties, pro suo 
prudenti iudicio, numerus vel qualitas sacerdotum saecularium in Dioe¬ 
cesi vel in determinata quadam paroecia ad curam illam rite geren¬ 
dam non sufficiat; 

2) Ita ut Tertii Ordines et Piae Fidelium Associationes, si quae 
sint quae a Regularibus vel Religiosis exemptis in Diocesi moderen¬ 
tur, sub Ordinarii loci iurisdictione plenius constituantur, et fiat unitas 
directionis et inde facilior cooperatio inter varias formas apostolatus 
laici, ad assequendos fines sive particulares sive generales ... 

3) Ita ut Ordinarius loci possit temperare, coarctare et etiam, si 
casus ferat, prohibere quaedam religiosorum opera externa, quae qui¬ 
dem praesentantur velut exercitium piorum operum religionis (quae 
religioni sunt propria), de facto autem praesertim vel unice ad lucrum 
captandum sunt instituta, et in damnum — ex infida aemulatione — 
operum eiusdem generis, quae a Dioecesi directe exercentur ... 

4) His in regionibus haud raro iuvenes inveniuntur qui deside¬ 
rant statum religiosum ingredi, non quidem — ut experientia constat — 
ex vera vocatione ad statum religiosum, sed potius ex motivis huma- 


32 (II d) 



498 


SINAE 


nis, ut v. gr.: ex maiore securitate oeconomica, ex vita magis ordinata, 
minus onerosa in statu religioso quam in statu sacerdotii saecularis ... 
(«Religiosi vota emittunt, sacerdotes saeculares servant! »). Utrum 
Ordinario loci competat auctoritas aliquo modo huic rerum conditioni 
remedium praebendi, et quodnam remedium ... 

IV. De re liturgica 

1. In votis est ut « Codex Liturgicus » edatur — ad instar Codicis 
luris Canonici — in quo quidquid de re liturgica decretum fuerit, seu 
potius quidquid servandum est, necnon Ecclesiae mentem quoad res 
liturgicas omnes systematice et clare proponantur... Huiusmodi Codicis 
Liturgici necessitas est revera urgens et maximi momenti. 

2. Severioribus legibus et normis Nobis moderandae et coercendae 
videntur quaedam « devotiones populares » — ubique terrarum novae 
in dies pullulant et crescunt — quae in damnum verae pietatis et fidei 
cedunt, quae et haud raro superstitionem sapiunt et scandalum ipsis 
paganis praebent... Huiusmodi devotiones accidit aliquando a quibus¬ 
dam e clero et laicatu catholico faveri, non religionis sed lucri causa. 

3. Harum regionum adiuncta, mores mentemque cum nostris sa¬ 
cerdotibus commentati, censemus in Domino non convenire diaconos 
(sive non uxoratos, sive et praesertim uxoratos) instituere: huius insti¬ 
tutionis incommoda longe commoda excederent ... Insuper, his in re¬ 
gionibus, huiusmodi institutio practice aequivaleret, nostro quidem falli- 
bili iudicio, institutioni alicuius formae « nepotismi » fere hereditarii... 

4. Re diligenter in Domino perpensa, Nobis non videtur nimias 
concessiones esse elargiendas quod attinet ad usum linguae vernaculae 
in celebratione s. Sacrificii et in confectione et administratione sacra¬ 
mentorum, exceptis partim baptismo et matrimonio ... Huiusmodi con¬ 
cessiones, nostro iudicio, cum ad essentiam cultus liturgici attingant, 
militarent, contra unitatem, universalitatem et supra-nationalitatem Ec¬ 
clesiae Catholicae ... Concessiones tamen fiant quod attinet ad sacramen- 
talia et ad alias actiones liturgicas, si convenientes iudicentur. 

V. 

Ut definiatur dogma de universali mediatione gratiarum a Beata Maria 
Virgine. 

© Laurentius Bianchi 
Episcopus Sciiamchiamensis 



EPISCOPUS SCIIAMENENSIS 


499 


10 

Exc.mi P. D. IOANNIS B. VELASCO 
Episcopi Sciiamenensis (Hsiamen) 


Manila, die 30 augusti 1959 

Eminentissime Domine, 

Obsequentissimo gratoque animo litteras Dominationis Vestrae (Prot. 
N. 1 C/59-597), circa medietatem mensis iulii, accepi in quibus enixe 
me rogatis ut breviter exponam quidquid, meo iudicio, in futuro Oecu- 
menico Concilio tractari posset. Honore tam singulari alte permotus nec- 
non rei gravitatem atque momentum plane noscens divinoque auxilio diu¬ 
turnis precibus implorato, in foliis separatis, Vestro iudicio validiori ali¬ 
qua puncta et argumenta humiliter submitto. 

Omni qua par est observantia et reverentia 

maneo addictissimus 
in Christo servus 

© Io ANNES B. VELASCO, O. P. 

Episcopus Sciiamenensis 


I. De re Dogmatica 

Licet forsitan plures sint qui ferventer exoptent ut doctrina de 
B. V. Mariae universali mediatione quamprimum dogma fidei definiatur, 
nobis videtur in adiunctis hoc non tam opportunum apparere si unio tam 
desiderata Christianorum sectarum dissidentium cum Romana Ecclesia 
prae mente habeatur ... 

II. De Episcopis 

Habita ratione ad continuum in toto mundo incrementum in numero 
catholicorum proindeque in Romana Curia cuiuscumque generis negotio¬ 
rum, forsan optandum esset ut Episcopi dioecesani maiori ordinaria 
auctoritate amplioribusque facultatibus gauderent, ita ut non nisi in pau¬ 
cis gravissimisque casibus tenerentur obligatione recurrendi ad Sedem 
Apostolicam. Saepe saepius accidit ut temporis dilatio, quae semper 
habetur in huiusmodi recursu, in damnum spirituale vertitur animarum. 
Ne tamen ex hac innovatione oriatur periculum minus de suprema 
Sanctae Sedis auctoritate sentiendi, teneantur Episcopi frequenter ra- 



500 


SINAE 


tionem reddere de usu illarum extraordinariarum facultatum. Alia, forsan, 
solutio esset, pro casibus de quibus agimus, ut ubi in Iure Canonico le¬ 
gitur « pro boc vel illo recurratur ad Sedem Apostolicam », mutetur in 
« pro hoc vel illo recursus fiat ad Nuntiaturam vel Delegationem Apo¬ 
stolicam cuiusque nationis seu territorii ». De cetero ubi casus sint diffi¬ 
ciliores Episcopi, onerata eorum conscientia, recurrere semper debeant ad 
Sanctam Sedem. Omnia illa quae in Lib. IV luris Canonici, De Proces¬ 
sibus, immutata manere debent. 

III. De Clericis 

a) De Clero dioecesano seu saeculari: 

1) Optandum esset ut ante promotionem ad sacerdotium candidati 
pactum cum suo Episcopo inirent in quo illi serio promitterent omnia bona 
seu emolumenta, sive ex sic dicto iure stolae sive ex servitio ecclesiae 
provenientia (exceptis Missarum manualium stipendiis aliisque donis 
intuitu personae oblatis), integra suo episcopo tradere. Episcopus vero 
sese obligaret, ad providendum candidato de decenti victu et vestitu, 
atque de aliis auxiliis tam in sanitate quam in infirmitate et senectute. 
Huiusmodi innovatio Episcopis et Sacerdotibus aeque faveret. Epi¬ 
scopis quidem, quia, ex ista quasi centralizatione et mediorum virium¬ 
que coadunatione, dioeceses haberent maiores melioresque facilitates 
oeconomicas ad cappellas, ecclesias, domus paroeciales etc., sive re¬ 
parandas, sive ampliandas vel construendas. Inde multo facilius ad bo¬ 
num commune provideretur ... Sacerdotibus omnibus innovatio, de qua 
nunc, faveret dum de eorum oeconomica securitate, tam in sanitate at¬ 
que infirmitate quam in senectute congruenter provideret. 

2) Ad hoc ut vita sacerdotum in omnibus exemplum vivum sit 
pro fidelibus et non fidelibus nimia libertas, qua hodie gaudent, re¬ 
stringenda esset ita quod tam in habitu quam in omnibus aliis di¬ 
gnitas atque sanctitas status sacerdotalis magis praeemineret. Et hoc 
etiam in licitis et honestibus, iuxta illud Apostoli: « Omnia mihi 
licent, sed non omnia expediunt » ( I Cor., 6, 12). Expedit quidem ut 
detur plana ac manifesta differentia inter sacerdotes — saeculares atque 
regulares — et laicos etiam pios. Minus atque minus haec differentia 
datur ... 

b) De clero regulari: 

1) Forsan oporteret ut sic dicta Religiosorum exemptio, vel abso¬ 
lute abrogaretur, vel privilegia ex illa emanantia suspendantur ubi et 
quando religiosi in paroeciis, in missionibus et in aliis muneribus, ipsis 
ab Episcopo concreditis, laborant... Multoties libertas actionis necnon 
unio virium in munere pastorali Episcoporum graviter minuitur et in- 



EPISCOPUS SCIIAMENENSIS 


501 


firmatur ob illam quasi dualitatem regiminis in Religiosorum exemptio¬ 
ne implicitam ... 

2) Prae mente habentes Ecclesiae Unitatem, quae primum locum 
obtinet inter essentiales verae ecclesiae notas, necnon temporum hodier¬ 
norum conditiones, a saeculis praeteritis sat diversas, optandum esset 
ut omnes uno Romano ritui sese accomodarent, aliis suppressis in Ec¬ 
clesia Latina. Uniformitas etiam in habitu externo religiosorum forsan 
opportuna videtur, praesertim in territoriis missionum ... 


IV. De re disciplinari 

1. Moderatio quaedam desideratur ne in infinitum multiplicentur 
populares devotiones, praesertim in locis vel nationibus ubi ignorantia 
religiosa magis grassatur, ne fideles propter novas devotiones, ut saepe 
vidimus, a traditionalibus maximique momenti devotionibus erga San¬ 
ctissimam Trinitatem, D. N. Iesum Christum in mysteriis Incarnatio¬ 
nis, Crucis et Eucharistiae, erga Spiritum Sanctum, Beatissimam Vir¬ 
ginem etc. paulatim, sensim sine sensu, discedant. 

2. Motus sic dictus « Pro Mundo Meliori » confusionis potest 
esse origo in mundo catholico. Quare? Motus ille nihil aliud in re 
videtur intendere nisi quod Religio nostra iam a suo Divino Funda¬ 
tore iam intendit, nempe renovationem et regenerationem totius mun¬ 
di. Quid novi? Nonne admittenda est quasi nova ecclesia intra Eccle¬ 
siam? Aliter dicendum esset si motus ille sub novo quodam Religioso 
Instituto ad hunc finem fundatum laborare intenderet. 

3. Aequiparatio declaretur inter leges morales et disciplinares quoad 
earum in conscientia obligationem, servatis servandis circa gravitatem 
iuxta principia in Theologia Morali edocta. Leges disciplinares dicimus 
quae a Romano Pontifice, ab Episcopis, Synodis Dioecesanis, etc. pro¬ 
mulgatur ... 

4. Strictiores planioresque normae promulgentur ad vitandum pe¬ 
riculum ne traditionalis Theologia Moralis in praxi in Casuisticam con¬ 
vertatur seu mutetur. Privata principiorum Theologiae Moralis libera 
interpretatio et ad praxim applicatio severa indiget coarctatione seu 
limitatione. Circa moralitatem, ex. gr., chorearum, repraesentationum 
cinematographicarum etc. firmas planasque normas promulgare omnino 
necessarium existimamus. Saepe saepius accidit nunc ut in eadem civi¬ 
tate sacerdotes et confessarii de earum liceitate ac moralitate diversi¬ 
mode sentiant, et hoc cum admiratione, immo cum scandalo fidelium ... 

5. Non tantum in missionum territoriis sed et in toto mundo na- 
tionalismus exaggeratus in damnum spirituale animarum vertitur. Valde 



502 


SINAE 


utile, immo necessarium, existimamus ut a Supremo Ecclesiae Magi¬ 
sterio solida sanaque doctrina fidelibus patefiat circa verum validum- 
que nationalismum. 

6. Manifeste apparet quod, praesertim ab ultimo bello et universali 
Communismi periculo, apud nostros sacerdotes et fideles maior quasi 
spiritus mutuae intelligentiae et « transigendae » cum non-fidelibus 
cuiusque generis existit. Hoc, etsi prima facie, esse optimum, ad vires 
coadunandas contra commune inimicum, appareat, re tamen periculis 
non caret si paulatim, ut saepe accidit, « transigentia » illa etiam ter¬ 
minos fidei et morum tangat ... «In necessariis unitas, in dubiis libertas 
et in omnibus caritas » (S. Augustinus). Traditionalis Ecclesiae « intran- 
sigentia » in rebus fidei ac morum totis viribus sustinenda est... 

V. De re liturgica 

a ) Ritus et Caeremoniae in Baptismo Adultorum, in Consecratione 
Ecclesiarum et Altarium etc. forsan aliquantulum abbreviandae essent ad 
fovendam fidelium devotionem, assistendam et attentionem ... 

b ) In administratione Baptismi omittatur caeremonia «... Sacer¬ 
dos pollice accipit de saliva oris sui » ac loco eius sic fiat atque legatur: 
« Postea Sacerdos pollice tangit aures et nares etc. ». 

c) In administratione Sacramentorum praeter Ritualem Romanum 
nullibi liceat alio uti in Ecclesia Latina. 

d) Forsan utile esset ad excitandam devotionem fidelium ut in 
administratione Sacramentorum Baptismi, Matrimonii, Confirmationis 
atque Extremae Unctionis lingua vulgari, non latina, uteretur ... 

0 IOANNES B. VELASCO, O. P. 

Episcopus Sciiamenensis 


11 

Exc.mi P. D. CAROLI WEBER 
Episcopi Iceuvensis (Ichow) 

Maria Rosenberg, die 1 decembris 1959 

Illustrissime ac Reverendissime Domine, 

Aegrotus fui per plures menses. Quare non nisi hoc mense potui 
componere vota mea, quae Eminentiae Vestrae humillime transmitto. 
Nec habeo sigillum episcopale, quia omnia mea rapta et destructa 



EPISCOPUS ICEUVENSIS 


503 


fuerunt a communistis et ego ipse expulsus sum postquam detentus fui in 
carcere per 26 menses. 

Sed quotidie oro et offero pro successu quam maximo Concilii venturi 
persuasus, quod Gratia Spiritus Sancti velit tandem omnia illa perficere, 
in quibus humana facultas usque huc defecit. 

Eminentiae Vestrae 
humillimus servus et confrater 
© Carolus Weber 
Episcopus Iceuvensis 

Clare enuntietur Ecclesiam esse congregationem fidelium baptismate 
sanctificatorum, potestates vero hierarchicas conditas esse in servitium 
fidelium et episcopum non esse administratorem tantum, sed pastorem 
animarum. 

De doctrina cDristiana dicatur eius finem non esse, ut multitudo conce¬ 
ptuum et doctrinarum memoriae imprimatur, sed ut evangelium Regni 
Dei annuntietur et gaudium Spiritus Sancti de divina bonitate in cordi¬ 
bus fidelium accendatur. Servetur autem ius episcoporum approbandi 
catechismum. 

Ut Deo in cultu divino digne et laudabiliter a fidelibus serviatur, id 
agatur ut fideles non ut muti spectatores sacris intersint, sed respon¬ 
dendo, cantando, orando actuose participent. Cum unitas Ecclesiae ma¬ 
gis promoveatur communi prece quae ab omnibus intelligitur quam ver¬ 
bis communibus quae non intelliguntur, lex linguae latinae ita restrin¬ 
gatur, ut fideles etiam in Missis quae in cantu celebrantur in sua lingua 
lectiones audire et cantica cantare possint. 

Cum Missae sacrificium per se non sit officium privatum, ubicumque 
plures sacerdotes simul congregantur, debitis sub cautelis concedatur 
concelebratio, cuius ritus tamen non sit idem ac in Missa ordinationis. 

Saltem pro clero in cura animarum laboranti Breviarium ita refor¬ 
metur, ut non sit onus, sed nutrimentum spirituale. Ideo eius structura, 
servata in quantum fieri potest traditione, ita mutetur, ut magis conve¬ 
niat privatae recitationi quam choro monachorum. Psalmi apte seligan¬ 
tur. Preces pro Ecclesiae necessitatibus restaurentur. Loco lectionum mi¬ 
nutarum toties recurrentium praescribatur lectio spiritualis ex S. Scri¬ 
ptura et ex libris spiritualibus, quorum canon ab episcopis singularum 
nationum statuatur et suo tempore revideatur. Et sacerdotibus lingua 
latina non bene versatis permittatur uti lingua vernacula. 

© Carolus Weber 
Episcopus Iceuvensis 



504 


SINAE 


12 

Exc.mi P. D. IOSEPHI I. OSTE 
Episcopi Geholensis (Jehol) 

Hong Kong, 9 septembris 1959 

Eminentissime Domine, 

Tardius quam oporteret, haesitanter mitto ea quae scripsi tamquam 
responsiones ad litteras Eminentiae Vestrae, datas die 18 iunii 1959. 
Dignetur Eminentia Vestra me excusare et benedicere. 

Humilis servus in Christo 

© Ioseph J. Oste, C.I.C.M. 
Episcopus Geholensis 


Proximum Concilium Oecumenicum cuius specialis scopus videtur 
esse obtinere ut fiat « Unum Ovile et Unus Pastor »,• convocatur pre- 
cise eo tempore quo pars gregis, machinationibus inimicorum Ecclesiae 
et Dei, violenter separatur a Pastore, et quo timetur quod aliae partes 
gregis in eo sint ut in periculum defectionis ab Ecclesia inducantur. 
Materialismus atheus enim invadit mundum. Magna pars humanitatis 
iam est sub dominio communistarum, qui insuper in regionibus adhuc 
liberis ubique habent sequaces qui ibi praeparant adventum communi- 
smi. Innumerabiles sunt homines qui metuunt communismum sed de fa¬ 
cto cum communistis collaborant ad spargendum materialismum et inter 
eos inveniuntur permulti christiani: materialistae practici, amatores sae¬ 
culi, mundani qui in mundo suum finem ponunt et suam felicitatem quae¬ 
runt, fere nihil curantes de gloria Deo procuranda neque de felicitate 
aeterna merenda. Illi spiritui materialistico, mundano qui ubique pene¬ 
trat, opponendus est spiritus christianus, spiritus caritatis supernatu- 
ralis, spiritus Christi qui solus potest renovare faciem terrae. 

Oportet quod illi qui iam sunt membra corporis mystici Christi, spi¬ 
ritum Christi in se ipsis purum conservent et sinant se duci ab illo spi¬ 
ritu. Oportet quod omnes activitates apostolatus a spiritu Christi vivifi¬ 
centur. Hodiernis temporibus activitates ministerii pastoralis fiunt in 
dies exactiores; pro apostolatu continuo proponuntur novae methodus, 
nova media technica, nova instrumenta; videtur praevalere spiritus in¬ 
novationis, multi putant quod nunc aliter faciendum quam usque huc 
factum fuit. Aliquando innovationes sunt faciendae; possumus et debe- 



EPISCOPUS GEHOLENSIS 


505 


mus uti novis inventionibus utilibus ad apostolatum, novis methodis etc. 
Sed non possumus indiscriminatim admittere omne novum et reiicere 
omne antiquum. Methodus a Christo commendata et in decursu tempo¬ 
rum a sanctis usitata manet semper efficax. In moderno apostolatu forsan 
nimia efficacitas tribuitur mediis mere naturalibus et materialibus, cum 
consequentia quod gratia et media supernaturalia ad gratias obtinendam 
non sufficienter aestimantur. Periculum est quod quis tales et tantas acti¬ 
vitates exteriores, etiam non stricte religiosas in se assumit, quod totus 
in illis, suam propriam vitam interiorem negligit cum detrimento apo- 
stolatus. Ut quis possit sanctificare alios debet in primis se ipsum sancti¬ 
ficare; ut quis possit alios adducere ad Christum, debet ipse intime co- 
niunctus esse cum Christo. 

Sanctitas membrorum Corporis mystici Christi est prima conditio ut 
corpus mysticum dilatari possit et ad se attrahere illos qui nondum sunt 
membra vel sunt membra separata. Praesertim sanctitas ministrorum 
Christi est maxime necessaria. Unusquisque sacerdos, cum sit alter Chri¬ 
stus, debet cum Christo dicere: « Pro eis sanctifico meipsum ». In lucta 
contra materialismum, memores simul verborum Christi: « Hoc genus 
daemoniorum non eiicitur nisi per orationem et ieiunium ». Omnis apo- 
stolatus debet fecundari per gratiam, quae obtinetur oratione et paeni- 
tentia. 

Ut fiat unum ovile et unus Pastor, omnes, intra et extra ovile debent 
audire vocem Pastoris, vocem Christi. Evangelium praedicandum est tale 
quale a Christo praedicatum fuit et cum spiritu- Christi, ita ut auditores 
realiter alterum Christum audiant et videant. Quales virtutes Christus 
in ministris suis desiderat, Ipse clare indicavit in Evangelio; debemus 
continuos et serios conatus facere ad has virtutes acquirendas et colendas. 

Seminaria et domus formationis religiosae, ubi iuvenes educantur ad 
sacrum ministerium et apostolatum exercendum, debent primo esse 
scholae sanctitatis, ubi solida fundamenta vitae interioris, vitae unionis 
cum Christo ponuntur. Pro illis scientia sanctitatis est maioris momenti 
quam aliae scientiae. Optandum est quod formentum specialistae in variis 
scientiis sacris et etiam profanis, sed non omnes debent esse specialistae: 
scientia autem practica sanctitatis necessaria est omnibus et pro tota vita. 
Praesertim in primis annis vitae activae, sacerdotes et religiosi adiuvandi. 
sunt et dirigendi ut bonum spiritum Christi durantibus annis formatio¬ 
nis haustum, conservare valeant et consolidare. Nonnumquam enim vide¬ 
tur quod aliquid illius boni spiritus in mundo deperdunt et ipsi paula- 
tim fiunt nimis mundani. « Si sal evanuerit in quo salietur? ». 

Ut fiat unum ovile et unus Pastor, oportet quod Ecclesia Catholica sit 
sancta et immaculata et in suis membris et ministris sancta et immacu- 



506 


SINAE 


lata appareat omnibus, praesertim eis qui sunt extra Ecclesiam; oportet 
quod omnia membra per caritatem coniuncti sint inter se et cum Ca¬ 
pite; oportet quod christiani laici cum hierarchia active collaborent. Apo- 
stolatus laicorum est vera necessitas: pro Ecclesia, ut missionem prae¬ 
dicandi Evangelium efficaciter adimplere valeat; pro individuis ipsis, ut 
possint esse veri christiani, nam qui negligit apostolatum negligit obli¬ 
gationem ad quam ut christianus tenetur. Orator fit, poeta nascitur, apo¬ 
stolus baptizatur; et omnes qui baptizantur, baptizantur apostoli. Per 
baptismus enim quis incorporatur Corpori mystico Christi, fit membrum 
corporis Christi. Unumquodque membrum debet cum Capite sollicitum 
esse pro aliis membris et pro toto corpore: ut totum corpus mysticum 
bene valeat et crescat. Sic omnis bapizatus est per se apostolus, saltem 
in potentia; ut fiat etiam apostolus in actu, hoc multum pendet ab Ec¬ 
clesia, a ministris Ecclesiae quorum curae commissus est. Propterea do¬ 
ctrina de corpore mystico est maximi momenti, et clare elucidanda est 
pueris catholicis et catechumenis adultis baptizandis, saltem occasione 
praeparationis ad Confirmationem, si antea non factum fuit. Per sacra¬ 
mentum Confirmationis christianus de novo et magis formaliter assumit 
officium apostolatus, ascribitur militiae Christi et Ecclesiae. Omnis chri¬ 
stianus qui bene intelligit doctrinam Corporis mystici et eam doctrinam 
vivit est necessario apostolus, si dirigitur a sacerdote qui ipse est verus 
apostolus. 

Forsan, praesertim in missionibus, aliquando qualitas Christianorum 
aliquantum negligitur pro quantitate. Periculum est quod inter eos qui 
citius baptizantur, habentur qui non sufficienter praeparati sunt ad ducen¬ 
dum vitam vere christianam et, data aliqua occasione, v. g. mutatione 
domicilii, etiam citius deficiant. 

Interdum quaeritur: Quid magis importat, curam habere gregis chri¬ 
stiani vel convertere eos qui nondum pertinent ad gregem? Oportet 
illud facere et hoc non omittere. Si alicui parocho vel missionario deest 
tempus ad utrumque agendum, non potest negligere eos qui sunt intra 
ovile pro eis qui sunt extra. De coetero formare fervidos christianos est 
primum medium ad promovendum apostolatum intra et extra gregem. 
Paroecia enim vel christianitas fervida per solum exemplum exercet apo¬ 
stolatum fructuosum; in paroecia fervida associationes piae et actionis 
catholicae prosperant numero et zelo vere apostolico membrorum; et 
vocationes ad statum clericalem et religiosum in maiore numero oriuntur. 

Queritur quod fere ubique vocationes, numero minuuntur et etiam 
quod sunt minus stabiles, ita ut vocati, saepius quam antea, non perse¬ 
verent. An hoc non est signum quod materialismus, spiritus mundanus 
iam contaminavit familias christianas, iuventutem christianam. Sunt 



EPISCOPUS GEHOLENSIS 


507 


iuvenes qui abutuntur libertate quae eis in maiore gradu nunc concedi¬ 
tur in collegiis et scholis catholicis, et parentes non sat curant. 

Spiritus christianus familiarum christianarum renovandus est et fir¬ 
mandus. Pastor debet cognoscere oves et oves debent cognoscere pasto¬ 
rem. Propterea pastor frequenter visitet familias eius curae commissas, 
ad exhortandum, consolandum, defectum aliquem citius corrigendum, 
providendum bonae educationi puerorum etc. Pastor et grex sint unum 
ut bonum totius gregis procuretur. 

Invigilandum est ut associationes actionis catholicae spiritum apo- 
stolicum purum conservent et semper maneant sub directione Hierar- 
chiae. Inter varias formas actionis catholicae, Legio Mariae est certe 
valde commendabilis quia Legio Mariae in primis sollicita est de sancti¬ 
ficatione membrorum; quia est vere supernaturalis et humilis, scit quod 
sine Christo nihil potest facere et praeparat apostolatum per orationem; 
operatur ad ductum Mariae quae caput serpentis contrivit et in omni¬ 
bus confidit auxilio Mariae; est plene submissa Hierarchiae et parata 
ad omnem activitatem apostolicam ad nutum Hierarchiae. 

Accusationes contra Ecclesiam Catholicam in Sinis et alibi a commu¬ 
nistis prolatae nos invitant ad maiorem adhuc prudentiam, ne nec mini¬ 
mam quidem occasionem demus ad tales accusationes faciendas. V. g. 
Ecclesia et ministri Ecclesiae numquam se immisceant in rebus politicis. 
Missionarii extranei habeant sacerdotes indigenos ut confratres et aequa¬ 
les, et eos debita veneratione et caritate tractent; sint miter et humiles 
in omnibus relationibus cum populo quem evangelizant; bene calleant 
linguam huius populi. 

Melius videtur quod inde abhinc, in quantum fieri potest, in omni¬ 
bus missionibus missionarii extranei partes agant cooperatorum et auxi¬ 
liarium cleri indigenae, cui directio Ecclesiae localis concreditur. 

Optandum est ut lingua Latina ubique conservetur ut lingua litur- 
gica, saltem pro liturgia Missae. Ut studium linguae latinae promoveatur 
in seminariis et in institutis religiosis clericalibus. Est vinculum unionis. 

Optandum est ut in regionibus ubi vestis talaris non portatur, prae¬ 
scribatur habitus ecclesiasticus bene determinatus. Signum externum 
unionis. Clerici et religiosi fideliter observent ea quae a Iure Canonico 
et ab Ordinario loci in quo degunt statuta sunt de habito ecclesiastico, 
de conversatione cum mulieribus, de spectaculis publicis etc. 

Doctrina matrimonialis quae agit de matrimonio contrahendo cum 
dispensatione ab impedimento mixtae religionis videtur intricata, mi¬ 
nus practica et interdum, post factum, locum dans dubiis circa validita¬ 
tem matrimonii (saltem in Sinis). In multis casibus timetur quod, si 
dispensatio non datur, matrimonium etiam sine dispensatione contraha- 



508 


SINAE 


tur, invalide et cum scandalo. Sed si coniuges taliter dispositi sunt, ut, 
si necesse est, matrimonium sine dispensatione contraherent, qualis cer¬ 
titudo habere potest de cautionum implemento, praesertim a parte con- 
iugis acatholici? Praesentatio cautionum, a coniuge acatholico saepe habe¬ 
tur ut aliqua formalitas, ad quam hic et nunc tenetur, sine consequentia 
pro futuro. Nonne sufficeret si solus coniux catholicus cautionem prae¬ 
stat de universa prole catholica tantum baptizanda et educanda, et coniux 
acatholicus coniugi catholico plenam libertatem promittit ad adimplenda 
officia suae religionis? Idem effectus obtineretur, facilius et cum maiore 
securitate. In omni casu maxime importat quod pastores animarum sedulo 
invigilent ut coniuges promissiones factas fideliter impleant, et quod 
cum coniuge catholico prudenter conversiones coniugis acatholici curent. 

Certe habentur plures leges et dispositiones luris Canonici, pro qui¬ 
bus aliqua reformatio videtur desiderabilis. 

Discipulis Christi, praesertim religiosis et ministris Christi qui natus 
in stabulo, pauper vixit et manibus laboravit in humili domo Nazare- 
thana, dum evangelium praedicaret aliquando non habuit ubi caput recli¬ 
naret, et despoliatus mortuus est in cruce, commendatur evangelica sim¬ 
plicitas et paupertas. 

ffi Ioseph J. Oste, C.I.C.M. 

Episcopus Geholensis 


13 

Exc.mi P. D. CAIETANI POLLIO 
Archiepiscopi Chaefomensis (Kaifeng) 

Eminentissime Domine, 

Magno cum gaudio nuntium accepi de institutione Commissionis 
Antepraeparatoriae pro futuro Concilio Oecumenico ex auctoritate Sum¬ 
mi Pontificis Ioannis XXIII feliciter regnantis. 

Placitis Commissionis Antepraeparatoriae per litteras N. 1 C/59-659 
diei 18 iunii 1959 mihi missas humiliter obtemperans, haec quae uti¬ 
lia mihi videntur esse pro Ecclesia universali iudicio huius Commissio¬ 
nis submitto. 

1. Doctrina communistarum atheistica et materialistica, pluries a 
Pontificibus reprobata, rursum a Plenario Concilio Oecumenico sollem¬ 
niter damnetur. 



ARCHIEPISCOPUS CHAEFOMENSIS 


509 


2. Etsi quidam arbitrentur abolendum esse coelibatum ecclesiasti¬ 
cum, ut sic (aiunt) facilior reddatur reditus ad Ecclesiam ministrorum 
protestantium, lapsi corrigantur et ulteriora scandala vitentur, mihi tamen 
persuasissimum habeo servandum esse coelibatum ecclesiasticum, tum 
quia ex ipso provenit magnus splendor cleri ubique terrarum, tum quia 
sacerdotes, ab omni terrenarum cura soluti, omni diligentia se tradere 
valeant suo muneri, tum denique quia sine caelibatu sacerdotali mini¬ 
sterium ad genus cuiuslibet aliae professionis reduceretur. 

3. Sicut in mixtae religionis nationibus sacerdotes deferunt sic di¬ 
ctum clergyman, sic in locis missionum, et si possibile est etiam ubique 
terrarum, adhibeatur idem clergyman, dum habitus ecclesiasticus (vestis 
talaris) induatur in loco sacro atque in functionibus liturgicis. Color 
vero potest esse albus vel niger, iuxta consuetudinem locorum et neces¬ 
sitates. 

4. Eadem vita communis sacerdotum, quam religiosi per orbem 
degentes et sacerdotes in Statibus Foederatis Americae agunt, imponenda 
videtur omnibus ubique sacerdotibus ob utilitates permultas: v.g. ad 
bonum aemulatio, saedulitas ad officium implendum, necnon ad mi¬ 
nuenda pericula praesertim nepotismum. 

5. Item in communi congerendi essent redditus paroeciales, cuius 
unica administratio fiat sub Curiae episcopalis vigilantia. Ex cassa com¬ 
muni sumatur congrua retributio menstrua pro parocho et sacerdotibus, 
ut fit in U.S.A. 

6. In universalis Ecclesiae Liturgia omnino servandus est usus lin¬ 
guae latinae, quae est signum unitatis. Lingua autem vernacula adhiberi 
potest in missis dialogatis, in administratione baptismatis, in renova¬ 
tione promissarum baptismi in sabbato sancto, in functionibus parali- 
turgicis,etc. 

7. Opportunum duco ut in Codice luris Canonici inseratur liber 
specialis de re missionaria, ex aliis libris et titulis hanc rem respicien¬ 
tibus collectus, cum additione eorum quae statuta sunt ab aliis Con¬ 
ciliis Plenariis. In hoc iuris missionalis libro titulus adsit in quo spe¬ 
ciales indoles et constitutio illorum Institutorum missionariorum sine 
votis, quae in dies augentur, clare ordinateque denotentur. 

8. Ad inopiam sacerdotum in multis nationibus suppeditandam, con¬ 
veniens fortasse erit quod Ordinarii illorum locorum ad sacerdotium 
promoveant viros probatae vitae, quorum tirocinium studiorum quoad 
disciplinas et tempus ad dimidium contrahatur. Sacerdotes isti paroe¬ 
cias vel quasi-paroecias ruri vel ad montes positas regere vel coadiutoris 
munus in amplioribus paroeciis exercere possunt. 

9. Quo expeditior reddatur tractatio negotiorum ecclesiasticorum 



510 


SINAE 


in Sacris Romanis Congregationibus, opportunum esset ut Romani Pon¬ 
tificis Nuntii, Internuntii et Delegati Apostolici amplioribus gauderent 
facultatibus. 

10. Propono denique ut omnibus et singulis sacerdotibus, rite 
adprobatis, facultas concedatur a iure sibi invicem confitendi in toto 
orbe terrarum. 

Maxime qua par est reverentia me profiteor 

addictissimus in Do min o 

© Caietanus Pollio 
Archiepiscopus Chaefomensis 


14 

Exc.mi P. D. PETRI S. VALENTIN 
Episcopi Camtimensis (Kangting) 

Venerabiles Patres Concilii, 

Exultante animo, Concilii Oecumenici proxime habendi nuntium 
excepi; ad eiusque felicem exitum promovendum humiliter ac ardenter 
Spiritus Sancti divinum auxilium imploro. 

Vertente anno quinquagesimo secundo, eiectus e Sinis semi-vivus, 
reversus sum in Galliam ubi per viginti circiter menses in diversis hospi¬ 
talibus sub cura medicorum et chyrurgicorum manere debui. Post hoc 
autem veni in Sanatorium Sancti Raphaelis ubi hucusque vix sustineo fla¬ 
tus spiritum. 

Nolite mirari, Venerabiles Patres Conciliarii, fateor quod propriis 
mediis vix has paucas Litteras exarare valeo. Etenim exhaustae sunt 
vires mentis et corporis. Maneo tandem Vobis unitus et orationis et sacri¬ 
ficiorum ministerium praestabo apud Deum singulis diebus donec opus 
Concilii perficiatur. 

Iuxta tamen Vestrum Consilium, in quantum ecclesiastici invitari 
poterunt prudentes et periti in quaestionibus in Concilio Oecumenico 
tractandis, libenter eorum consultationes remittam. 

Humillimus Frater in Domino 

ffi Petrus S. Valentin 
Episcopus Camtimensis 



EPISCOPUS CHINGANENSIS 


511 


15 

Exc.mi P. D. CAIETANI MIGNANI 
Episcopi Chinganensis (Kian) 

Beatissime Pater! 

Die octodecima m. iunii decurrentis anni, epistolam accepi (Prot. 
N. 1 C/59-677) Eminentissimi Domini Cardinalis Tardini, a Secretis 
Status Sanctitatis Vestrae, et Praesidis Commissionis Antepraeparatoriae 
« pro futuro Concilio Oecumenico », mihi significantis Sanctitatis Ve¬ 
strae desiderium cognoscendi ante omnia « opiniones seu sententias » 
atque colligendi « consilia et vota » Episcoporum et Praelatorum qui 
in Concilium Oecumenicum ex iure vocantur (can. 223): ea autem 
maxime exstabunt utilitatis pro Concilii argumentis apparandis », et 
rogantis ut — per praedictae Commissionis Antepraeparatoriae trami¬ 
tem — omni cum libertate et sinceritate innotescant animadversiones, 
consilia et vota quae pastoralis sollicitudo zelusque animarum mihi sug¬ 
gesserint circa res et argumenta quae in futuro Concilio Oecumenico 
tractari poterunt. 

En, Beatissime Pater, humiles animadversiones, opiniones et vota, 
quae promit novissimus filius Vester (Missionarius in Sinis ab an. 1923; 
Episcopus Coadiutor de Kian ab a. 1933; Vicarius Apostolicus ibidem 
ab anno 1933; primus Episcopus ibidem ab anno 1946, indeque mense 
iunio a. 1951 expulsus) et ad Sanctitatis Vestrae pedes humiliare audet. 

I. Animadversiones 

Die 12 mensis octobris anni 1924 Summus Pontifex Pius XI f. m. 
Celso Costantini, Delegato Apostolico in Sinis, celebrem dirigebat Epi¬ 
stolam «De primo Plenario Concilio Sinensi feliciter peracto »; in 
qua Sanctus Pater suum Deo gratissimum animum exprimebat ob arctis¬ 
simam omnium eiusdem unionem in unitate fidei et in vinculo caritatis 
Christi, quae praecipua fuit causa magnifici operis sic absoluti et uber¬ 
rimos fructus despondentis. 

Scribit in specie: 

« Memorabile sane spectaculum cepere oculi omnes, quotquot in 
Urbe Shang-Hai frequentissima, eo tempore, versabantur: conspicere 
nempe licuit homines unum in locum congregatos ex nationibus bene 
multis, e clero saeculari atque ex religiosis paene omne genus sodalitatibus, 



512 


SINAE 


qui nulla originis morumque varietate ac dissimilitudine distinebantur, 
atque impediebantur, quominus in unitate fidei et vinculo Caritatis non 
illa quidem quaererent ac decernerent quae sua vel patriae ac sodalitatis 
cuiusque suae interessent, sed ea prorsus atque unice quae ad aeternam 
Sinensium salutem pertinerent ». 

Utinam soluta fuissent Pii XI fervida vota, quae omnium vota erant! 
Sed, eheu! cito rediit animorum dissidium et virium, quod ante Conci¬ 
lium deprecatum fuerat, quodque fuit causa tantorum malorum. 

Protectoratus unius loco, quem Gallia sic mordicus tenebat, ut mis¬ 
sionem Delegati Apostolici ad Sinenses omnimodis impediret — tot con¬ 
stituti sunt Protectoratus quot erant Nationes a variis Vicariis Aposto- 
licis et Missionariis repraesentatae; et augescente numero missiona- 
riorum ac mulierum sanctimonialium missionibus dicatarum, auctae 
sunt etiam Auctoritates Consulares, item Ministri, Legati ex Europa et 
ex America suam influentiam extendere studuerunt in Missionarios et 
in Missionum loca, secundo loco reponendo aut etiam negligendo nor¬ 
mas et decreta a Concilio de Shang-Hai statuta, ipsamque Delegati Apo¬ 
stolici auctoritatem. 

Crevit discordia praesertim ob intestina praelia Meridiem inter et 
Septemtrionem, Septemtrionalium videlicet et Meridionalium, ducibus 
Communistis russis, qui per decennium meridionali regioni imperantes, 
ad immensa castra eam adduxerunt; unde non semel missiones nostrae 
direptae vastataeque fuerunt. Regio de Kiang Si, et praesertim Vicaria- 
tus de Ki-An, cum eius finitimo de Ka-Cheou, habuerunt omnes suas 
domus residentiales et Ecclesias ad litteram occupatas per plures annos 
a militiarum agminibus excitatis et odio imbutis contra Missiones catho¬ 
licas. Bona et quidquid aliud, translatum alibi aut pessumdatum fuit. 
Plures Missionarii nostri, itali et sinenses, persecutioni obnoxii in car¬ 
cerem trusi et trucidati. Per decennium (-1924-1934) regio de Kiang-Si 
facta est parva Respublica, in qua hodierni Sinarum duces Communi- 
stae apte ordinati, sua agmina auxerunt, itemque suam potentiam civi¬ 
lem et militarem direptionibus systematicis pagorum et urbium; et tru- 
derunt in carcerem aut occiderunt quemcumque ipsis se opponere ausus 
fuisset: sic redigentes vexatam Missionem catholicam ad totalem ever¬ 
sionem materialem et moralem; ita ut ipse Delegatus Apostolicus no¬ 
strum Vicariatum appellare potuerit « Vicariatum Martyrem ». 

Etiam in aliis Sinarum provinciis, eheu!, id contigit quod Pius XI, 
in sua « Epistola » de qua supra, magna apprehensione scribebat: « Do¬ 
lemus profecto in regionibus istis, quae albae ad messem videbantur, 
ex bellis intestinis, saepius aut rei catholicae incrementa intercipi aut 
Christifidelibus et Missionum stationibus caedes vastitatisque conflari pe- 



EPISCOPUS CHINGANENSIS 


513 


ricula: utinam pro optatis vestris, quae ad Nos pertulistis, quaeque com¬ 
munia vobiscum habemus, « quam citissime Pax Christi, etiam in Sinis, 
stabiliatur et . . . perseveret »! 

Animorum autem divisio et disiunctio Sinenses inter et exteros sum¬ 
ma facta est ob eventus mali exempli, qui in aliquibus (eheu! multis) Vica- 
riatibus et Missionum sedibus acciderunt. Res utique incredibilis et dolo¬ 
rem afferens! Qui Sinas petierat ad convertendum, depravatus est, et 
petra scandali factus! Fieri enim non poterat ut clerus indigena gravem 
scandalum caperet: non pauci sacerdotes sinenses, eheu!, prava secuti 
sunt exempla. 

Eiusmodi deploranda facta, quae per summa capita recensui, me mo¬ 
vent ad considerandum haec uti necessaria: 

1. Ut quantocius constituatur in Sinis coetus — directe per Sum¬ 
mum Pontificem electus — cuius omnia membra sint Episcopi Sinenses 
(singuli pro singulis provinciis ecclesiasticis) cuiusque centrum sit in urbe 
Sbanghai — qui omnimodis observantiam curet legum et decretorum 
Primi Concilii plenarii Sinensis; et de omnibus rebus semper et strictim 
Summum Pontificem et Congregr. de Propaganda Fide certiores faciat. 

2. Ut omnes indistincte Missionarii Exteri, qui suo tempore in Sinas 
mitti poterunt, per biennium sistant in urbe Pechino, ut linguae et mori¬ 
bus sinensibus studeant, in scholis ad id praestatutis et sub disciplina 
electorum magistrorum, antequam ad opus exsequendum in variis mis¬ 
sionum sedibus mittantur, cum praedicti Coetus episcopalis sinensis ap¬ 
probatione. 

3. Ut quamprimum eligantur — ubi fieri poterit — episcopi sinenses 
uti Coadiutores, cum iure successionis — Episcoporum qui sint expulsi 
nec unquam redire poterint ad dioecesim per se regendam; etiam si, uti 
sperandum est, redierit pax et tranquillitas. 

II. Scribentis opiniones et vota 

1. Non satis clara mihi videntur puncta damnationis Communismi, 
eaque disciplinaria contra Communistas ubique terrarum utilia. Qua¬ 
propter mihi liceat vota promere ut futurum Concilium Oecumenicum 
ea omnia gravi subiciat examini, et bene ista puncta, damnationem et 
disciplinam contra Communistas, necnon simplicium christianorum re¬ 
lationes cum Communistis, definiat tutamque viam sequendam in sacer¬ 
dotali ministerio cum ipsis exercendo; attente etiam examini subiciendo 
quaestionem (negotium) de sacerdotibus apostatis seu quomodocumque 
reprehensibilibus in vivendi ratione. 

2. Mihi praeterea videtur hodie maximam partem sacerdotum, cu¬ 
ram animarum habentium, aegre tempus et locum aptum invenire posse 


33 (II d) 



514 


SINAE 


ad precem fundendam, eis multo magis quam aliis necessariam; ipsa 
Breviarii recitatio fit quando et ubi possibilis est eis, qui eam consi¬ 
derant nimis grave onus. 

Opportunum ideo mihi videtur ut ineatur Liturgiae reformatio, pe¬ 
culiariter Breviarii; ita scilicet ut iterum fiat vera sacerdotis depreca¬ 
tio. Liceat, ergo votum promere ut ea ratione Divinum Officium refor¬ 
metur, qua etiam sacerdotes, in hodierna inevitabili vita dynamica, illud 
experiantur ut precem qua pietas alitur, non vero ut pondus quo citius 
poterit repudiandum ... 

3. Tandem mihi videtur ut proxime futurum Concilium Oecumeni- 
cum, Auctoritate qua pollet, relationes definiat Sedem Episcopalem Ro¬ 
manam inter et Supremum Vicarii D. N. Iesu Christi Pontificatum; 
atque authentice concludat studia a Concilio Vaticano iam facta. 

4. Si possibile sit, definiatur Romanitas veluti nota verae Ecclesiae; 
eo ipso novum impulsum imprimendo illi spirituum unioni, circa Roma¬ 
num Pontificem, quae tam urgens est inter Catholicos, praesertim veteres 
Catholicas Nationes. 

5. Apostolatus. Etiam de hoc themate, quo tota Ecclesiae vita invol¬ 
vitur clarior doctrinalis ordinatio desideratur. Quid est nempe Aposto¬ 
latus? Qua ratione distinguitur? A quibus est exercendus? Quinam 
Hierarchiae locus? Quinam laicorum, Religiosorum in statu laico? Qui¬ 
nam Sanctimonialium feminarum? Exercent ne laici verum et proprium 
apostolatum? 

6. Tandem, quoad missionale problema, necessaria est magis radica- 
lis, seu magis structuralis solutio. Problema istud est valde complexum 
et alia problemata secumferens, uti sunt, e. g., de personarum specie 
(missionariis, sanctimonialibus, catechistis etc.); de mediis oeconomicis; 
de formatione Missionarorum; de clero indigena; item de novis syste¬ 
matibus acceptandis aut respuendis. 

Inducendus adhuc est animus ad hoc: futuram nempe Ecclesiae vi¬ 
tam esse in missionibus, non vero in arte politica, quae, in eius actione, 
est sector infirmior ... 

Beatissime Pater! 

Omnia super exposita iudicio utique illuminato Sanctitatis Vestrae 
— ad cuius pedes me prosterno — filialiter me subicio; fervide super 
me et meam infelicem dioecesim de Ki An, Vestram implorans Aposto- 
licam Benedictionem. 

Sanctitatis Vestrae humili, filius 
© Caietanus Mignani 
Episcopus Chinganensis 



EPISCOPUS CHIMSCIENFNSIS 


515 


16 

Exc.mi P. D. LEOPOLDI BRELLINGER 
Episcopi Chimscienensis (Kinghsien) 

Cagayan de Oro, Philippines, die 18 augusti 1959 
Eminentia Vestra, 

Ob rationes particulares litterae Eminentiae Vestrae, die 18 iunii 
datae, nonnisi die 30 iulii ad me pervenerunt. Ideo non multum temporis 
remanebat ad responsum elaborandum et ad peritos consulendum. Puncta 
quae Pontificiae Commissioni referenda in Domino iudicavi sunt haec: 

1. Breviarii Romani instauratio. Relate ad hanc rem iam prius, die 
5 septembris, relationi annuae ad Sacram Congregationem de Propaganda 
Fide folium votorum addidi, cuius exemplar hisce adiungo. Quod prae- 
primis, in favorem Missionariorum praesertim, valde optatur, quae¬ 
dam reductio est pensi Breviarii quotidie recitandi. Mensura conveniens 
esse videtur ambitus Officii Hebdomadae Paschatis. 

Officium divinum, e. g. « Parvum Officium B. M. V. » vel aliud, 
si praescribitur, a Religiosis linguae latinae ignaris, lingua quidem ver¬ 
nacula recitetur. 

2. Missale Romanum, quoad lectiones Epistolae et Evangelii dierum 
dominicalium, modificetur. Quaedam enim Epistolae intellectu difficilio¬ 
res sunt, Epistola et Evangelium plerumque nullam connexionem inter 
se habent, nulla cohaesio systematica inter Evangelia dominicalia anni 
liturgici apparet. 

Quaedam Missae partes, maxime Epistola et Evangelium, in Missa 
publica lingua vernacula legantur. Lector illam partem legat, Celebrans 
auscultet sicut « Ordo Hebdomadae Sanctae Instauratus » in pluribus 
locis iam habet. 

3. Relate ad Rituale Romanum quaedam modificationes propo¬ 
nuntur: 

a) quoad Baptismum, « Ordo baptismi parvulorum » liceat adhi¬ 
beri pro omnibus, parvulis et adultis; « Ordo baptismi adultorum » 
maneat ad libitum. Si plures sint baptizandi, actiones quidem repetantur 
singulariter singulis; verba vero dicantur semel, sicut « Ordo baptismi 
parvulorum » n. 3 iam habet. Idem in pluribus aliis locis haberi possit; 

b) quoad Matrimonium, in « Benedictione nuptiali » sive infra 
sive extra Missam conferenda allusio ad personas biblicas V. T. omitta- 



516 


SINAE 


tur, nam haud pauci minus instructi illas personas ignorant. Fiat forte 
allusio ad Matrimonium in Cana. 

4. Vestis clericalis debet esse clare distinctiva clericorum a laicis; 
alia ex parte vestis clericalis quae dicitur « sottana » videtur adhibenda 
tantum in functionibus sacris. Ideo permittatur — vel uniformitatis causa 
praescribatur — ut foris induantur vestes laicales. 

5. Sunt qui desiderent ut Diaconi -laici (ut aiunt) ordinentur, non in 
ordine ad sacrum presbyteratum recipiendum, sed eo fine tantum, ut 
— in saeculo manentes atque ad caelibatum et Officium divinum non 
obligati — munus Diaconi perpetuo exerceant in auxilium Ecclesiae seu 
cleri parochiaUs. 

In terra Missionum, mea opinione, ad hoc sufficere videntur Minori- 
stae-laici, quippe qui, ob ordines receptos, iam nomine et auctoritate 
Ecclesiae coram Fidelibus agere valeant, e. g. ut Lectores, Catechistae, 
Administratores Christianitatum. 

6. Dies festi et abstinentiae. 

Dies festi (can. 1247) sint illi qui simul publice, ab auctoritate civili, 
observantur; ceteri in proximum diem dominicum transferantur. 

Dies abstinentiae sint singulae sextae feriae (can. 1252); dies absti¬ 
nentiae et ieiunii singulae feriae sextae Quadragesimae. 

Huiusmodi simplificatio, memoria facile tenenda, praeprimis pro 
terris Missionum seu pro neophytis optanda est. 

7. In curriculo studiorum Seminarii Maioris magis evolvenda vi¬ 
detur: 

a ) cognitio systematis Communismi athei atque modi agendi Com- 
munistarum; 

b) cognitio Scripturae Sacrae. In decursu studiorum tota Biblia 
sacra legatur, privatim quidem, sed sub directione Professoris; 

c) methodus docendi theologiam dogmaticam. Methodus sit scho¬ 
lastica (in forma thesis et syllogistica) et simul doctrina ita propona¬ 
tur, ut illustret intellectum et moveat cor, simili modo ac Discipuli ad 
Emmaus id experti sunt: « Nonne cor nostrum ardens erat in nobis 
dum loqueretur in via et aperiret nobis Scripturam » (Lc. 24, 32). 

Haec sunt quae Eminentiae Vestrae atque Pontificae Commissioni 
proponenda censui, omni qua par est reverentia et submissione. 

Eminentiae Vestrae 
servus in Christo infimus 

© Leopoldus Brellinger 
Episcopus Chimscienensis 



EPISCOPUS CHIMSCIENENSIS 


517 


Vota quaedam 

ad Breviarii Romani instaurationem proponenda 

Principium, in quo desiderata infra posita nituntur, in eo est, ut 
« in hac Mystici Iesu Christi precatione » (Mediator Dei) Patrem per¬ 
fectius adorare atque Ecclesiae et nobismetipsis uberius mereri valea¬ 
mus. Ad hunc finem consequendum proponuntur ea quae infra sequuntur 
quoad Breviarium seu Horas canonicas in genere et quoad singulas Horas 
in specie dicenda. 


I. De Horis canonicis in genere 

1. Mensura conveniens pensi quotidiani sit ambitus Officii Hebdo¬ 
madae Paschatis. Hoc Officium — spectatis hodiernis circumstantiis — 
clero cura animarum occupato admensum esse videtur atque ab illo in 
tali ambitu libentissime accipietur et cum alacritate persolvetur. 

2. Antiphonae ad Psalmos semper integrae dicantur, nam Antipho- 
nae ordinarie argumentum Psalmorum eorumque partium explicant; 
Antiphonae vero dimidiatae non raro sensu carent. 

3. Partes minus essentiales Officii, scii.: Hymni, Capitula, Respon¬ 
soria brevia, uti in Officio Hebdomadae Paschatis iam fit, omittantur. 

4. Commemorationes omnes praeter eas quae « numquam omitten¬ 
dae » (Decr. Gen., 25 martii 1955, S. R. C. tit. III, n. 2) saltem extra 
chorum abrogentur. Ratio: quia distrahunt. 

5. Facultas concedatur Ordinariis, praeprimis Missionum, — prae¬ 
sertim si pensum maius quam supra propositum retinendum censetur — 
dispensandi habitualiter a parte proportionata Breviarii illos ex eorum 
subditis, qui — ob difficultatem linguae, scrupulositatem aliasve legi¬ 
timas causas — intra circiter unius horae spatium Horas canonicas per¬ 
solvere nequeunt. Ratio est, quia a detrimento alacritatis spiritualis et 
laboris apostolici. 

II. De singulis Horis canonicis in specie 

6. Ad Matutinum. Psalmi et Lectiones ad numerum ternum restrin¬ 
gantur: Lectio I et II sit Sacra Scriptura (scilicet, V. T., ab Adventu 
usque ad Pascha, et quidem partes pro vita spirituali sacerdotum frugi¬ 
ferae ; N. T., a Paschate usque ad Adventum, et quidem Acta Apostolo¬ 
rum et partes Epistolarum Apostolorum). Lectio III in festis Sanctorum 
sit ex eorum vita, sed purgata ab omnibus quae veritati non sunt con¬ 
sona vel addita expressione « ut ferunt » vel alia simili. 



518 


SINAE 


Diebus dominicis et festivis (de praecepto) locum Lect. III teneat 
Evangelium Missae diei. Totum Evangelium legatur. 

Homiliae, quia non raro sunt minus « fructificantes », eliminentur 
sive in Vigiliis sive in Feriis Quadragesimae; suppleantur lectionibus de 
Sacra Scriptura occurrente. 

Responsoria post lectiones Nocturni sint stabilia, non variabilia 
sicut nunc v. g. Dom. X et XVI p. Pent. in Noct. III. Exprimant affec¬ 
tum temporis. 

Absolutio et Benedictiones Matutini numquam mutentur. Absolu¬ 
tio sit: Ipsius pietas. Benedictiones: Deus Pater, Christus perpetuae. 
Ignem amoris. Ratio: Minuitur « copiosus instructus rubricarum ». 

7. Ad Laudes. Cantica ex V. T., quae nunc ad Laudes quarto loco 
dicuntur, locum cedant Psalmis. 

Duplex forma ad Laudes, scii. Schema I et II, eliminetur. Etiam 
diebus Poenitentiae et luctus Schema I adhibeatur. Laudes etiam illis die¬ 
bus indolem propriam ne amittant: sint quae vocantur. 

8. Ad Vrimam. Haec Hora concludatur eodem modo quo ceterae 
Horae, Martyrologio cum suo Versu et Oratione « Sancta Maria et omnes 
Sancti », etc., extra chorum abrogato. 

Psalmus 4 — abrogato Schemate II ad Laudes — tollatur hic ad 
Primam. 

9. Ad Parvas Horas. Nihil mutandum nisi quod supra sub n. 3 pro 
omnibus Horis propositum est. 

10. Ad Vesperas. Vesperae I abrogentur. Quodlibet Officium Festi 
incipiat a Matutino, finiatur Completorio. Ratio: Eliminatio regularum 
concurrendae et factum, quod dignae et fructuosae praeparationi Fe¬ 
storum principalium Vigiliis propriis praevisum est. 

Omnibus diebus, dominicis et festivis, quando Psalmi de Dominica 
praescribuntur, dicantur et Antiphonae et Psalmi de Dominica, sed loco 
ultimi Ps. 113 recitetur semper Ps. 116 « Laudate Dominum omnes 
gentes ». 

11. Ad Completorium. Nulla mutatio. 

III. De quibusdam Rubricis 

12. Deleatur Rubrica quae — iuxta Missale Romanum, Ritus ser¬ 
vandus in caelebratione Missae, I. 1., — recitationem Matutini cum 
Laudibus ante Missam postulat. Ratio: Ordinarie suppletur conveniens 
praeparatio ad Missam aliis piis exercitiis. Rubrica nimis promovet 
usum anticipandi Matutinum cum Laudibus, quod magis concessio est 
quam commendatio. 



EPISCOPUS CHIAMMENENSIS - ARCHIEPISCOPUS COENMIMENSIS 


519 


13. Deleatur alia Rubrica quae quidem — iuxta Vermeersch, Theol. 
mor., III, ed. 4, p. 36 — non obligat sub peccato, tamen imponit 
«intra Quadragesimam recitationem Vesperarum ante prandium». Ra¬ 
tio: Ordo temporis Horarum disturbatur. 

© Leopoldus Brellinger 
Episcopus Chimscienensis 


17 

Exc.mi P. D. ADOLPHI J. PASCHANG 
Episcopi Chiammenensis (Kongmoon) 


Your Eminence, 


Hong Kong, August 26, 1959 


Thank you for your letter to Bishop Paschang concerning the forth- 
coming Council. 

I wish to inform you that Bishop Paschang is in hospital and failing 
in health. Most of the time he is not conscious of what is going on, and 
so will not be able to make any suggestions for the Council. 

I have the honor to be Your Eminence’s devoted servant, 


© Adolphus J. Paschang 
Episcopus Chiammenensis 


18 

Exc.mi P. D. ALEXANDRI DEROUINEAU 
Archiepiscopi Coenmimensis (Kunming) 

Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

Postquam e Sinis anno 1952, mense martio, aliquot mensibus in car- 
cere actis, expulsus sum, paucis tantum epistulis nuntios paucissimos a 
sede mea archiepiscopali accepi: omnes fideles sacerdotes in vinculis 
habentur, saltem ii qui in urbe Kunming laborabant; de rusticis autem 
septem iam annos omnia ignoro. Tres sacerdotes ecclesiae quae nationalis 
dicitur scriptis assensi sunt, quorum unus, admodum quidem iuvenis 
« miao » genere oriundus, sententiam suam revocavit et in carcere vitam 



520 


SINAE 


degit; at ceteri sententiam non mutaverunt immo etiam gravius pecca¬ 
verunt: nam sacerdos K’ong sacrilege consecrationem episcopalem die 15 
iunii 1958 accipere non recusavit et sacerdos Ioseph Sen eius vicarius 
generalis creatus est; qui ambo Seminarii Sulpitiani Parisiensis alumni 
fuerunt. Quod igitur ad Concilium Oecumenicum parandum attinet, diffi¬ 
cillime de dioecesi mea desideria enuntiare vel consilia proponere possum. 

Sed, ut ad aliam rem veniam, Ss.mus D. N. felicis recordationis 
Pius Pp. XII, die 20 decembris anno 1955, mihi curam tradidit laborandi 
ut ad matrem Romanam Ecclesiam reducerentur ii qui ab ea in Gallia di¬ 
scesserunt et vulgo « Petite Eglise » vel anticoncordatorii vocantur; nu¬ 
mero sunt Lugduni circiter 700 et in agro Pictonico fere 5000. Quorum 
domos ego quotannis, per ianuarium et februarium et martium menses, 
visito; postea vero de laboribus meis ad Exc.mum Parisiensem Nuntium 
refero, qui litteras Romam mittit. 

Anno Domini 1869, duo cives Lugdunenses: Marius Duc et lacobus 
Berliet, Romam venerunt ut ad Vaticani Concilii Patres, duobus opuscu¬ 
lis, quae singulis Patribus distribuerunt, typis mandatis, de re sua refer¬ 
rent; quorum alterum erat commentariolum, gallice latineque scriptum, 
ubi res explicabant; in altero vero canonicae reclamationes XXXVIII Epi¬ 
scoporum transcriptae erant. Sed, cum bello Gallorum cum Germanis 
orto, Patres subito dilapsi essent, nullum responsum acceperunt, et po¬ 
stea a Gallico clero separati manserunt. Nunc, cum illorum familias visito, 
perpetuo haec verba audio: « Nos in Catholicam Ecclesiam rursus intrare 
parati sumus; sed petimus, quo semper adhuc, ut a Concilio a Pontefice 
Romano convocato vix iubeamur. Nam olim et Episcopi et sacerdotes 
nostri quasi excubitores et fidei veraeque doctrinae custodes nos posue¬ 
runt et vestigio moveri nos vetuerunt dum summa auctoritas quam agno¬ 
scimus, id est Concilium Papae subiectum, aperte praescriberet; sin aliter, 
non movebimur nec sententiam mutabimus ». 

Istos infelices homines fidelitas quaedam perdidit: Lugdunenses ianse- 
nista propensione sunt, superbi et pertinaces. Pictores vero, rustici pluri¬ 
que, bona fide sunt et ducibus Lugdunensibus, familiae dico Rolland 
nominatae, obsecundant. Seniores maiorum moribus semper steterunt, sed 
iuniores, in laicis scholis instituti, ad segnitiam et atheismum paulatim 
verguntur. 

Cum proximum Concilium nuntiaretur, multi gaudium, quidam vero 
sollicitudinem senserunt. Omnibus mense iunio priore de Concilio epistu¬ 
lam misi. Ob ea quae quidam mihi dixerunt, opinor Lugdunenses se a loco 
non moturos et Pictomum multos sperare Concilium quaestionem suam 
soluturum. Vir quidam potens, qui Bersuiriae, in provincia dicta « Deux- 
Sevres », habitat, mihi mense februario dicebat: Duas epistulas ad Lug- 



EPISCOPUS COEITEVENSIS 


521 


dunenses scripsi, sed ambigue responderunt. Si nihil facere volunt, eos 
praetermittemus et nos ipsi agemus. Post cognovi illum cum gravibus 
auctoritate viris in sua provincia sermonem conferre ut ad consilium 
suum accederent, sed nonnullos favore et ignorantia exspectare Lugdu¬ 
nenses, qui doctiores sunt et res melius cognoscunt. Valde timeo ne 
Lugdunenses omnia quae poterunt faciant ut progressum impediant. 
Non iam possum scire quid de proximo Concilio facturi sint; fortasse 
anno finem habente propositum eorum pernoscemus. 

Nemo adhuc in Ecclesiam rediit, praeter aliquot iuvenes qui catho¬ 
licas uxores ducere volebant; illi quidem optant ut omnes vulgo redeant, 
ne cognati irascantur vel ulciscantur. Utinam omnes Concilii Patribus 
humillime religionem suam permittant et eorum iudiciis pareant, ut 
tandem in Christi veram unamque Ecclesiam ingrediantur. 

Me profiteor Eminentiae Tuae Reverendissimae humillimus servum 
in Domino. 

© Alexander Derouineau 
Archiepiscopus Coenmimensis 


19 

Exc.mi P. D. ARCTURI QUINTANILLA 
Episcopi Coeitevensis (Kweiteh) 

Meum votum est ut doctrina de Virgine Maria, tamquam mediatrice 
omnium gratiarum firmetur et, si possibile est, tamquam dogma decla¬ 
retur in Concilio Oecumenico. 

Ipsa Virgo, quae Christi et eius Corporis Mystici mater est, multum 
adiuvabit ad felicem exitum Concilii, praecipue ad unionem inter chri- 
stianos fovendam. 

Ad Mariam enim hodie omnes confugiunt: catholici, orthodoxi schi¬ 
smatici et etiam multi ex protestantibus. 

© Arcturus Quintanilla 
Episcopus Coeitevensis 



522 


SINAE 


20 

Exc.mi P. D. IOANNIS LARRART 


Archiepiscopi Coeiiamensis (Kweyang) 


Eminentia, 


Ciboure, die 31 augusti 1959 


Iam ab uno mense pervenerat epistola Pontificalis Commissionis pro 
Concilio Oecumenico; sed, fere eodem die, profectus ad domum nata¬ 
lem — hic derelinquens « machinam ad scribendum », et incapax scri¬ 
bendi manu iam a pluribus annis — excusatum, quaeso, velitis me 
habere. 

Per duos annos, fere quotidie et diversis modis cruciatus a communi¬ 
stis in civitate mea de Kweiyang in Sinis, ultimis novem mensibus, fere 
totaliter perdideram visum ... incapax vel unam legendi lineam ... cor¬ 
pus, non equidem aegrotans sed valde debilitatum ..., mens et memoria 
notabiliter obnubilatae ... 

A septem et plus annis expulsus, per sex annos vivo in ista solitu¬ 
dine Bethanie. Corpus vigorem recuperavit; quoad visum, possum equi¬ 
dem legere, possum sine difficultate sanctam celebrare Missam et admi¬ 
nistrare sacramenta. Sed, quoad mentem, nullus est progressus ... Vivo 
« solitarius », quotidie celebrans missam in cappella minima domus ad 
utilitatem Fratrum « de Lamennais » et eorum quindecim alumnorum. 
Solus et solitarius vivo intra cellam meam, corde et cogitatione semper 
prope fideles meos (et etiam paganos) quos scio vere dolentes in calamitate 
inenarrabili. 

Et nunc... quaenam consilia, quaenam vota emittere possum Com¬ 
missioni Vestrae? Cogitationes equidem mentis meae vere sunt multae et 
diversae, sed omnino obnubilatae, sine ordine, sine claritate. Simpliciter 
Vobis dico: totaliter inutiles et etiam incongruae essent divagationes a 
me emissae ... 

« Tu es Petrus, et super hanc petram aedificabo Ecclesiam meam. 
Vere maxima gratia Spiritus Sancti mihi videtur fuisse definitio in Con¬ 
cilio Vaticano dogmatis infallibilitatis Summi Pontificis. Lapis angularis 
firmatus fuit ista definitione, et tempore opportuno: tali lapide labante 
nostro tempore, quid evenisset sanctae Ecclesiae? Communistae sciunt et 
admittunt istud factum, totis viribus debellant cum Summo Pontifice... 
Utinam, in Concilio futuro, clare et firmiter doceatur ista veritas. 

Secundo, ni fallor, mihi videtur necessarium vel bonum ut Concilium 



EPISCOPUS LOIAMENSIS 


523 


urgeat super necessitatem primariam pietatis, devotionis, et hoc apud 
sacerdotes saeculares et religiosos ... Quaerite primum regnum Dei... 

Et tertio, unio Sanctae Ecclesiae, unio omnium credentium sub unica 
auctoritate Summi Pontificis ... Oh, quantum placeret Deo tale miracu¬ 
lum et quam apparet cor adamantinum nostri Pontificis Ioannis XXIII; 
quam apparet etiam Eius fortitudo et confidentia... Ardenter oret quis¬ 
que nostrum ut fiat tale factum. 

Quotidie precor Deum ut vos adiuvet. Nil aliud possum Vobis of¬ 
ferre, nisi parva sacrificia mea et preces. 

Velitis, Eminentia, parcere mihi misero istas elucubrationes Corde et 
animo, totis viribus spero quod Deus benedicat Opera vestra ad Eius 
Gloriam et salutem animarum 

© IOANNES LARRART 
Archiepiscopus Coeiiamensis 


21 

Exc.mi P. D. ASSUERI T. BASSI 
Episcopi Loiamensis (Loyang) 

Pocos de Caldas, (Brasilia), die 31 augusti 1959 
Eminentissime Princeps, 

Maximo cum gaudio Litteras Tuas accepi Tibique ex corde gratulor 
qui tanti negotii, quale est praeesse Pontificiae Commissioni Ante- 
praeparatoriae Pro Concilio Oecumenico, a Summo Pontifice, feliciter 
regnante, par inventus es. 

Quaedam puncta Tibi suggero, pauca et quae mihi videntur maioris 
momenti, utpote qui extra meam dioecesim Loiamensim dego nec 
Ordinarius sum in Brasilia. 

En praecipua suggestionum capita: 

Relate ad Concilium ipsum 

Magna cum laetitia acceptata est convocatio Concilii ad mentem 
Romani Pontificis et inde pergrandes evenient fructus pro tota Ecclesia, 
etiamsi illa desiderata unio omnium Christianorum non totaliter obtinea¬ 
tur. Concilium erit signum magnum unitatis Ecclesiae in universo orbe 
diffusae. 



524 


SINAE 


Quoad doctrinam 

Ad hoc ut magis ac magis explicitum fiat momentum et praestantia 
Beatae Virginis in oeconomia salutis, in maximo est desiderio cuncti 
populi christiani proclamatio dogmatis mediationis universalis eiusdem 
Virginis, tamquam ex Sua divina Maternitate decurrentis. 

Quoad cleri disciplinam 

1. Maxima erit urgenda in Seminariis cura ad hoc ut Levitae apte 
formentur in pietate profunda et fundata, ne praeoccupatio modernae 
methodi adhibendae in apostolatu in praeiudicium vertat missionis om¬ 
nino supernaturalis, qualis est sacerdotalis missio. 

2. Definitiva danda erit lex pro sacerdotibus ritus latini de habitu et 
veste ecclesiastica, ne manifestationes oppositarum opinionum publice 
factae vertant in scandalum fidelium. 

3. Breviarii Romani reformatio iuxta peritorum studia ab omnibus 
desideratur, quippe quae facilius accomodetur hodierni apostolatus ne¬ 
cessitatibus. Praesertim, desideratur reductio Matutini ad unum tantum 
Nocturnum. 

Quaedam alia vota 

1. Cardinales et membra Corporis Diplomatici Sanctae Romanae Ec¬ 
clesiae ex omni natione eligantur ad hoc ut appareat semper magis Eccle¬ 
siam esse catholicam et supernationalem. 

2. Magna est acceptatio et inde pergrandis fructus ex usu linguae 
vernaculae permisso. Desideratur ergo ampliatio istius permissionis quoad 
sacramenta et sacramentalia, ut maior adsit conscia participatio fidelium 
in caeremoniis sacris. 

3. Repristinatio Diaconatus, prasertim in nationibus ubi deest copia 
sacerdotum. Talis usus permittet maiorem participationem in apostolatu 
Ecclesiae cum maiore sensu responsabilitatis in laicis ad talem dignitatem 
evectis. 

Hae sunt, Eminentissime Domine, animadversiones et vota quae 
mihi videntur pro bono Ecclesiae utiliter in Concilio tractanda. 

Rogo Eminentiam Tuam ut praesentes Romano Pontifici, feliciter re¬ 
gnanti, humiles sensus Nostrae devotionis et oboedientiae plenae. 

Tibi tandem imo ex corde humiles animi sensus profiteor Dominum 
adprecans ut det Tibi lumen et robur ad tantum opus perficiendum pro 
Ecclesia Dei. 

'ffi Assuerus Theophanus Bassi 
Episcopus Loiamensis 



EPISCOPUS MACAONENSIS 


525 


22 

Exc.mi P. D. POLYCARPI DA COSTA VAZ 
Episcopi Macaonensis (Macau) 

Macai, die 28 augusti 1959 
Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

Futuri Oecumenici Concilii convocationis nuntium mihi et clero fi- 
delibusque christianis huius dioecesis Macaonensis gaudium magnum at¬ 
tulit. Romano et Augusto Pontifici SS. Papae N. Ioannis XXIII, feliciter 
regnanti, filialiter oboedientes, per intercessionem Beatae Mariae Virginis 
Immaculatae omnes nos preces ad Deum effundimus ut felicissimum exi¬ 
tum et uberrimum fructum novo Oecumenico Concilio obtineamus. 
Atque magnam in Deo spem habemus hoc Concilium sicut viginti alia 
quae usque nunc iam habita sunt magnas novasque vires Sanctae Matri 
Ecclesiae acquisiturum esse in nostra aetate quae iam magno Missionum 
apud infideles incremento recte distingui posset. Per illud etiam catholica 
unitas in communione cum Romano Pontifice haud dubio augebitur et 
complebitur. Haec satis argumentum ad Concilium convocandum iam mi¬ 
nistrarent, sed alia multa et felicia consectaria et beneficia fas est ex eo 
sperare. Praelati sapientes eminentesque theologi facient ut Ecclesia nova 
luce ante populos circumfulgeat, doctrinam catholicam uberius explica¬ 
bunt et media suppeditabunt ut Ecclesia magis atque magis in bona opera 
floreat. 

Litteris sub n. 786 ab Eminentia Tua signatis, invitatus sum, magno 
cum meo honore, ut opiniones et vota in futuro Concilio discutienda pro¬ 
ponam. Ecce capita quae, praeter alia, cum magna Ecclesiae utilitate, 
in illo agitari posse sentio: A) Ecclesiasticam disciplinam; B) Leges 
generales Ecclesiae; C) Morum reformationem. 

A) Ecclesiastica disciplina 

1. Mutatio quam novissimis temporibus ratio vivendi perpessa est 
homines ad terrena convertit haud sine magno detrimento animarum sua¬ 
rum. Difficile etiam non est non videre quomodo clerici non pauci magis 
atque magis proclives se ostendant ad se conformandum cum hoc saecu¬ 
lo et in negotiis saecularibus se immiscendum. Quare puto magni esse 
momenti investigare in Concilio media magis efficacia ad solidam mora¬ 
lem et spiritualem formationem clericis obtinendam, mea sententia magis 
necessariam quam litterariam et scientificam, ut illi, sine ruina et detri¬ 
mento dignitatis sacerdotalis, ad homines possent descendere et eos ad 
Christum adducere. 



526 


SINAE 


2. Media ad maiorem unionem et cooperationem obtinendam inter 
Episcopum, clerum et fideles. Nostro tempore, secus ac in praeteritis 
saeculis, fideles atque infideles pluris aestimare videntur simplicitatem et 
mansuetudinem pastorum, et eis magis elici, quam eorumque externum 
apparatum et maiestatem. 

3. Ne fideles arceantur a caeremoniis religiosis, videtur etiam magni 
esse momenti rubricas aliquarum solemnitatum ad breviorem et simpli¬ 
ciorem formam redigere et, attentis diversis moribus et climate, ad 
circumstantias locorum eas adaptare. 

B) Leges generales ecclesiae 

1. Novae leges et mutationes post Codicem luris Canonici introductae 
et sensus dubius aliquorum canonum videntur novam codificationem et 
simplificationem iuris Ecclesiae imponere. 

2. Apostolatus uberiores fructus obtinere posse videtur si Religiosi 
viri ac mulieres sub strictiore dependentia ab Ordinariis locorum consti¬ 
tuerentur et si Instituta Saecularia maiorem expansionem obtinerent. 

C) Morum reformatio 

Cum civilizatio hodierna pericula non pauca bono animarum afferat 
et vox Ecclesiae abusus flagellando nec semper efficaciter conclamaverit, 
nam mala in dies invalent et populos et nationes invadit corruptio mo¬ 
rum, mihi etiam videtur opportunum investigare in Concilio: 

1. Media efficaciora ad familiam tuendam et ad parentes ducendos ut 
sanctitatem matrimonii bene comprehendant et magni aestiment, scientes 
se ad cooperandum cum Creatore humani generis in transmissionem vitae 
a Deo esse vocatos. 

2. Media ad fovendam mutuam et supernaturalem dilectionem inter 
coniuges ita ut perfecta inter eos et filios unio servetur et bonum familiae 
promoveatur. 

3. Media efficacia ad adolescentes adducendos per semitas Christiana¬ 
rum virtutum ut, etiam in saeculo, perfectionis ideale prosequantur et 
magni pendant castitatem animi et corporis. 

Interim ad pedes Suae Sanctitatis provolutus et Apostolicam Benedic¬ 
tionem implorans, testimonium meae fidelis oboedientiae Augusto Pon¬ 
tifici renovo, et simul impensos animi sensus ex corde profiteor Emi¬ 
nentiae Tuae cui omnia caelestia bona adprecor. 

Eminentiae Tuae Rev.mae 
add.mus 

© Polycarpus Da Costa Vaz 
Episcopus Macaonensis 



EPISCOPUS NANIAMENSIS 


527 


23 

Exc.mi P. D. PETRI MASSA 
Episcopi Naniamensis (Nanyang) 


31 augusti 1959 

Placitis huius Commissionis mihi significatis per litteras N. 1 C/59- 
899 die 18 iunii datas humiliter obtemperans, haec quae mihi per expe¬ 
rientiam satis longam in dissitis Sinarum Missionibus elexerunt propo¬ 
nenda puto. Quid enim ea pro universali Ecclesia valeant ipsa Pontificia 
commissio videat. 

1. Doctrina communistarum atheistica et materialistica a Concilio 
Oecumenico rursus sollemniter damnetur. 

2. De caelibatu Ecclesiastico. Cum mihi constet quosdam in Ecclesia 
esse qui caelibatum ecclesiasticum aboleri posse censeant, antiquissimam 
caelibatus regulam mihi integram ob graves rationes servandam videtur; 
nam in locis missionum magisterium ecclesiasticum cuiuscumque laicae 
professionis instar, sublato caelibatu, reduci experti sumus. 

3. De habitu ecclesiastico. Sacerdotes, praesertim in locis missionum, 
habitum ecclesiasticum (seu vestem romanam) in ecclesia tantum et in 
functionibus liturgicis deferre iubeantur. 

4. De codice imis missionariorum. Codex iuris missionariorum redi¬ 
gatur qui C.I.C. praecepta simpliciora reddat circa ea ad quae nova 
hierarchia in locis missionum constituta se conformare non valeat (circa 
v. g. canonicos Ecclesiae Cathedralis, numerum Curiae Officialium, Mis¬ 
sas pro populo); sed iura quae C.I.C. aliis Ecclesiae hierarchis tribuit ipsa 
nova hierarchia minime amittat ut Ecclesia in locis missionum constituta 
quasi Ecclesia gradus inferioris habeatur. 

5. De breviario Romano. Breviarium Romanum brevi tempore corri¬ 
gatur et emendetur ita ut sacerdotes quotidianam divini Ufficii recitatio¬ 
nem una integra hora absolvere valeant. 

6. Inveniuntur qui, dotibus animique virtutibus praediti ut sacerdo¬ 
tium honeste ineant, minus ad integrum studiorum curriculum explen¬ 
dum ob provectam aetatem apti sint. Quo sacerdotum paucitati, praesertim 
in locis missionum, facilius expeditiusque consuli possit, hos litterarum 
studiis disciplinisque ecclesiasticis leviter imbui satis puto. Nam in mea 
Dioecesi quidam aderant catechistae qui disciplinas ecclesiasticas carptim 
breviterque cognoverant virtutibus et studio in Deum et in animas ca¬ 
piebantur; si illi, ut mihi videbatur, linguae latinae principia cognovis- 



528 


SINAE 


sent, ita ut latinum ecclesiasticum legerent atque intelligerent, boni 
honestique sacerdotes fuissent optimeque Christi legatione functi essent 
apud ruricolas, quod ministerium in locis Missionum commune et neces¬ 
sarium est. 

Cum recogitavi quid erit de ministerio pastorali inter Sinas cum 
Ecclesia, quiete temporum a Deo concessa, iterum libertate gaudebit ma¬ 
gno animi dolore afficio! tunc duodecim saltem habentur anni antequam 
novi sacerdotes exstiterint. Haec graviter consideranda existimo. 

7. De bonis ecclesiasticis. Hisce temporibus, imperantibus commu¬ 
nistis, bona ecclesiastica (domus, agros etc.) quae fructus praebeant 
vehementer respublicas allicere experti sumus; bona ecclesiastica quavis de 
causa publicare ius commune factum est rerum publicarum praesertim 
recentium. Itaque censeo. 

a) novas hierarchias intercludi, praesertim in locis missionum, 
quo minus patrimonium efforment novaque bona acquirant (domos, 
agros etc.); 

b) novum quid recentibus aetatibus magis aptum quo sublatis 
molestiis omnibus victus sacerdotibus honestus et Ecclesiae decus suppe¬ 
ditetur meditari; 

(rationes vitae sacerdotum Americae ut exempla habeantur). 

Maxima qua par est reverentia me profiteor, 

Addictissimus in Domino 

© Petrus Massa P. I. M. E. 

Episcopus de Nanyang 

24 

Exc.mi P. D. ANDREAE I. F. DEFEBVRE 
Episcopi Nimpuovensis (Ning Po) 

Parisiis, 9 augusti 1959 

Ad mentem litterarum Emin.mi Cardinalis Tardini, diei 18 iunii 
1959 (Prot. N. 1 C/59-920) has sequentes suggestiones ad Commissio¬ 
nem Antepraeparatoriam mitto. Quia 50 annis in Missionibus exteris 
vitam duxi non potui assidue sequi motum idearum, ut aiunt, propterea 
pauca tantum habeo suggerenda. 

De Missa die dominica audienda. Propter varias occupationes qui¬ 
bus non pauci christiani tenentur die dominica, non tantum mane sed 
etiam vespere, quidam sacerdotes in votis habent ut Summus Pontifex 



EPISCOPUS NIMSCIANUS 


529 


permittere velit ut hi fideles possint obligationi missam audiendi sati¬ 
sfacere alio die magis apto in quo occupationes non tam urgent, dummodo 
quaque hebdomada saltem uni Sacro adsint. Concedo hoc non sine 
periculo fieri posse sed videtur quod, si actualis disciplina in vigore 
manet non pauci fideles perdifficile Missam audire valebunt non semel 
tantum sed fere toto anni tempore. 

Quoad confessionem et communionem annualem de praecepto, pos- 
sumusque sperare extensionem temporis utilis ad haec perficienda? In 
Sinis, ubi ministerium peregi, nullum tempus determi n atum est sed per 
totum annum satisfacere his Ecclesiae praeceptis catholici valebant. 
Ratio huius petitionis est quod dantur fideles qui citra voluntatem suam 
tempore Paschali obligationes suas adimplere non possunt et diversa est 
in diversis dioecesibus lex de tempore utili quod mentem christianorum 
perturbat et confessariorum dubiam reddit. 

Pro his qui ducunt turmas catholicorum iter facientium desideratur 
ut iurisdictio eis detur ita ut, sicut iam in praxi est pro iis qui pias 
peregrinationes perficiunt, possint audire confessiones suorum simul 
itinerantium, dummodo hi sacerdotes iam aliunde iurisdictionem accepe¬ 
rint sive a proprio sive a quocumque Ordinario in decursu itineris. 

Immo optandum est, eodem modo ac pro itinere maritimo, omnis sa¬ 
cerdos per diversas regiones transiens possit absolvere eos qui sponte 
apud eum confessionem instituere petunt dummodo ut supra, sacerdos 
aliunde approbatus sit pro confessionibus audiendis. 

£8 Andreas Defebvre 
Episcopus Nimpuovensis 


5 

Exc.mi p. d. caroli j. van melckebeke 

Episcopi Nimsciani (Ningsia) 

Bruxelles, die 23 septembris 1959 

Eminentissime Princeps , 

Officio fungens Visitatoris Apostolici pro Diaspora Sinensi, nuper¬ 
rime regiones perlustravi Indonesiae et Vietnam, necnon Africae Meri¬ 
dionalis et Orientalis, ubi Sacerdotes Sinenses ac Missionarii ex Sinis, 
in diaspora apostolico operi adlaborant. 

Quae visitatio ecclesiarum causa fuit cur citius potuerim respondere 
litteris permagni momenti quibus Eminentia Tua me famulum suum 


34 (II d) 



530 


SINAE 


invitat ut omni cum libertate et sinceritate Pontificiae Commissioni ante- 
praeparatoriae animadversiones, consilia et vota communicem, circa 
res et argumenta quae in futuro Concilio tractari poterunt. 

Humiliter proinde pauca subiungo quae in adimplendo officio meo 
magis notatu digna expertus sum, eaque iudicio Commissionis supradictae 
submitto. 

Qua par est reverentia in Christo purpuram Eminentiae Tuae Reve¬ 
rendissimae deosculor. 

68 Carolus M. J. van Melckebeke 
Episcopus Nimscianus 
Visitator Apostolicus 


1. Maxime optandum est ut Legati Apostolici in Missionibus, sive 
Delegati sint, sivi Nuntii aut Internuntii, magis periti sint in rebus mis- 
sionalibus ipsius ditionis sibi concreditae, et etiam illius aliquam linguam 
calleant aut addiscant. Saepe necessarium erit ut ipsi coordinent activi¬ 
tates variorum Vicariatuum aut Praefecturarum Apostolicarum, et exci¬ 
tent organa quaedam nova et centralia, quibus vires et opes unius alterius- 
ve territorii ecclesiastici impares sunt: saepe enim versamur in stadio 
adhuc primitivo, ut dicam, christianitatis; inde Legati praediti sint scien¬ 
tia, experientia, qualitatibus et facultatibus ut munus ecclesiasticum in 
tali missione perficiant. Et hoc enim onus gravius eis non erit, siquidem 
munus pure diplomaticum raro nimium virium aut temporis exiget. 

2. Magis cordi habeatur opus iuvenum territorii missionum, qui 
in regionibus catholicis studiis variis operam dant. Hic fas est et ab 
hoste doceri, qui omni modo et opere hos iuvenes ad se attrahere sata¬ 
git, conscius de eorum maximo influxu futuro in rebus publicis, poli¬ 
ticis socialibus ac religiosis patriae suae. Quod experientia iam sae¬ 
pius demonstravit. Melior ergo coordinatio fiat, ope organismi alicuius 
centralis, v. g. Romae, inter Ordinarios locorum et eos qui deputant 
sacerdotes aliosve viros electos ad hoc opus apostolicum, ne tentamina 
nimis individualia voluntate aut lubitu unius incassa reddantur. 

3. Adiuncta missionum quandoque necessarium reddunt celerem 
translationem operariorum missionalium sive e patria sive ex alia mis¬ 
sione. Experientia tamen constat tales translationes, ob varias personas 
interpositas, nimium tempus, immo plures annos, requirere, ita ut ma¬ 
ximae opportunitates pro apostolatu deperdantur, v. g. quia interim 
difficilior fit ingressus in determinatam regionem. 

Expeditior ergo via pateat et maior mobilitas ut occurrenti necessi¬ 
tati citius et efficacius occuratur. 



CARD. ARCHIEPISCOPUS PECHIMENSIS 


531 


4. Enixe exoptatur ut Curia Romana, pro rebus quae non possunt 
immediate tractari, de receptione documentorum vel litterarum aucto¬ 
rem paucis verbis certiorem faciat, ita ut ipse quam citius certus sit 
de acceptione documentorum vel litterarum. 

5. Cum Curia Romana multis populis exteris nimis appareat per¬ 
sonis unius nationis constare, expedire videtur ut relative plures per¬ 
sonae aliarum nationum ad officia et munera tum in ipsa Curia Romana, 
tum in servitio Diplomatico Sanctae Sedis nominentur. 

6. Maior diversitas et latitudo concedatur pro rebus disciplinari¬ 
bus et liturgicis, ubi agitur de populis qui origine, lingua, cultu diver¬ 
sissimi sunt, utputa populos Asiae et Africae respectu cultus occidenta¬ 
lis Europae. 

Quapropter votum promimus ut, ad mentem Hebdomadae Stu¬ 
diorum pro rebus Missionis et Liturgiae nuperrime in civitate Nimegue 
habitae, concedatur Ordinariis locorum in missionibus maior potestas 
in rebus disciplinaribus et liturgicis, praesertim quoad adaptationem 
cultui populorum. 

© Carolus M. J. van Melckebeke 
Episcopus Nimscianus 
Visitator Apostolicus 


26 

Em.mi P. D. THOMAE Card. TIENCHENSIN 

Archiepiscopi Pechimensis (Peking) 

Die 22 augusti 1959 

Eminentissime ac Reverendissime Domine, 

Respondens desiderio a Tua Eminentia, in epistola diei 18 iunii 
huius anni mihi communicato, submitto aliquas propositiones pro con¬ 
sideratione Pontificiae Commissionis Antepraeparatoriae Pro Concilio 
Oecumenico. 

Ut Deus benedicere labores istius Commissionis dignetur, quotidie 
orabo. 

Eminentiae Tuae humillimus servus 

© Thomas Card. Tienchensin 
Archiepiscopus Pechimensis 



532 


SINAE 


I 

Veritas Evangelica, ut optimum medium ad Communismum expugnandum. 

De nefanda haeresi Marxismi haud dubium est quin Patres Concilii 
Oecumenici semel atque iterum pertractaverint. Recentibus annis cum 
conditiones lacrimosas in omnibus partibus patriae meae sinensis, ortu 
Gubernii Rubri, usque ad hodiernum diem existentibus prae oculis ha¬ 
buerim, Deum sine intermissione animo contrito rogavi ut me illumi¬ 
naret quonam modo quibusve mediis Christifideles ubique terrarum li¬ 
bertate gaudentes fratres suasque sorores sinenses ad libertatem filio¬ 
rum Dei recuperandam adiuvare possent. 

Medium optimum, si unicum, quo ecclesia universalis fratribus op¬ 
pressis auxilio esse potest, inveniri in efficaciori praedicatione Veritatis 
Divinae, mihi persuasum est. Nam nemo est qui negare audeat talem 
praedicationem Verbi Dei Revelati, in utroque Testamento contenti, 
necnon ab infallibili magisterio Ecclesiae interpretati, ad libertatem 
omnium populorum acquirendam et recuperandam, secundum Dei pro¬ 
videntiam, esse medium optimum et efficacissimum. 

Omnes qui sincero animo modum agendi Communistarum indagant, 
perspiciunt hos nostros adversarios infestissimos omnes nervos conten¬ 
dere ut fides atque religio christiana evellatur necnon et libertas huma¬ 
na aboleatur. Ad quem finem attingendum mendacium adhibent tam¬ 
quam telum principale. Quorum mendacium, omnium quidem pessi¬ 
mum, in eo radicatum est quod non est Deus! Immo, hisce vocabulis 
ipsi Marxistae opinantur se Deum ab eius throno coelesti deiecisse 
eodemque ictu religionem Christianam subrepsisse. 

Attamen intellectum est nobis quidem omnibus talem iactationem 
esse inamen. Etenim Dominus noster Iesus Christus asseruit: Cogno¬ 
scetis veritatem et veritas liberabit vos. Quae vero veritas a temporibus 
apostolicis usque ad hodiernum diem innumeras nationes ab idolatria 
et a servitute diaboli liberavit; etiam hisce temporibus liberationem 
omnium populorum sub iugo marxistico vigentium certissime efficiet. 

Ad tantas victorias pro causa Christi obtinendas oportet nos omnia 
media modernae scientiae adhibere necnon ingentem exercitum animarum 
apostolicarum ad veritatem evangelicam verbis et exemplis praedican¬ 
dam mobilitare. Qua mobilitatione iam scimus communistas ipsos in 
sua doctrinatione et educatione iuventutis uti. Ita fit ut ista iuventus 
a Marxismo corrupta, commodis propriis neglectis, zelo quodam fana¬ 
tico, in totali victoria permanenti et mundiali Communismi sese asso¬ 
ciare cupiat. 



CARD. ARCHIEPISCOPUS PECHIMENSIS 


533 


Luce ergo clarius patet necessitatem qua Ecclesia Catholica simi¬ 
lem exercitum praeconum Evangelii, doctrina Christi, amore proximi, 
zelo apostolico et spiritu abnegationis imbutorum, sine mora mittere 
ad pugnam decisivam contra haeresim Marxistarum assequendam impelli 
debeat esse omnino urgentem. 

Quapropter humillime peto ut, hac necessitate compulsi, Patres 
Concilii meam considerationem benevole audiant atque studium operam¬ 
que navent ut actionem immediatam ac practicam inveniant qua hunc 
finem orbis catholicus realizare possit. 


II 

De aequiori distributione sacerdotum 

Cum primum diversas regiones cum Europae Occidentalis tum Ame- 
ricae Septentrionalis perlustravi, certior factus sum de quodam super¬ 
fluo numero sacerdotum, variis muneribus fungentium, in servitio Ec¬ 
clesiae. Numerus sacerdotum, ut mihi videtur, qui curam animarum in 
multis parochiis exercent, quandoque plus quam sufficit. Idem quoque 
dicendum est de multis aliis muneribus et negotiis in quibus magnus 
numerus sacerdotum harum terrarum occupantur. Ex quibus multos 
solummodo exigua temporis parte in laboribus proprie et vere ecclesia¬ 
sticis esse occupatos constat. 

Qua de causa mihi in mentem venit sequens quaestio: « Cum 
omnibus Ordinariis certe patet adesse extremam paucitatem sacerdo¬ 
tum in multis terris Asiae, Africae et Americae Meridionalis, ita ut 
essentialis cura animarum (v. g. Baptismus infantium Christianorum et 
administratio Extremae Unctionis) saepe omitti debeat, cur non datur 
missio quorumdam ex his sacerdotibus, pro tempore et voluntarie, ad 
adiuvandos confratres nimis occupatos in aliis terris? ». 

Quapropter Patribus Concilii suggero discussionem huius quaestio¬ 
nis, atque spem exprimo specialem commissionem constitui, Sacrae 
Congregationi de Propaganda Fide subiectam, quae munus haberet adae¬ 
quatis mediis curare ut sacerdotes, insufficienter occupati in propriis ter¬ 
ritoriis, voluntarie in terras alienas, pro definito numero annorum, ad 
curam animarum exercendam, ire consentirent. 



534 


SINAE 


III 

Contra nimis exclusivum exercitium iurisdictionis 

Ad quamdam conditionem in diversis orbis terrarum partibus quod 
attinet, pauca verba proferre volo, quippe cum haec conditio emendatio¬ 
nem sat urgentem postulet 

Agimus enim de illis sacerdotibus, sive ex Europa sive ex Sinis 
provehentibus, qui, propria gente orbati per Communistarum saevitiam, 
apud nationes alienas asylum invenerunt. Cum vero Ordinarios loci 
petierunt ut eis concederent facultates vi quarum habiles essent ad 
curam animarum exercendam vel ad docendum in scholis, tales facultates 
saepe saepius denegatae sunt. 

Hac de causa Patribus Concilii propono tales alterationes vel addi¬ 
tiones in Codice luris Canonici faciendas, quibus haec conditio, de qua 
mentionem modo feci, sine ulla mora corrigatur. 

© Thomas Card. Tienchensin 
Archiepiscopus Pechimensis 

27 

Exc.mi P. D. IGNATII G. LARRANAGA 
Episcopi Pimliamensis (Pingliang) 

Fuenterrabia die 5 novembris 1959 

Reverendissime Domine, 

Acceptis litteris Dominationis Tuae Rev.mae diei 25 septembris h. 
a. (Prot. N. 1 C/59-1028 a), aliquas suggestiones pro futuro Concilio 
exaravi, quas hic includo. 

Cum iam ab aliquibus annis, cura animarum privatus et sine spe eam 
assumendi, privatim et fere sine contactu cum mundo catholico et apo- 
stolico vivam, plures quaestiones maioris momenti non inveni, futuro 
Concilio praesentandas. 

Dum haec communico, Dominationi Tuae Rev.mae, cum intimo 
obsequii sensu, prospera quaeque ominor et permaneo. 

Dominationis Tuae Rev.mae 
addictissimus 

ffi Ignatius Gregorius Larranaga 
Episcopus Pimliamensis 



EPISCOPUS PIMLIAMENSIS 


535 


Eminentissime Domine, 

Quamvis e dioecesi expulsus, a grege mihi commisso elongatus, 
animo fractus, in meo recessu monastico a sollicitudinibus et curis pa¬ 
storalibus alienus, aliquando tamen litteris Eminentiae Vestrae diei 18 
iunii h. a. (Prot. N. 1 C/59-1028), ut decet obtemperans, circa mate¬ 
rias, quae forte in futuro Concilio Oecumenico tractabuntur, ea « liber¬ 
tate et sinceritate », quam Eminentia Vestra paterne nobis commendat, 
quasdam suggestiones exponam. 

1. Usum linguae latinae in omnibus actionibus liturgicis, tanquam 
sacrum et intangibile depositum, Ecclesia romana defendit et custodit. 
Tamen non semel credidimus tempora advenisse linguis vernaculis 
praestantiorem quam usque nunc locum tribuendi. 

Nam, ut usus linguarum vernacularum, saltem in administratione 
sacramentorum Baptismi et Extremae Unctionis, et forte etiam Con¬ 
firmationis, permittatur, magna pars cleri catholici, ut arbitror, valde 
exoptat, propter aestimationem sacramentorum, quae inde in populo 
christiano oriretur. 

Convenientia lingua vernacula in administratione horum sacramen¬ 
torum utendi in missione tangibilior erat. Valde lamentabamur pul¬ 
cherrimos exorcismos et orationes, qui occurrunt, lingua, quae a fideli¬ 
bus et paganis non capitur debere proferri. Nec explicatio harum for¬ 
mularum ante caeremoniam facta valeret ullo modo supplere vim et 
ictum, qui insunt recitationi in ipsa actione liturgica, directe in perso¬ 
nam, lingua intellegibili factae. 

In hoc ordine rerum, novissima « Instructio de Musica Sacra et 
Sacra Liturgia » a S. Congregatione Rituum die 3 septembris a. 1958 
data, in quantum in circuitu meo observavi, et etiam a me ipso (ut 
verum dicam), cum resignata contrarietate accepta fuit. Nam vide¬ 
batur in vita liturgica Ecclesiae linguis vernaculis favendi motum no¬ 
vissimis temporibus invalere coepisse. Dum hac Instructione huic mo¬ 
tui contradicere et illum rectificare velle multi interpretamur. 

2. Ritus baptismi, etiam infantium, collationis sacrorum ordinum, 
consecrationis ecclesiarum, in breviorem et simpliciorem formam redigi, 
in votis est quorumdam, quorum interest. In magnis paroeciis, plurimis 
simul infantibus, diebus dominicis, ad baptismum convenientibus, lon¬ 
gam coeremoniam breviandi quasi instinctivo conatu, fit ut formulae 
orationum et exorcismorum citissime et fere indecorose recitentur. 

3. Verentur aliquando religiosi, et ego ipse eorum timorem funda¬ 
tum censeo, in futuro Concilio episcopos, saltem non religiosos, quae¬ 
stionem suscitaturos esse de privilegio exemptionis eis adimendo. Nam, 



536 


SINAE 


ut audivi et verosimile est, aliquando etiam accidit episcopum con¬ 
queri, dum ipse penuria sacerdotum dioecesanorum extrema laborat, 
communitates religiosas, in ipsa dioecesi sitas, sacerdotibus abundare, 
quorum opera in salutem animarum ipse uti non potest, sicut indiget et 
vellet. 

Tamen existimo suppressionem privilegii exemptionis religiosorum 
universalis Ecclesiae utilitati non futuram nec eius bono inservituram. 
Melius esset, si opus est, privilegium in aliquibus temperare vel mu¬ 
tare in adiutorium locorum ordinariorum et utilitatem fidelium. 

4. Nonne expediret saltem considerare et discutere convenientiam 
et modum restaurandi in Ecclesia antiquum statum diaconorum, in 
auxilium episcoporum et sacerdotum? 

5. Si in missionibus sinensibus permansissemus, quoad habitum 
ecclesiasticum aliquid temporibus modernis accomodatum et ab omnibus 
observandum statui valde optassem. Nam in modo sese vestiendi sacerdo¬ 
tum quaedam anarchia et defectus uniformitatis introduci incipiebat. 
Fortasse in aliis terris missionum et in aliis orbis partibus eadem quae¬ 
stio ponitur. 

6. Cum de Codice luris Canonici reformando agatur, audeamne 
sententiam eorum proferre,' qui de diversitate, et varietate poenarum 
ecclesiasticarum, praesertim censurarum, de earum multiplicibus specie- 
bus et gradibus reservationis, etc., conqueruntur, vellentque eas in bre¬ 
viorem et simpliciorem formam redigi? 

Ita sentientibus concedere possumus, cum sacerdotes in moderna 
societate in diversiora in dies studia, quaestiones et negotia, etiam in 
ordine spirituali et religioso attentionem et mentem divertere debeant, 
non omnes eadem intensitate omnibus disciplinis ecclesiasticis incum¬ 
bere posse. Necessitatem, tamen, eorum votis annuendi, hic et nunc, 
nec video nec nego. 

7. Quid de Bulla Cruciatae, quae in Hispania eleemosynis colli¬ 
gendis et intuitu eleemosynarum ieiuniis et abstinentiis dispensandis 
inservit? Hic modus, dispensationes permutatione seu merito eleemo¬ 
synae vel pecuniae, et tantum hac conditione, concedendi (nam erga 
eleemosynam non largientes episcopi nulla dispensandi facultate utun¬ 
tur), etiam nunc estne laudabilis? Christianis separatis estne scandalo 
et admirationi? Catholici quoque obtrectantne huic privilegio, quod 
hodie non est privilegium? Non paucis placeret, sublata Bulla, omnes 
iure communi regi. Tamen si alii episcopi tacent, ego etiam tacere volo, 
ut nemini noceam, quia agitur de magnis eleemosynis supprimendis 
vel retinendis. Insuper possibile est hanc quaestionem exclusive ad 
Sanctam Sedem non ad Concilium pertinere. 



EPISCOPUS PIMLIAMENSIS 


537 


8. Quod ad publicos mores attinet, nihil agendum restat, nisi la¬ 
mentari. Honestas publica mulierem, praesertim aestate, semper in de¬ 
terius pergit. Elegantia puellarum usque ad pubertatem et ultra exigit 
summam nuditatem crurium, ita ut matres catholicae et ecclesiam fre¬ 
quentantes inter se contendere videantur, quae nudiora ostendat puel¬ 
larum crura. Huiusmodi matrum agendi modum corrigere difficile est, 
quia ancillae sunt illius dominae, quae « moda » vocatur. Insuper sese 
excusant eo quod puellae innocentes sunt. 

Sed manet aliquid corrigendum, quod est mentalitas aliquorum sa¬ 
cerdotum, qui, non solum de hac materia nimis concrete in publico loqui 
non posse propugnant, quod concedere possumus, sed insuper in his 
moribus nihil corrigendum et reprehensibile inveniunt, ac neque pri- 
vatim et inter collegas tales mores improbare volunt. Fortasse quia 
aliquando in peccata contra castitatem ita invectum est, ut sola peccata 
luxuriae committi videretur, nunc nimis in alteram partem versum est, 
ita ut ii, ratione decentiae improbandi mores, non satis improbentur. 

Gauderem, si in hac materia de excessivo rigore et criterio nimis 
arcto argui possem. 

9. Etiam observantia dierum festorum, cum abstinentia a laboribus 
servilibus, in populo catholico in deterius progreditur. 

Puto episcopos sese difficiles ostendere debere, quando agitur de 
dispensatione a labore diebus festivis divitibus concedenda. Nam si di¬ 
vites dispensantur, ne cessatione laboris absoluta in suis fabricis ali¬ 
quid detrimenti capiant, pauperes potiore iure sese dispensatos habent. 
Insuper de divitibus agitur piis, qui erga episcopum et erga pia opera 
generositatem exercent, nescimus an recta intentione aut spe episcopum 
benevolum habendi. Reapse dispensatio eis concessa, tanquam eorum 
eleemosynis ab episcopo impetrata interpretatur. 

Hoc scribo, quia alicui episcopo hoc modo detrahi audivi. Sed plures 
similes casus dari non assero. 

Occasionem arripiens, Eminentiae Vestrae meos reverentiae et sum¬ 
mae aestimationis sensus profero, ac prospera quaeque ominor. 

Eminentiae Vestrae Reverendissimae 
addictissimus 

© Ignatius Gregorius Larranaga 
Episcopus Pimli